W poszukiwaniu ptaka czasu: Jajo mroku

Pamiętam pierwszy komiks Loisela, który wpadł mi w ręce. Było to "poszukiwanie ptaka czasu", wydane przez miesięcznik Fantastyka. Już wtedy ten świat mnie jednocześnie pociąg i odpychał. Takie trochę magiczne średniowiecze, jednak w jakimś innym biomie. Ludzie nam podobni oraz stwory zupełnie dziwaczne... wiadomix - fantasy. Jednak... nawet, zadawałoby się, zwyczajne zwierzęta potrafiły być zupełnie inne... jakieś takie... wstrętne. No właśnie, trochę czuję wstręt oglądając ten komiks, podobny do tego, który czułem dawniej. Fajna historia, nie żeby jakaś urywająca głowę, taka jakich wiele. Osadzona w świecie, który czyni ją oryginalną... nic ponad to. Rysunki Lidwine są genialne... jeśli idzie o ludzi... ale to jest tak wyrazisty rysownik, że nie potrafię wyzbyć się tego już wspomnianego uczucia wstrętu do przeinaczonych zwierząt. Nawet Bogu ducha winne kury mają jakieś wystające wibrysy (?), oczy pozbawione źrenic... myszy/wiewiórki jakieś takie nadęte nosy... mięsożerne kraby (chityniaki), larwy etc... razi to poczucie mojej estetyki. A jednocześnie te cycate babeczki... Momentami niektóre kadry wyglądają na uszkodzone, zamglone... nie wiem czy to kwestia druku czy raczej samego rysunku. Lidwine przywiązuje wagę do detali w większości przypadków, bywa też, że idzie na skróty... Udanie naśladuje styl Loisela, z całym dobrodziejstwem inwentarza. Dlatego gwiazdka ponad średnią, nie jest to komiks wybitny, robiony 11 lat po zakończeniu oryginalnej serii. Czytam dla porządku rzeczy.

Bawiłem się świetnie. Komiks porusza wątek długich kosmicznych podróży, kontraktów, po wypełnieniu których wraca się do świata, do którego już się nie przynależy. Szczytowa forma kapitalizmu, w której nikt nawet nie ukrywa, że człowiek to tylko towar. Ciekawie oddano życie i przemyślenia bohatera, który przechodzi przez tę odczłowieczającą maszynkę.

Dawno dawno temu odwiedzili nas kosmici ,stworzyli ludzi, pomogli w wielu wydarzeniach ( potop,piramidy czy babel)i oto jest kronika tych odwiedzin. Autentyczna jeśli poszukujesz prawdy to to przeczytaj. A na serio fajny komiks pobudzający wyobraźnię , trochę mi to przypomina kanał Darwinów i ich serię o Bogu i szatanie. Polecam obie rzeczy.

Już tytuł sugeruje, że czytelnika czeka ponowne spotkanie z Łowcą. Nie uniknie go również nasza dzielna drużyna, czyli emerytowany rycerz Bragon, jego, prawdopodobnie (rycerz jest o tym coraz bardziej przekonany), córka Pelissa, zamaskowany Belgor i tajemniczy Nieznajomy. Chcą się dostać do formacji skalnej zwanej Palcem Niebios, ponieważ tam właśnie mieszka Ptak Czasu. Misja upływa im w sposób nieskomplikowany, cytując jednego z bohaterów: „Och, dzień jak co dzień, normalka! Potyczki, pogonie, zmęczenie, głód, lodowate stopy, pranie po gębie i pojednanie! Nie zapominając oczywiście o szczypcie… lub dwóch, hm… erotyki! Krótko mówiąc… mała epopeja… I wielkie kłopoty… ale wyjdziemy z tego, zobaczysz!” Zatem jeśli zachęcił was powyższy fragment zapraszam do lektury całości. Nie będzie może jakaś szczególnie pasjonująca, lecz uprzyjemni piętnaście minut. Polecam.

