Trzy karty

Name: Trzy karty
Rating: 6,5 (24 reviews)
Author: Marco Malvaldi
ISBN: 9788373925137

Marco Malvaldi

6,5 / 10

24 ocen

7 opinii

Noir sur Blanc

Wydawnictwo: Noir sur Blanc Cykl: Bar Lume (tom 2) kryminał, sensacja, thriller

214 str.

Kategoria:: kryminał, sensacja, thriller
Format:: papier
Cykl:: Bar Lume (tom 2)
Tytuł oryginału:: Il gioco delle tre carte
Data wydania:: 2015-01-30
Data 1. wyd. pol.:: 2015-01-30
Data 1. wydania:: 2008-01-01
Liczba stron:: 214
Czas czytania: 3 godz. 34 min.
Język:: polski
ISBN:: 9788373925137
Tłumacz:: Maciej A. Brzozowski

więcej

Powraca, znana już z Gry w ciemno, drużyna detektywów z baru Lume w Pinecie, nazywanego także „starczym przedszkolem”.
Po właścicielu baru Massimo i barmance, pięknej i wyrozumiałej Tiziany, najmłodszym z grupy jest ponad siedemdziesięcioletni Aldo. To właściciel restauracji Boccaccio. Oprócz niego samozwańczą grupę dochodzeniową tworzą: dziadek Ampelio, Pilade , Del Tacca z urzędu miejskiego (żeby odróżnić go od pozostałych trzech Del Tacców) i Rimediotti. Ich wyjątkowym i praktycznie jedynym zajęciem jest nieprzerwane przesiadywanie w barze Lume i mielenie, pod pretekstem gry w karty, wszystkich miejscowych plotek z typową dla tego regionu – Toskanii - swadą i oratorskim zacięciem. Czasami udaje im się natrafić także na jakąś aferę kryminalną, którą rozwiązuje Massimo wspierający w ten sposób komisarza Fusco. Chór staruszków idealnie komponuje się z sennym, nadmorskim miasteczkiem Pineta, które fantazja autora umieściła gdzieś w okolicy jego rodzinnej Pizy.
W tej książce domorośli detektywi rozwiązują zagadkę związana z bardzo przykrym wydarzeniem podczas kongresu naukowego w pobliskim hotelu.

Średnia ocen

6,5 / 10

7 opinii 24 ocen

Oceń książkę

Dodaj do biblioteczki

Reklama

Kup Trzy karty w ulubionej księgarni i

Porównywarka z najlepszymi ofertami księgarń
W naszej porównywarce znajdziesz książki, e-booki i audiobooki z najpopularniejszych księgarń internetowych. Niektórzy partnerzy przygotowują dla użytkowników naszego serwisu specjalne rabaty, dlatego warto kupować książki przez lubimyczytać.pl.
Oferty są prezentowane w trzech kategoriach: „Oferta dnia” (promocje partnerów), „Polecane księgarnie” (sprawdzeni partnerzy handlowi, z którymi współpracujemy na podstawie umów) oraz „Pozostałe”. W każdej kategorii kolejność prezentacji zależy od ceny produktu przekazanej przez księgarnie lub dostawcę porównywarki.
Lubimyczytać.pl nie prowadzi sprzedaży i nie uczestniczy w procesie zakupowym po przekierowaniu na stronę sklepu. Mimo że dokładamy starań, aby wszystkie linki i informacje były aktualne, nie mamy wpływu na ewentualne nieścisłości cenowe, błędne przekierowania lub zmiany w ofertach księgarni. Jeśli zauważysz nieprawidłowość, prosimy o zgłoszenie jej na adres: admin@lubimyczytac.pl. Dzięki Twojej informacji możemy jeszcze lepiej dbać o jakość działania naszej porównywarki.

Szukamy ofert...

