W oceanie nocy

Szczerze mówiąc spodziewałem się poważnej (– Hmm sf i poważnej? – pyta moja żona) powieści, a tu proszę - jeden z największych luzaków bohaterem ciekawych zdarzeń na "gruszce" i dodatkowo zwierzający się robotowi w sesjach terapeutycznych. Świetnie się czytało, sięgam po część 2gą.

Bardzo ciekawy pomysł - istnieją dwa równoległe światy, w jednym wyginęli neandertalczycy, w drugim homo sapiens... Pewnego dnia do świata ludzi trafia neandertalczyk. Lekko naiwne i bardzo życzeniowe wyobrażenie o podejściu ludzi (głównych bohaterów) do "obcego" ale bardzo bliskie realnemu podejście zwykłych ludzi (cytowane przy okazji rozdziałów rozpoczynające kolejne dni). Na niekorzyść działa wątek w świecie neandertalczyków (dramat sądowy, którego nie powstydziłby się John Grisham) wg mnie zupełnie tu niepotrzebny (z tego względu obniżyłem ocenę). Książka tylko by zyskała gdyby go usunąć i gdyby wątek "naszej Ziemi" zajmował 70-80% stron zamiast podziału mniej więcej po równo... Może 55-45. Czy był potrzebny taki a nie inny rozdział wprowadzający profesor Vaughan? Czy zmieniłoby coś w tej historii gdyby go nie było? Nie sądzę. Warto, ale zastanawiam się czy jest sens czytać pozostałe części trylogii. Podejrzewam że mogę być nimi rozczarowany więc poprzestanę na tej pierwszej części z otwartym zakończeniem, co też nie jest takim złym wyjściem.

Świetny sf w starym stylu, pełen pościgów, tajemnic i super bohaterów, a wszystko to w otoczeniu zgrai cudacznych obcych, czego chcieć więcej! To pierwszy tom bardzo rozbudowanej trylogi, składającej sie z dwóch cyklów po kilka tomów, więc zobaczymy jak się to potoczy, widziałam w opinie poniżej, że ta książka ma sie nijak do reszty tomów, więc zobaczymy. Na plus dla Brina, że w hołdzie dla ludzi nauki i autorów sf robi takie drobne ukłony, ogólnie dobrze sie czyta, jest interesująco a Świat przedstawiony to będzie niezła petarda. Bardzo dobra pozycja, polecam!

Obok tej powieści nie da się przejść obojętnie. Bester stworzył interesującą wersję przyszłości i przewrotnie opowiedział historię z perspektywy odrażającego antybohatera. Człowiek, który podporządkował wszystko zemście i dążył po trupach do celu, nie bacząc na krzywdę postronnych osób, które akurat znalazły blisko niego. Sama historia jest niezła (tylko i aż), ale zakończenie wgniata w fotel. Autor bawi się formą, ale jednocześnie porusza ważne problemy filozoficzne. Niespodziewana i satysfakcjonująca konkluzja - dla niej warto przeczytać tę książkę, nawet jeśli nie cała fabuła jest na tym samym poziomie, a z główną postacią po prostu nie da się utożsamiać.

No, no, no szykuje się tutaj dłuższa trylogia chyba, myślałam że to takie krótkie czytadełko jest patrząc po gabarytach książeczki, a tu proszę, solidne SF, które zapowiada sie na rozbudowaną pozycję! Bardzo sie cieszę, ponieważ pomysł na fabułę bardzo interesujący, zestawienie bohaterów cokolwiek absurdalne ale jakże interesujące. Książka nie dość, że jest SF to wydaje się również wnikliwym stadium opisu socjologicznego i kulturalnego społeczeństwa ludzi. Tutaj mimo, że powieść została napisana lata temu, to mimo, że czasem czuć to, to to nie przeszkadza. Jak dla mnie super, już się zaraz biorę za następna część, pozycja warta zapoznania się.

