Trzy Światy czyli Maryśka, Anioł i Szalona Muneguita

Nie jestem już nastolatką, ale nikt mi nie zabronił przeczytać tej książki. Podobała mi się, choć to było ciekawe doświadczenie, bo cofnęłam się w czasie - postacie i narrator używają dość przestarzałego moim zdaniem języka, a nastolatkowie używają frazeologizmów, których nie powstydziłby się autor słownika, ale nie sądzę, żeby prawdziwi nastolatkowie takich słów używali. Spodziewałam się sztampowego zakończenia, a zamiast tego miło się zaskoczyłam, bo chociaż książka sama w sobie nie wciągnęła mnie jakoś strasznie mocno (czytałam ją w drodze z i do pracy w autobusie), dobrze mi było w tym klimacie, bardzo podobały mi się konkretne momenty i przemyślenia. Jest to książka mocno nasycona proekologicznymi treściami - jestem w pełni za ochroną środowiska, ale w połączeniu ze wcześniej wspomnianym nienaturalnym językiem miałam wrażenie, że to nie książka taka fabularna, a napisana w ramach projektu propagowania zielonych rozwiązań na zlecenie jakiejś organizacji czy ministerstwa, trochę sztucznawo, ale niesztampowo. Taka niezobowiązująca lektura. Moje streszczenie historii: Paris jest gwiazdą klasy i swojej grupki. Chodzi z Bondem, choć jest to związek platoniczny. Mieszka sama, bo rodzice na emigracji. Pojawiają się nawiązania do jej przeszłości i choć wydaje się, że to jakaś poważna sprawa, okazuje się, że jej znajomy się przeniósł do innej szkoły. Paris robi wszystko, żeby utrzymywać pozory. Rozmawia o tym z nauczycielem hiszpańskiego. Angażuje się w projekt ekologiczny z Krejzolem i wymyśla, o czym można pisać. Poznaje Blankę, wnuczkę Naftaliny, wrednej sąsiadki. Okazuje się, że Bonda wynajęli jej rodzice, żeby o nią dbał. Paris dużo zmyśla, żeby nie stracić twarzy i obrywa za to. Myślałam, że Paris i Krejzol będą razem, ale może kiedy indziej. Na koniec Paris, w zasadzie Amelia, zaczyna mówić prawdę.

Agrafka – Izabela Sowa Książkę tę otrzymałam bardzo dawno temu i od razu w tamtym czasie zabrałam się do jej czytania. Niestety prób w dokończeniu lektury było kilka, początkowo książka mnie nie zainteresowała, choć przesłanie jest jak najbardziej wartościowe. Jednak przebrniecie przez początek sprawiło mi trudność. Agrafa jest typowym utworem dla nastolatków, poruszającym ważne tematy dorastającej dziewczyny. Mamy tutaj idealną rodzinę, ale jak wiem każdy kij ma dwa końce, dlatego ostrożnie z ocenami. Czasem jedno słowo i jedna osoba potrafi nam odwrócić obraz o sto osiemdziesiąt stopni. Pojawia się tutaj również wątek pieska, który mnie osobiście najbardziej porusza. Myślę, że wielu nastolatków może utożsamić się z główną bohaterką a rodzice czytając utwór mogą na chwile wejść w buty swoich dzieci – co gorąco polecam. Plusem jest swoboda z jaką pisze autorka, myślę, że w przyszłości sięgnę po inne książki z jej wachlarza. Pomimo początkowych trudności uważam, że każdy nastolatek powinien przeczytać te pozycję. Serdecznie polecam tytuł.

Książka naprawdę super, choć zdaję sobie sprawę, że na moją ocenę wpływa ogromny sentyment do Zielonej Góry, żużla i innych opisanych w książce rzeczy. Fajny język, znany z serialu 39 i pół; zabawne historie opowiedziane w niezwykle realistyczny sposób. Jak zwykle po dobrej książce, tak i teraz czuję niedosyt. Fajnie byłoby przeczytać dalsze dzieje Darka J., od momentu, na którym zatrzymała się książka, do momentu, w którym rozpoczął się serial.