Pięknie zilustrowana opowieść o konflikcie między dwiema społecznościami żyjącymi dotąd w przyjaźni. Gwałt dokonany przez dwóch Indian na białej osadniczce prowadzi do krwawej wojny, w której nie będzie zwycięzców. Wojna ta jest jednak tłem do opowieści o moralności i roli kobiet w ówczesnym świecie. Rzecz dzieje się podczas babiego lata (czyli indiańskiego lata) i ta malownicza pora roku na planszach Manary wygląda prześlicznie - niemal czuć zapach morza, szum traw i trzepot mew. Jest tutaj również erotyka ale nie nachalna, choć niekiedy mam wrażenie wciśnięta na siłę.

Komiks z gatunku fantasy, różniący się od innych tym, że ekipa nie jest tu do końca typowa. Mamy tu starca, tchórza i seksowną dziewczynę. Są też wątki humorystyczno-erotyczne. Na początku akcja dzieje się powoli i niektróe wątki wydają się przeciągnięte (np spotkanie Fioła) po czym Muszla Ramora wręcz zostaje oddane bohaterom, a wszystko kończy się totalną rozwałką zakończona zniszczeniem miasta. Świat wydaje się ciekawy i rozbudowany, i dużo większy niż to co jest przedstawione w komiksie. Rysunki są dość niechlujne, twarze często zniekształcone a kreska poszarpana. Przydałoby się trochę więcej pokazania otoczenia.

Joe Haldeman (scenariusz) i Marvano (rysunki) zdecydowali się nie adaptować drugiej części trylogii, czyli "Wiecznego pokoju" i od razu przeszli do "Wiecznej wolności". To niebywałe, jak bardzo różni się "Wieczna wolność" od "Wiecznego pokoju". W przypadku komiksu mogę tylko porównać szatę graficzną, ilustracje Marvano, ale treść to już zupełnie inne motywy. Wątki leżą na innej skali, w innym układzie. "Wieczna wojna" dotyczyła konfliktu z obcą rasą. Komiks przedstawiał cały bezsens wojny, odwoływał się do wspomnień autora w odniesieniu do jego historii z Wietnamie. Jak wielu innych pisarzy, którzy w konflikcie uczestniczyli, przeniósł później na karty powieści swoją wściekłość. W komiksie zostało to zachowane, ten beznadziejny los żołnierza, który szedł na śmierć. "Wieczna wojna" to arcydzieło wśród powieści graficznych, z każdej strony uderzała w nas rozpacz. To się czuło. A "Wieczna wolność"? To coś innego, komiks wybitny, poważne (i odważne) sci-fi, inne pytania, zupełnie inny nastrój, bardzo filozoficzny i refleksyjny. Bliższy Asimovowi, czy z nowszych rzeczy, leżący dość blisko "Końca śmierci" (trzecia część "Problemu trzech ciał" Cixin Liu). Tak czułem. Powaga, pytania ostateczne o nasze istnienie, realny koniec ludzkości. Wcześniej natomiast obserwujemy bardzo intrygujący zamysł o spłaszczeniu jednostki i powstanie Człowieka. I są tutaj poruszane takie kwestie, że chcemy od razu przejść do realnej i żywej dyskusji. Haldeman wchodzi na pole z pytaniami egzystencjalnymi bardzo odważnie, pisze science-fiction niezwykle wytrawne, zahacza o socjologiczny wymiar. W swoim tekście mówi o powstaniu Człowieka, nowego tworu, który jest kumulacją miliardów ludzi. Nie liczy się jednostka, a "Wieczna wolność" opowiada właśnie o małej grupce, która przeżyła "Wieczna wojnę" i teraz walczy o swoje istnienie. Powtórzę, niebywałe. Czytałem "Wieczną wolność" z jednej strony jako kontynuację opowieści z tego konkretnego świata, ale czasem zapominałem, że to rzecz połączona z pierwszym epizodem, tak ważnym dla światowego komiksu. "Wieczna wojna" się skończyła, to wynika jasno z treści, Haldeman pisze teraz o samej potrzebie życia. Po co? W jakim celu? Może lepiej dać sobie spokój, odpuścić pragnienia i zmiażdżyć jednostkę i indywidualizm. Przecież to wszystko doprowadziło do wojny dwóch ras, które nic o sobie nie wiedziały, nie miały sobie nic do zarzucenia, nie zaszkodziły sobie. Pamiętamy bowiem "Wieczną wojnę" i tę walkę najczęściej zupełnie o nic. Było tylko cierpienie. Jest to więc komiks niezwykły. Hard sci-fi, często monumentalny, nierzadko najbliżej człowieka jak się tylko da. Finał dostarcza bardzo dużych emocji. Coś się kończy, człowiek wydaje się tkwić od początku w czymś nierealnym. Po lekturze myślimy o tym, o naszym znaczeniu, o miejscu we wszechświecie. Jesteśmy tylko drobinką. A Marvano narysował to w swoim stylu. Zaangażowany, realistyczny, najpiękniejszy w kosmosie i przekazaniu technicznych szczegółów. Ale też ze smutkiem wyrysowanym tak przejmująco w postaciach.

