Tyle nowych dróg

"SPOTKAJMY SIĘ NAD MORZEM" - - Cykl:[ Dąbki](https://lubimyczytac.pl/cykl/32381/dabki) TOM 2 - MONIKA A. OLEKSA Akcja następnej części zaczyna się po 5 latach od wyjechania Maksa znów do Islandii. Tym razem wraca z zupełnie innego powodu i znów swoim przyjazdem wszystkich zaskakuje. Zaczyna się wiele wyjaśniać, ale też i komplikować. Ta część opowiada więcej o przebaczeniu. Irenka strzeże swoich tajemnic, na horyzoncie pojawia się nowy mężczyzna. Szymon, jest pisarzem i zatrzymuje się w agroturystyce, którą prowadzi dziewczyna. Próbuje to pogodzić z wychowaniem samotnie córeczki Łucji. Końcówka jest dość rewizja, ufność małej dziewczynki zostanie wystawiona na niebiezpieczeństwo. Czy ta historia skończy się dobrze? Trzeba sięgnąć po tę część. OCENA 10/10 129/25 (12/11) ) OBYCZAJ 118/25 ILOŚC STRON: 416 DATA I WYD 12.08.2020R DATA WYD 09.04.2025R czas przewidziany czytania: 06 h 56 min. Czas słuchania: 11 h 01 min Lektorzy: Monika Chrzanowska Anastazja skończona 24.11.2025 (słuchana))

Wpadłam na kolejną serię i... powiem Wam, że warta grzechu. Jego główną bohaterką jest Dorotka. Jest szalenie inteligentna, sumienna i pracowita, a przy tym rodzinna, przyjacielska i ma niezłomne zasady. Mimo tych wszystkich przymiotów, w wieku niemal 56 lat... traci pracę, bo komuś przyszło do głowy wymienić ją na "nowszy model"... Na dodatek znalezienie nowej pracy w jej wieku okazuje się wcale niełatwe. No, ale od czego są przyjaciółki? Do tych problemów dochodzi spore trzęsienie ziemi w jej rodzinie i to w chwili, gdy zdawało się, że staje na nogi. Przeczytajcie, co takiego się zdarzyło, a ja, ponieważ jestem ciekawa dalszego ciągu, chwytam za kolejny tom

Dr Roma Jasińska. Ceniona i powazna Pani doktor. Caly jej poukladany swiat staje na glowie, gdy prog jej gabinetu przekracza mezczyzna z mala dziewczynka. Nie przypadkowy mezczyzna, lecz ktos kiedys bardzo jej drogi i wazny. Jak sie okazuje Dr Roma ma swoje tajemnice, ktorych raczej wolalaby nie wyciagac na swiatlo dzienne. Jako mloda dziewczyna podejmowala decyzje z ktorych nie jest dumna. Ksiazka jest przestroga dla mlodych osob, ktore wkraczaja na droge doroslosci i stoja przed wyborem zyciowych decyzji. Niekiedy luksus, pieniadze i wygodne zycie sa okupione zyciem w klamstwie. Bardzo fajna ksiazka, choc czekalam na troche wiecej historii w koncowce ksiazki. Moze ciagu dalszego co dzialo sie dalej po spotkaniu w gabinecie Romy? Czuje lekki niedosyt tej historii... Niezmiennie polecam!

▪️Małgorzata wiedzie na pozór szczęśliwe życie. Pisarka jest niedoceniania przez męża, który uważa że kobieta powinna siedzieć w domu, zajmować się dziećmi a pisarz to nie zawód. Kiedy dostaje list od nieznajomego wraca do niej przeszłość, gdy poznała miłość swojego życia. ▪️Na ogół nie czytam książek obyczajowych. Tutaj się skusiłam i się nie zawiodłam. Na pewno sięgnę do drugiej części 🙂

Jest to druga część cyklu „Pamiętaj o mnie” Anny Karpińskiej. Świat Małgorzaty rozpada się, gdy postanawia zacząć wszystko od nowa i odejść od swego męża Rafała. Dzieci są dorosłe, jednak najmłodsza Zosia odsuwa się od niej i woli pozostać z ojcem, natomiast najstarsza córka Zuza gdy dowiaduje się człowiek, którego przez tyle lat uważała za ojca w rzeczywistości nim nie jest nie może wybaczyć matce, że przez tyle lat była oszukiwana. Po rozstaniu z Rafałem Małgorzata zamieszkuje w mieszkaniu babci i na nowo próbuje posklejać swoje życie i przetrwać sprawę rozwodową. Nie układa się również jej siostrze Michalinie, która jest w bliźniaczej ciąży z synem swojego męża. Jak wszystko dalej się potoczy? Czy Małgorzata spotka się w końcu ze swoim korespondencyjnym znajomym Jonaszem Gradem? Książkę przeczytałam z przyjemnością. Małgorzata, która przez lata była służącą swego męża w końcu postanawia zawalczyć o swoją przyszłość. Nie jest jej bynajmniej łatwo, gdyż ma przeciwko sobie rodziców, którzy stoją murem za Rafałem. Boli ją również odrzucenie przez dzieci, a zwłaszcza przez najmłodszą latorośl – nastoletnią Zosię, która wybrała ojca z czysto samolubnych pobudek (najzwyczajniej mógł jej oferować więcej niż mama, a przy tym dawał jej więcej swobody). Książka jest skierowana do kobiet i czyta się ją dość szybko. Tematy poruszone w książce na pewno nie są łatwe, lecz przez to zmuszają czytelnika do zatrzymania się na moment oraz zastanowienia się. Każdy z nas chce być szczęśliwy więc bardzo kibicowałam głównej bohaterce. Książkę oceniam na 7 pkt.