Polecane przez redakcję

Więcej

7,2

Zdarzyło się w Bagiennym Lesie Małgorzata Rogala

7,1

Zbrodnia w rezydencji Helena Dixon

7,9

Ostatni smrek Maria Gąsienica-Zawadzka

8,6

Wiedźma z Sudetów Monika Raspen

7,5

Na imię mi zemsta Iwona Poczopko

7,6

Czas zdrady Joanna Nowak

8,4

Kalafiornia Mon Amour Agata Widzowska

więcej

Oceny książki Trzy karty

Średnia ocen

6,5 / 10

24 ocen

Twoja ocena

0 / 10

1 ocen

0 ocen

3 ocen

7 ocen

9 ocen

4 ocen

0 ocen

Opinia

1467

161

Sylwia Grabińska

05.04.2023

7 / 10

Na półkach: , , ,

Krótki, przyjemny kryminał, inteligentny i zabawny. To, co w nim najlepsze, to leniwy klimat baru prowadzonego przez głównego bohatera, Massimo i jego ciągle utarczki z czterema zgryźliwymi staruszkami, którzy codziennie okupują jeden ze stolików. Sama intryga wydaje się tylko pretekstem, by Massimo ruszył szare komórki, gdy niezbyt bystry szef policji z Pinety niedaleko Pizy nie radzi sobie z pracą.

W porównaniu z pierwszą częścią jest o wiele mniej wąsato-wujowych żartów o pięknych biustach, co wyszło książce zdecydowanie na dobre.

Miła, niegłupia lektura na jeden wieczór albo niezbyt długą podróż. Część trzecia na pewno będzie przez mnie czytana.

więcej Pokaż mimo to

Powrót do wszystkich opinii

Poznaj innych czytelników

63 użytkowników ma tytuł Trzy karty na półkach głównych

Przeczytane 32
Chcę przeczytać 31

22 użytkowników ma tytuł Trzy karty na półkach dodatkowych

Posiadam 12
Kryminały 2
Z biblioteki 2
Thriller/sensacja/kryminał 2
Mam e-book 1
Mój 1
Literatura włoska 1
Kryminał 1

Tagi i tematy do książki Trzy karty

literatura włoska Maciej A. Brzozowski

Inne książki autora

Więcej

6,0

La morra cinese Marco Malvaldi

6,0

Bolle di sapone Marco Malvaldi

7,0

Ferragosto in giallo Andrea Camilleri, Alicia Giménez-Bartlett, Marco Malvaldi, Antonio Manzini, Francesco Recami

6,3

Miara człowieka Marco Malvaldi

7,0

A bocce ferme Marco Malvaldi

8,0

Viaggiare in giallo Alicia Giménez-Bartlett, Marco Malvaldi, Antonio Manzini

6,9

Wyższa karta Marco Malvaldi

więcej

Marco Malvaldi

(ur.1974) jest chemikiem i pisarzem. Debiutował w 2007 r. niniejszą powieścią, otwierającą serię czterech książek z tymi samymi bohaterami. W 2011 r. opublikował przewodnik po Pizie, swoim rodzinnym mieście.

Zobacz stronę autora

Czytelnicy tej książki przeczytali również

Komisarz Bordelli: Morderca, którego nie było

Marco Vichi

Chyba więcej tu rozgrzanej letnią porą Florencji i jej mieszkańców, niż samego morderstwa. Ale to właśnie dodaje uroku tej powieści - ludzie, których komisarz Bordelli zna i którzy się przeplatają przez kartki. Pięknie opisane charaktery ludzkie, każdy inny, z własną osobowością, choć nie dominuje nad głównym bohaterem. Zaś otoczenie i gorąc sierpnia opisany przez autora tak, że prawie się go czuje - rewelacja.

Goldie

ocenił na 6 2 lata temu

Komisarz Bordelli: Śmierć w gaju oliwnym

Marco Vichi

Uwielbiam kryminały, które nie tylko opisują zbrodnię, ale które są zarazem opisem rzeczywistości: miejsca i czasu. W tej książce poznajemy niezwykle sympatycznych bohaterów poczynając od komisarza Bordelliego a kończąc na przyjaciółce tegoż - Rosie. Rzeczywiście, jak ktoś wcześniej zauważył, książka przypomina w klimacie powieści dotyczące komisarza Montalbano Andrea Camilleri`ego. To tylko brzmi jak komplement. Czytanie obu autorów jset wielką przyjemnością. Jednak niech Ci, którzy oczekują krwi, pościgów i okrucieństwa nie sięgają po tę książkę. To nie dla nich!

