Udupione przez matki

Marek Sekielski WSPÓŁUZALEŻNIONE  Reportaż czy też seria rozmów. Autor jest znany większości ludzi w Polsce, a wśród uzależnionych słyszał o nim chyba każdy. Wiem, bo o to pytam.  Wciągające rozmowy głównie z kobietami, bo ich ten problem najczęściej dotyczy. Na dziesięć współuzależnionych nowe życie zacznie jedna. Reszta żon, partnerek, matek tkwi w patologicznej sytuacji, która wyniszcza całą rodzinę. Nie można ich za to winić. Może dla patrzących z zewnątrz sprawa jest klarowna i prosta. Tymczasem problem współuzależnienia jest nie tylko złożony, ale stanowi właściwie całą grupę nieprawidłowości, zaburzeń, to rodzaj jednostki chorobowej. W związku z tym, że w Polsce alkoholizm i inne nałogi są bardzo częste, kobiet które utkwiły w tej patosytuacji jest tysiące. Warto zrozumieć, skąd i na czym to polega, bo to wcale nie jest proste ani oczywiste.  Zachęcam do przeczytania, żeby zrozumieć i wiedzieć. Poza tym może tym sposobem uda się komuś pomoc. Pomyślałam,  że będę polecać tę książkę innym, bo czasem taki tekst i uświadomienie sobie problemu może pomóc poszukać dla siebie terapii i wyjść z na prostą.  Pamiętam wiele takich kobiet i kiedyś nie umiałam ich zrozumieć. Teraz jest mi łatwiej,  bo lata doświadczenia w pracy robią swoje, choć wciąż zdarzają się sytuacje, gdy brakuje mi słów.  Wspominam panią, która bała się o męża. Nie chciała, żeby wychodził z domu, bo mógł spotkać kolegów, z którymi zacząłby pić i w związku z tym zniknąć z domu na jakiś czas. Dlatego robiła wszystko, żeby pozostawał z nią, pod jej kontrolą, w ich mieszkaniu. Kupowała mu alkohol, żeby pił go w domu sam, a nie gdzieś z kolegami. W sklepie, do które chodziła na zakupy każdego dnia myślano, że to ona jest alkoholiczką. Pamiętam też młodą kobietę ślepo zakochaną w swoim mężu. Mąż stracił ogromne sumy pieniędzy w grach hazardowych. Okradł ojca, z którym prowadził interes. To były naprawdę duże pieniądze. Do tego był alkohol i imprezy. Ta kobieta była "oporna"na wszystko, co złego zrobił jej mąż. Nawet to, że zaraził ją kiłą niczego nie zmieniło. Klapki na oczach. Nie wiem, jak potoczyły się jej losy.  Pamiętam też, jak kiedyś uniosłam się mówiąc "co pani wyprawia!". Głupio mi potem było, ale początkowałam w zawodzie. Przyszła do mnie z mężem, żeby go leczyć z alkoholizmu. Z naszej trójki wszyscy chcieli jego zdrowienia za wyjątkiem jego samego. Pił ciągami, a wtedy nie chodził do pracy. Był "cieciem" i sprzątał na osiedlu. Jego żona chodziła do pracy za niego, gdy wpadał w kolejny ciąg picia. Współuzależnienie nie ma związku ze statusem społecznym, wykształceniem czyli jest "bardzo demokratyczne". Nie należy go kojarzyć z "patologią", biedą, brakiem wiedzy. Kobieta może być prezesem korporacji, adwokatem czy lekarką i też wpadnie. Rzecz w deficytach wyniesionych z dzieciństwa, braku umiejętności w stawianiu granic, często też poczuciu osamotnienia w chorobie uzależnienieniowej partnera. Nie twierdzę,  że po przeczytaniu książki można stać się specjalistą od tematu, ale jeśli uda się choć trochę go zrozumieć, to nie będzie to zmarnowany czas.  

