Unika. Sekretny rozdział

Trzeci Tom przygód Mii i Grima. Tajemnicza mgła unosi się nad Paryżem, a ludzie, którzy są w jej zasięgu zapadają w głęboki sen. Tym razem Mii i Grimowi przyjdzie się zmierzyć z jeszcze groźniejszym przeciwnikiem. Przy pomocy Lyskiana i Remiego będą musieli zmierzyć się nie tylko z demonem, który postanowił zniewolić wszystkich ludzi, ale także z własnymi słabościami i swoją ciemną stroną. Niezwykle ciekawa i intrygująca.

Końcowo książka bardzo przypadła mi do gustu pomimo faktu, że zwykle nie czytam tego gatunku. Jednakże pierwsze sto stron było dla mnie istną katorgą. Przez to jak bardzo świat jest skomplikowany, ilu poznajemy bohaterów na start i skaczemy pomiędzy ich perspektywami chciałam ją odłożyć. Cieszę się jednak, że tego nie zrobiłam bo było ciekawe przeżycie, bycie non stop pod nalięciem co będzie dalej.

Napiszę tak, książka wywarła na mnie bardzo pozytywne wrażenie. Na początku myślałem, że to jakieś średniowieczne fantasy, czy coś podobnego (Nie jestem fanem tego typu gatunków), jednak potem okazało się, że to średniowieczny kryminał, którego akcja powieści dzieje się na książęcym dworze. Autor umieścił ciekawe postacie, niestety niektórym poświęcił za mało czasu, a szkoda. Dużo zwrotów akcji, intrygi, bawienie się z czytelnikiem w ciuciubabkę, to jest coś, co nie każdemu może przypaść do gustu, ale mi przypadło. Dodatkowo autor (przynajmniej w tłumaczeniu na polski) użył dosyć bogatego języka.

"Unika: Ostatnie Wrota" to drugi tom serii UNIKA autorstwa E.J. Allibis (który/a nie chciał/a ujawnić swojej tożsamości), opowiadający o aniołach. Unika po raz kolejny została podzielona - Uniko powrócił do Maple Town, natomiast Unika pozostała w Sefirze. Mimo tego dwójka młodych aniołów ma możliwość komunikacji telepatycznej. Jednak czy rozdzielenie nastolatków było dobrą ideą? Wkrótce zaczynają dziać się niepokojące rzeczy... Uniko traci kontakt z Sefirą, a także z Uniką. Metatron nie może go odnaleźć. Ponadto chłopak ma poważny problem - nikt go nie pamięta! Kto za tym stoi? Głównym miejscem akcji tym razem nie jest Sefira, ale Ziemia. To właśnie na niej został uruchomiony mechanizm zniszczenia - jednak na czym on polega i kto będzie w stanie go zatrzymać? Czy ta misja się powiedzie? "Prawda jest taka, że życie składa się z chwil, a my jesteśmy stworzeni z emocji..." Zaskakujące zwroty akcji, jak i samo tempo (które jest naprawdę szybkie - w przeciwieństwie do pierwszego tomu), niezmiernie przypadło mi do gustu. Lekki styl autora/ki, a także oryginalne pomysły są godne pochwały. Drugi tom odkrywa źdźbło prawdy odnośnie wygnania Ophidiela - jednak historia ta wciąż jest okryta tajemnicą... Dowiadujemy się również wielu istotnych informacji na temat profesora Craiga Waldena. Jedynym minusem jest brak głównej bohaterki (jak mówi tytuł serii) - dorosłej anielicy - wojowniczki Uniki. Nie pojawia się w książce, a jedynie w rozmyślaniach bohaterów - między innymi Ophidiela i Metatrona. W drugim tomie pojawiają się za to nowe postacie, które bez wątpienia nas zaskoczą - niekoniecznie pozytywnie. Podoba mi się, że autor/ka szczegółowo opisuje otoczenie, gdzie znajdują się w danej chwili bohaterowie - to pozwoliło mi się "przenieść" do piramidy Cheopsa, na dno Pacyfiku, czy chociażby na sam szczyt góry Kajlas. Myślę, że "Ostatnie Wrota" trzymają ten sam poziom, co "Płomień Życia" - książka zaskakuje, ale momentami także wzrusza. Jeżeli podobała Wam się pierwsza część - "Płomień Życia" - koniecznie przeczytajcie drugi tom - "Ostatnie Wrota". Znajdziecie w nim odpowiedzi na pytania, które na pewno zagościły Wam w głowie po przeczytaniu pierwszej części. Jeśli nie sięgnęliście jeszcze do serii UNIKA, ale lubicie powieści fantasy, gorąco Wam ją polecam! Ja osobiście czekam z niecierpliwością na możliwość przeczytania trzeciego tomu! Mizofobia