Prawdziwa Literatura SF. Utrzymana w klimacie trillera medycznego, zaczepia jednak o bardziej ogólne pytanie: skąd (a właściwie "jak?") tak na prawdę wzięliśmy się jako ludzkość na łonie ziemskiej biosfery? W zasadzie to można się nawet zastanowić głębiej i zapytać "jak działa życie i w jaki sposób przetrwało tyle katastrof?" Ale o tym chyba lepiej opowiada popularyzatorski "Demon w maszynie" (by Paul Davies). Nota bene, przeczytany przeze mnie bezpośrednio przed "Radiem Darwina", przez co ułatwił mi jeszcze lepsze poczucie różnych niuansów genetyczno-ewolucyjnych. Literka "S" w SF zobowiązuje i ma to tutaj, niestety, 2 aspekty: dość duża zgodność ze współczesną nauką kosztuje i autor płaci ją, pomimo popularyzatorskich uproszczeń, zbytnim (jak na literaturę rozrywkową) nasyceniem akademickimi zagadnieniami. Z mojej perspektywy to akurat zaleta, bo interesuję się tematyką, lecz dla szukających "fantastyki, ale niekoniecznie SF" to chyba duży minus. Tak, czy owak, świetny kawałek literatury. Postaci "z krwi i kości", logicznie splątane wątki, a rytm fabuły - to się daje wyrażnie wyczuć - prowadzony ręką doświadczonego perkusisty. Bardzo wiarygodne reakcje psycho- i socjologiczne, oraz uzasadnienia decyzji tak indywidualne, jak i społeczno-politycznych oraz medycznych. A przy okazji dostajemy bonus w temacie polowań na czarownice. Bardzo polecam wszystkim lubiącym sobie zadawać pytania podczas czytania. Chętnie widziałbym "Radio Darwina" w serii "Uczta wyobraźni", bo sam już je sobie dodałem do mojej prywatnej wersji tej serii.

Książka, która rozwija szczególnie żywy koncept w latach 60, w jaki sposób język programuje zachowania. Czyli zwrot językowy i pochodne gramatyk generatywnych Chomskyego. W warstwie literackiej dość męczące, tłumaczenie specjalnie nie poprawia czytelności. Postaci i dialogi nie ciekawe, jako pretekst do opisania idei. Warto przeczytać w kontekście Zamieci Neala Stephensona.

Początek zapowiada się bardzo obiecująco: intrygujący koncept, tajemnica, skala konstrukcji robiąca ogromne wrażenie i kilka naprawdę ciekawych pomysłów science fiction. Niestety im dalej, tym bardziej książka traci tempo i skupienie. Po dotarciu na Pierścień fabuła wyraźnie siada — dużo jest latania, oglądania i zapowiedzi wydarzeń, które rzadko prowadzą do czegoś konkretnego. Najciekawsze elementy to same idee: skala świata, zasady funkcjonowania Pierścienia, manipulowanie rasami czy koncepcja szczęścia jako cechy. Problem w tym, że są one porozrzucane i rzadko pogłębiane, a całość zbyt często skręca w stronę lekkiej przygodówki zamiast koncepcyjnego SF. Postacie są raczej nośnikami fabuły niż czymś, co angażuje emocjonalnie. To nierówna, momentami nużąca lektura, ciekawa głównie jako klasyka gatunku i zapis dobrego pomysłu, który nie został w pełni wykorzystany.