Potrzebna i napisana z wyczuciem książka, która traktuje zarówno o telefonie zaufania i o osobach po jego obu stronach, jak i o tym jak słuchać siebie nawzajem. Ta druga partia książki może sprawić, że część czytelników będzie nieco zawiedziona jej całokształtem - ja jednak znalazłam w tej połowie "Słucham" sporo wartościowych rzeczy.

„Brzydcy ludzie” to powieść, która dla wielu z nas może mieć coś z fantastyki. Bo powieści o dzieciństwie możemy sobie jakoś przybliżyć poprzez pamięć własnego dzieciństwa, lecz czytanie powieści, w których bohaterem jest osoba dużo, dużo starsza od nas, są jak wędrówka po nieznanym lądzie, a spoglądanie na świat z perspektywy emocji i funkcjonowania takiego bohatera, może okazać się wyzwaniem na miarę odnalezienia się w świecie stworzonym przez genialne pomysły twórców fantastyki. Za każdym razem – a w ostatnim czasie, z uwagi na bardzo podeszły wiek bliskiej mi osoby, czytam wiele o starości – zdumiewa mnie fakt, jak bardzo świat, który znamy, przyjęliśmy uważać za swój i w którym funkcjonujemy mając lat 20, 40 czy 60 zmienia się, deformuje, oddala w miarę, jak liczba naszych lat niebezpiecznie zbliża się do tych „życzonych” i wyśpiewywanych 100. I tak naprawdę o tym jest ta książka. Jak trudno jest zrozumieć starość, jak trudno ją oswoić i jak bardzo rozbiega się świat ludzi starych i tych o pokolenie czy dwa młodszych. Nawet, jeśli są to osoby sobie bliskie i mające najlepsze intencje. Żaneta Pawlik z dużą empatią i znajomością tematu otwiera przed czytelnikiem świat starości z dwóch perspektyw: tej widzianej i odczuwanej przez coraz mniej sprawnego seniora, z coraz większymi ograniczeniami, ale ciągle takim samym prawem do traktowania go jak człowieka, mającego prawo do własnego zdania, do decydowania o sobie, do intymności i chociażby namiastki niezależności. Z drugiej strony dostajemy starość widzianą od strony dzieci, które muszą, czują się w obowiązku lub chcą otoczyć opieką coraz bardziej bezradnego, w wielu sprawach, rodzica. I to byłoby na tyle. Bo pozostałe wątki uważam za niezbyt udane, nieciekawie poprowadzone lub potraktowane po macoszemu. I pod względem literackim mogłoby być lepiej. Jednak ze względu na spotkanie ze światem starości, za refleksje i odkrycie oczywistości - podwyższam moją ocenę. 7/10 w kategorii: literatura

Na fali poprzedniej książki postanowiłam sięgnąć po inną autorki, napisanej w podobnym tonie i sprawdzić ile jeszcze mogę dla samej siebie wycisnąć z lektury 🫢 Niestety, tutaj znalazłam dużo mniej przydatnych myśli niż w "Głową do góry, cycki do przodu", tu też pojawiło się mniej humoru czy też takich chwil w których pomyślałabym, że to o mnie 🙈 Książka nie była gorsza, tego powiedzieć nie mogę, ale w moim odczuciu mniej mi potrzebna 🤪 Nie odczuwałam takiego uniesienia, nie czułam się jak na pogaduszkach z przyjaciółką, nie wzruszyłam się też a przecież powinnam 🙈 Jednakże znalazło się w niej parę fajnych momentów które pokazują, że nie zawsze musimy stawać na głowie by komuś dogodzić, że naprawdę wystarczy wyskoczyć z okrętu niż zatonie niż szukać kamizelki ratunkowej🤭 Lekka i przyjemna w odbiorze, zawiera w sobie sporo historii które fajnie się czyta 🥰 Nie jest idealna, ale jak na wieczór myślę że jest okej 😘

Bardzo trudny temat i smutna historia. Aż nie chce się wierzyć, że to zdarzyło się naprawdę. Najbardziej boli bezsilność kobiet w tych toksycznych związkach. W dzisiejszych czasach może jest trochę łatwiej, ale też zdarzają się takie przemocowe małżeństwa. Może brzydko tu napiszę ale Wanda miała szczęście, że Staszek tak szybko odszedł, bo nie wiadomo jak by to się skończyło. Warto przeczytać.

