Pudełko na modlitwy

Główną bohaterką jest Hope Jensen (jej imię, oznaczające "Nadzieję", nie jest przypadkowe). Jej życie zaczęło się od niezwykłego zdarzenia - jako niemowlę została znaleziona w wigilijny wieczór w barze przez Louise Jensen, kobietę o wielkim sercu, która ją adoptowała i wychowała w atmosferze miłości. ​Akcja właściwa zaczyna się, gdy Hope jest już młodą, ambitną dziennikarką pracującą w redakcji gazety. Jej życie osobiste rozpada się w krótkim czasie, gdy traci ukochaną matkę (Louise), a jej mieszkanie zostaje okradzione tuż przed Bożym Narodzeniem.. Książka byłaby fajna, gdyby nie była taka krótka. Jest pisana jakby na szybko, bez rozwiniętego wątku i błyskawicznie się kończy. Pojawił się w niej jeden fajny moment, dlatego oceniam ją na 6/10.

Jeszcze rok temu Amanda wraz z mężem urządzała pokoik dla dziecka, którego przyjścia na świat z nadzieją wyczekiwała. Dziś jej ręce są wciąż puste, a pokoik dziecięcy należy do strefy zakazanej, do której nikt nie zagląda. Amanda zaś coraz bardziej oddala się emocjonalnie od męża, przerażona wizją zbliżających się świąt w gronie jego licznej wielodzietnej rodziny. A wcześniej, jeszcze rok temu, pracowała jako pielęgniarka na oddziale intensywnej opieki dla noworodków. Dziś sama nie wie, czy zdoła tam wrócić. I wtedy, kiedy wszystko wydaje się ją przerastać, nieoczekiwanie dostaje od sąsiadki propozycję wzięcia udziału w pielgrzymce do Ziemi Świętej. Decydując się na nią, nie ma jeszcze świadomości, że najdłuższą i najbardziej wyboistą drogę będzie musiała pokonać w swoim wnętrzu... Fabuła "Modlitwy nieznajomej" nie jest specjalnie intrygująca i skomplikowana. W tej powieści więcej dzieje się na poziomie duszy i serca. I to nie tylko Amandy, ale też jej męża i ich przyjaciół, którzy muszą podjąć trudną rodzinną decyzję. Davis Bunn zaskakująco trafnie opisuje czas żałoby po utraconym dziecku i trudny proces zdrowienia, który "zawsze trwa dłużej, niżbyśmy sobie życzyli, zwłaszcza jeśli chodzi o rany serca"... Historią Amandy obrazuje, jak trudno jest się po tak wielkiej stracie otworzyć na nadzieję i radość życia. Jak trudno zaufać, że wszystko jest w rękach Boga i ma sens. Pokazuje też, że drogi, którymi Pan przychodzi do nas z kojącym dotykiem, bywają zupełnie nieoczekiwane. Wszystkie przecież szczęśliwe zbiegi okoliczności i przypadki to dzieła Boga, dzięki którym może On pozostać anonimowy... Polecam tę powieść szczególnie tym, którzy potrzebują wsparcia po stracie dziecka, ale też tym, którzy chcą takich ludzi lepiej zrozumieć i mądrze im w cierpieniu towarzyszyć...

Książka dobra, chociaż muszę przyznać, że wypada dosyć przeciętnie na tle całego świetnego cyklu "Labirynty, kolekcja prozy". Zdecydowanie brakuje w niej ducha, że się tak wyrażę. Wydawnictwo WAM w tej kolekcji wydało znakomite książki z wątkiem chrześcijańskim. Niestety, w tej pozycji Bóg jest co najwyżej parę razy wspomniany, On nie jest specjalnie ważny dla bohaterów. A miałbym prawo się tego spodziewać po serii. WAM - to WAM nie wyszło ;) Niby książkę napisał psychiatra, więc jest w niej dużo opisów uczuć i sytuacji,jest sporo o przeżywaniu emocji ale jest to jakieś takie suche. I to wszystko na kanwie tematu małżeństwa, jego wzlotów i upadków. Temat ważny, książka dobrze napisana, a jednak pozostawiła niedosyt...