Bardzo rzadko zdarza się, by kolejne części serii książek wciągały nas i zaskakiwały w ten sam sposób, co pierwsza. Zwykle przyzwyczajamy się już do bohaterów, potrafimy odruchowo określić, co stanie się w kolejnej części, która postać zginie, a która przeżyje ze względu na to, iż żyć musi. To rzecz naturalna w literaturze fantastycznej i bardzo trudno jest ją obalić, wyjść poza margines, którego istnienia wielu pisarzy nawet nie podejrzewa. Alison Croggon się to to udaje. „Zagadka” jest równie dobrą książką, co „Dar”, a w przypływie entuzjazmu pozwoliłbym sobie stwierdzić, iż jest jeszcze lepsza. Razem z bohaterami przemierzamy krainę wyspiarzy (która aż prosi się o to, by nazwać ją mianem drugiego Skellige) oraz lodowate kraje północne. Obie te lokacje mają swój własny urok, są przedstawione w sposób barwny i ciekawy. Czytelnika nie nawiedzają tutaj myśli, iż owe krainy zostały zaaplikowane jako zapychacze, tylko po to, by główna bohaterka zwiedziła świat, zaś sama fabuła nie okazała się zbyt uboga. Opisy świata przedstawionego są dużym atutem tej książki. Kolejnym plusem, który przemawia za sięgnięciem po kolejną część serii, jest różnorodność postaci. O ile w „Darze” były napisane poprawnie i interesująco, w „Zagadce” pobudzają one wyobraźnie i przekraczają granice wytyczone przez innych autorów. Nie chcę zdradzać niczego więcej, jednak po książkę powinien sięgnąć każdy, kto ma problem z wymyśleniem i poprawnym przedstawieniem naprawdę ciekawej, głębokiej postaci w uniwersum fantastycznym. Od Alison można się tego uczyć! W recenzji „Daru” bardzo skarżyłem się na dodatki do opowieści. Tutaj moje stanowisko się nie zmienia. Dalej uważam je za niepotrzebne i pozbawione racji bytu, zaś wymyślone do nich przypisy w pewien sposób zdradzają zakończenie serii. Muszę przyznać, iż tym razem zerknąłem na nie tylko pobieżnie, nie wczytując się w całość (znalezione tam opisy bohaterów, których poznałem z lektury powieści sprawiły, że tylko pokręciłem oczami), trudno mi zatem stwierdzić obiektywnie, czy jest to warte aż takiego potępienia. Podsumowując, „Zagadka” jest książką przynajmniej tak samo dobrą, co „Dar”. Można w niej ujrzeć wiele zwrotów akcji, których próżno szukać w innych dziełach fantastycznych. Nie są to przy tym zwroty błahe i iluzoryczne — problemy dotykające bohaterów będą się za nimi ciągnąć przez naprawdę długi czas, wpływając na całość serii. Polecam sięgnąć po książkę każdemu, komu „Dar” choć trochę przypadł do gustu. Wstawiam dziewięć gwiazdek na dziesięć, gdyż dodatkowa zawartość nie należy do dobrze wykonanych, zaś kilka fragmentów musiałoby być ciekawszych, by z czystym sercem wysnuć idealną dziesiątkę.

Czy targa Wami od czasu do czasu bardzo dziwne przeczucie? Potraficie bawić się pyłkami kurzu, kierując nimi za pomocą silnej woli? Czy może widzicie tajemnicze cienie i kształty w ciemnościach? Jeśli tak, to posiadacie wyjątkową moc, właściwą dla niektórych mieszkańców Świata – magicznego miejsca, pełnego wyjątkowych stworzeń, widocznych tylko dla niektórych.

Takie umiejętności posiada jedna z głównych postaci "Porta Coeli. Czarne żniwa" autorstwa Susane Vallejo. Veridiana - kobieta o arystokratycznym pochodzeniu, musiała uciekać z Francji, z rozległych posiadłości jej męża przed jego rodziną, żądną majątku. Zamieszkała w Toledo wraz ze swoim bratem, który wykpił swoje pochodzenie i został kupcem. Żyje spokojnie wśród rodziny, lecz pewnego dnia jej przeszłość daje o sobie znać. Z tego powodu trafia do niezwykłego miejsca, a na jaw wychodzą jej wyjątkowe umiejętności.

