Twoja dusza była perłą

Zdecydowanie za dużo czasu poświęciłam na tę książkę. Niby wszystko ok, ale mało się dzieje by zachęcić do przeczytania kolejnego rozdziału. Główna bohaterka jest infantylna i wkurzająca. Wspomnienia z dawnych lat Ioli też jakoś dziwnie przedstawiane. Ode mnie tylko 6 gwiazdek, choć to i tak za dużo.

Jest wiele powodów, dla których trzeba przeczytać tą książkę. Bo pisze Jakimowicz z głębi swojego doświadczenia, nie jako wielki teologiczny teoretyk, ale praktyk codziennego życia Ewangelią. Raz wybrawszy ciągle wybierać musi, i wybiera, drogę prawdy i życia. O tym chce opowiedzieć. Byśmy się Bogiem zachwycili i prowadzili życie, które będzie Go chwaliło wszystkim co mamy i czego nie mamy i nie koniecznie musimy mieć. Książka zachęca co metanoi. To znaczy zmiany myślenia, wielkiej przemiany naszego umysłu. I trzeba się wyzbyć popularnego myślenia, że jak bywam zły i dotknie mnie Boża łaska to stanę się od razu dobry. Tu chodzi o coś więcej, znacznie więcej. Myśleć kategoriami nie z tego świata, choć w tym świecie żyjemy; no właśnie po to tylko, żeby światu było lepiej z nami i innym było lepiej w tym świecie. By działo się Królestwo tu na ziemi. Jeśli nie jest to obojętne dla Ciebie to przeczytaj i sam doświadcz tego co odkrywa Jakimowicz.

Ta książka trafiła w moje ręce całkiem przypadkiem. Z małżonką zakupiliśmy ją w kwietniu 2018 roku. Na swoją kolej czekała ponad 3 lata. Za jej kupnem przemawiało ciekawe wydanie w twardej oprawie. Książka jest w miarę ciekawa, ale tematyka jest niekoniecznie dla mnie. Powieść opowiada o pewnej kobiecie imieniem Anne, która straciła syna w wyniku wypadku. Od tamtego czasu zamknęła się w sobie. Po pewnym czasie spotyka swojego sąsiada, który jest złotą rączką w pobliskim Opactwie. Dzięki przypadkowi kobieta trafia właśnie do środka, a tam spotyka obecnego Opata, który pomaga jej odnaleźć sens życia i nie tylko. Tę historię musicie poznać sami i stwierdzić czy jest dla Was odpowiednia.