Dla mnie większość poruszanych tu kwestii to rzeczy dość oczywiste, znane, powtarzane przecież też wielokrotnie w różnych tekstach psychologicznych. Myślę, że książka powinna być bardziej odkrywcza dla młodszych kobiet - ale tu znowu może zajść niedopasowanie, jako że jej grupę docelową tworzą kobiety właśnie w średnim wieku (40+) - rozmowy odnoszą się do matek i babek należących do pokolenia powojennego. Nie do końca to chyba się spina, bo jednak dojrzałe kobiety te problemy opisywane w książce mają raczej przepracowane.

Dobra książka. Mysle, ze kazda kobieta powinna ja przeczytać, ale nie tylko. Ludzie piją na ogromną skale, wystarczy rozejrzeć sie dookoła siebie. Każdy z nas zna osobę, która pije tylko jedno piwko, czy lampke wina wieczorem, oraz taka, ktora co weekend upija się na imprezach. Bardzo wazne tematy i historie osob, ktore piły i na szczescie z nałogu wyszly.

Ewa jest nauczycielką i matką 19- letniego Damiana. W jej poukładanym życiu niespodziewanie pojawia się Maks, który porzucił ją, gdy była w ciąży . Żal, złość i poczucie winy nie pomagają w trzeźwej ocenie tego, co wydarzyło się przed laty. Demony przeszłości atakują Ewę że zdwojoną siłą. Daria próbuje pozbierać się po rozstaniu. Sama nie wie, czy bardziej boli ją zdrada, czy fakt, że Janek zataił przed nią coś, co wywróciło ich relację do góry nogami. Praca w szpitalu pozwala oderwać myśli od problemów, ale i przynosi trudne emocje, szczególnie gdy życie pacjentów wisi na włosku, a bliski przyjaciel na własne życzenie zatraca się w mroku.

Czasami jedno słowo może zmienić życie wielu ludzi. Bianka przyjeżdża do rodzinnej miejscowości na pogrzeb ojca . Dziewczyna od 20 lat jeździ na wózku inwalidzkim wskutek tragicznego wypadku.Kiedy porządkuje rodzinny dom który chce sprzedać znajduje tytułową pozytywkę.Czy dawna pamiątka pomoże dowiedzieć się Biance dlaczego jej siostra Amelia popełniła samobójstwo i czy jej matka faktycznie kogoś zabiła. Świetna książka która porusza wiele trudnych tematów,ale czyta się błyskawicznie i wzrusza @kat.grochowska to moje kolejne literackie odkrycie.Polecam!! #zbibliotekązapanbrat @po.prostu.wiola @zapiski_przy_kawie #wypożyczamzbiblioteki #booklover #kochamczytać

Chociaż opis na okładce spamuje fabułę powieści, wobec czego nie ma elementu zaskoczenia podczas lektury, to mimo tego nie zabiera historii dramatyzmu, emocji, dynamiki.... Lektura pochłonęła mnie tak bardzo, że wystarczyło jedno popołudnie - po prostu musiałam się dowiedzieć jak się zakończy. Wątek zakazanej miłości między rodzeństwem obudził we mnie sporo emocji i lawinę myśli: co powinni zrobić bohaterowie? Co ja bym zrobiła w podobnej sytuacji? Czy w tak trudnych życiowych decyzjach kierować się rozsądkiem czy uczuciami? ....tego właśnie szukam w książkach, po które sięgam - liczę, że obudzą we mnie emocje.