Dwa byty, których pochodzenie nie jest znane, nawet dla nich samych. Oba szukają wyjaśnienia zagadki, co sprowadziło je na Ziemię, choć droga, którą obrali do odkrycia tej tajemnicy, jest całkowicie różna. Uzurpator wybiera drogę badania ludzkich zachowań, obserwacji, nauki, utożsamiania się z ludźmi. Prowadzi go to do poznania nie tylko ludzkich obyczajów, ale i uczuć – tych najbardziej spektakularnych – do miłości. Kameleon natomiast obiera drogę gwałtu, destrukcji, wręcz sadyzmu – ludzie są jedynie nic nieznaczącą przeszkodą w poznaniu, a na końcu w dominacji. Nieunikniona zatem jest ich konfrontacja. A ludzie, ludzie skupiają się na odkrytym niedawno tajemniczym obiekcie, niby statku, którego budowa przeczy znanym prawą fizyki. Powieść Haldemana to nie są Himalaje SF, to raczej rozrywkowe dzieło, napisane lekkim językiem, z dość składną fabułą, które balansuje gdzieś między powieścią sensacyjną, thrillerem, a lekkim SF właśnie.

Ludzie nauczyli się podróżować z prędkością większą niż prędkość światła. Zaczęli opuszczać Ziemię i kolonizować planety w różnych układach gwiezdnych. Po paru stuleciach tak się pogorszyły warunki życia na Ziemi i dzięki osiągnięciom techniki całe miasta zaczęły opuszać Ziemię i dryfować w kosmosie. Miasta utrzymują się dzięki pracom wykonywanym dla kolonistów na różnych planetach. Życie na Ziemi jest coraz cięższe. Chris jest nastoletnim chłopcem, który żyje dzięki zbieraniu złomu, polowaniu na małe zwierzęta i łowieniu ryb. Nie ma żadnego wykształcenia ani kwalifikacji. Jego nauczycielami była bibliotekarka i ojciec- bezrobotny doktor ekonomi. Jest chłopcem inteligentnym, spostrzegawczym i czyta wszystko co mu wpada w ręce. Mieszkał niedaleko miasta Starantos, zostaje do niego porwany i razem z nim wyrusza w przestrzeń kosmiczną. Udaje mu się uniknąć najcięższej pracy fizycznej, poznać zasady funkcjonowania i gospodarki w takich miastach. Po paru latach jest już w innym miejscu. W nowym mieście dają mu wybór, zostać pasażerem lub obywatelem. Obywatel musi się wykazywać przydatnością dla funkcjonowania miasta, ale w zamian dostaje środki, które przedłużają mu życie. Pasażerowie są wyłącznie siłą roboczą. Czy mu się uda zostać obywatelem? Co takiego musi zrobić aby nim zostać? Czy zyska przyjaciół w tym dla niego obcym świecie? Ciekawe przedstawienie przyszłości |Ziemi i do czego doprowadzi gospodarka rabunkowa. Świat się zmienia, ale czy my się zmieniamy? Czy rozwój techniki ma jakikolwiek wpływ na rozwój człowieka? Pełna przygód historia dorastania i szukania swego miejsca na świecie., a także obraz ludzkości tak podobny do naszego. Czy jest jakaś inna droga? Polecam!!

Czasami lubię poeksperymentować i przeczytać książkę mniej znanego pisarza science-fiction. Tym razem eksperyment udany. Książka przypadła mi do gustu. Plusy: - ciekawy i intrygujący pomysł na fabułę; - asteroida „Kamień” z jego komorami i miastami zagadkowej cywilizacji; - koncepcja niekończącego się korytarza wewnątrz Kamienia robi duże wrażenie; - czy człowiek jest gotowy do opanowania nowych technologii oraz możliwości poznania przyszłości; - konflikty zbrojne zawsze prowadzą do destrukcji i zniszczenia; - polityka i nauka nigdy nie idą w parze; - dobrze wykreowane postacie głównych bohaterów; - elementy fabuły przedstawieniowe z perspektywy zagadkowej cywilizacji. Minusy: - opieranie się na konflikcie pomiędzy wiodącymi mocarstwami na świecie z czasów dzisiejszych; - zakończenie, które nie do końca mnie zadowoliło. Ogółem książka dobra.