Bogna

oceniła na 9 9 lat temu

Noc ciemnych kłamstw

Dominik Dán

Długo czytałem, ale nie z braku zainteresowania; w końcu nie samą książką człowiek żyje, a i mistrzostwa Europy są co cztery lata, w których nawet Słowacji udało się wyjść z grupy. Tyle dygresji... Kryminał niewybrakowany, choć też może nie zaraz znowu wyszukany wielce. Autor zna się na rzeczy, czego namiastkę dostarczył przy okazji Czerwonego kapitana, którego również miałem okazję poznać. Mocna akcja, ale przełamana ironią i komediowym tonem. Intryga nie od czapy. Bohaterowie na ogół z krwi i kości. Można...

PanLiterka

oceniła na 6 1 rok temu

Pani komisarz nie czuje się w klubie jak w raju

Georges Flipo

Nie czytałam, co prawda pierwszej części książki autorstwa Pana Georges Flipo o pracy Komisarz Viviane Lancier z III Wydziału Kryminalnego Policji, ale można wiele wywnioskować, kiedy zapoznaje się z początkowymi wątkami umieszczonymi w tej kryminalnej niezwykle zaprezentowanej powieści. Komisarz Viviane Lancier jako główna bohaterka kryminału autorstwa Pana Georges Flipo pt. ''Pani komisarz nie czuje się w klubie jak w raju'' skrywa w sobie bardzo dużo wad i zalet. W sprawach zawodowych jest na ogół zasadnicza, pracowita, spostrzegawcza, dokładna. Bawiły mnie jedynie w trakcie czytania te momenty jej zachowania, kiedy robiła zakupy. Odnosiłam wrażenie, że nie lubi ich wykonywać, gdyż często podczas nich jest zamyślona. Nie ukrywam, że kiedy zapoznawałam, się z całościową treścią tego kryminału to zastanawiałam, się czemu Pani komisarz, zamiast myśleć, pod względem miłosnym to zbyt często fantazjowała, nadając przy tym zbyt dużą liczbę cech charakteru pracujących z nią podwładnymi. Zwróciłam uwagę na tutaj na charakter podejścia pracy pani komisarz, która nie była zadowolona od samego początku, że musi wyjechać i działać w nowej sprawie zabójstwa jako incognito. Trudno było mi tak naprawdę rozszyfrować jej nietypowe zachowania, gdyż ona sama była dla mnie największą zagadką oraz charakter pracy, z którym musiała się na ten czas zmagać. Być może autor chciał tutaj jej osobę przedstawić, że jako kobieta nie jest łatwo, gdyż kręcą się wokół niej koledzy z pracy, którzy mogą jej zazdrościć lub życzyć źle. Najbardziej podobał mi się porucznik Willy, który bardzo się stara być pracowity i pomysłowy. Nie poddaje się i wciąż szuka nowych rozwiązań zagadki, a przy okazji stara się stworzyć w trakcie wykonywanej pracy odpowiednią atmosferę. Poznajemy tu mocne i słabe charaktery bohaterów, ale nie ukrywam, że nie brakuje tu opisanych sytuacji bardzo zabawnych, które dla co poniektórych zachowania bohaterów drugoplanowych są dla mnie nieco niezrozumiałe. Przyznam, że wyjątkowo autor utrudniał, kim kto ukrywa się pod maską prawdziwego mordercy, a to daje wiele do myślenia, gdy zapoznajemy się z główną jej treścią tematyczną. Oficynie Literackiej Noir sur Blanc dziękuję za podarowanie mi do zrecenzowania egzemplarza książki autorstwa Pana Georges Flipo pt. ''Pani komisarz nie czuje się w klubie jak w raju''. Polecam przeczytać ten kryminał.