Czy Wy też macie wrażenie, że żyjemy w kulturze „tabletki na każdą okazję”? Ten post będzie o książce, która sprawia, że po jej zamknięciu zaczynasz inaczej patrzeć na szafkę z lekami w domu swojej mamy czy babci. Przeczytałam „Polskę na prochach” dawno i do teraz mam w uszach echo rozdziału o „babciach chodzących po ścianach”. ​ ​To nie są historie z mrocznych zaułków. To cicha epidemia w kapciach, historie staruszek, które leki przepisane na 2 tygodnie... biorą od 20 lat. Często w tajemnicy przed rodziną, często dzięki lekarzom, którzy wypisują recepty „pod stołem”, dla świętego spokoju. Prawda wychodzi na jaw dopiero w szpitalu, gdy odstawienie pigułek powoduje bezsenność i tak silne objawy odstawienne, że lekarze od razu wiedzą, że mają do czynienia z uzależnieniem. ​Już na studiach patrzyłam na wizyty specjalistów, m.in. psychiatrów, z przerażeniem. Widziałam i widzę mechanizm „szybkiego plastra”. ​15 minut- tyle czasami trwa diagnoza depresji czy zaburzeń lękowych. ​Totalny brak planu- leki są wprowadzane i odstawiane bez należytej opieki. Lata na chemii- to, co miało być wsparciem doraźnym, staje się „protezą” na dekady. ​ ​Oglądałam serial Zabić ból o kryzysie opioidowym w USA i chociaż był dobry, to mnie nie zaskoczył. Utwierdził mnie tylko w decyzji, dlaczego od lat nie mam w domu kablówki. Nie chcę patrzeć na bloki reklamowe, gdzie w każdej przerwie serwuje się nam „lek na wszystko”. Na smutek, na nogi, na brak energii, na wątrobę. Ciekawe, co musiałoby się stać, żeby ludzie się obudzili. Przemysł farmaceutyczny ratuje życie, wiem i szanuję to wielkie osiągnięcie nauki. Jednak dokładnie ten sam przemysł jest też gigantycznym biznesem, który nie zawsze ma na celu nasze dobro. To bolesna lekcja, że świat nie zawsze jest dobry (to mój odwieczny ból duty i rozkmina dlaczego ludzie po prostu nie mogą być dobrzy), a intencje tych, którzy sprzedają nam „szczęście w kapsułce”, bywają różne.

Książka, po którą sięgnęłam z czystej ciekawości. Bo temat – przyznajmy – dość nietypowy. Islam i Polki? Jakoś się to nie łączy. Może czasem się słyszy, że jakaś dziewczyna wyszła za mąż za muzułmanina, że ktoś przywiózł z wakacji „miłość życia” — i tyle. Ale żeby z własnej woli przejść na islam? Tak solo? I to nie z kaprysu, lecz po dłuższych poszukiwaniach duchowych? Nie, to raczej nie u nas. A jednak – są takie kobiety, skrywające się za hidżabem. Autorka pokazuje kilka z nich. Każda ma swoją historię, swoje powody. Ciekawe, to fakt, ale jakoś nie mogłam się pozbyć wrażenia, że to wszystko jest mocno wybiórcze. Ugrzecznione, wygładzone, jakby autorka nie chciała nikogo urazić. Nie wiem, czy to kwestia ograniczeń rozmówczyń, czy świadomego wyboru autorki, ale zabrakło mi głębszej analizy, kontekstu, a przede wszystkim — dystansu.A szkoda. Nie wiem też, na ile można tej książce ufać. Wszystko się tu jakoś za bardzo układa, za spokojnie. Zero wahań, zero trudnych emocji. A przecież konwersja na islam w Polsce to nie jest bajka o duchowym przebudzeniu. To chyba walka – z rodziną, znajomymi, stereotypami? A może faktycznie wcale nie? Tego mi zabrakło. Nie twierdzę, że książka nic nie wnosi. Coś tam pokazuje – kilka historii, kilka perspektyw. Ale czy daje pełniejszy obraz? Nie. Raczej migawki, fragmenty. Wiem więcej niż wiedziałam, ale nadal niewiele. I nie jestem wystarczająco zaciekawiona, by dociekać głębiej, takiej potrzeby autorka we mnie nie wzbudziła,. Podsumowując – temat świetny, ale wykonanie średnie. Potencjał ogromny, ale wyszło dość zachowawczo. Ciekawie, ale bez iskry.