Wspaniała opowieść o nie zwykłej wierze i wiarę w nią do końca. Podziwiam bohaterkę bo nie wiem czy sama zdecydowałabym się na taką odpowiedź. Historia prawdziwa przez co jeszcze bardziej daje do myślenia... Szybko się czyta ale zostaje w myślach na bardzo długo.

Siedemnastoletnia Malina na skutek zbiegu różnych okoliczności, zamieszkuje z babcią, a przy okazji odkrywa tajemnice rodzinne oraz mierzy się z bezwzględnym biznesmenem trzymającym w szachu całe miasteczko, a także z własnym konformizmem. Ta książka mnie przez większość czasu dość mocno drażniła. Duża część akcji opiera się na tym, że bohaterowie nie są w stanie porozmawiać z nikim na żaden temat, a gdy się w końcu na to zdobywają, to zawsze im coś przeszkadza - a to dzwonek telefonu, a to tynk spadający ze ściany. Strasznie frustrująco się to czyta.

Książka nie jakaś rewelacyjna...jednak zawiera w sobie mądrość życiową. Bieda to problem wielu ludzi w Polsce i często muszą oni podejmować decyzje kto dzisiaj zje obiad: młodsza córka czy najstarszy brat? Czy bieda jest jednak usprawiedliwieniem występku jakiem jest kradzież z bronią w ręku? Oczywiście że nie. Najbardziej to właśnie te refleksje poruszyły mnie w tej książce. A najbardziej wkurzało mnie to, że Dorota, główna bohaterka używała swojej urody, wdzięku, by osiągnąć zamierzone cele. Może chciała tylko dowiedzieć się czegoś o śmierci swojego brata jednak uważam że to głupie i nie powinno się tak robić, i pochwalać tego.

Sięgnęłam po tę książkę zachęcona pozytywnymi recenzjami na okładce. Niezła książka na leniwe weekendowe popołudnie. Książka napisana sprawnie, ale bez fajerwerków. Z rzadka pojawiają się iskierki dowcipu. Zaskoczyło mnie potraktowanie motywu kobiety w średnim wieku. Sympatyczna. Przeczytać i oddać do biblioteki.

Julian to uczeń pierwszej klasy liceum przeprowadza się do swoich dziadków na wieś. Przeżywa tam wyjątkowe przygody i musi odkryć ciekawy skarb. Bardzo barwni,fajni bohaterowie,dobra fabuła i niesamowite wrażenia. Książka urocza,wspaniała oraz wciągająca z poczuciem humoru,wciąga bardzo.

Powieść Andrzeja Klawittera zaskoczyła mnie pozytywnie dramatyczna, wzruszająca i to prawdziwa historia nastolatki siedemnastoletniej Basi osieroconą przez matkę mieszka z ojcem i rodzeństwem w starej kamienicy. W ubóstwie, biedzie żyją ale muszą dać radę sobie. Bardzo zaprzyjaźniłam się z główną bohaterką Basią jest ciepłą, miłą dziewczyną jej młodsza siostrzyczka Iga lubi bawić się lalkami, sympatyczna,kochana dziewczynka. Basia pomaga rodzinie,na pomoc zawsze może liczyć na ciocię ukochaną Halinkę, chętnie pomoże przy dzieciach. Poruszająca,emocjonalna książka wciągająca historia, a zakończenie smutne. Bardzo dobrze mi się czytało, ujęła mnie za serce...wzruszyła mocno!!!

Książka lekka, opisująca problemy prawdziwe. Co prawda nie ma tam za wiele wątków "podnoszących ciśnienie" aczkolwiek mi się podobała. Szkoda jednak, że nie było tak niczego co ubarwiło by tę lekturę. Ale nie jest źle, polecam na nudne wieczory ;)

Książka lekka i przyjemna, trochę naiwna lecz odprężająca. Język autorki bardzo przystępny, z humorem. Poznajemy Małgosię, która opuszcza wieś Jagniątkowo i rusza na podbój stolicy. Spotyka niecodziennych ludzi a wiedzę i szczęście bierze garściami. Dziewczyna ambitna, myśląca... Równolegle narratorem jest też Marcel opowiadający o swoim zauroczeniu Mag.