Ważnym bohaterem jest także Enrique – młody syn hrabiego Rascony Carnejo. Urodził się jako drugi, więc majątek i tytuł zgarnął jego brat, a on musiał zdobywać pozycję, służąc Arcybiskupowi. Wyrusza do Toledo, aby rozwikłać zagadkę tajemniczych zaginięć dzieci, jakoby porywanych przez Żydów. Jego losy krzyżują się z piękną Veridianą, przez to odrywa wie.e tajemnic, swoje przeznaczenie oraz umiejętności.

Opis książki bardzo mnie zainteresował, szczególnie wzmianka o Inkwizycji. Lubię powieści z nią związane, więc bardzo się ucieszyłam, dowiedziawszy się o wygranej. Poza tym kusił mnie także pomysł na drugi tom oraz jego poziom, bo pierwszy – Brama światów – prezentował się dość dobrze, lecz nie rewelacyjnie. Niestety Inkwizycja w "Czarnych żniwach" pojawia się tylko czasami, stanowi tło. Wszystkich jej zwolenników ostrzegam, że nie ma co u szukać, bo autorka kładzie nacisk na magiczną krainę

Fabuła jest bardzo prosta i nad wyraz przewidywalna. Każdy czytelnik powieści fantastycznych z łatwością odgadnie przebieg wydarzeń, nie wysilając się przy tym. Powieść nie posiada żadnych większych zwrotów akcji, a końcówka, mimo że dobra, też nie stanowi dużego zaskoczenia. Poza tym łudząco przypomina pierwszą część, szczególnie motyw z odkrywaniem nowych mocy oraz zakazaną miłością.

Akcja mknie w dość w szybkim tempie. Wiele wątków mogłoby być o niebo lepszych, gdyby wprowadzić nieznaczny element zaskoczenia lub trochę bardziej się rozpisać. Śmierć, rozpacz czy tęsknota są opisane przeciętnie, nie wywołują żadnych uczuć, przez co książka nie wciąga tak bardzo. Nie nudzi, ale też nie pochłania bez reszty.

Wydaje mi się, że bardziej widoczny jest wątek miłosny – oczywiście nieszczęśliwy. Miejscami dobry, miejscami naciągany, ogólnie dobry, mówiąc w skrócie. Miłość mnicha i kobiety jest oklepana, trzeci, zazdrosny mężczyzna także nie dodaje całości oryginalności. Cieszyłam się tylko, że opisy uczuć nie należą do zbyt cukierkowych czy nużących, a całość kończy się po mojej myśli, co sobie cenię.

Styl Susany Vallejo zupełnie nie przypadł mi do gustu. Jest prosty, bezbarwny. Wielokrotnie przeszkadzał mi współczesny język – odbierał całości smaku. Poza tym opisy magicznej krainy są przeciętne, zupełnie niemagiczne. Tak naprawdę osobliwy świat wydaje się całkiem przeciętny.

Tym razem bohaterowie pozbyli się swojej dziecinności, lecz wciąż nie należą do najlepszych. Enrique oraz Veridianę oczywiście znamy najlepiej i w miarę dokładnie. Reszta jest zarysowana delikatnie, niewyraźnie. Występują dwie główne postacie, więc książka zawiera dwa punkty widzenia, pisane narracją trzecioosobową, co bardzo mi się podoba. Dzięki temu poznajemy zarówno uczucia czy myśli Veridniany, jak i młodego Enrique.

Najbardziej do gustu przypadł mi Victor, który jako jedyny nie był targany dumą czy wygórowanymi ambicjami, z łatwością przebaczał, był wierny, honorowy i mądry.

Często słyszę, że drugie części są zazwyczaj gorsze. W tym przypadku się to nie sprawdza, bo "Czarne żniwa" mimo wad są powieścią przystępną, można nawet rzec, że dobrą, ale bez żadnych rewelacji. Przede wszystkim prezentują znacznie lepszy poziom niż część pierwsza, strasząca wybitnie prostą fabułą, nudnym wątkiem miłosnym i dziecinnymi bohaterami.

Jeśli ktoś nie miał jeszcze przyjemności czytać "Bramy światów", to nic nie stoi na przeszkodzie, żeby ją ominąć i od razu zabrać się za drugą część. Akcja rozpoczyna się kilka lat po przygodzie Yebry i Bernarda, a w powieści pojawia się większość nowych postaci, więc czytelnik nie będzie miał problemów ze zrozumieniem.