Dobra książka ale niestety o wiele słabsza od Taktyki błędu. Teoretycznie jest to kontynuacja Taktyki błędu ale w praktyce jest to całkiem nowa historia i tylko uniwersum światów się nie zmienia. W połowie książki rzuciłem ją w kąt i przeczytałem inne pozycje, a że nie lubię pozostawiać książek nieprzeczytanych po kilku miesiącach do niej wróciłem. Nie wiem czy ją polecam, chyba warto skończyć cykl tylko na Taktyce błędu.

Dwadzieścia lat po wizycie na Pierścieniu, Louis Wo oraz Mówiący-do-Zwierząt ponownie wracają na tę dziwną konstrukcję. Szybko okazuje się, że grozi jej katastrofa, która doprowadzi do śmierci wszystkich żyjących na niej organizmów. Larry Niven sam przyznał się do tego, że „Pierścień” nie miał mieć kontynuacji. A jednak ją napisał… i to widać. „Budowniczowie pierścienia” to powtórka z rozrywki, która, głównie przez swoją wtórność, wypada gorzej od tomu pierwszego. Naprawdę, to jest dokładnie ta sama historia. Ekipa, z której dwójka bohaterów to te same postacie, co w tomie pierwszym, wyrusza na Pierścień, aby coś na nim zbadać. Początkowo (ponownie) bohaterowie nie mają ochoty na całą tę wyprawę, ale w końcu po prostu się w nią angażują. A na Pierścieniu, ponownie, nic nie idzie zgodnie z planem. I ponownie, bohaterowie się rozdzielają, Louis wpada na kobietę i tak dalej, i tak dalej. Choć styl Nivena jest cały czas przyjemny, to mam wrażenie, że taka wtórność nikomu nie jest potrzebna. Kolejna rzecz, którą mocno dostrzegłam w tym tomie to fakt, że… on jest wyraźnie napisany do męskich fanów Nivena. Zresztą, biorąc pod uwagę, że to powieść wydana w 1980 roku to prawdopodobnie wielu fanek Niven nie miał. W każdym razie, w tym tomie z jednej strony dostajemy więcej bohaterek, które coś w głowie mają (w tomie pierwszym występowała głupiutka, ale mająca genetyczne szczęście postać), ale z drugiej strony… one nie mają żadnego celu występowania poza jednym. Mianowicie, w tym tomie Louis wpada na cywilizację, która pieczętuje wszystkie umowy oraz obietnice współżyciem. I Niven eksploruje ten temat, ile wlezie, podsuwając głównemu bohaterowi co rusz nowe przedstawicielki płci pięknej. Tego jest zaś na tyle dużo, że choć autor nie skupia się mocno na opisywaniu detali, to jest to po prostu dość męczące na dłuższą metę. W przypadku tomu pierwszego miałam wrażenie, że czytam coś fajnego, pełnego pozytywnej energii, świeżego. Tutaj odczuwam zmęczenie materiałem. Niven mógł zrobić ze swoim światem naprawdę wiele, dając czytelnikowi poznać inne jego zakamarki, pokazać ciekawe postacie, eksplorować temat samego pierścienia w kreatywny sposób… Niestety, mam poczucie, że poszedł po najmniejszej linii oporu. I o ile jako rozrywkowa powieść, na rozluźnienie, dla kogoś, kto nie szuka niczego więcej, druga część może się sprawdzić, o tyle ja naprawdę miałam nadzieję na więcej.

Niezła książka z kategorii „fantastyka” napisana po to, by opowiedzieć o ludzkich zachowaniach w wielkich kryzysach. Tak mi się przynajmniej wydaje. I wydaje mi się także to, że autorzy przemycili w książce sporo niegłupich myśli i refleksji natury ogólnej i przemycili także przekonanie, że ludzkość składa się w większości z niezbyt mądrych jednostek. Pomysł na książkę, tak z pobieżnego opisu dostarczonego przed jej przeczytaniem, wydawał mi się taki sobie, ale jego realizacja była dużo lepsza, niż się spodziewałem. Polecam.