Książka nieskomplikowana, łatwo i szybko się ją czyta. Na kolana nie powala, ale na pewno jest sposobem na miłe spędzenie zimowego wieczoru. Nie jest zaskakująca. Nie przepadam za takim gatunkiem powieści (przeczytałam tylko ze względu na autorkę)ale ta książka nie jest zła, powiedziałabym nawet, że jest dobra. Poruszył mnie temat samotnych, starych ludzi. Myślę, że społeczeństwo powinno bardziej na nich zwracać uwagę.

"Uciekinierka" to książka, z którą powinien zapoznać się każdy rodzic czy pedagog. Nie jest to opowieść tylko i wyłącznie o zbuntowanych, rozpieszczonych nastolatkach, które przysłowiowo "szukają dziury w całym". Lektura ta pokazuje, iż nawet najprostsze znaki wysyłane przez dzieci mogą mieć ukryty sens. Każdy - tym bardziej nastolatek - potrzebuje rozmowy, zrozumienia i przede wszystkim miłości.

Ta książka zaskoczyła mnie i to pozytywnie, zważając przy tym na młody wiek autorki. Historia, która mogłaby zdarzyć się wszędzie i każdemu (oczywiście nikomu tego nie życzę). Tola jest przybita do muru – w ciągu dwóch miesięcy musi zrezygnować i zapomnieć o wszystkim co ma. Największym ciosem jest dla niej utrata mamy. Przejmująca historia, która chwyciła za serce. Były momenty, gdzie prawie płakałam.

Oto i pierwsza książka, która trafiła prosto do mojego serca i nigdy nie zejdzie z podium pierwszego miejsca, jako, że sentyment to dla mnie jedno z najważniejszych uczuć a czytałam ją mając tyle lat, co główna bohaterka. Książka, która zbudowała w moim wnętrzu trwałe, co stwierdzam po wielu latach, fundamenty kreujące moje zasady życiowe, moralność, miłość i szacunek do natury, a najszczególniej wartość dzikiej przyrody Kanady w obecnym świecie. Po niej czytałam wiele innych książek, jednak żadna dotychczas, w sposób tak prosty i precyzyjny, nie ukazała istoty głębi owych uczuć dla praw natury jak Dziewczyna i wilk. Mój wiek i wrażliwość były idealnym dopełnieniem lektury, czego nie będę psuła powracaniem do niej obecnie.