Dużym plusem jest to, że czyta się ją bardzo szybko i przyjemnie. To lektura niezobowiązująca, lekka, idealna na podroż czy do umilenia czasu wieczorem, po pracy. Mimo minusów spędziłam z nią kilka przyjemnych godzin, nie wciągnęłam się, ale bawiłam się dobrze. Cieszę się, że druga część jest lepsza. Jeśli wzrost poziomu się zachowa, dwie następne powieści będą bardzo ciekawe. Pozostaje mi tylko cierpliwie czekać, aż się ukażą.

"Porta Coeli. Czarne żniwa" to książka dobra, lecz nie zachwycająca. Nie można od niej oczekiwać nic ambitnego, lecz świetnie nadaje się do odpoczynku. Myślę, że spodoba się głównie młodszym fanom fantastyki, którzy nie oczekują wspaniałych opisów, ciągłych zwrotów akcji i zaskakującego zakończenia.

Kolejna część przygód Emily i Pegaza. Tym razem akcja toczy się na Olimpie jak u na Ziemi. Nasza bohaterka pragnie uwolnić swojego tatę od CRU. Chce również dowiedzieć się dlaczego nikt do tej pory nie zainteresował się niradami. Dzieje się dużo, akcja zaczyna się robić ciekawa od 5 rozdziału i dzieje się coraz więcej. Poznajemy kilku nowych i ciekawych bohaterów, poznajemy Olimp oraz ich mieszkańców od środka. I patrzymy na przemianę naszej bohaterki a także jej przyjaciół. Serdecznie polecam, również dla starszych czytelników. Pozdrawiam ^^.

Drugi tom o przygodach Simona. Simon tęskni za przyjaciółmi, których poznał na statku. Kiedy statek pojawia się w pobliżu jego domu, Simon nie waha się ani chwili i ponownie wchodzi na statek. Na statku dowiaduje się, że jest nowy wojownik Caspar, pochodzący ze średniowiecza. Okazuje się, że Czarownik jest potężniejszy niż wcześniej i zamierza zrealizować swój plan. Simon wraz z przyjaciółmi postanawia dalej podróżować w czasie. W pewnym momencie Czarownik zdradza Simonowi swój plan, który go przeraża... W tym tomie, poznajemy ojca Simona i dowiadujemy się więcej o jego przeszłości. Okazuje się, że doskonale zna Porywacza Cieni, bo miał z nim do czynienia w przeszłości. Końcówka tomu jest zaskakująca i sprawiła, że od razu sięgam po ostatni tom.

Książka odbiega od poprzednich części. Stylem bycia bohaterów chociażby i brak w niej troszkę spójności - raz nasz bohater jeździ harleyem a raz kawasaki. W pewnym momencie zrobiło się niezłe zamieszanie po wprowadzeniu kolejnych wątków. W świecie magów odczuwam niedosyt tehoż świata bo akcja toczy się gdzie indziej.

Książkę czyta się szybko i przyjemnie. Główni bohaterowie dają się lubić i dopingujemy ich w walce z "tymi złymi". Ciekawą opcją jest wprowadzenie wielu nieludzkich sprzymierzeńców - wilkołaki, wampiry, śnieżne tygrysy. Nie jest to wymagająca literatura, ale bardzo fajnie zajmuje czas i napisana jest lekkim językiem. Do poczytania w każdym wieku.

Kolejna część za mną. W tej części dowiadujemy się że moc Emily i Rizy dzieli się na 3 osoby. Gdy dowiaduje się o tym Saturn to postanawia się wykorzystać dziewczynę do swoich celów. Wybucha kolejna wojna i zbiera wielkie żniwa. Książka ciekawa, wciaga dość szybko lecz im bliżej końca tym ciężej chce się skończyć. Mam wrażenie że autorka na siłe pisała ostatnie strony by nie skończyć jej w punkcie kulminacyjnym i od niego zacząć ostatnią część. No ale cóż, nowa bohaterka Lorin jest moim zdaniem nudna i uparta jak dziecko, myśli że jak powie że czegoś chce to tak będzie- i w kółko są takie same zdania z nią w roli głównej 🙄 Trochę to już nudzi czytelnika bo ileż można pisać to samo zdanie przez większość książki. Walki duże, ciekawe coś w nich się dzieje, ciekawe moce i nowi bohaterzy z mocami. Zachęcam do zapoznania się z treścią. Pozdrawiam 🤗