Opisana tutaj historia trzech kobiet uciekających od codzienności mogłaby się wydarzyć na prawdę i to było bardzo fajne w tej powieści lecz późniejsze zbiegi okoliczności i zbyt optymistyczne zakończenie odjęło trochę urokowi tej historii. Ogólnie powieść czyta się bardzo dobrze i miło spędziłam z nią czas.

Czasem miałam wrażenie, że autorka na siłę stara się być poetycka, co całkowicie nie jest potrzebne w gatunku jakim jest reportaż. Z tego też względu niekiedy ciężko czytało mi się niektóre akapity, miejscami też książka troszeczkę się dłużyła i ciągnęła. Nikt, kto zna historię kościoła katolickiego, nie powinien być zdziwiony, jaki mechanizm został stworzony przez tę instytucję na terenie Włoch. Muszę przyznać, że znajdowanie domu dla dzieci odebranych matkom jest nawet zaskakująco humanitarne jak na ówczesne katolickie standardy. Bardzo intrygujący był dla mnie motyw wysyłania dzieci akurat do USA,. Wątek ten nie został moim zdaniem wytłumaczony wyczerpująco. Podobnie jak nie przekonały mnie argumenty o tym, że papież rzekomo bał się, że dzieci odebrane matkom staną się komunistami - wszak byłaby to tylko garstka ludzi w wielomilionowym narodzie, li tylko niewielkie miasteczko, być może większa wioska. Nie było podstaw, by z tych przymusowych "sierot" robić wrogów Watykanu, akurat ten wątek wydaje mi się grubymi nićmi szyty. Poza tym same historie odnajdowania przez już dorosłe dzieci swoich włoskich korzeni są bardzo interesujące. Ciężko sobie wyobrazić, że czyjeś życie przypomina wręcz historie z książek Dana Browna i polega na przepytywaniu ludzi i znajdowaniu szczątkowych informacji w dokumentach. Uważam, że warto zapoznać się z procedurą stworzoną przez kościół włoski opisaną w tej książce - zapewne można znaleźć na ten temat jakieś artykuły, które w skondensowany sposób przedstawią to zagadnienie, książka zaś jest raczej dla osób chcący poznać ludzi, którzy ucierpieli w wyniku działań podejmowanych przez włoskich duchownych i zakonnice.

Piekielnie szczere” to pozycja, która w kategorii literatury obyczajowej zasługuje na naciągane sześć gwiazdek, głównie ze względu na odważne podejście do motywu trudnych relacji, choć wykonanie techniczne pozostawia wiele do życzenia. Autorki splatają losy trzech kobiet w opowieść o różnych odcieniach toksyczności i próbach wyrwania się z emocjonalnych pułapek, jednak czytelnik musi przygotować się na spore zgrzyty warsztatowe. Lekturę utrudniają błędy w korekcie, jak choćby irytujące pomylenie imion bohaterek w jednym z rozdziałów, oraz specyficzny styl, który momentami brzmi tak beznamiętnie, jakby treść została wygenerowana przez AI. Mimo że w wątkach czuć merytoryczne wsparcie psychologiczne, dialogi wypadają nienaturalnie i są pozbawione polotu, co sprawia, że ważne życiowe lekcje brzmią momentami zbyt łopatologicznie. Centralnym punktem bolesnych relacji jest historia Claudii, której życie w luksusowym Monako okazało się jedynie fasadą. Jej małżeństwo z „pięknym Hiszpanem” szybko zmieniło się w koszmar, gdy mąż objawił swoją prawdziwą naturę jako szemrany typ, więżący żonę w złotej klatce i zdolny nawet do porwania własnego syna. Ten motyw przemocy psychicznej i oszustwa kontrastuje z historią najmłodszej, adoptowanej Sary. W jej przypadku trudne relacje wynikają z traumatycznego dzieciństwa, które sprawia, że mimo podejmowanych prób, budowanie zdrowych więzi idzie jej wyjątkowo kiepsko. Całość dopełnia postać Aniki, aktorki walczącej o nową tożsamość w morderczym świecie show-biznesu, co również rzutuje na jej życie prywatne. Choć autorkom udało się sprytnie powiązać te historie na przestrzeni lat, to psychologiczna wiarygodność postaci bywa wątpliwa. Trudno uwierzyć w przedszkolaka tak trafnie diagnozującego kryzys rodziców czy nastolatka wykazującego się nienaturalną, dojrzałą świadomością w sprawach damsko-męskich. W efekcie otrzymujemy książkę o ważnej tematyce, która jednak przez swoją stylistyczną sztywność i koślawe domknięcie wątków nie pozwala w pełni uwierzyć w prezentowane emocje.