ᴛʏᴛᴜᴌ ʀᴇᴄᴇɴᴢᴊɪ: 𝗦𝘁𝗿𝗮𝗰𝗵 𝗶 𝗽𝗼𝘇𝗼𝗿𝘆 Są takie książki, które zostają w człowieku na lata, nawet jeśli minie sporo czasu od ich poznania. Tak właśnie jest z powieścią 𝑁𝑖𝑒𝑏𝑖𝑒𝑠𝑘𝑖𝑒 𝑚𝑜𝑡𝑦𝑙𝑒 Anny Sakowicz. Pamiętałam ją, choć minęło pięć lat od chwili, gdy wysłuchałam jej w formie audiobooka. Jednak dopiero sięgnięcie po papierową edycję sprawiło, że emocje powróciły z taką mocą, jakbym dopiero co poznawała tę historię. Co więcej, zakończenie gdzieś mi umknęło, więc ponowne odkrycie historii okazało się prawdziwą niespodzianką. Razem z bohaterkami prowadziłam śledztwo, próbując zrozumieć, co mogło się wydarzyć w życiu kobiety, która nagle zostawiła dwójkę dzieci i zniknęła bez śladu. Autorka z niezwykłą wrażliwością kreśli obraz rodziny, w której relacje sióstr, napięcia i tajemnice z przeszłości splatają się w misterną sieć emocji. To właśnie te więzi, zarówno między siostrami, jak i w małżeństwie Gosi, stanowią serce tej opowieści. Pomysł na fabułę jest intrygujący, a pytania, które pojawiają się w trakcie lektury o ucieczkę, chorobę, porzucenie czy potrzebę odpoczynku od życia, długo pozostają bez odpowiedzi, potęgując napięcie i emocjonalny ciężar tej historii. 𝑆𝑡𝑟𝑎𝑐ℎ 𝑘𝑜𝑛𝑠𝑡𝑟𝑢𝑢𝑗𝑒 𝑠𝑖ę 𝑧 𝑚𝑦ś𝑙𝑖, 𝑤𝑦𝑜𝑏𝑟𝑎ż𝑒ń 𝑖 𝑝𝑟𝑧𝑒𝑐𝑧𝑢ć. 𝐽𝑒𝑔𝑜 𝑔𝑚𝑎𝑐ℎ 𝑟𝑜ś𝑛𝑖𝑒 𝑠𝑧𝑦𝑏𝑘𝑜 𝑖 𝑡𝑟𝑢𝑑𝑛𝑜 𝑛𝑖𝑚 𝑧𝑎𝑐ℎ𝑤𝑖𝑎ć, 𝑏𝑜 𝑚𝑎 𝑠𝑜𝑙𝑖𝑑𝑛𝑒 𝑓𝑢𝑛𝑑𝑎𝑚𝑒𝑛𝑡𝑦. 𝑀𝑖𝑒ś𝑐𝑖 𝑤 𝑠𝑜𝑏𝑖𝑒 𝑚𝑎ł𝑒 𝑠𝑡𝑟𝑎𝑠𝑧𝑎𝑘𝑖 𝑜 𝑠𝑡𝑟𝑢𝑘𝑡𝑢𝑟𝑎𝑙𝑛𝑦𝑐ℎ 𝑏𝑎𝑟𝑤𝑎𝑐ℎ. 𝑇𝑟𝑢𝑑𝑛𝑜 𝑝𝑜𝑤𝑖𝑒𝑑𝑧𝑖𝑒ć, 𝑗𝑎𝑘𝑖𝑒 𝑛𝑎𝑝𝑟𝑎𝑤𝑑ę 𝑜𝑛𝑒 𝑠ą. 𝑀𝑖𝑒𝑛𝑖ą 𝑠𝑖ę 𝑡𝑦𝑚 𝑟𝑎𝑧𝑒𝑚 𝑛𝑎 𝑛𝑖𝑒𝑏𝑖𝑒𝑠𝑘𝑜. Trzy siostry, Anka, Gośka i Matylda, przed laty podpisały tajną przysięgę, w której obiecały sobie, że zawsze będą trzymać się razem. Na ten pomysł wpadła Anka po obejrzeniu filmu „Trzej muszkieterowie”. Po podpisaniu, włożeniu przysięgi do koperty i zakopaniu jej w ogrodzie, w miejscu znanym tylko im, siostry Mazur miały być już na zawsze nierozłączne. Żadna nie chciała złamać obietnicy. Żadna nie chciała być frajerką. Minęło od tamtej pory trzydzieści lat. Wszystkie siostry są już dorosłe i mają swoje rodziny. Najstarsza, Anka, jest nauczycielką, Gosia malarką, a najmłodsza z nich, Matylda, stewardesą. Dwie starsze mieszkają w Polsce, natomiast Matylda dawno temu wyjechała do Anglii i została żoną angielskiego lotnika. Pewnego dnia średnia z sióstr, Gosia, znika i nikt nie wie, co się z nią stało. Nie zostawiła listu ani nie daje znaku życia. Matylda postanawia przylecieć do Polski, by wesprzeć starszą siostrę w poszukiwaniach Gośki. Wkrótce obie przekonują się, że tak naprawdę niewiele wiedzą o jej życiu, choć wydawało się, że miały ze sobą dobry kontakt. Stopniowo wychodzą na jaw tajemnice Gośki, ale wciąż nie pojawia się żaden konkretny ślad, który pozwoliłby ją odnaleźć. Dokąd pojechała? Czy ukryła się przed wszystkimi? Tylko dlaczego? Czy Gosia jeszcze żyje? I czemu w ostatnim czasie tak uparcie rysowała niebieskie motyle? Narratorką w powieści jest Matylda i to jej oczami widziałam, jak kobieta bezskutecznie próbowała rozgryźć tajemnicę zaginięcia siostry. We wspomnieniach wracała do dzieciństwa i do tego, że Gośka zawsze była zbuntowana i nieprzewidywalna. Anka i Matylda gloryfikowały ją, bo same były poukładane i odpowiedzialne. W ich oczach Gośka była tą odważną, która żyje po swojemu i nie boi się ryzyka. Za jej zniknięcie Matylda obarcza winą Patryka, męża Gośki, którego od zawsze nie lubiła. Niestety, gdy na światło dzienne wychodzą sekrety siostry, nie jest już tak bardzo przekonana o jego winie. Bo jaka matka pozostawia swoje dzieci na pastwę losu? Bez słowa, tak że nikt nie wie, co się z nią stało. Przecież odpowiadała za nie, nie tylko ojciec. Była im winna stabilność i opiekę, a tymczasem zniknęła bez śladu. Dla chwilowego kaprysu porzuciła rodzinę? Czy naprawdę miała poważny powód, by to zrobić? Matylda, która od lat bezskutecznie starała się o dziecko, nie potrafi zrozumieć siostry, która postanowiła uciec od rodziny, od własnych dzieci. Może nigdy nie powinna wychodzić za mąż i zostać matką? Ale przecież je miała. Matylda odkrywa, że wbrew pozorom Patryk wcale nie jest taki zły i doskonale orientuje się w poczynaniach Gośki, w przeciwieństwie do jej sióstr. Szczera rozmowa ze szwagrem pozwala jej spojrzeć na małżeństwo siostry z zupełnie innej perspektywy. Gosia przed laty potraktowała Patryka przedmiotowo, idąc z nim do łóżka, choć wiedziała, że chłopak podobał się Matyldzie. Potem pojawiła się niechciana ciąża, która sprawiła, że tych dwoje obcych sobie ludzi zostało małżeństwem. Matylda uświadamia sobie, że przez te wszystkie lata patrzyła na szwagra przez pryzmat tamtej imprezy, a niechęć do siostry za dawny postępek przeniosła na Patryka. Dostrzegłam pewne napięcie w relacjach między Matyldą a Patrykiem od samego początku. Może gdyby sprawy przed laty potoczyły się inaczej, Matylda nie wyjechałaby do Anglii. Ale przecież do tanga trzeba dwojga i trzeba ponosić konsekwencje własnych czynów. Późniejsza rozmowa z policjantem prowadzącym śledztwo, uświadamia Matyldzie, że był kochankiem Gośki, jednym z wielu. A ilu ich tak naprawdę było? Pracownia, w której często przebywała Gośka, dawała jej możliwość spotykania się z innymi mężczyznami, z dala od wzroku dzieci i męża. Jak się jednak okazało, Patryk doskonale zdawał sobie sprawę z tego, że Gośka go zdradza. Nosił się nawet z zamiarem rozwodu. Matylda rozwiesiła ogłoszenia z wizerunkiem siostry i podała własne dane kontaktowe. Zyskała tylko tyle, że zamiast konkretnych informacji o zaginionej wciąż wydzwaniali do niej świry, a ich coraz bardziej absurdalne historie doprowadzały ją do granic cierpliwości. Czuła się coraz bardziej bezradna. Nic nie chciało złożyć się w jedną całość. Była bezsilna i wściekła, mogła już tylko płakać. W niczym, co znalazła w pracowni, nie było żadnej logiki i nic nie wskazywało na to, by mogło ją to naprowadzić na ślad zaginionej siostry. W trakcie lektury okazało się, że pamiętałam z