Czy często zadajecie sobie pytanie, czy jesteście dobrymi rodzicami? Czy swoim dzieciom poświęcacie tyle czasu, ile potrzebują? Jakie są różnice między złym rodzicielstwem, wystarczająco dobrym i najbardziej skutecznym? Proponuję Wam książkę, która na mnie zrobiła dobre wrażenie. Historia czterech policjantów, bardzo odważnych, bohaterskich i ryzykujących swoje życie, aby łapać bandytów, a rodzinnie – nie radzących sobie z ojcostwem. W pierwszym rozdziale książki autor opisuje jak Nathan nie chce puścić kierownicy ryzykując swoje życie, aby ratować syna, ale czy w domu jest takim ojcem, z którego można brać przykład? Drugi z policjantów Adam Mitchell jest ojcem Dylana i małej Emily. Wolna niedziela jest dla Adama bardzo stresującym dniem, bo jego dorastający syn nie chce iść do kościoła. W tajemnicy przed ojcem zażywa narkotyki, ale najbardziej na świecie Adam nie może sobie wybaczyć tego gdy jego córeczka prosiła go, aby z nią zatańczył, a on jej odmówił i już nigdy tego nie zrobił, bo pijany kierowca zabił mu córeczkę. Mimo to Adam przyszedł odwiedzić człowieka w więzieniu, który sprzedawał narkotyki jego synowi i który pod ich wpływem zabił jego córkę. Ogromnej odwagi wymagały od Adama odwiedziny w więzieniu. Odtąd podjął decyzję, że nie chce być dostatecznie dobrym ojcem i postanawia wprowadzić rewolucję również co do swoich kolegów z pracy. Książka zawiera także temat o ochronie dzieci nienarodzonych, czyli tak bardzo u nas aktualny. Czy ochrona dzieci nienarodzonych nie jest naszym obowiązkiem? Czy aborcja na życzenie (której dziś domagają się kobiety) jest tym do czego dziś dążymy? Mam nadzieję, że historia czwórki mężczyzn i ich rodzin zachęci Was do czytania Odważnych. Nasuwa mi się pytanie: W jaki sposób Odważni wpłyną na Ciebie? Czy zmienisz coś w swoim życiu w relacjach ze swoją rodziną? Z książki tej płynie też przesłanie wiary i miłości, wszak Jezus jest największym dobrem. On nie tylko może wybaczyć Ci twoje grzechy, ale również odmienić Twoje serce i przygotować je na przyjęcie Boga. Autor pisze, że głupotą byłoby ufać, że wystarczy jedynie Twoja dobroć, aby pójść do nieba. Tylko Bóg może oczyścić nas poprzez Jezusa Chrystusa. Autor rzuca Ci wyzwanie, abyś wierze i uczciwości , którą przynosi Jezus pozwolił oddziaływać na Twoje relacje z ludźmi, z własnymi dziećmi codzienne zwyczaje i środowisko pracy w taki sam sposób w jaki robili to: Adam, Nathan i Javier. Życzę Ci owocnej lektury! Polecamy, zespół dobrerecenzje.pl

„Nowe życie” to poruszająca i pełna nadziei opowieść o miłości, wierze i walce z czasem. Karen Kingsbury w piękny sposób pokazuje, że nawet w obliczu cierpienia i nieuchronnych strat można odnaleźć sens życia i siłę, by pomagać innym. Bohaterowie są wiarygodni, a ich historie budzą emocje i skłaniają do refleksji. Idealna lektura dla osób, które szukają czegoś więcej niż tylko romansu – to książka z przesłaniem, która zostaje w pamięci na długo. Wątki religijne są obecne, ale nienachalne – dodają głębi.. Bardzo polecam, książkę czyta się szybko.

Powieść niesamowicie wciąga ,przenosząc czytelnika w czasie i przestrzeni -raz do XIX wiecznych Appalachó ,raz do dzisiejszego Nowego Jorku.Znajdzie się tutaj tajemnice ,przygodę,nie do końca wyjaśnione zbiegi okolicznoście oraz zwroty akcji wszystko to sprawi ,że będziecie zachwyceni tą opowieścią.To także powieśč o trudnych relacjach rodzinnych gdzie była nienawiść,złość,strach,kara,bieda.Książka warta przeczytania,Polecam.

"Nie ocenia się książki po okładce" - wszyscy znamy to powiedzenie. Jest ono prawdziwe i jak najbardziej pasuje do tej książki. Okładka ta jest po prostu paskudna, infantylna, niepasująca do treści i zniechęca do czytania!, natomiast treść książki jest piękna, wartościowa i dobra! Ta obrzydliwa okładka przez długi czas zniechęcała mnie do lektury i gdyby nie fakt, że znam inne książki Lisy Samson i mi się podobały nigdy bym tej nie przeczytał! Wybaczcie, ale musiałem się tym z kimś podzielić, tyle o okładce. Powieść jest po prostu niesamowita. Ukazuje ona wiele aspektów życia, ale szczególnie okres cierpienia, proces wychodzenia z bólu, przeżywania straty, godzenia się z rzeczywistością i…z Bogiem. Pan Bóg jest przy nas wtedy obecny, nawet, jeśli mu tego nie dostrzegamy czy nieba rdzo nas to obchodzi. On Jest i daje nam czas… Mnie szczególnie uderzył właśnie czas…długi okres czasu, jakiego potrzebowała bohaterka, na zagojenie swoich ran. Tak, cierpienie, zwłaszcza duchowe, jest tajemnicą. Każdy ma swój czas, którego potrzebuje aby się z nim zmierzyć i nikt nie ma prawa mu tego odmawiać albo mówić, że już wystarczy. Można towarzyszyć i można się modlić, ale nie wolno cierpiącego do niczego zmuszać. Warto sięgnąć po tę książkę. Mówi o trudnych rzeczach, ale napisana jest lekkim piórem. Nie brakuje w niej także momentów radosnych czy wzruszających.