„Zakrystia” Artura Nowaka to pozycja obowiązkowa dla każdego, kto chce zrozumieć przyczyny obecnego kryzysu instytucjonalnego Kościoła w Polsce, wykraczając poza schematy podawane przez media głównego nurtu. Autor nie tylko diagnozuje chorobę toczącą tę strukturę, ale przede wszystkim przywraca podmiotowość ofiarom systemu – zarówno tym świeckim, jak i samym duchownym, którzy padli ofiarą własnego powołania uwięzionego w skostniałej formie. Książka ta nie jest atakiem na wiarę, lecz dramatycznym wołaniem o prawdę i transparentność, bez których każda wspólnota zamienia się w toksyczną pułapkę. Artur Nowak udowadnia, że prawdziwe sacrum nie potrzebuje kłamstwa, by przetrwać, a odarcie kurii i plebanii ze złudzeń jest pierwszym, choć niezwykle bolesnym krokiem ku jakiemukolwiek uzdrowieniu. To lektura, która pozostawia nas z poczuciem głębokiego smutku, ale i koniecznego przebudzenia, nie pozwalając już nigdy więcej patrzeć na mury zakrystii z tą samą, naiwną ufnością co dawniej. Recenzja: https://kotkawaiksiazki.pl/zakrystia-artur-nowak-recenzja/

Życie wymusza na nas pewne zachowania. Presja środowiska często jest tak duża, że zatracamy gdzieś samych siebie, nasze cele, zamierzenia, plany ale również marzenia. Zdarza się też bardzo często, że manipulują nami ludzie, którym ufamy bezgranicznie i chcą sterować nie tylko nami, ale też całym naszym życiem. Niejednokrotnie doprowadza to do katastrofy. Natalia i Michał są parą, planują ślub. Nieprzychylnym okiem na ten związek patrzy matka mężczyzny, widząc u jego boku zupełnie inna kandydatkę. Jako wzięta pani adwokat jest osobą poważaną i szanowaną. Za pieniądze i dla nich jest zdolna do wszystkiego. Dzięki jej zgrabnej manipulacji młodzi rozstają się. Po kilku latach los rzuca Michała na wyspę Kos. Mężczyzna planuje tutaj odpocząć, zrelaksować się i przy okazji napisać serię artykułów o tym miejscu. Wyraźnie jednak prześladuje go pech i wszystkie jego działania kończą się klapą. Niespodziewanie ratuje mężczyznę z opresji dawno niewidziana ukochana, Natalia. Najwyższy czas wyluzować, zwolnić i nie spinać się. Wreszcie mieć nadzieję że wszystko się poukłada. Tego wszystkiego uczy wyspa, na której nawet czas zdaje się płynąć wolniej. Inna Natalia i już inny Michał odnawiają dawną znajomość i zażyłość. Dostają od przeznaczenia nową szansę. Mogą ją wykorzystać tylko w momencie gdy wczują się w klimat wyspy i dadzą się ponieść jej wyjątkowemu rytmowi. Czy uda im się zbudować od nowa zdrową, szczęśliwą i przede wszystkim trwałą relację? Czy wyjaśnią sobie wszelkie nieporozumienia, manipulacje i wreszcie będą umieć szczerze rozmawiać? Przeczytajcie sami! Gorąco polecam! Powieść bardzo przypadła mi do gustu, dobitnie pokazała że zniszczyć życie mogą najbliższe osoby, którym własny egoizm często przesłania świat. Dla własnych korzyści i wybujałego ego potrafią posunąć się do czynów godnych potępienia i zniszczyć szczęście bliskich osób. A tych, którzy stoją im na drodze do osiągnięcia celu pozbywają się bez skrupułów. Najczęstszym powodem nieporozumień i w ostateczności rozstania w związku jest brak skutecznej komunikacji. Każdą trudną sytuację, każdy problem należy rozwiązać poprzez szczerą rozmowę, nie snucie domysłów. A podstawą każdej poważnej relacji jest zaufanie, stanowi solidny fundament. Bez niego nie ma zwyczajnie sensu. Raz jeszcze serdecznie polecam! Sentymentalna petarda! 😏 Książkę miałam okazję przeczytać dzięki Book Tour zorganizowanego przez Czytam dla przyjemności za co bardzo serdecznie dziękuję.