tej historii mniej, niż początkowo mi się wydawało. Ostatecznie wyszło to jednak na plus, ponieważ mogłam delektować się opowieścią na nowo. Odsłaniałam ją stopniowo, element po elemencie, podobnie jak Matylda, która odkrywała ślady siostry i jej tajemnice. To było ekscytujące doświadczenie, a radość była tym większa, bo wcześniej byłam pewna, że niczego nie pamiętam, a później okazało się, że doskonale orientuję się w przebiegu wydarzeń. Matylda wspomina czasy dzieciństwa i Gośkę, która potrafiła chować się tak sprytnie, że nikt nie mógł jej odnaleźć. Może tym razem też tak zrobiła, ale przecież teraz była już dorosłą kobietą. Czy naprawdę jest chora, jak podejrzewają z Anką, ale dlaczego ukryła się przed całym światem? Może dlatego malowała niebieskie motyle, które w przyrodzie tak naprawdę nie istnieją, bo ich kolor jest tylko złudzeniem optycznym. Motyle Morpho jedynie udają niebieskie. Czy Gośka próbowała wszystkich oszukać? W głowie Matyldy co rusz rodzą się nowe teorie spiskowe. Gośka zniknęła, ale najwyraźniej nie chce, by ją odnaleziono. Ani siostry, ani mąż, ani kochanek, ani nikt z ludzi, którzy ją znali, nie wie, gdzie jest. Ale czy naprawdę ją znali? Objawy zachowania Gośki nasuwały mi na myśl różne schorzenia, o których mam jakiekolwiek pojęcie. Najbardziej pasowała mi osobowość typu borderline, charakteryzująca się silnymi wahaniami emocji, niestabilnymi relacjami i trudnością w utrzymaniu poczucia tożsamości. Jej zachowanie przypominało zmaganie się ze sobą, jakby w ciele dorosłej kobiety uwięziona była nastolatka. Z jednej strony chciała pędzić przed siebie, z drugiej trzymały ją dzieci. Mogły to być również objawy depresji, bo przecież ta choroba potrafi przyjmować różne formy. Podejrzewałam też możliwość stwardnienia rozsianego, ponieważ wskazywałyby na to kłopoty ze wzrokiem. Wszyscy, którzy znali ją w ostatnim czasie, zgodnie twierdzili, że chciała wyjechać, ale siostrom nawet o tym się nie zająknęła. Jakby istniały dwie Gośki. Jedna dla świata, a druga dla sióstr. Czyżby próbowała wszystkich oszukać? Dlaczego nic im nie powiedziała? Kim właściwie była Gośka? Dlaczego i przed kim miałaby się ukrywać? Każdemu opowiadała tylko fragment swojej historii, nikomu całej. A może jej znajomi wiedzą więcej, lecz nie chcą tego siostrom ujawnić? Anka i Matylda bardzo zbliżyły się do siebie, ale równocześnie na powierzchnię wypłynęły dawne żale. Niezłe z nich siostry, skoro przez całe życie coś przed sobą ukrywały. A może w ten sposób próbowały chronić się przed cierpieniem. Gośka zawsze stawała kantem, a one były potulne i posłuszne. Nie była ideałem i każda z nich miała powód, by jej nie szukać. Była specyficzna, można się było na nią wściekać, ale nie można jej było przestać kochać. Zaginięcie średniej siostry sprawiło, że dwie pozostałe dokonały wiwisekcji swojego życia i rozliczenia z przeszłością. To, że tak niewiele wiedziały o Gośce i o sobie, wynikało z tego, że w ich relacjach było sporo dziur. Autorka napisała niesamowicie emocjonalną powieść. Przedstawiła obraz depresji, jakiego jeszcze nie znałam. Bo depresja jest jak kameleon. Choremu towarzyszy irracjonalny lęk, choć sam nie wie, dlaczego się boi, a mimo to całkowicie go paraliżuje. Nieustannie towarzyszy mu niepokój. Nawet jeśli wokół ma ludzi, wewnętrznie czuje się samotny. Jest jak kamyk pośrodku oceanu, leży pod taflą wody i patrzy, jak obok niego przepływa życie, a to ani go nie grzeje, ani nie ziębi. Ma poczucie, że wszystko go przerasta, że już nie ma siły dźwigać tego ciężaru, a mimo to ktoś wciąż dokłada mu kolejny. Chce stać się niewidzialny, by wszyscy dali mu święty spokój. Chce schować się pod kołdrą albo po prostu zniknąć z tego świata. Chwilowy spadek formy to nic groźnego i dotyka każdego, ale depresja to podstępny wróg, który zakrada się niepostrzeżenie, odbiera siły, zaciera granice między smutkiem a rozpaczą i sprawia, że nawet najprostsze rzeczy stają się trudne do udźwignięcia. Anna Sakowicz mistrzowsko budowała niepokój, wprowadzając retrospekcje, które chwilowo łagodziły emocje, by za moment zaskoczyć nowym tropem lub nieoczekiwanym wydarzeniem, tworząc równowagę między napięciem a refleksją. Autorka wykreowała niezwykle wyraziste postacie, z których każda miała własny charakter, wpływający w subtelny sposób na przebieg wydarzeń. Samą powieść 𝑁𝑖𝑒𝑏𝑖𝑒𝑠𝑘𝑖𝑒 𝑚𝑜𝑡𝑦𝑙𝑒 trudno przypisać do jednego gatunku literackiego. Zawiera w sobie cechy powieści obyczajowej, a równocześnie wciąga elementami thrillera psychologicznego. Czytałam ją z zapartym tchem, a w głowie pozostawał niepokojący mętlik pytań, na które odpowiedzi przychodziły powoli, kawałek po kawałku. Siostry poruszały się po omacku w poszukiwaniu zaginionej Gosi, a ich frustracja i stres narastały z każdą stroną. Chwytały się wszystkiego, co mogło przybliżyć je do prawdy, nawet sięgając po jasnowidza. W miarę odkrywania kolejnych warstw i niedoskonałości w obrazie Gosi, powieść wciągała coraz głębiej, pokazując skomplikowaną psychikę bohaterów. A gdy wydawało się, że wszystko wymyka się spod kontroli, poszczególne elementy w końcu znalazły swoje miejsce. Tytuł książki moim zdaniem jest metaforą, bo w naturze nie istnieją prawdziwie niebieskie motyle. Ich zachwycający, mieniący się kolor nie pochodzi z żadnego barwnika, lecz z misternej, niemal magicznej struktury skrzydeł. W rzeczywistości łuski, które je pokrywają, są przezroczyste, a błękit, który widzimy, to jedynie złudzenie, gra światła i powietrza, efekt subtelnego rozpraszania i interferencji. Podobnie jak w świecie tych niezwykłych stworzeń, także w książce nie wszystko jest takie, jak się wydaje. To, co wydaje się lekkie i piękne, może mieć w sobie więcej, niż widać na pierwszy rzut oka. 𝑁𝑖𝑒𝑏𝑖𝑒𝑠𝑘𝑖𝑒 𝑚𝑜𝑡𝑦𝑙𝑒 przypominają, że pozory potrafią zwodzić, a prawdę często odkrywamy dopiero z czasem.