Muszę szczerze przyznać, iż autorka świetnie sobie radzi pisarsko właściwie w każdym gatunku, za jaki się weźmie: w obyczajówce, komedii czy też tak jak w tym przypadku – młodzieżówce. Z zaskoczeniem i prawdziwą przyjemnością odkryłam, że jej książki dla młodzieży są mądre, przemyślane, ale dalekie od moralizatorstwa i pouczania. Na przykładzie bohaterów i ich rodzin możemy poznać problemy z jakimi borykają się nie tylko młodzi ludzie, ale w przypadku tej książki – również pokolenie seniorów. Linka, to nastolatka, która na swój własny sposób przeżywa rozwód rodziców i fakt, że uwielbiany dotąd ojciec zwyczajnie porzucił rodzinę, a po rozstaniu jego zachowanie także pozostawia wiele do życzenia sprawia, iż dziewczyna przeżywa ciężkie chwile. Do tego dochodzą rozterki miłosne, a wiadomo, że w wieku dojrzewania wszystko przeżywa się intensywniej niż normalnie. Matka zabiera córkę do pałacyku, w którym mieszkają babcia Linki – Musia i prababcia – Bunia. I wszystkie razem tam zamieszkają. Przy okazji śledzimy też niezwykły i dramatyczny życiorys nestorek rodu oraz matki Linki – Joanny. Te dwie babcinki są przecudowne, niezwykle mądre, ciepłe i niesłychanie wyrozumiałe oraz idące z duchem czasu w wielu kwestiach. Drugim ważnym wątkiem powieści jest alkoholizm policjanta, Tomasza Walczaka, który znęca się nad rodziną w sadystyczny sposób, a szczególnie nad dziećmi – Grzegorzem i Marysią. W dodatku z racji swojego zawodu czuje się zupełnie bezkarny. Zaś Grzegorz przychodzi do pałacyku babć i pomaga im odśnieżać teren wokół niego. Czy kieruje nim tylko chęć pomocy starszym paniom? Otóż nie tylko, ale więcej zdradzić nie mogę. W każdym bądź razie Musia zaczyna go traktować jak członka rodziny, a co się stanie gdy dowie się jakiego chłopak ma ojca, to dowiecie się z książki. Będzie spore “trzęsienie ziemi”, które wywróci życie obu rodzin do góry nogami. Znajdziecie tu więcej wątków i bohaterów mających wpływ na rozwój akcji, ale po co psuć zabawę i pisać o wszystkim? Każda postać i każdy wątek są po coś, nikt i nic nie jest tu przypadkowe. Czytając, myślałam sobie o tym, że każda rodzina boryka się z jakimiś problemami i ludzie różnie sobie z tym radzą. W książce jest to pokazane w bardzo subtelny, wyważony sposób, czuje się ciepło bijące od tych babć, które swoją opieka potrafią otulić jak ciepłym kocem, ale same przecież ( z racji wieku i stanu zdrowia) też potrzebują opieki. Jak się wywiąże z tego ich rodzina? Nie sądziłam, że młodzieżówka aż tak bardzo mnie wciągnie i poruszy tyle czułych strun. Dodatkowym atutem jest zimowe otoczenie i ten uroczy, chociaż stary i sypiący się pałacyk. Fajnie się to czytało, chociaż ciężar problemów a jakimi zmagali się bohaterowie książki czasem przygniatał, to jednak odniosłam wrażenie, że to kolejna lektura z cyklu “ku pokrzepieniu serc”, która pokazuje, że życie ma różne oblicza i że warto z nadzieją i optymizmem patrzeć w przyszłość nawet wówczas, gdy los rzuca kłody pod nogi. Polecam!

Czytałam dobre kilka lat temu ( dzięki rekomendacji pani bibliotekarki :)) i wówczas historia wywarła na mnie ogromne wrażenie. Zapomniałam autora i tytułu, przez długi czas bezskutecznie szukając właśnie tej pozycji, zamierzam bowiem do niej wrócić. Z tego co pamiętam, to powieść jest absolutnie porywająca (ogólnie cała seria "Przygody i tajemnice" wydaje się godna polecenia młodzieży).

Książka jest napisana przystępnym językiem, momentami trochę zbyt kwiecistym, jak na nastolatków. Sposób wyrażania się głównych bohaterów jest mało autentyczny. Poza tym, choć książka jest krótka, sporo miejsca zajmują opisy nieistotnych wydarzeń Książka porusza niewątpliwie ważny temat i niesie za sobą przesłanie, z którym nie sposób się nie zgodzić. Mam jednak pewien problem z tym, w jaki sposób autor rozwiązał niektóre kwestie. Sprawca molestowania jest momentami niemalże usprawiedliwiany, a jego czyn zostaje bagatelizowany. On sam nie ponosi także żadnej konkretnej kary za swoje zachowanie. Zdaje się, że autor zanadto złagodził przekaz, który, choć kierowany do nastolatków, mógłby być mocniejszy, a przez to bardziej przekonujący.

Książka łatwa, lekka I przyjemna. Ale w trakcie czytania miałam wrażenie, że to wszystko już było. Zapracowana kobieta sukcesu na kilka dni podejmuje się opieki nad dwójką dzieci. Niestety wskutek nieszczęśliwego wypadku zostaje ich jedynym opiekunem. Całe jej dotychczasowe życie staje na głowie. W sumie jest to dość fajna komedia romantyczna. Lektura dobra na zimowy wieczór. Nie jest zbyt długa, szybko się czyta.

Powieść poruszający trudny temat, jakim jest niespodziewana ciąża nastolatki. Pokazuje jak dziecko potrafi wszystko zmienić w życiu nie tylko nastolatków, ale również jej rodziców. Porywająca i wciągająca historia, która trzyma w napięciu oraz skłania do głębszych refleksji.