Ile warte jest idealne życie, jeśli jego fundamenty zbudowano na pieniądzach? Książka nie jest historią, która krzyczy, ona szepcze. Za wysokimi ogrodzeniami, wśród dopracowanych ogrodów i lśniących fasad willi, pulsuje świat, w którym wszystko ma swoją cenę. Autorka nie prowadzi nas przez klasyczne śledztwo, lecz przez emocjonalne ruiny, w których każdy krok odsłania coś, co miało nigdy nie ujrzeć światła dziennego. Tutaj zbrodnia nie zaczyna się w chwili jej popełnienia. Ona dojrzewa latami, ukryta pod pozorami perfekcji. Największą siłą tej powieści jest sposób, w jaki rozkłada ona człowieka na czynniki pierwsze. Historia Filipa i Jędrzeja nie jest tylko opowieścią o tragedii. To studium wychowania w świecie, gdzie pieniądze zastępują uwagę, a milczenie staje się formą przemocy. Filip, wychowany bez granic i bez ciepła. Jest konsekwencją zaniedbań, których nikt nie chce nazwać. Jędrzej z kolei to jego przeciwieństwo, a jednocześnie odbicie. Dowód na to, że nawet wrażliwość nie chroni przed upadkiem, jeśli zostanie wystawiona na niewłaściwe siły. Narracja prowadzona z kilku perspektyw, tworzy obraz pęknięty, niejednoznaczny, a przez to boleśnie prawdziwy. Szczególnie wybrzmiewa tutaj głos tych, którzy zwykle pozostają niewidzialni. Ludzi pracujących w cieniu bogactwa, obserwujących jego najbrudniejsze sekrety. To właśnie oni widzą najwięcej i to właśnie ich spojrzenie odbiera tej historii resztki złudzeń. Nie ma tu miejsca na prosty podział na winnych i niewinnych. Książka, która momentami może wydawać się oszczędna w dialogach czy rozwleczona w refleksjach, jednak to właśnie ten zabieg buduje ciężar tej historii. To historia o pozorach, które potrafią być bardziej niebezpieczne niż prawda, o emocjach tłumionych tak długo, aż zaczynają niszczyć wszystko wokół. I o tym, że czasem największe tragedie nie dzieją się nagle, tylko rosną w ciszy, dokładnie tam, gdzie nikt nie chce ich zobaczyć.

Nietypowa forma publikacji nie pozwala opuścić rytmu toczącej się wymiany listów, które wędrują między oceanem. Niespełniona miłość, tęsknota i próba odbudowania relacji przypomina trochę narrację książki "Samotność w sieci" Leona Wiśniewskiego. Może to tylko moja sugestia ale czytając ta myśl nie mogła mnie opuścić. Czasami przelewała się pogoń za mnogością popełnianych błędów jednak sposób przekazu łagodzi moje sugestie. Dochodząc do finału spodziewałem się bardziej .... ale o tym niech decyduje kolejny czytelnik.