Opinia o książce - Na tej samej ziemi Opinia napisana przez: Teresa Skonieczna Kontynuacja treści po "Pod tym samym niebem". Autorka zastosowała dwie płaszczyzny czasowe, które się przeplatają. Mamy opis przeżyć Jana i Janki w czasie wojny, a także opis życia na stacji polarnej w czasach współczesnych. Jest teź opisane życie wnuczki Jana - Lilki, jej córki Neli. Postacie realistyczne ze swoimi przywarami. Ciepła książka o sile miłości i przyjaźni. "Przyjaźń to coś, czego nie da się zamknąć w granicach rozwagi i rozsądku. Jeśli trzeba pomóc, to się działa, nie licząc własnych strat. W tym tkwi największa wartość, a nie w pustych słowach, obietnicach i deklaracjach. Wszystko, co czujemy, najlepiej wyraża się czynem." Bardzo podobała mi się mała Nela i jej śmieszne powiedzonka.

Czytałam wyobrażając sobie przedstawione postacie i sytuacje. Chętnie zobaczyłabym akcje powieści na ekranie. Autorka potrafła wejść w sposób przeżywania swoich demonów obu bohaterek. Nie ocenia, nie wskazuje, która droga jest lepsza, pozostawia ocenę czytelnikowi. Zaszkoczyło mnie zakończenie powieśći, sądziłam, że Bianka ułoży sobie zycie inaczej, połączy się z dziećmi, które pokochała.