Wrażenia po lekturze jak najbardziej pozytywne, chociaż może bez owacji. Ludzkość zasiedliła kilka planet w kilku układach planetarnych. Osiągnęła wysoki poziom rozwoju w różnych dziedzinach przy wyraźnym podziale specjalizacji pomiędzy poszczególnymi społeczeństwami. Rządy planet starają się zapewnić stabilizację i bezpieczeństwo swoich światów. Oprócz wymiany handlowej i układów politycznych tworzą armie złożone ze świetnie wyszkolonych wojskowych - kontraktowych najemników. Jednym z nich jest główny bohater książki. Podoba mi się ta postać. Wojownik doskonały, żołnierz z krwi i kości a jednocześnie wyposażony w szczególne cechy. Powoduje to, że nie jest tylko jednostką wykonującą ślepo rozkazy, ale wydaje się zmierzać pod prąd, kreując własne rozwiązania, przy poszanowaniu regulaminów i kodeksów. Warto przyjrzeć się rozwojowi jego kariery i sprawdzić dokąd zajdzie, a przy okazji poznać świat między gwiazdami przedstawiony przez autora.

dobra jednak nie porywająca. trochę inne spojrzenie na podróże kosmiczne i rozwój ludzkości. tłumacz czy też redaktor powinien wrócić do szkoły podstawowej i powtórzyć pisownię "nie" z różnymi częściami mowy. poprawnie udawało się tylko przypadkiem ponieważ przyjął taktykę "wszędzie osobno".