Pomimo że uwielbiam kryminały i thrillery psychologiczne, to od czasu, do czasu lubię dla odmiany poczytać inne gatunki literackie. Na książkę " Nie znacie mnie” trafiłam przypadkiem. Kiedy przeczytałam opis powieści, wiedziałam, że muszą ją przeczytać. Książkę można zaliczyć, do książek o nurcie chrześcijańskim. Bardzo lubię takie powieści, ponieważ dobrze napisana książka chrześcijańska może podnieść nas na duchu i nakłonić nas do pewnych przemyśleń. Dużym plusem książki jest bez wątpienia wątek kryminalny, który towarzyszy nam od samego początku, ale po kolei. Główną bohaterką „Nie znacie mnie” jest Annalise Decker, która przez młodzieńcze błędy, zapłaciła ogromną cenę. Jej życie runęło jak przysłowiowy domek z kart. Annalise, kiedy była młodą dziewczyną, zakochała się w niewłaściwej osobie i weszła do ponurego i niebezpiecznego świata narkotyków. Pewnego dnia dziewczyna postanowiła zeznawać przeciwko groźnemu przestępcy, co spowodowało, że została objęta programem Ochrony Świadków. Teraz z nową tożsamością jako Annalise Decker musi zaczynać wszystko od nowa. Zakochuje się, zakłada rodzinę. Choć nigdy nie zapomniała o poprzednim życiu, stara się żyć z dnia, na dzień. Kiedy pewnego dnia, dowiaduje się, że mężczyzna, przeciw któremu zeznawała, został warunkowo zwolniony i pragnie zemsty, Annalise ponownie musi zmierzyć się ze swoją przeszłością i błędami, które popełniła. Książkę czyta się bardzo szybko i przyjemnie. Wątek kryminalny, nie jest skomplikowany. Nie polecam więc tej książki osobom, które uwielbiają zawiłe i mroczne zagadki. To książka lekka przeznaczona, dla osób pragnących się odprężyć i wyciszyć. Dużym plusem książki jest główna bohaterka, która została bardzo dobrze rozpisana i przestawiona, którą można polubić. „Nie znacie mnie”, to książka, dająca nadzieję. Nadzieję, że można wyjść z narkotyków. Pokazuje, że każdy może dostać drugą szansę i udowadnia, że nigdy nie można się poddawać, tylko walczyć do końca. Lektura książki porusza dużo problemów. Jestem przekonana, że każdy znajdzie w niej coś dla siebie. „Nie znacie mnie”, to powieść wydawnictwa Święty Wojciech. To kolejna książka z tego wydawnictwa, którą miałam przyjemność przeczytać.

Powieść niesamowicie wciąga ,przenosząc czytelnika w czasie i przestrzeni -raz do XIX wiecznych Appalachó ,raz do dzisiejszego Nowego Jorku.Znajdzie się tutaj tajemnice ,przygodę,nie do końca wyjaśnione zbiegi okolicznoście oraz zwroty akcji wszystko to sprawi ,że będziecie zachwyceni tą opowieścią.To także powieśč o trudnych relacjach rodzinnych gdzie była nienawiść,złość,strach,kara,bieda.Książka warta przeczytania,Polecam.