Powieść „Wszystko jest możliwe” to poruszająca historia o utracie, nowych początkach i odwadze, by zaufać życiu mimo bolesnych doświadczeń. To literatura obyczajowa, która łączy w sobie ciepło, emocje i nutę refleksji nad tym, jak nieprzewidywalne potrafią być ludzkie losy. Główna bohaterka, Alicja, to kobieta, która została niesłusznie pozbawiona prawa do wykonywania zawodu lekarki. Autorka bardzo wiarygodnie oddaje jej bezradność, złość i poczucie niesprawiedliwości. Jednocześnie pokazuje, że nawet w obliczu życiowej katastrofy można znaleźć w sobie siłę, by zacząć od nowa. Przenosiny w Karkonosze stają się dla Alicji symbolem ucieczki, ale też szansą na wewnętrzne uporządkowanie. Górskie pejzaże, małe miasteczko i skromny domek tworzą przestrzeń sprzyjającą refleksji. W książce nie zabraknie również wątku romantycznego, opartego na relacji z dwoma zupełnie różnymi mężczyznami. Autorka skupia się na tym, czy bohaterka jest gotowa, by ponownie otworzyć się na uczucia. Istotnym elementem fabuły jest również motyw niesprawiedliwości i próby odzyskania dobrego imienia. Wątek ten dodaje historii napięcia i sprawia, że czytelnik z zaangażowaniem śledzi dalsze losy Alicji. Z kolei obecność małej dziewczynki z trudnego środowiska wnosi do powieści dodatkowy ładunek emocjonalny i przypomina, jak wielką rolę w życiu odgrywa empatia i gotowość do pomocy innym. „Wszystko jest możliwe” to ciepła, wzruszająca powieść o sile kobiet, nowych szansach i odnajdywaniu szczęścia tam, gdzie najmniej się go spodziewamy. Idealna dla osób, które lubią historie pełne emocji, ale zakończone nutą optymizmu.