Czasem książka może całkowicie zmienić czyjeś życie. Przekonała się o tym Silla, która niedawno w makabryczny sposób straciła rodziców. Otrzymuje bowiem od dawnego znajomego ojca tajemnicza książkę z zaklęciami. Początkowo traktuje to jako żart ale okazuje się, że magia naprawdę istnieje. Wraz z bratem i nowo poznanym kolegą próbują rozwikłać zagadkę z przeszłości. Książka dedykowana jest dla młodzieży. I to chyba takiej młodszej bo momentami jest naprawdę naiwna. Jest też bardzo przewidywalna. Ale plusem dla mnie jest to, że jest konsekwentna w tej przewidywalności. Lektura niczym mnie nie zaskoczyła ale też nie nudziłam się przy niej. Dobrze się ją czyta, akcja toczy się szybko.

W porównaniu do poprzednich tomów, widać spadek formy autora. Trudno było mi dopatrzeć się tego co tak urzekło mnie w dwóch wcześniejszych tomach. "Noc Wilczycy" już bardziej przypomina dzieła współczesne niż baśnie Irlandzkie. Jednakże muszę przyznać, że jest to piękne zakończenie trylogii Mojra.

Kod Templariuszy to moje drugie spotkanie z autorką, która zadebiutowała Arką ognia u nas. Chciałem tym razem dostać bardziej intrygującą historie ze zwrotami akcji i poszukiwaniem artefaktów ukrytych przed wiekami. Miałem pewne obawy, bo poprzednia powieść była dobrą odskocznią od czegoś wymagającego, ale nie wybijającą się. Dobrze czytało się i fajnie śledziło przygody, lecz pozostawiła pewien niedosyt. Pełen dobrych przeczuć dotyczących Kodu Templariuszy zabrałem się licząc, ze dostanę lepszą historie i bardziej intrygującą. Tajemnicze morderstwo znanego archeologa przykuwa uwagę nie tylko mediów, ale Caedmon Aisquith i Eddie Miller, którzy otrzymali ciekawe informacje jakie przekazał im przed śmiercią. Rozpoczynają poszukiwania starożytnej Szmaragdowej Tablicy i ukrytych wskazówek, mogących przybliżyć do wielkiego odkrycia. Po piętach depcze im ktoś kto chce zachować wszystko w tajemnicy i nie cofnie się przed niczym, aby powstrzymać bohaterów. Sięgając po drugą część przygód Caedmon Aisquith i Eddie Miller spodziewałem znów dostać historie o poszukiwaniu zaginionych lub ukrytych przed światem artefaktów i tajemnic. Tym razem za sprawą morderstwa archeologa zostajemy wciągnięci w opowieść o wyprawie po poznanie prawdy o przyczynach zabójstwa i zmaganiach z przebiegłym przeciwnikiem. Autorka dużą uwagę skupia na tej stronie historii dotyczącej właśnie odszukiwaniu, sprawdzaniu, rozwiązywaniu zagadek przeszłości, szyfrach i kolejnych pozostawionych kodów, mających za cel przybliżyć bohaterów do rozwiązania sprawy. Schemat jaki stosuje do tego jest powtarzalny i bardzo prosty. Caedmon zostaje zasypany pytaniami od Eddie i opowiada o historycznych faktach dotyczących danego okresu lub poszukiwanego artefaktu. Po jakimś czasie w to wszystko wkracza powtarzalność podczas burzy mózgu bohaterów. Nie brakuje nieraz pojawiających się zwrotów akcji, mających za cel uatrakcyjnienie lub zaskoczenie czymś czytającego. Bardzo ciekawie dla mnie wypadła część dotycząca poszukiwania artefaktu, podróże po różnych miejscach i szukanie wskazówek. Nawet nie brakowało cofnięcia się nieraz daleko w przeszłość, aby otrzymać w retrospekcjach lub z dzienników garść informacji mogących być przydatnymi w obecnych poszukiwaniach. Nie wiem na ile jest oparta na historycznej prawdzie, ale autorka miesza pewnie historie z fikcją tworząc z tego ciekawą i intrygującą pozycje dla fanów książek Dana Browna. Od początku wciągając w grę dotyczącą poznania kolejnych poszlak i rozwiązywania odkrytych zaszyfrowanych przed wiekami informacji mogących przyczynić się do odszukania starożytnego artefaktu. Kolejnym wątkiem jest ten dotyczący przeciwników bohaterów. Autorka kreśli obraz pozbawionego skrupułów mordercy i jego mentora owładniętego manią. Oprócz tego nie brakowało w historii ucieczek, pościgów, walki, niebezpieczeństwa i ukrytych pułapek czekających na odkrywców. Postacie stworzone na potrzeby historii zostały nakreślone nieźle, lecz nie dostałem lepiej wykreowanych, posiadające