Recenzja z pisma „Playboy” [nr 5 / 2015]: Bodaj najsłynniejszy cykl francuskiego rysownika i scenarzysty uchodzącego za mistrza komiksu historycznego. Akcja przenosi nas w schyłek XVIII wieku na transatlantycki front francusko-angiel­skiej wojny o dominację w Nowym Świecie. Podróż do Ameryki, z przystankiem na targu niewolników w Dahomeju i przy­gody w zamorskich koloniach to świetne pole do popisu dla rysownika starannie odtwarzającego realia epoki w oparciu o żmudne studia w muzeach i biblio­tekach. Drugi wymiar albumu stanowi awanturnicza akcja, w której centrum stoi bohaterka w ulubionym typie Bourgeona. Isa to piękna i twarda dziewczyna, która wbrew epoce i otoczeniu walczy o nie­zależność, wykorzystując zarówno inteli­gencję, jak i seksualność. [Rafał Księżyk] zapraszam na blog: https://tesinblog.wordpress.com/

I znów (jak w przypadku drugich "Pasażerów wiatru") OKŁADKA robi robotę, kusi roznegliżowanymi dziewczętami wbrew ich woli i bezkarnymi w tych sytuacjach mężczyznami. Ach średniowiecze, piękne to były czasy, kiedy gwałcić można było do woli i zapłacić za to głową... Czy warto? A sam komiks? Cóż, Francois Bourgeon nigdy nie był Van Hamme/Rosińskim ani Duchateau/Kasprzakiem i tym razem też nie jest. Komiks znów ma rozmach, ale opowiedziany bywa, niezrozumiale (nieczytelne kadry, dziwne punkty widzenia). Na korzyść przemawia znakomite zakończenie - pozbawione złudzeń, nadziei, wszystkiego. A przecież jest to komiks o wierze...

Gdzieś tak do 2/3 treści bardzo mi się podabał ale potem scenariusz dla mnie skręcił w dziwne rejony. Wielkim plusem są dla mnie szczegóły uwzględnione w kadrach. Rzadko to się zdarza ale najpierw przeczytałem a potem po prostu oglądałem obrazki i szukałem małych detali.

Piękna, spokojna historia o losach mieszkańców malowniczej wioski. Opowieść urzekająca równie mocno jak szata graficzna. Jeśli macie ochotę na niespiesznie snującą się historię, na cudownie odmalowanych mieszkańców, na tę unikalną, bardzo trudną do uchwycenia, cudowną atmosferę spokojnej wioski gdzieś na uboczu to zachęcam gorąco!!! Ale nie myślcie, że będziecie się nudzić. Pozory mylą ;-)