Adrianna, po śmierci męża stawia wszystko na jedną kartę i kupuje dom nad morzem. Dużo spaceruje z pieskiem po plaży, który się przybłąkał i został na dłużej. Bardzo tęskni za Radkiem i córką, przed którą ukrywali z mężem fakt, że Malwina jest adoptowana. Czy córka wybaczy mamie i w końcu odwiedzi ją w nowym miejscu? Czy Adrianna spotka szczęście nad morzem? Jak zawsze książki Magdaleny Majcher budzą dużo emocji i poruszają trudne tematy.

Akcja dzieje się w tytułowym pensjonacie, prowadzonym przez panią Wiesię. Wiesia to lekarz dusz, do jej pensjonatu przyjeżdżają ludzie ze swoim złanym sercem. Jest to ciepła opowieść dająca nadzieję, że z każdej sytuacji jest jakieś wyjście. W pensjonacie szuka ukojenia Matylda, która chce. się uwolnić od męża tyrana. Opisana jest też trauma, jaką cały czas przeżywa syn Wiesi, Artur. Czy ci dwoje postanowią razem iść przez życie? W tej części nie ma na to odpowiedzi. Czekam więc na dalszą część.

"Czasami jedna chwila zmienia całe życie na zawsze." "Pomiędzy życiem a śmiercią istnieje granica cienka niczym kartka papieru. -I dlatego tak ważne jest, by cieszyć się z każdego dnia [...]" Trzy osoby, jedno tragiczne wydarzenie, które połączy losy trójki bohaterów. Jedna chwila, która może zmienić wszystko, odmienić nasze życie… na zawsze. Bardzo poruszająca historia. Wzrusza ale też zmusza do przemyśleń. Piękny przekaz – mimo tragedii - może być jeszcze dobrze. Ważni są ludzie, nie dobra materialne. "Daj nam jeszcze szansę" jest drugim tomem cyklu serii "Dobre chwile", moim zdaniem jeszcze lepszy od poprzedniego. Przeczytałam jednym tchem. Nie ukrywam że długo zwlekałam z przeczytaniem tej książki, ponieważ przy lekturze pierwszej części zalewałam się łzami. Teraz żałuję że przeczytałam dopiero teraz. Obiecuje przeczytać kolejny tom od razu po premierze. Bo będzie kolejna część, prawda, Pani Sylwio? Mam nadzieję że tak. Uwielbiam twórczość Pani Sylwii. Nie tylko dlatego że pisze z mojego rodzinnego Szczecina 😉 Cudownie się czyta sceny z miejsc za którymi tęsknię.

Życie nie zawsze układa się tak, jak byśmy chcieli. Bywa skomplikowane, zwłaszcza gdy wyobraźnia zaczyna pracować na naszą niekorzyść. Historia Zuzy, Natalii i Jagody to opowieść o tym, jak bardzo możemy się mylić w ocenie życia innych ludzi i swoich problemów. A także o miłości, ukrytych pragnieniach, drugich szansach i kobiecej przyjaźni, która daje siłę, by uwierzyć, że szczęście może być wyborem, nie przypadkiem. "Inni mają lepiej" to idealna lektura dla tych, którym wydaje się, że życie sąsiadów, znajomych, wszystkich bliskich i dalekich „innych” jest bardziej kolorowe i dla tych, którzy potrzebują zachęty, by ruszyć z miejsca. Warto przyjrzeć się historiom bohaterek, by na co dzień nie ulegać iluzjom, a walczyć o to, co jest dla nas naprawdę ważne. Zuza samotnie wychowuje córkę. Pomaga jej schorowany ojciec i przyjaciólki, które poznała w przedszkolu i tak zostało. Po latach pojawia sie niespodziewanie Tomasz i oświadcz, że chce poznac córkę... Natalia z Jakubem tworza wspaniała kochajaca rodzine, niestety cały czas przewija sie była zona Jakuba i Wiktor... Jagoda tez ma wspaniała rodzine, i nawet przejsciowe kłopoty z hejterem udało sie pokonac. No i pani Małecka, nauczycielka, która tez zmienia swoje życie... I tak cała paczka, lubianych i nielubianych jada w góry do pensjonatu. I tu wyjasniaja sie wszelkie niedomówienia i nieporozumienia a kobiety łaczy jeszcze wieksza przyjazn. Czyta sie szybko i mio, bardzo polecam.