głębie, którym można było kibicować. Brakowało mi wyrazistych bohaterów, którymi można było zainteresować się i śledzić z uwagą ich przygody. Lepiej wypadają od innych Caedmon Aisquith i Eddie Miller, którzy są głównymi bohaterami historii. Pierwszy z nich jest dawnym agentem MI15 zajmującym się obecnie poszukiwaniem zaginionych artefaktów i pasjonatem historii. Gdy nadarzy się okazja lub ślad prowadzący w przeszłość jest zawsze gotowy do wyprawy w celu odnalezienia skarbu. Przypomina takie skrzyżowanie Jamesa Bonda, Indianą Jonesem z Robert Langdonem. Pomaga mu Eddie Miller zdobywająca informacje, przebojowa i umiejąca sobie radzić w kryzysowych sytuacjach. Przeciwnicy w tym postać mordercy nie zrobiła na mnie sporego wrażenia jak oczekiwałem i jakoś mnie nie przerażał swoim zachowaniem jak powinien. Trzeba mu przyznać, ze jest przebiegły i bez skrupułów, lecz jego czyny nie wywołują emocji jakie powinny pojawić się podczas czytania. Pozostałe postacie drugoplanowe i trzecioplanowe pojawiają się, aby odegrać rolę jaką została im przypisana i nie wzbudzają większego zainteresowania. Widać wyraźnie podział na dobrych, którzy próbują przeciwstawić się złym i czarnych charakterów chcący przeszkadzać i powstrzymać dobrych bohaterów. Szkoda, ze autorka nie pokusiła się na popracowanie i sporo lepsze zarysowanie sylwetek poszczególnych postaci, bo wtedy wypadłyby znacznie lepiej i były ciekawsze. W relacjach jakie łączą Caedmon Aisquith i Eddie Miller brakowało mi dawki emocji jaka powinna pojawić się pomiędzy nimi. Jakieś chemii, bo przecież są parą. Pozostałe interakcje też wypadły dobrze, lecz bez rewelacji. Zostały po prostu poprawnie wykreowane. Do dialogów nie mogę się przyczepić, bo wypadły bardzo dobrze i nie przeszkadzały mi w czasie czytania. Książka Kod Templariuszy stawia bardzie na wątek dotyczący odszukania artefaktu w postaci Szmaragdowej Tablicy, poszukiwania wskazówek i łamania odkrytych kodów. W tej kwestii autorka poradziła sobie doskonale. Jednak w tym wszystkim jest haczyk w postaci bohaterów, którzy niestety pozostawiają sporo do życzenia. Jakby najważniejsze tutaj była zagadka niż postacie jakie występują. Sięgając po drugą część miałem większe oczekiwania niż za pierwszym razem. Żeby książka okazała się ciekawsza i intrygująca z tajemnicami z przeszłości. Pomimo pewnych mankamentów taką dostałem, ale zbliżona jest poziomem do Arki ognia, która była miłą i nie wymagającą powieścią w sam raz na kilka wieczorów po czymś bardziej wymagającym. Akcja została poprowadzona błyskawicznie i leci z prędkością kolejki górskiej do przodu bez zatrzymywania się. Cały czas coś dzieje się i nie ma miejsca na przestoje, nawet w przypadku pojawienia się przewidywalności w historii. Wydarzenia zostały poprowadzone szybko i dlatego nie nudziłem się w czasie czytania. Pomimo pewnych wad wciągnęła mnie historia i dlatego kartki leciały mi w zastraszającym tempie do przodu. Powodem dłuższego czytania nie była sama historia, ale brak większej ilości czasu, bo można przeczytać w dwa lub trzy wieczory. Napisana została przystępnie, bez udziwnień i przejrzyście. Styl jakim posługuje się autorka jest przyjemny i lekki. Z łatwością porusza się w tematyce szyfrów i tajemnic tworząc z tego intrygujący wątek, który spodobał mi się, a nawet przypadł mi do gustu. Bardzo wciągnął i chętnie śledziłem kolejne odkrycia z uwagą. Dlatego nic nie stoi na przeszkodzie w czasie czytania cieszyć się historią. Znalazłem w niej zagadki, kody, ukryte tajemnice, historie, szczyptę romansu i sensacyjny wątek. Wszystko zmieszane zostało przez autorkę w udany sposób i stworzono z tego przyjemną i dobrą powieść sensacyjno - przygodową. Książka Kod Templariuszy to dobra pozycja dla fanów zagadek przeszłości i poszukiwań dawno ukrytych artefaktów. Nie jest to moja ostatnia przygoda z autorką Chloe Palov i pewnie sięgnę po kolejną część jak tylko ukaże się u nas, aby przekonać się czy tym razem dostanę lepszą historie i wyrazistych bohaterów.