Główną bohaterką jest Hope Jensen (jej imię, oznaczające "Nadzieję", nie jest przypadkowe). Jej życie zaczęło się od niezwykłego zdarzenia - jako niemowlę została znaleziona w wigilijny wieczór w barze przez Louise Jensen, kobietę o wielkim sercu, która ją adoptowała i wychowała w atmosferze miłości. ​Akcja właściwa zaczyna się, gdy Hope jest już młodą, ambitną dziennikarką pracującą w redakcji gazety. Jej życie osobiste rozpada się w krótkim czasie, gdy traci ukochaną matkę (Louise), a jej mieszkanie zostaje okradzione tuż przed Bożym Narodzeniem.. Książka byłaby fajna, gdyby nie była taka krótka. Jest pisana jakby na szybko, bez rozwiniętego wątku i błyskawicznie się kończy. Pojawił się w niej jeden fajny moment, dlatego oceniam ją na 6/10.

Patrząc na okładkę oraz na opis, który znajduje się na tyle książki pomyślałam banalna historia. Jednak po przeczytaniu stwierdzam nieprawdopodobna. To historia pełna miłości, rozterek, tęsknoty za córką a także mężem oraz o problemach życia codziennego. Skoro okładka jest tak zimowa to bardzo polecam na zimowe wieczory.

Coraz rzadziej widujemy wokół nas wielodzietne rodziny. Coś, co kiedyś było normą, dziś postrzegane bywa jako wyraz religijnego fanatyzmu czy wręcz patologia. Choć większość z nas podpiera się nosem "ogarniając" opiekę nad jedynakiem lub dwójką pociech, to czasem zastanawiamy się jak to jest wychować większą gromadkę. Jeśli chcesz wiedzieć: -jak to jest być mamą pięciu pociech („od kuchni”) -dlaczego łatwo zniechęcić się przy pierwszej dwójce i jak przełomowe może okazać się urodzenie trzeciego dziecka -jaka jest najfajniejsza różnica wieku między rodzeństwem -jak odpuścić sobie „bycie mamą doskonałą” -dlaczego warto darować maluchom sto tysięcy zajęć dodatkowych -jak nie dobijać synowej/córki "złotymi radami" -czemu nie warto czytać poradników o wychowaniu dzieci (albo przynajmniej nie brać ich zanadto do serca) ...a przy okazji przeczytać lekką, nienachalną książkę napisaną w formie wywiadu dwóch spełnionych rodzinnie i zawodowo kobiet,to polecam tą pozycję. UWAGA! Lektura może rozbudzać uśpiony instynkt macierzyński;-)

„Porzuć na jakiś czas kontrolę, nie stawiaj sobie celów, zapomnij o przeszłości i nie planuj przyszłości […] i zaufaj ludziom, których spotkasz na swojej drodze. […] Nawet się nie spostrzeżesz, kiedy w lekkim powiewie, promieniach schodzącego słońca, opadającym liściu, śpiewie ptaków, uścisku ręki, skinieniu głowy, delikatnym uśmiechu, krótkim spojrzeniu w oczy - dotkniesz Boga.” Krótki reportaż Patryka Świątka o odkrywaniu Boga i miłości u ludzi, którzy słabość umieją przekuwać w moc, a rezygnację w miłosierdzie. Serdecznie polecam :)