📚"Cytrusowy gaj" Katarzyny Kieleckiej to książka, która zostaje w człowieku na długo po przeczytaniu ostatniej strony. To opowieść, która nie tylko wzrusza, ale też porusza do głębi i sprawia, że patrzymy na codzienność z większą uważnością. 📚Na pierwszy rzut oka, to historia Ady – nauczycielki pracującej z dziećmi w przyszpitalnej szkole, kobiety poukładanej, z planami na przyszłość i z pozoru stabilnym związkiem. Ale bardzo szybko okazuje się, że życie nie znosi prostych scenariuszy. Los splata ją z kilkorgiem nietuzinkowych ludzi – młodą, ciężarną Majką, ciężko chorym Maćkiem i Bartkiem, tajemniczym wolontariuszem. Każda z tych osób wnosi coś wyjątkowego do jej świata. To właśnie w tej mozaice przypadkowych spotkań zaczyna się prawdziwa, głęboka przemiana bohaterki. 📚To, co mnie urzekło, to niesamowita autentyczność postaci. Nie są ani przerysowane, ani idealne. Popełniają błędy, targają nimi emocje, czasem są zdezorientowani, innym razem odważni ponad miarę. Ich dialogi są pełne ciepła, ironii, niekiedy bólu, ale zawsze prawdziwe. A w tle – wciąż obecna, choć nie nachalna, tajemnica sprzed lat, która jak cień powoli wychodzi na światło dzienne. 📚Autorka z wyczuciem i delikatnością podejmuje tematy choroby, samotności, traumy i tęsknoty, ale też nadziei, przyjaźni i odradzającej się miłości. Wszystko to zostało osadzone w codzienności, która czasem przytłacza, a czasem daje poczucie bezpieczeństwa. Kielecka pisze tak, że nie sposób nie poczuć, jakby się tam było – wśród tych ludzi, tych emocji, tych cichych rozmów przy herbacie. 📚Tytułowy „Cytrusowy gaj” ma w sobie coś symbolicznego – przywołuje na myśl miejsce ukojenia, zapomnienia i spokoju. I rzeczywiście, ta książka działa trochę jak taki wewnętrzny azyl. Czyta się ją z zapartym tchem, momentami ze ściśniętym gardłem, innym razem z uśmiechem. A kiedy się kończy – zostawia po sobie ciepło. I tę wyjątkową refleksję, że nawet z najtrudniejszych życiowych zakrętów można wyjść silniejszym, jeśli tylko ma się obok właściwych ludzi.

„Zagubieni” Nataszy Sochy to poruszająca i niezwykle refleksyjna opowieść o dwojgu ludzi, którzy w najciemniejszym momencie swojego życia spotykają się przypadkiem i tym spotkaniem zmieniają wszystko. Sonia i Mateusz poznają się na moście, oboje z tym samym zamiarem zakończenia swojego życia. Ich rozmowa, początkowo pełna bólu i rozpaczy, zamienia się w niezwykłą wymianę historii, która pokazuje, jak różne drogi mogą prowadzić do tego samego miejsca – do utraty sensu i nadziei. Nie potrafią jednak zdecydować, które z nich miało trudniej. Wtedy postanawiają dać sobie miesiąc. Trzydzieści dni, by spróbować coś zmienić, naprawić choćby najmniejszy fragment rzeczywistości. Po tym czasie mają spotkać się ponownie i podjąć ostateczną decyzję. To, co dzieje się później, jest niezwykłą podróżą ku życiu. Autorka z ogromną wrażliwością pokazuje proces zdrowienia, który zaczyna się od najmniejszych kroków. Od spaceru, od chwili ciszy, od zrobienia czegoś tylko dla siebie. Od małych rzeczy, które z czasem zaczynają budować nową codzienność i nowy sens. Natasza Socha nie boi się trudnych tematów. Z czułością i zrozumieniem pisze o depresji, samotności, poczuciu winy i utracie nadziei. Pokazuje, że każdy z nas może się zagubić, ale też każdy ma w sobie siłę, by spróbować odnaleźć drogę powrotną. Ta książka nie jest łatwa, ale jest niezwykle potrzebna. Zmusza do refleksji nad tym, jak często nie dostrzegamy ludzi wokół, którzy noszą w sobie ogromny ciężar. Uczy empatii i pokazuje, że czasem wystarczy rozmowa, by dać komuś powód do jeszcze jednego dnia. To książka, która zostaje w sercu na długo po ostatniej stronie. Pełna emocji, ciepła i prawdy o tym, że życie, mimo wszystkich trudności, potrafi wciąż zaskakiwać swoją wartością 🩷