Książka podzielona została na 2 częśći i o ile pierwszą czytałam z dużym zainteresowaniem, to druga mnie nużyła. Jak dla mnie za dużo zbędnych informacji, odniesień religijnych i prawniczych. Opisana historia zawiera nie jeden ale kilka wyborów, których musi dokonać bohaterka. Pierwszy wybór to co zrobić z niechcianą ciążą, bohaterka decyduje ją donosić. Okazuje się, żę jest to ciąża bliźniacza i rodzi dwóch synów, których oddaje do adopcji dwom rodzinom. Historia mało wiarygodna, kiedy przez 33 lata bohaterka nie wie co się dzieje z jej synami, a potem w ciągu jednego roku spotyka ich obydwu. Inne wybory bohaterki to czy powiedzieć synom, że jest ich biologiczną matką, pozostałe wybory dotyczą młodocianej Marii. Historia przewidywalna, zgodna z założeniami autora,

Pewnego dnia, gdy starannie uzupełniała sugerowany tekst do katalogu, opisując sto dwadzieścia sześć prac, które zarekomendowała na aukcję, listę dokładnie sprawdzaną przez Herr Hofmanna, Herr Zieglera, Her Goebblesa, a nawet przez Hitlera, zdała sobie sprawę, że zbliżają się do końca. Po aukcji te dzieła, które zostały uznane za niezasługujące na uwagę, albo te, które sama była zmuszona pominąć przy doborze prac na aukcję, czy te, których klienci nie wybrali w Berlinie, zostaną zniszczone. „Dziewczyna, która słyszała kolory” jest książką, która trafiła do mnie z polecenia, ponieważ wiąże się z tematyką sztuki, która naprawdę mnie interesuje. Powieść autorstwa Kelly Jones została wydana w Polsce w 2014 roku, więc śmiało można powiedzieć, że raczej nie trafiłabym na nią samodzielnie. Szkoda, bo ta historia nie tylko zaskoczyła mnie dobrą jakością tłumaczenia, ale i ciekawym poziomem realizacji obranego tematu. Rzadko zdarza się, bym powieść odbierała jako gotową fabułę filmową, a tym razem czytając miałam przed oczyma poszczególne sceny. Po zapoznaniu się z opisem wydawcy spodziewałam się dość prostej opowieści opartej na kanwie drugiej wojny światowej. Przeczytałam wiele takich książek, w związku z czym bardzo trudno mnie zaskoczyć czy pozostawić ślad w pamięci. Czy tak stało się tym razem? „Dziewczyna, która słyszała kolory” okazała się być powieścią podejmującą ten wielokrotnie realizowany temat pod innym kątem. Uwaga odbiorcy koncentruje się na dziełach sztuki i ich losach podczas czasów świetności Hitlera. Poznajemy go jako młodego, niespełnionego artystę, który butnie wkracza do galerii sztuki prowadzonej przez główną bohaterkę. Jego prace przedstawiające ludzkie sylwetki są słabej jakości i bardzo trudno powiedzieć o nich coś dobrego, dlatego Hanna, jedna z głównych bohaterek, koncentruje się na pejzażach. Nie są one wyjątkowe, ale czy można łamać ego młodego artysty? Co stanie się z osobą, która swoje artystyczne umiejętności ocenia wysoko, ale świat nie potrafi lub nie chce tego docenić? Wszyscy wiemy, jak potoczyły się losy kanclerza III Rzeszy, jednak to nie ten temat stanowi trzon „Dziewczyny, która słyszała kolory”. Dwie osie czasowe- współczesna i ta obejmująca pierwszą połowę dwudziestego wieku toczą się równocześnie, stopniowo odsłaniając kolejne tajemnice fabuły. To nie jest niskiej jakości wyciskacz łez, o którym zapomina się zaraz po zakończonej lekturze. Być może jest tak dlatego, że prym wiodą tu nie tylko wątki obyczajowe, ale i dywagacje na temat godności człowieka i jego moralności. Pisarka wskazuje, jak łatwo można źle ocenić sytuację czy człowieka nie znając pobudek jego działania. Pamiętajmy, że wiemy o sobie tylko tyle, ile nas sprawdzono. Jestem niezwykle zaskoczona jak dobrze została skonstruowana ta historia. Bez chaosu, niezwykle interesująco prowadzi przez kolejne rozdziały, dodając tak ciekawe tematy jak synestezję, o której nigdy wcześniej nie słyszałam (łączenie wrażeń odbieranych przez jeden ze zmysłów z doznaniami związanymi z innymi zmysłami). Moim zdaniem wyśmienitą lekturę rujnuje jedynie okładka, która w żaden sposób nie przystaje do poziomu literackiego „Dziewczyny, która słyszała kolory”. Powieść obejmuje prawie pięćset stron, jednak żadnego fragmentu bym nie pominęła i nie wykreśliła. Dobre tłumaczenie z języka angielskiego Elżbiety Zychowicz podkreśla urodę tej powieści. Nicholas Sparks napisał, że Kelly Jones jest pisarką, której nie wolno przegapić. Całkowicie się z nim zgadzam.