Na wstępie zaznaczę, że Wilczyca i Córka Ziemi jest ewidentnie tytułem skierowanym do mniej wymagającego, młodszego czytelnika. Czy wpisałam się w target? Średnio, bo chociaż ogólne zarysy bohaterów i całościowy pomysł na świat uważam za dobre, a styl nie męczy, było trochę momentów, przy których zgrzytałam zębami. Główna bohaterka, Alea, szczęśliwie nie wpisuje się w schemat Mary Sue, a tego się obawiałam. Przeciwnie, to z początku taki mały urwis, awanturniczka, ale w gruncie rzeczy dobra dziewczyna. Zaczyna nieprzerysowana w żadną stronę, a zarazem niepozbawiona też charakteru. Ewidentnie na plus. Syndrom wybrańca to kolejny ze schematów, którego autor ładnie unika: pierścień, a wraz z nim pewna moc i przeznaczenie, wyraźnie spadają na nią przypadkiem, ale dziewczyna nie traci głowy. Brakowało mi w niej tylko pewnej emocjonalnej płynności, zwłaszcza bliżej końca: Alea dojrzewa bardzo skokowo, przez co nienaturalnie, nawet jeśli można to tłumaczyć wpływającymi na nią magicznymi mocami. Po drodze zbiera się wokół niej istna drużyna pierścienia, w tym: stary druid (druidzi to jeden z lepszych wątków książki), krasnolud oraz rycerz. Wątku miłosnego nie zabrakło, ale to drugoplanowy element fabuły, póki co. Narracja jest trzecioosobowa, nie wszystko kręci się też wokół głównej bohaterki. Komplikującą się sytuację na wyspie-państwie oglądamy z punktu widzenia wielu przeróżnych postaci, są jednak dość charakterystyczne, że nie sposób się pogubić. Niestety, im bardziej inteligentna w założeniu jest postać, tym słabiej wypada. Wszystkiemu winne notoryczne, dziecinne i zupełnie niepotrzebne podsumowywanie intencji bohaterów po każdym co mądrzejszym dialogu. Właśnie stąd przypuszczam, że Mojra była pisana pod młodych czytelników, bo 90% tych objaśnień to naprawdę są oczywiste oczywistości. A ponieważ wyrażane są poprzez myśli bohaterów w pierwszej osobie... Cóż, możecie sobie wyobrazić, jak infantylnie to wychodzi. Planującym lekturę uczciwie polecam te fragmenty pomijać, szybko się zorientujecie, o co chodzi. Nie, ja nie pomijałam. Tak, niewiele bym straciła. Świat przedstawiony to miszmasz - trochę jest zaczerpnięte z legend, o ile się orientuję, celtyckich, trochę z kanonu fantasy - krasnoludy czy elfy (te drugie akurat opisane naprawę ciekawie) a do tego wszystkiego dołóżmy chrześcijan. Całość, o dziwo, wyjątkowo dobrze komponuje się w ostatnią erę baśni i legend, zanim rycerze boży, biskupi i ich uniwersytet przejmą wyspę i zniszczą wiarę w Mojrę. Alea ma w nadchodzących zmianach rolę do odegrania, co odkrywamy stopniowo i co pewnie ujawniać się będzie w kolejnych częściach. Nie byłabym sobą gdybym przemilczała, że autor i redakcja oryginału przepuścili parę potknięć w logice. Szczęściem w nieszczęściu, wywalali się na szczegółach, tyleż na dłuższą metę nieistotnych, co wkurzających. Polskie wydanie za to naprawdę dobre: tłumaczenie jest klarowne, nie wyłapałam żadnych (!) błędów ani literówek. Jak na serię złapaną przypadkiem za kilka złociszy i czytaną w ramach odskoczni, jestem zadowolona. Gdybym sięgnęła po Mojrę parę lat wcześniej, pewnie spodobałaby mi się bardziej.