Samulki, to jedno z takich miejsc gdzie spokój przeplata się z ciszą. Trzy lata temu do tego jakże uroczego miasteczka przeprowadziła się Ewa, skryta i zamknięta w sobie trzydziestolatka. W wyniku pewnych dramatyczny wydarzeń z przeszłości, kobieta posiada na duszy ranę, którą z wielkim trudem próbuje zabliźnić. Ku jej wielkiemu zdziwieniu w towarzystwie nowo poznanych osób, zaczyna coraz częściej się uśmiechać, i inaczej patrzeć na świat. Może liczyć w każdej chwili na ich pomoc. Szczególne wsparcie otrzymuje od Marcina, nie mniej tajemniczego mężczyzny jak ona sama. Byłam ciekawa tej książki ze względu na rozbieżność w opiniach innych recenzentów. Jedni się zachwycają, drudzy wręcz przeciwnie, i dlatego chciałam wyrobić sobie własne zdanie na jej temat. Osobiście mam sentyment do małych miasteczek, więc lubię sięgać po książki właśnie z takim motywem. Samulki, pięknie brzmi prawda? Jestem bardzo ciekawa, skąd autorka miała pomysł na taką nazwę, bo oryginalności jej nie brakuje. Bez wątpienia jest to wyjątkowe miejsce otulone aurą ciepła, troski i przytulności. W dużej mierze odpowiedzialni są za to jego mieszkańcy. Są to ludzie, którzy wspierają się nawzajem, mogą liczyć na siebie w każdej sytuacji. Tworzą kochające się rodziny. Zdaję sobie sprawę, że dla niektórych jest to mało realne. Gdzie podziały się jakieś problemy, troski? Wszyscy chodzą zadowoleni, cieszą się życiem. Po prostu bajka. Przykre jest to, że tracimy wiarę w szczęście i miłość. Do swojego grona przyjęli również Ewę. Dziewczyna zmaga się z zespołem depresyjno-lękowym. Nasza główna bohaterka stara się odnaleźć psychiczną równowagę, ale chwilami jej zachowanie było mało odpowiedzialne. Mam tu na myśli odstawienie farmaceutyków. Zamiast tego szukała ukojenia w kawoterapii, ciastoterapii, floroterapii i w spacerach ze swoim adoptowanym przyjacielem na czterech łapach z merdającym ogonem. Coś takiego może w jakimś stopniu pomóc, jednak moim zdaniem fachowa porada powinna być tutaj na pierwszym miejscu. Ewa lubi rozmawiać, ale z kim skoro stroni od ludzi? Tego moi drodzy wam nie zdradzę. W książce pojawił się pewien wątek, który nie wszystkim może przypaść do gustu. Mowa tutaj o wierze w Boga. Czy jest to temat kontrowersyjny? W dzisiejszych czasach chyba troszkę tak. Co niektórzy lubią się nią obnosić, bez wstydu chodzą do kościoła, mają bliski kontakt z kapłanami, należą do różnych grup formacyjnych. Inni wręcz przeciwnie. Czy to źle? Każdy z nas podejmuje decyzje samodzielnie, nikt nas do niczego nie zmusza. Kto wie, może z czasem zmienimy zdanie, prawda? Modlitwa też jest formą terapii. Może pomóc, ukoić naszą duszę i uzdrowić zbłąkaną owieczkę. Jak dla mnie ten wątek nie był jakiś przesadzony i nie poczułam jego nadmiaru. Ta powieść ma potencjał, ale chyba nie został przez autorkę do końca dobrze wykorzystany. Chwilami wiało nudą, zwyczajnie nie działo się nic. Niestety próżno tu szukać jakichkolwiek zaskoczeń w fabule. W trakcie lektury kilka razy zdarzyło mi się zgubić wątek. Głównym winowajcą były wspomniane wcześniej tajemnicze rozmowy głównej bohaterki, których według mnie było za dużo, i to one wiodły tutaj prym. Plus należy się za poruszenie jakże ważnego tematu jakim jest depresja. Czy polecam wam tę książkę? Nie należy do tych bardzo dobrych, ani tych bardzo złych, i dlatego decyzję odnośnie lektury pozostawiam wam.