James Blish jest jednym z kultowych północnoamerykańskich twórców klasycznej fantastyki naukowej. Jednocześnie trudno nie odnieść wrażenia, że to pisarz przyćmiony przez wielkie nazwiska z połowy XX wieku, jak chociażby Arthur C. Clarke czy Isaac Asimov. Bez wątpienia wpływ na to miała także przedwczesna śmierć Blisha – zaledwie w wieku 54 lat zmarł na raka płuc. Niemniej w Stanach jego powieści cieszyły się sporą popularnością, co pozwoliło mu porzucić pracę biologa, by żyć wyłącznie z pisania. Za powieść „Kwestia sumienia” (wznowioną w Polsce w 2021 roku w serii Wehikuł czasu wydawnictwa Rebis) otrzymał w 1959 roku nagrodę Hugo, czyli jedno z najważniejszych wyróżnień dla pisarza sf w USA. W Polsce Blish jest niemal zapomniany. Oprócz wspomnianej nagrodzonej powieści i pojedynczych opowiadań, w latach 90. ubiegłego wieku za sprawą wydawnictwa Amber (Wielka Seria SF) wydany został czterotomowy cykl „Latające miasta”, zapoczątkowany książką „Będą im świecić gwiazdy”. W tej krótkiej powieści, w zasadzie można ją określić nowelą, pisarz przedstawił niedaleką dla jego czasów przyszłość (2013 rok), w której nauka doszła do ściany, zdaje się niemożliwej do przebicia. Brak jakichkolwiek postępów, przy jednoczesnych niebotycznych kosztach badań, niejako zmuszają naukowców do zrewidowania dotychczasowej wiedzy i szukania alternatywnych dróg i rozwiązań – „przeproszenia” teorii wcześniej odrzuconych. Szybko okazuje się, że może to przynieść efekty daleko poważniejsze w skutkach, niż ktokolwiek mógł przypuszczać, wprowadzając ludzkość w nową erę i przekształcając ją w pełnoprawną cywilizację typu II według skali Kardaszowa (oczywiście Blish w momencie pisania nie mógł jej jeszcze znać). „Będą im świecić gwiazdy” ukazała się w 1956 roku, na 13 lat przed pierwszym lądowaniem na księżycu. Mogłoby się więc wydawać, że powieść zestarzała się co najmniej źle, jak niektóre wizje innych klasyków, w tym wspomnianych Clarke’a i Asimova. Tymczasem Blish staje się więcej niż aktualny, zwłaszcza kiedy spojrzymy na świat nauki. Na dobrą sprawę problemy, z którymi mierzymy się dzisiaj, są tymi samymi, jakie przedstawiono w powieści: rzeczywistość praktycznie z roku na roku udowadnia nam, że jest bardziej złożona i tajemnicza niż jesteśmy w stanie pojąć. Kolejne teorie naukowe i wykonywane wokół nich eksperymenty pochłaniają olbrzymie środki, a efektów – takich, jakich oczekujemy – zdecydowanie brak. Ponadto Blish, mimo że przedstawił wizję świata wysoko rozwiniętego, w którym ludzkość skolonizowała cały Układ Słoneczny, odkrywając przy tym dziesiątą planetę (wtedy nikt jeszcze nie spinał się o Plutona), uniknął – przynajmniej w pierwszym tomie – rozbudowanego futuryzmu technologicznego, który najszybciej i najboleśniej potrafi się zestarzeć w klasycznych powieściach sf. W „Będą im świecić gwiazdy” tego nie ma. Ot, statki kosmiczne latają na Jupiter V (Amaltea, księżyc Jowisza) i inne kolonie, po których ludzie poruszają się w skafandrach, a wszelkie prace wykonują za pomocą zdalnie sterowanych maszyn i robotów. No i świetnie, w ogóle tu nie czuć kurzu i retro stylu, charakterystycznego chociażby dla Stanisława Lema. Choć książka posiada głównych bohaterów i przedstawia ich losy, tak naprawdę opowiada wiele złożonych historii (co przy 176 stronach jest czymś imponującym). Całość napakowana jest rozważaniami z dziedzin medycyny, fizyki i astrofizyki, zgłębianymi poprzez eksperymenty związane z owymi alternatywnymi, niegdyś odrzuconymi teoriami (np. Paula Diraka czy Johna Wheelera). Mnie urzekł przede wszystkim Most – monumentalna konstrukcja, największa i najbardziej skomplikowana budowla, jakiej podjęła się ludzkość. Powstaje on na Jowiszu, z wykorzystaniem materiałów całkowicie odmiennych dla ziemskich standardów budowlanych, biorąc pod uwagę warunki, jakie panują na gazowym olbrzymie. To zdecydowanie najlepsze fragmenty powieści, spektakularne i widowiskowe (bo któż nie chciałby z powierzchni Amaltei chociaż przez chwilę popatrzeć na przepotężnego Jowisza, który wypełnia niemal całe niebo). No i cóż, nie pozostało mi nic innego, jak poznać dalsze losy „Latających miast”, jednocześnie licząc, że cykl zostanie wznowiony przez jedno z polskich wydawnictw (a mamy przecież kilka serii skupionych wokół klasyki sf). Tymczasem szukajcie amberowych wydań z drugiej ręki, można je zdobyć za kilka złotych… https://statekglupcow.pl/2025/10/01/czasami-trzeba-zrobic-krok-wstecz-beda-im-swiecic-gwiazdy-james-blish/