„Opowieść o tym, że nawet najbardziej połamane skrzydła da się jeszcze skleić”. A życie podcinało, łamało i wyrywało je bezlitośnie Małgorzacie i Adamowi. Kobiecie, której umierał mąż po udarze mózgu i mężczyźnie, któremu rak piersi powoli odbierał żonę. Ich znajomość zaczęła się na korytarzu zakładu opiekuńczo-leczniczego podczas odwiedzin małżonków. Z czasem stali się dla siebie w podobnych doświadczeniach wsparciem, inspiracją, motywacją i nadzieją, że choroba minie. Prowadzone rozmowy utrzymywały ich na powierzchni życia. Dmuchali sobie nawzajem na poranione skrzydła, a potem w odrośnięte, by nie rozbić się o ostre skały smutku. Nie zdradzam w tym momencie fabuły. Autorka z góry założyła, że będzie to powieść terapeutyczna dla osób w trudnych, skrajnych sytuacjach życiowych, które wydawałyby się im beznadziejne. Stworzyła historie podobnych im osób, pokazując spektrum emocji towarzyszących. Od lęku, złości, wściekłości na świat pozwalający „im się rozpadać na maleńkie kawałki, na tysiące drzazg”, gniewu, poczucia zdrady i opuszczenia, niezrozumienia, a przede wszystkim samotności w problemie. Z drugiej strony zatracania się w nim, bo prowadzącym do egoistycznego postrzegania postaw bliskich oraz przekonania, że wszyscy „będą kręcić się wokół jej świata, rozbitego, rozsypanego, pełnego żalu”. Przybliżyła procesy psychiczne zachodzące w człowieku, któremu runął znany świat. Te o podłożu społecznym widoczne w postawach głównych bohaterów i ich najbliższych. Te natury religijnej, w której Bóg przechodził weryfikację wiary w jego intencje i istnienie. Również te o podłożu intelektualnym, a dokładniej filozoficznym, skupiające się na istocie życia i jego nieuniknionym przemijaniu, chorobie jako polu walki, miłości „z nadzieją, że nawet jeśli ciało zawodzi”, to ona przetrwa i szczęściu przybierającemu zawsze kształt sinusoidy. Naprzemienna opowieść Małgorzaty i Adama pozwalała na ich uważne prześledzenie. Autorka pokazała również, jak radzili sobie pogrążeni w smutku bohaterowie. Podsuwała im pomysły podnoszące na duchu i umożliwiające czerpanie odrobiny radości z drobnych czynów, do której każdy z nich miał prawo. Uprzedzała przy tym, że nie zawsze miały one charakter zbawienny i naprawczy. Liczyła się sama chęć próby, czy stworzenia możliwości zadziałania. Mimo że opowieść miała mieć charakter psychologiczny, nie poczułam historii emocjonalnie. Brałam w niej udział rozumowo, jako raczej obserwator zmagań uczuciowych Małgorzaty i Adama. Może dlatego, że część wiedzy na temat funkcjonowania świata i człowieka w nim pochodziła z mentalnych przekazów umieszczanych w życiu pary bohaterów. Brzmiały jak miniwykłady mentora w szkole życia. Nie przemawiało to do mnie. Ten silny i jawny dydaktyzm stał w opozycji do języka emocji. Często nie należał ani do Ewy, ani do Adama. Narrator przejmował ich role, odgrywając nauczyciela, mentora lub guru. Przeszkadzało mi to, bo wyrywało mnie z emocji przeżywanych przez uczestników scen. Wolę samodzielnie wnioskować i odkrywać przesłania, bo na tym polega dla mnie przekaz intelektualny i emocjonalny powieści terapeutycznej czy psychologicznej. Tutaj ona traciła swoje cechy i funkcję na rzecz poradnika psychologicznego, w którym mogłam przeczytać na przykład dwustronicowy rozdzialik na temat przysięgi małżeńskiej. Frapujący mezalians. naostrzuksiazki.pl