Książka ze względu na swoją tematykę myślę, że przypadnie do gustu przede wszystkim osobom wierzącym / poszukującym. W swojej treści jest pełna nadziei i miłości, choć zdecydowanie na pewną próbę wystawia ludzką logikę (ponownie - przyjęcie prawd zawartych w książce jest uzależnione od poglądów czytelnika). Jeżeli zaś chodzi o sam styl pisania, to jest to pozycja prosta w swej formie i szybko się ją czyta.

Książka „Oczy Anioła” to powieść o przyjaźni, rodzącym się uczuciu, próbie wybaczenia sobie, ale przede wszystkim o otaczającym nas, a jednocześnie niewidzialnym świecie aniołów. Nastoletnia Brielle po śmierci przyjaciółki przerywa studia i wraca do rodzinnego miasteczka. Nie może zapomnieć tych traumatycznych przeżyć i darować sobie, że nie zapobiegła śmierci Alice. Wyrzuty sumienia powodują u niej uczucie fizycznego bólu i nieustającego zimna. W tym czasie do Stratus wprowadza się młody chłopak Jake, który sprawia, że ból i chłód u Brielle znikają. Swoimi ponadnaturalnym umiejętnościami uzdrawiania wprowadza bohaterkę w nadprzyrodzonym świat aniołów; świat nieustannej walki dobrych i złych duchów czychajacych na ludzkie dusze. Dzięki aureoli o niezwykłej mocy, którą Brielle otrzymała od Jake’a, widzi nie tylko to, co osiągalne ludzkim wzrokiem, ale przede wszystkim widzi „nadziemie”- równoległy do ludzkiego świat rozgrywek dobra ze złem. To właśnie ta umiejętność głównej bohaterki nie tylko zbliży ją do Jake, ale przysporzy jej wielu zaskakujących sytuacji, o których możemy przeczytać w powieści Shannon Dittemore.

„Pierwszy dzień po śmierci” João Césara das Neves to krótka, ale niezwykle uderzająca refleksja nad kresami ludzkiego życia. Autor, znany z umiarkowanego i wyważonego stylu, tym razem postawił na intymną narrację, w której głos zmarłego obserwuje ukochane osoby zza zasłony śmierci. Od pierwszych stron czuje się umiejętność łączenia filozoficznej refleksji z prostym, pozornie zwyczajnym językiem – dzięki temu lektura nie przytłacza ciężarem idei, lecz łagodnie otwiera nas na pytania o sens i pamięć. Znakomicie wypada portret relacji rodzinnych: miłość, niedopowiedzenia i tęsknota przenikają się tu naturalnie i bez patosu. Choć akcja jest oszczędna, a zwroty minimalne, każda kartka niesie za sobą intensywne emocje. Jedynym zastrzeżeniem może być momentami zbyt hermetyczny ton, który wymaga od czytelnika gotowości na zadumę – nie jest to powieść „relaksująca”. Podsumowując, „Pierwszy dzień po śmierci” to lektura dla tych, którzy cenią literaturę skłaniającą do głębszego namysłu i poszukują w słowie ukojenia po stracie. Zwięzła forma i subtelny styl sprawiają, że książka długo pozostaje w pamięci.

Równie dobra jak film. Bardzo ładnie wydana i dobrze zredagowana. Nie tylko traktuje o przyjaźni, więzi (zarówno chłopca i Belli, jak i relacjach między poszczególnymi mieszkańcami "wioski")... ale i zdradza szeroki kontekst historyczny ... opowiada o odwadze i życiu zgodnie ze swoimi wartościami.