Książka "Lwica"autorstwa Katherine Scholes długo czekała u mnie na swoją kolej – aż 10 lat. Sięgnęłam po nią w momencie lekkiego przesytu literaturą wojenną i faktycznie okazała się oddechem od tej tematyki, przede wszystkim dzięki pięknemu tłu, jakim jest Tanzania oraz ciekawie zarysowane lokalne zwyczaje. Niestety, mimo obiecującego początku, w trakcie lektury pojawiło się u mnie poczucie niedosytu. Historia momentami wydaje się zbyt naiwna i mało wiarygodna, przez co trudno w pełni zaangażować się w losy bohaterów. Niektóre relacje i zachowania postaci są przerysowane, a emocje – zamiast poruszać – chwilami irytują. Miałam wrażenie, że potencjał tej opowieści nie został w pełni wykorzystany i czegoś w niej po prostu zabrakło – może większej głębi, może realizmu. Jednocześnie nie mogę powiedzieć, że to książka całkowicie nieudana. Ma w sobie coś, co sprawia, że chce się ją dokończyć – klimat Afryki, opisy przyrody i próba pokazania innej kultury. Dlatego mimo wszystko uważam, że warto po nią sięgnąć, zwłaszcza jeśli szuka się czegoś lżejszego i odmiennego od cięższych, wojennych historii — to lektura, która może nie jest idealna, ale potrafi zainteresować i na swój sposób wciągnąć.

Ciekawa interpretacja historii zdobycia Jerycha i wątku Rachab. Na pewno sięgnę po inne książki z tej serii. Przyjemnie było się przenieść do odległych czasów pod mury Jerycha, wczuć się w emocje tamtych ludzi. W końcu ludzkie uczucia tak wiele się nie zmieniły przez te tysiąclecia, które nas dzielą

To historia o poszukiwaniu siebie. Celu istnienia, wiary i przynależności. Wypełniona jest istnieniem Boga, jego działaniem i nieograniczoną mocą. Sama droga, którą podążała Abra była trudna, pełna cierpienia i wyrzeczeń. Wszystko kończy się szczęśliwie, jednak mam wrażenie, że autorka nie upatruje w tym decyzji bohaterów, a raczej wypełniający się boski plan.

Dostałam na Gwiazdkę i rozpoczęłam z nowym rokiem. Na pierwszym miejscu stawiam Słowo Boże z czytań danego dnia. Niemniej zaczęłam w ciągu dnia dodatkowo posiłkować się duchowo rozważaniami z książki. Wpisała się idealnie w aktualne wydarzenia. Zachęcam do zakupu.Kończy się styczeń,pozostało 11 miesięcu.Warto.

Właśnie wróciłam z wakacji gdzie z ogromną przyjemnością przeczytałam "Pensjonat na wyspie". Tajemnice rodzinne ukrywane przez dziesięciolecia, miłość i zdrada, zawiść i zemsta, chciwość i bezinteresowność - wszystkie te wątki przeplatają się ze sobą tworząc wspaniałą opowieść. I chociaż od początku wydawało mi się, że wiem kto stoi za niektórymi wydarzeniami to na koniec okazało się , że tylko otarłam się o nie a rozwiązanie było trochę zaskakujące. Polecam wszystkim miłośnikom powieści obyczajowych z wątkiem kryminalnym.