Poznajcie rudego Hugo, miłego i odważnego trubadura. A wraz z nim, jego latający los Narcyz, niedźwiedź Biskoto oraz białowłosa wróżka Śliweczka. Oto niezwykła ekipa, która przemierza średniowieczne oraz baśniowe krainy, a to ratując królewskiego syna zamienionego w fasolę, a to znów wyrusza do czarodziejki Gargolii, aby odkryć tajemnicę krasnala z Corneloup, czy odnaleźć złote jabłko, zaś w kolejnej przygodzie zamek Mew. Przygody są nieziemskie, przeciwnicy zaskakujący, humor zaraźliwy, a strona graficzna potrafi zauroczyć jak mityczna Galatea. Niezapomniane przeżycia i zabawa, zarówno dla mnie jak i dla mojego syna. (słyszałem wiele zastrzeżeń, co do tłumaczenia i rzeczywiście zdradza ono trochę odniesień do naszej popkulturowej rzeczywistości lingwistycznej, ale niestety nie znam wcześniejszej wersji, więc wstrzymuje się z oceną. Jedynie jeden zwrot mi nie pasował na dziecięcą lekturę).

Duzo lepszy tom niz poprzedni. Przede wszystkim spodobal mi sie wykreowany swiat. Ta planeta ma ciekwa faune i flore. Z wielka przyjemnoscia ja poznawalam. Fabularnie jest bardzo przyjemnie. Moim zdaniem wszyscy zbyt podziwiaja glowna bohaterke. Graficznie jest bardzo ladnie i przyjemnie. Polecam cala serie milosnikom sci-fi, zwlaszcza osobom lubiacym pozanawac nowe swiaty.

Jest wciagajaca historia, ale co za reka, co za kreska! Prosze zwrocic uwage na podlogi na francuskich salonach. Majstersztyk! W jakis sposob uciekl mi ten komiks, a teraz z satysfakcja go przegladam. Po przeczytaniu komentarzy dodam, ze sukces lezy po obu stronach - scenariusza i rysunku. Trudno te dwie sprawy rozdzielic...

Arcydzieło pod względem ilustracyjnym. Plansze z dużą ilością detali są genialne. Może nie mój klimat, więc fabularnie trochę nudne i na tyle chaotyczne, że czasami gubiłem wątek. Niektóre sceny nie wyjaśniały dobrze tego, co się właściwie dzieje. Mimo wszystko, rewelacyjna praca.

Mam mieszane uczucia. Klasyczna dziecięca opowieść podana w formie "dla dorosłych" - przy czym ta "dorosłość" nie objawia się tutaj jakąś zwiększoną głębią przekazu, ale epatowaniem nagością i elementami często mocno niesmacznej seksualności (chociaż nie w rozumieniu XIX-wiecznej rzeczywistości rzecz jasna), a także surowością świata, wydarzeń oraz elementami motywacji postaci rodem z "Władcy much", plus co za tym idzie, lub po prostu przy okazji (uwaga na krokodyle!!) sporą dawką dosłownej brutalności, krwi, śmierci. Całość okraszona specyficznymi (na modłę znakomitej serii o "Ptaku czasu"), ale technicznie bardzo dobrymi rysunkami, stylistyka i kolory zawsze pasujące do miejsca i czasu akcji (żywe w świecie Nibylandii, ponure w świecie prawdziwym), robi to robotę i pasuje do przyjętej konwencji, dla fanów tej kreski zdecydowanie +1 do oceny, chociaż jeśli komuś się ta specyficzna "brzydota" nie widzi, to w powiązaniu z powyższymi uwagami sugeruję się zastanowić nad siadaniem do tej lektury. Mam mieszane uczucia. Raczej już nigdy w życiu tego nie przeczytam, ale uważam, że warto było poznać i tę wersję tej klasycznej opowieści.

Tom drugi cyklu pierwszego a tak naprawdę tom drugi dylogii opowiadającej o walce Sioban z Czarnoksiężnikiem Bedlamem. Ciekawie wykorzystany wątek rozkwitających Drzew Prawdy oraz upiorów poleglych wojownikow. Mamy tu element zaskoczenia, czarną magię oraz epicki finał. Napis "koniec" wyraźnie oznacza koniec bo księżniczka Sioban swoj cel osiąga i nastaje happy end. Dalej czytacie na wlasne ryzyko. Ostrzegam!