Wydawało mi się, że dopiero co przeczytałam wspomnienia Cecylii Kukuczki, a to już prawie rok minął. Jej wspomnienia to zapadły mi w pamięć, bo za czasów mojej pierwszej młodości w PRL szalała 'kukuczkomania". Większość ludzi śledziła skąpe doniesienia w DT na temat sukcesów naszych himalaistów. Książka Agnieszki Lis jest literacką fikcją opartą na kanwie prawdziwych wydarzeń. Autorka nie skupia sie na postaci "wielkiego" Jerzego. Operuje formą, która ostatnio jest dość popularna, mianowicie pamiętników, a właściwie listów, które nigdy nie miały być wysłane, a nie zdążyły zostać przeczytane. Mamy zatem najważniejsze momenty, w których żona himalaisty zostaje sama, wspierana przez rodziców i wywodzącą się ze starej nomenklatury przyjaciółkę. Mamy opis przygotowań do kolejnych wypraw, które wymagały mistrzostwa w najpowszechniejszym sporcie PRL- załatwianiu. Mamy opis budzących rozbawienie na Zachodzie, chałupniczo wykonanych i przystosowanych elementów wyposażenia wspinaczkowego i dla kontranstu dobra luksusowe- cenniejsze niż złoto artykuły higieniczne czy pieluchy jednorazowe przywiezione zza żelaznej kurtyny. Przyjaciółka głównej bohaterki też jest samotną żoną, potem matką, która jednak nie oczekuje wiecznie na męża w rejsie. Żona himalaisty za to odlicza nerwowo, jeszcze tylko pięć wypraw, jeszcze cztery, byle tylko wytrwać do zdobycia korony Ziemi, i już. Bo wtedy dzieci będą mieć ojca, bo mąż będzie w domu, który łaskawie ofiarowała mu przewodnia siła narodu, choć popierał "garstkę ekstremistów", bo wreszcie będą dwie pensje do utrzymywania rodziny, a nie wieczna zależność od pomocy rodziców. Doskonały, przenikający do kości obraz miłości na tle parszywych czasów. A on zorganizował kolejną wyprawę, bo kiedy pytano "Po co sie chodzi w góry?"- odpwiedź była jedna- "Bo są"

Cóż ja mam napisać o serii " Dwór w Zaleszycach"? 🤔 W dwóch pierwszych częściach trzymała mnie tajemnica i wstawki z przeszłości, to było ciekawe i sprawiało, że chciało się czytać. Współczesna bohaterka? O matko z córką 🥴 infantylna, nudna, wypowiada się jakby miała 15 a nie 20 kilka lat. Dialogi między Juliana a Danielem vel Henrykiem jak z powieści dla nastolatek i to tych bardziej przed 15 rokiem życia niż po. Trzecia część mnie całkiem pokonała, nie chcem spojlerowac więc tylko napisze, nuda, przeżywanie niektórych historii jakby to był dramat z XVI w. Przewidywalna ale chyba to przeżywanie i " jęczenie" Julianny nad wszystkim, jak to się nie spodoba znajomym Daniela, jaka tragedia ja spotkała itd mnie pokonało, a Daniel zachowuje się nie jak 30 letni mężczyzna tylko jak nastolatek. Ale mimo tych rzeczy, które mnie wkurzaly i nie dały zakończyć serii, coś tam maja w sobie te książki, że jednak dałam 6 a nie niżej 😁

Urocza, chwytająca za serce, pełna humoru i super się czyta po prostu płynie się z fabułąz podziwia widoki, towarzyszy bohaterom. Książka daje dużo fajnych wskazówek i wspierających życiowych lekcji. Otula ciepłem i dobrym słowem. Jest też nutka tajemnicy i zagadki. Wszystko to sprawia, że cudownie spędzałam czas i na pewno sięgnę po kolejne książki Doroty Mili 😊😊🌞🩷

"Jeszcze będzie przepięknie" stanowi finałowy trzeci tom niezwykle lubianej serii "Dworek w Miłosnej". Ada, po burzliwych doświadczeniach, składa sobie samej obietnicę, że już nigdy więcej nie będzie przez nikogo płakać, a już na pewno nie przez mężczyznę. Igor, postawiony przed trudnym wyborem, próbuje odnaleźć równowagę między ratowaniem małżeństwa a głosem serca, które nie wie co, a raczej kogo wybrać. Z kolei przyjaźń Dawida i Zuzy zostaje wystawiona na poważną próbę, wymagającą od nich lojalności i wzajemnego zrozumienia w obliczu trudnych i skomplikowanych wydarzeń, które zdarzą się w ich młodym życiu. Ciąg dalszy recenzji: https://www.facebook.com/photo/?fbid=1434989665090481&set=pb.100057383845845.-2207520000

„Dzień kobiet” Gabrieli Gargaś to piękna i poruszająca historia, pełna emocji, ciepła oraz refleksji nad życiem i miłością. Autorka w niezwykle subtelny sposób ukazuje różne oblicza kobiecości, siłę przyjaźni oraz tęsknotę za prawdziwym uczuciem. Miłość przedstawiona w tej książce jest delikatna, ale jednocześnie głęboka .Taka, która wzrusza i pozostaje w sercu na długo po przeczytaniu ostatniej strony. To opowieść o codzienności, marzeniach i o tym, że każda kobieta zasługuje na szczęście.