Bardzo podobała mi się ta książka. Treść niebanalna, pomysłowa. Bohaterki z ciekawą historią. Wątki religijne mi zupełnie nie przeszkadzały. W moim odczuciu wiele osób w różnych sytuacjach odnosi się do Boga w swoim sercu. Książka tylko pokazuje, że warto to robić bo to pomaga nam przejść przez trudne chwile. Tych wątków nie ma też jakoś strasznie dużo. Polecam serdecznie

Trudno mi ocenić tą książkę, bo w moim życiu zrobiła tyle dobrego, dała mi siły na wiele trudnych momentów i pozwoliła zachować w nich radość, natomiast zdaję sobie sprawę, że dla osoby niewierzącej, będzie jedynie lekko napisanymi wspomnieniami pastora zachęcającymi do modlitwy uwielbienia.

Biorąc do rąk tą powieść wiedziałam,że będzie po prostu idealna,dobra. Historia bardzo wzruszająca,głęboka zapadająca w pamięć. Opowiada opowieść o Madelaine, ktôra prowadzi herbaciarnie wraz z innymi kobietami z Amerykańskiego miasteczka Iliinois spotykają się w herbaciarni,rozmawiają o wszystkim,spotkania towarzystkie się tam odbywają.Mieszkanki Avalonu robią album na kartkach swoich,wspomnienia dzielą się swoimi doświadczeniami życiowymi. To dowcipna,mądra,piękna,ciepła i niezwykła opowiadająca o stracie bliskiej osoby,o śmierci,o adopcji dziecka. Mnie urzekła za serce,zaintrygowała,z przyjemnością przeczytałam tą piękną powieść.

Anne-Dauphine opowiada o tym zwykłym-niezwykłym dniu, w którym Thais skończyłaby osiem lat. W tym dniu bierze oddech od pracy i obowiązków, starając się pełnią życia przeżyć każdą chwilę. W tym dniu przeszłość miesza się z teraźniejszością. Każdy gest, każde słowo nabiera wyjątkowego znaczenia, przywołuje przechowywane pieczołowicie wspomnienie, wywołując na przemian śmiech i łzy. ,,Wyjątkowy dzień,, to książka o miłości matki do dziecka, kobiety do mężczyzny, miłości wzajemnej rodzeństwa. O przyjaźni, pokonywaniu trudności i zmaganiach z rzadką, nieuleczalną chorobą.

Mitch Albom to pisarz znany ze swoich wzruszających historii. To jest trzecia książka tego autora, którą przeczytałam i ta również mi się podobała. W swoje opowieści Albom wplata z reguły Boga, duchowość czy religię. I zawsze daje w nich nadzieję i pokrzepienie. Lubię książki tego autora, dają mi wytchnienie po ciężkim dniu.