Wyspa Labiryntu to oczywiście Kreta, a na jej legendy składa się zestaw kilku najbardziej znanych greckich mitów. Od uprowadzenia Europy, poprzez Minosa, Medeę i Minotaura, po Tezeusza i Ikara. Weinfeld, etatowy scenarzysta PRLu, wszystko zgrabnie powiązał historią życia Dedala, który jest centralną postacią tego komiksu. Opowieść ładnie zilustrował Wróblewski swoją charakterystyczną mocną kreską. Czy jest to jakieś wielkie osiągnięcie polskiego komiksu? Absolutnie nie. To rzecz dla młodego czytelnika, przybliżająca mity greckie i objaśniająca ich wpływ na historię. Kiedyś ciekawostka, a teraz biały kruk, bo ten tytuł nie był wznawiany od 1989 roku.

Pięknie namalowana opowieść. Bardzo przypadła mi do gustu ta brązowa kolorystyka, idealnie pasuje. Podzielona wspaniałymi olejnymi kadrami, cudo. Wspaniała artystyczna przerwa. Sama historia jest krótka ale wystarczająca, właśnie na coś takiego liczyłam sięgając po ten komiks. Myślę, że jest to głównie zabawa artystyczna - wpatrywanie się w piękno kadrów, ale na pewno nie było nudno czy infantylnie. Dołączone szkice na zakończenie to wspaniały dodatek rysunkowy.

„Rork” to niepozorny europejski klasyczek, o którym coś tam gdzieś się czasem słyszy, ale raczej nie jest na ustach komiksiarzy przy każdej okazj. Czemu? NIE WIEM, „RORK” JEST TOTALNIE SUPER. Przynajmniej częściowo. „Rork” to taki trochę niemiecki „Sandman”, choć mniej napuszony. To poetycki mistycyzm, to historie o tajemniczym mężczyźnie, wędrowcu, znawcy tajemnych języków. Mimo tej atmosfery tajemnicy, nie jest to postać jednowymiarowa i nijaka, jest wręcz na swój sposób sympatyczna. Spoko typ ogólnie. Ale jeszcze bardziej spoko są same historie. I przez „spoko” mam na myśli: urokliwie pomysłowe i absurdalne, opierające się na dziwacznych konceptach, które są z perspektywy narracji potraktowane śmiertelnie poważnie, choć same postaci potrafią mieć do nich należyty dystans. Więcej tu tak naprawdę Pratchetta niż Gaimana. Jednocześnie jest tu coś z Lovecrafta, choć lżej klimatycznie i bardziej przygodowo. Tajemnice. Inne wymiary. Motywy epistolarne, stare zapiski. Nawet macki się znajdą. A żeby tego było mało, jest tu też wybitnie dobrze jeśli chodzi o warstwę wizualną. Czy nowe czy starsze, rysunki są śliczne, szczegółowe i bardzo różnorodne. Skomplikowana narracja jest bardzo zgrabnie wpisana w kadry, jest jednocześnie bardzo kreatywna i nieoczywista, ale też doskonale zrozumiała. Kończące pierwszy tom „Cmentarzysko katedr” to jedna z barwniejszych, mniej oczywistych i bardziej kreatywnych opowieści jakie ostatnio czytałem. Spodziewałem się staromodnej, pretensjonalnej historii, a jest klimatycznie, magicznie i zaskakująco lekko jeśli chodzi o narrację. Mimo przeskoków, gęstości kompozycyjnej kadrów, symboliki i wielotorowej narracji, czyta się to jak doskonałą przygodówkę. Przynajmniej w pierwszym tomie. Drugi natomiast jest nieporównywalnie uboższy w dobre, absurdalne pomysły, bywa skrajnie męczący (Koziorożec!) i chaotyczny. Wizualnie i klimatem to wciąż świat w którym przyjemnie się zanurzyć, ale bardziej czuć tu potrzebę robienia komiksu pod włos i przełamywania medium, niż opowiadania dobrych, ambitnych, ale rozrywkowych historii. Ale warto! Zapraszam na Instagram: @traczytanko