Około osiem miesięcy po premierze pierwszego tomu space-operowego cyklu Michaiła Achmanowa, wydawnictwo Almaz prezentuje nam drugą odsłonę tej historii. Czas oczekiwania na kontynuację „Inwazji” na szczęście nie był długi, co więcej, gdy spojrzymy na odległości między premierami poszczególnych części innych cykli, można zaryzykować tezę, że jawi się on wręcz jako chwila. Najważniejsze, że książkę mamy już w rękach i możemy poznać dalszy ciąg interesującej historii kontaktu ludzi z bino faata. Przypomnijmy, w pierwszym tomie ludzkość zetknęła się z wojowniczą obcą rasą i po przybyciu tejże na Ziemię, doszło do zbrojnego konfliktu. W jego wyniku zginęła zarówno załoga statku agresorów, jak i 40 milionów ludzi. Fabuła „Kontrataku” skupia się na wyprawie, która ma być odpowiedzią na te wydarzenia i pokazać najeźdźcom, że Ziemianie nie będą bynajmniej łatwym celem. Na czele ekspedycji staje Paul Corcoran, syn jednej z głównych bohaterek „Inwazji”. Zresztą nawiązań personalnych jest, siłą rzeczy, więcej. Gdyby co nieco uszło czytelnikom z pamięci, na początku powieści sam autor pokrótce streszcza poprzednie wydarzenia. Taki zabieg to zdecydowanie udany pomysł i mam nadzieję, że będzie kontynuowany w kolejnych odsłonach cyklu. Bez dwóch zdań, pomaga on w lekturze, czytelnik nie musi sięgać po tom poprzedni w celu odświeżenia pamięci. Bawiąc się w myślenie życzeniowe, osobiście byłbym rad, gdyby inni autorzy stosowali w swoich cyklach podobny manewr. Na dobrą sprawę „Kontratak” może być lekturą na jeden wieczór. 200 stron, które dostajemy do rąk, czyta się bowiem bezproblemowo i bez żadnych zgrzytów. Achmanow nie jest może mistrzem stylu, ale też obcowanie z jego pisarstwem nie powoduje bólu zębów. Ot, dobre rzemieślnictwo warsztatowe. Rzeczona objętość jest jednak także wadą powieści. Dlaczego? Otóż autor nie do końca się wysilił, jeśli idzie o stopień skomplikowania fabuły. Mówiąc kolokwialnie, jest prosta jak drut. I o ile w tomie otwierającym, bardzo dobre wrażenia sprawiały chociażby opisy relacji politycznych na Ziemi (choć przyznam uczciwie, że wówczas nie byłem do nich przekonany), które urozmaicały właściwą akcję, tak tutaj bardzo brakuje podobnych motywów, co więcej nie ma ich prawie wcale. Przy tej całej fabularnej prostocie, trzeba jednak przyznać, że mimo iż wysilać mózgu specjalnie nie trzeba, to całość czyta się jednak płynnie. Owszem, jest to prawdopodobnie lektura, którą przed premierą trzeciego tomu będzie trzeba sobie przypomnieć, jednak nie oznacza to, że jest nic niewarta. Bo wartości rozrywkowe są ewidentne. Ciekawy opis kosmicznej bitwy, nawiązania do bohaterów „Inwazji”, czy też tempo akcji, to czynniki, które sprawią, że można poczuć ten rodzaj czytelniczej satysfakcji, który ujawnia się przy dobrej literaturze stricte rozrywkowej. Trochę niestety kuleje kreacja bohaterów. Czegoś więcej dowiadujemy się jedynie o dwóch z nich, reszta zaś, mimo że liczna, potraktowana została po macoszemu. A było tu spore pole do popisu. Taki motyw jak wyprawa do odległego systemu gwiezdnego stwarzała możliwości do nakreślenia interesujących relacji między bohaterami zamkniętymi na jednym statku, pokazać tworzące się między nimi więzi czy też napięcia. Tego potencjału Achmanow nie wykorzystał, jednak by być uczciwym, trzeba mu oddać, że ci, na których się skoncentrował, są nakreśleni w sposób wiarygodny. Szczególnie dobrze wypada zwłaszcza postać Klausa Sybela, agenta ZSK, a zarazem przyjaciela Corcorana. Wielowymiarowość i tajemniczość, to jego największe atuty. Rozczarować może fakt, że Achmanow nie do końca przyłożył się do opisu niezwykle podobnej do człowieka obcej rasy. Dostajemy jedynie parę strzępów informacji, na jakiej zasadzie działa ich społeczeństwo i dlaczego w ogóle weszli w konflikt z Ziemianami. A prosiło się tu o bardziej zdecydowane rozwinięcie tematu. Leżało tu wiele możliwości. Chociażby ukazanie bino faata jako swego rodzaju odbicia ludzkości i próba porównania obu ras pod względem charakterologicznym. Naprawdę, można było z tego motywu uzyskać masę interesujących refleksji. Przy okazji lektury „Inwazji” zastanawiałem się jak potoczą się dalsze losy bohaterów. Wiedząc, że kolejne części serii będą rozciągnięte na wiele setek lat, liczyłem mimo wszystko na to, że w drugim tomie Achmanow pozwoli jeszcze Pawłowi Litwinowi pozostać w centrum wydarzeń. Polubiłem tę postać i nie chciałem się z nią tak szybko rozstawać. Stało się jednak inaczej, a Litwin zszedł już ze sceny, na którą wkroczyło następne pokolenie. „Kontratak” wydaje się być powieścią gorszą od „Inwazji” przynajmniej o klasę. Brak tu podobnych emocji i w paru momentach dosyć mocno razi, że autor nie wykorzystał drzemiącego w tej historii potencjału. Dostaliśmy zaledwie dobrą pozycję rozrywkową, podczas gdy możliwości były o wiele większe, nawet na powieść epicką i monumentalną. Wszystko to sprawia, że całościowo „Kontratak” lekko rozczarowuje. Ale tylko lekko. Bo rozrywkę na przyzwoitym poziomie jest jednak w stanie zaoferować. (Recenzja napisana oryginalnie w 2013 roku dla serwisu Szortal.)