Czytaliście kiedyś książkę napisaną wyłącznie w formie listów lub wiadomości? Jedną z moich ulubionych powieści epistolarnych pozostaje "Love, Rosie" — jeśli jeszcze jej nie znacie, gorąco polecam. Takie książki czyta się błyskawicznie. Mają w sobie coś intymnego — jakbyśmy zaglądali w dusze bohaterów, podczytując ich prywatną korespondencję. Gdy w naszym Klubie Książki zdecydowałyśmy się sięgnąć po powieść pisaną właśnie w tej formie, bardzo się ucieszyłam. Rzadko sięga się dziś po ten gatunek, a on daje ogromne pole do emocjonalnych i ciekawych rozmów. Elspeth, to zamieszkująca szkocką wyspę Skye poetka, która otrzymuje list od wielbiciela swojej twórczości. Między młodymi ludźmi szybko nawiązuje się nić porozumienia, która z czasem przekształca się w przyjaźń, a później w głębsze uczucie, które jednak budzi niepokój i moralne wątpliwości — Elspeth jest bowiem mężatką. Wybuch I wojny światowej burzy ich spokój, tym bardziej, że zarówno David, jak i mąż kobiety zaciągają się do wojska i wyruszają na front. Pozostaje jej tylko czekać i modlić się o ich bezpieczeństwo. Historia młodej Elspeth to jednak tylko część wydarzeń. W roku 1940 poznajemy jej córkę, która ostrzegana przez matkę przed wojenną miłością, zakochuje się w pilocie RAF-u. Mało tego, Margaret przypadkiem odkrywa dawną korespondencję matki, a Elspeth znika. Młoda kobieta musi odnaleźć matkę i rozwikłać zagadkę listów. Podczas czytania książki towarzyszyło mi mnóstwo emocji – od wzruszenia po gniew. Nie wszystkie wybory bohaterów mi się podobały. Czasami miałam ochotę nimi wstrząsnąć. Niedopowiedzenia, ukryte uczucia potęgowane były przez fakt, że każde z nich dość długo czekało na odpowiedź. Choć trudno było mi utożsamić się z bohaterami tak odległych czasów, polubiłam ich. Mimo tego, że związek zamężnej kobiety z innym mężczyzną bez wątpliwości był moralnie niewłaściwy, nie miałam poczucia, że Elspeth i David robią coś złego. Świadczy to zapewne o kunszcie autorki i umiejętnym poprowadzeniu narracji. Piękny język, którym posługiwali się bohaterowie utwierdził mnie w przekonaniu, że zatraciliśmy umiejętność tak pięknego wysławiania się. Zapewne przyczynił się ku temu postęp technologiczny i brak konieczności pisania dłuższych wypowiedzi... a szkoda. Dawna miłość ma w sobie mnóstwo uroku, choć zdaję sobie sprawę, że na pewno mocno ją obecnie romantyzujemy. Mężczyźni choć potrafili się dawniej pięknie wypowiadać, mieli mnóstwo wad, które przebijały ich romantyczność. Tło historyczne przedstawione w książce było bardzo autentyczne, a razem z wątkiem miłosnym tworzyło zgrabną całość. Umiejętne połączenie tego w historii to naprawdę nielada sztuka. Autorzy bowiem często zapominają, że czasy, w których żyją bohaterowie, mają ogromny wpływ na ich wybory i postępowanie. Tutaj na szczęście autorka dobrze sobie poradziła z tym zadaniem. Byłam również bardzo usatysfakcjonowana zakończeniem. Choć w mojej głowie pojawiały się różne scenariusze i zaczynałam podważać fakty, które początkowo wydawały mi się oczywiste ... skończyło się tak, jak powinno. Serdecznie polecam.

Ostatni pociąg do Paryża opowieść o silnej kobiecie w męskim świecie dziennikarzów. O wojnie, miłości, trudnych relacjach rodzinnych, trudnych wyborach. Ukazana praca reportera przed wojna i w okresie wojennym. I zwyczajna proza życia. Może nie ma tam porywającej miłości ani zbyt wiele relacji wojennej, ale książka warta uwagi.

Ile kilogramów książek już przeczytałam? Duuużo... Nie wszystkie jednak czytam z równym zapałem, nie każda książka zniewala tak, jak książki Pani Moniki. W nich zaczytuję się bez wytchnienia. Klimat, jaki wyczarowuje, lekkość posługiwania się słowem pisanym i warsztat, jakim dysponuje sprawia, że jej książki czyta się "od deski do deski" i nic nie jest w stanie sprawić, żeby odłożyć lekturę na później. Ta książka również oczarowała mnie bez reszty. Historia Ewy, głównej bohaterki wciąga z każdą stroną, choć z pozoru niewiele się dzieje, a w każdym razie tempo nie powala. Ewa jest zagubiona w swoim 42-letnim życiu, nie potrafi posklejać swego życia po wielkim zawodzie miłosnym, a jej głównym problemem jest samotność. Ile jednak barw samotności doliczycie się w tej książce, to wprost trudno zliczyć. Naprawdę warto poświęcić jej lekturze trochę czasu, by móc dostrzec wokół siebie wszystko to, o czym z takim pietyzmem raczy nas autorka.