Drugi tom był znacznie ciekawszy niż pierwszy. Poznajemy dalsze przygody Elspeth i Edmunda, niezwykłych dzieci, które znów zostają wystawione na niebezpieczeństwo z rąk złego boga Lokiego. Tym razem nie są jednak same, razem z nimi podróżują Cathbar, głównodowodzący strażnik samego króla i Fritha, dziewczynka kilka lat starsza od Edmunda i Elspeth, która jest ich przewodnikiem po lodowych bezdrożach. W książce tej poznamy smutną historię wykucia miecza oraz o wszystkich wydarzeniach dziejących ponad 100 lat temu kiedy to Loki o mały włos nie zniszczył całego świata. Przed każdym rozdziałem znajdujemy chronologiczny opis wydarzeń spisanych przez Brokka, kowala który wykuł łańcuchy i miecz. Bardzo ciekawe się to czyta bo dowiadujemy się z tego ile świat musiał poświęcić by znów spętać Lokiego. Dowiadujemy się także o smutnej historii Ioneth ale nie chcę o tym pisać aby nie robić spojlerów. Historia dobrze się nie kończy niestety i zostawia czytelnika w niepewności "co dalej". Miejmy nadzieję, że któryś wydawca postanowi przetłumaczyć i wydać trzeci tom Mrocznej Epoki.

Schyłek czarów pogańskiej Północy. Pogranicze fantasy i literackiej fikcji w modnym temacie wikingów, szału berserków i starcia starego z nowym. Biały Chrystus zagarnia kolejne ziemie władane dotąd przez bogów Północy. Nie chcą się poddać, zwycięstwa króla Olafa Tryggvasona okupione są krwią spływającą surową ziemią. Jest tez historia miłości młodego Ulfara, łobuzerskiego naiwnego człowieka, który z kuzynem przez dwa lata wędruje od miasta do miasta, by uzyskać odkupienie za popełnione czyny.. Losy bohaterów znajdą cd w kolejnym tomie, o który z niecierpliwością sięgam..

Drogi wydawco, tak się nie robi! :-( Po rewelacyjnym pierwszym tomie wydanym 10 lat temu, powinno się jak najszybciej wydać kolejne części cyklu. No bo co ja teraz zrobię, gdy moja ciekawość została podkręcona? Gdy polubiłam bohaterów? Gdy im kibicowałam, trzymałam kciuki? Gdy ich świat jest zagrożony, a ja nie wiem, co dalej? Czy uratują świat? Zniszczą potężnego maga? Czy odnajdą pozostałe Księgi? Czy odnajdą rodziców? Drogi wydawco, od dzisiaj czekam na zapowiedź kolejnego tomu trylogii Johna Stephensa o Księgach Początku :-) Tom pierwszy "Szmaragdowy Atlas" mnie uwiódł i pozbawił trzech spokojnych nocy. Żądam więcej przygód Kate, Michaela i Emmy! Czteroletnia Kate zostaje zobowiązana przez matkę do opieki nad dwójką młodszego rodzeństwa! Czy to nie za wiele dla 4-letniej dziewczynki? Przez 10 lat dzieci tułały się po różnych nieprzyjaznych sierocińcach. A potem trafiają do domu doktora Pyma, gdzie są jedynymi dziećmi. Dlaczego rodzice ich opuścili? Czy jeszcze żyją? A potem dzieci znajdują Księgę i trafiają do przeszłości. I do magicznej krainy. I mają niebezpieczne przygody. Książka napisana jest wybornie! Wciąga od pierwszej strony! I nie puszcza do końca! Rodzeństwo trzyma się razem, ale ich relacje podlegają emocjom! Czy Michael jest tchórzem i zdrajcą? Czy Emma zawsze był zadziorna? Czy Kate ma do rodziców żal? Czy można ufać doktorowi Pymowi? Wszystko dzieje się tak szybko! Postaci są świetnie nakreślone! Czyta się to wybornie! Wydawco, czekam na kolejne tomy! BARDZO! ;-) https://bajdocja.blogspot.com/2021/12/szmaragdowy-atlas-ksiegi-poczatku.html

Naprawdę dobra, fascynujące rysunki, świetne uzupełnienie serii. Myślę, że dobrze sprawdzi się także jako samodzielny tekst, który dodatkowo napędzi ciekawość czytelników. Ciekawe podejście do tematu demonów, duchów, wampirów i tym podobnych, dodatkowo wzbogacone o historie z życia stracharza oraz dopiski jego uczniów. Szybka, wciągająca lektura.