Asimov zawsze mnie intrygował. Jako młody chłopak przeczytałem kilka jego książek, ale nie zrobiły na mnie większego wrażenia. Po wielu latach odbieram prozę autora z większym zrozumieniem. Do niektórych książek trzeba po prostu dorosnąć. Nie jest to książka na poziomie cyklu „Fundacja” czy „Roboty” ale warta przeczytania. Plusy: - jak dla mnie to taki wstęp do Imperium Galaktycznego; - ciekawy pomysł na fabułę, zagrożenie z kosmosu dla istnienia Ziemi; - stopniowa migracja ludzi w przestrzeń kosmiczną do tzw. osiedli; - zarówno wątek pierwszej wyprawy poza Układ Słoneczny jak i Nemezis poprowadzone w sposób ciekawy; - prowadzenie narracji z dwóch perspektyw oddalonych od siebie w czasie; - nawet ludzie urodzeni poza Ziemią mogą odczuwać nostalgię za kolebką ludzkości; - dość dobrze wykreowane postacie głównych bohaterów; - czy warto przeciwdziałać zagrożeniu, które będzie realne za wiele pokoleń; - każdy człowiek ma swoje mocne i słabe strony, wzloty i upadki. Minusy: - ciągłe powtarzanie jakie to niesamowite zdolności posiada Marlena; - zakończenie zbyt szybkie i bajkowe (i żyli długo i szczęśliwie). Ogółem książka dobra.

To jedno z tych sci-fi, które bardziej stawia na pomysł niż na akcję – i akurat tutaj to działa. Robert J. Sawyer bierze na warsztat temat świadomości, duszy i życia po śmierci, dorzucając do tego wątek kryminalny, który całkiem nieźle napędza fabułę. Największy plus tej książki to klimat „co by było gdyby”. Pomysł na cyfrowe kopie świadomości jest naprawdę ciekawy i daje sporo do myślenia, a całość podana jest w przystępny sposób, dzięki czemu czyta się to lekko i szybko. Nie wszystko jednak działa idealnie. Momentami czuć wiek książki – szczególnie w podejściu do technologii. Bohaterowie nie zapadają jakoś mocno w pamięć, a akcja potrafi zwolnić, kiedy autor wchodzi w dłuższe rozważania zamiast pchać fabułę do przodu. Mimo to całość wypada dobrze. To przyjemne, inteligentne sci-fi, które może nie wbija w fotel, ale zostawia z kilkoma ciekawymi przemyśleniami.