Kolejna część przygód młodego górala i jego białej suczki nazywanej Bella. Wojna zakończona, Sebastian podrósł, ma prawie dziesięć lat. Z tej okazji, Cezar chce mu podarować łańcuszek z dwoma medalikami.. Do czego to doprowadzi? Czy ktoś nowy pojawi się w życiu chłopca? Tym razem przyjaciele stawią czoła kolejnej "bestii" - pożarowi, który według wszystkich strawił Angelinę. Jednak Sebastian, Cezar i Bella nadal wierzą, że jest cała i zdrowa. --- Książka bardzo mnie wciągnęła, pisana inaczej niż pierwsza. Większa czcionka, kadry z filmu tylko zachęcają do dalszego czytania. Nie mogę się doczekać, aż "upoluję" ostatnią :)

Jak już kiedyś Wam wspomniałem w tym roku staram się czytać książki według pewnych schematów. Po pierwsze jedna książka polska, jedna zagraniczna. Po drugie wyczytuję książki z wydawnictw, których do tej pory nie czytałem. Tym sposobem w moje ręce trafiła książka pt. Niezapisana opowieść. Powieść ta została napisana przez Charlesa Martina i ukazała się w serii Złota Edycja Wydawnictwa Edycja Świętego Pawła. Powieść przedstawia losy bardzo znanej aktorki Katie Quinn. Kobieta wielokrotnie próbuje popełnić samobójstwo. Przy ostatniej próbie ratuje ją ojciec Steady oraz tajemniczy Sundey. To właśnie duchowny łączy losy obojga bohaterów i prosi on Sundeya, aby pomógł zagubionej aktorce. Ten podejmuje się tego bardzo trudnego zadania i wraz z nią wyjeżdża do Francji. Czy uda się mu się pomóc Katie dowiecie się z kart powieści. Tytuł ten czytało mi się całkiem dobrze. Powieść ma 381 stron, na przeczytanie, których potrzebowałem ośmiu dni oraz ośmiu posiedzeń. Wynik ten plasuje książkę na 106 miejscu wśród 168 książek przeczytanych Na Tronie. "Niezapisana opowieść" to bardzo ciekawa historia, którą warto poznać. Polecam ją Wam z czystym sumieniem. https://www.facebook.com/czytamnatronie

Główna bohaterka Ava ma wspaniałe, dobre życie. Jej córka niebawem wyjdzie za mąż za nieodpowiedniego, nie właściwego mężczyznę, jej syn zajmuje się sportem osiąga coraz większe sukcesy w drużynie futbolowej, a firma męża bardzo dobrze prosperuje. Ona sama aktywnie udziela się w kościelnej wspólnocie "Złamane Serca" pomagając w ten sposób potrzebującym ludziom, którzy znajdują się w potrzebie, pomaga bezinteresownie. I wkrótce jej świat się nagle rozpada, cały świat kobiety zostaje zburzony, a ona musi się zmierzyć w przeszłością swoją, od której ona uciekała. Początek taki sobie był potem rozwinęła się akcja,bardzo dobra fabuła...trzyma w napięciu. Bohaterkę polubiłam od razu,jest ciepłą, pomocną i serdeczną osobą wyciągnie rękę, pomoże tej drugiej osobie. Mnie się ta książka średnio podobała, odebrałam ją dobrze spodziewałam się, że będzie to intrygująca, pasjonująca lektura, a oceniam książkę tylko na 6 na tyle zasługuje. "Pieśń Złamanych Serc" to dobra książka, którą szybko się zapomina.

Bardzo mi się podobała. Mogę nawet powiedzieć że to puki co najlepsza książka przeczytana w 2025r. Historia 5 niezwykłych kobiet, przyjaciółek, które podczas wojny przechodzą przez różne koleje losu. Każda jest inna i myślę że wszyscy czytelnicy znajdą w nich cząstkę siebie. Język jest prosty i bardzo zrozumiały. Myślę że każdy powinien sięgnąć po to dzieło i dowiedzieć się więcej o czasach wojny z punktu widzenia brytyjskich kobiet. 🪖🏡☠️👩🏼‍🏫🌅🌍🍷🚂🧵👗🕰️🇬🇧