Anna

oceniła na 8 5 lat temu

Gra w ciemno

Marco Malvaldi

Bardzo sympatyczna, wakacyjna lektura, mimo tego, że kryminał i zimne ciało zostaje znalezione w kontenerze na śmieci. Domorosły detektyw-barman, przy współudziale miejscowego klubu seniora, odsłania i przedstawia małomiasteczkowy światek pożądający sensacji. oraz komendanta policji z prawdziwego zdarzenia. Plusik więcej za czterech, rozplotkowanych "zgredów".

jamczyk

ocenił na 7 8 lat temu

Morderca z Fryzji Wschodniej

Klaus Peter Wolf

„Morderca z Fryzji Wschodniej” to pierwszy tom trylogii Klausa-Petera Wolfa. Akcja wszystkich części rozgrywa się w malowniczym miasteczku, które co roku przeżywa najazd turystów. W tym pozornie spokojnym miejscu dochodzi jednak do zbrodni (i to niejednej). Główną bohaterką cyklu jest pani komisarz Ann Kathrin Klassen, która już w pierwszej części podbija serca czytelników inteligencją, spostrzegawczością i bezkompromisowością. W środowisku zdominowanym przez mężczyzn musi ona nieraz udowadniać, że jest lepsza i walczyć z seksistowskimi dowcipami, z których słynie jeden z kolegów po fachu. W dodatku nad życiem osobistym Ann zbierają się ciemne chmury. Właśnie w tym trudnym dla niej okresie dochodzi do serii zabójstw. Wszystkie ofiary łączy praca na rzecz osób niepełnosprawnych w Stowarzyszeniu Tęcza. Przy okazji prowadzenie śledztwa wychodzą na jaw różne grzeszki ludzi związanych z organizacją. Mamy też okazję poznać ich życie prywatne, które dalekie jest od ideału… Ściganie mordercy to, oczywiście, najważniejszy wątek, który trzyma w napięciu i zaskakuje zakończeniem. Nie mniej ważne są jednak skomplikowane relacje głównej bohaterki z mężem i synem oraz jej idee fixe, którą jest chęć odnalezienia i ukarania zabójców ojca. Temu zadaniu Ann poświęca wiele chwil, tym bardziej, że tata był dla niej przyjacielem i mentorem, którego bardzo jej brakuje. Ponieważ bardzo lubię takie połączenia – wątków kryminalnych z elementami życia prywatnego policjantów – powieść bardzo przypadła mi go gustu. Całość czyta się z niesłabnącym zainteresowaniem. Na pewno sprzyja temu wartka akcja, ale również lekki styl, naturalne dialogi i opisy przeżyć wewnętrznych bohaterów. Pod tym względem powieść idealnie wpasowuje się w serię Gorzka Czekolada stworzoną przez wydawnictwo Media Rodzina – jest mocna w tematyce i lekka w odbiorze. No i uzależnia, bo po przeczytaniu pierwszego tomu z panią komisarz Klassen w roli głównej, od razu sięgnęłam po następny tom.

allison

ocenił na 7 9 lat temu

Król gry

Marco Malvaldi

Sporo zmian w barze Lume jeśli chodzi o wyposażenie, ale geriatryczny kwartet pozostaje niezmienny, i wie wszystko najlepiej. Zabawne dialogi i przemyślenia głównych bohaterów, szczypta wiedzy o włoskiej rzeczywistości sprzed kilku lat, oraz akcja podążająca własnym torem, z zacięciem barmana do rozwiązywania zagadek kryminalnych, zachęcają do przeczytania tej sympatycznej książeczki w wakacyjny czas.

jamczyk

ocenił na 6 8 lat temu

Krew we Fryzji Wschodniej

Klaus Peter Wolf

To już druga książka z tej serii, którą miałem okazję przeczytać. Intryga nie jest szczególnie skomplikowana (poprzednia część była pod tym względem nieco ciekawsza). Główną bohaterkę można polubić. Dlaczego sięgnąłem po tę powieść? To przede wszystkim zachwycające opisy Wschodniej Fryzji z pierwszej części, które wyraźnie stanowią fundament całej serii. I tutaj się nie zawiodłem — takich detali nie brakuje. Ogólnie to bardzo dobra książka na wieczór: lekka, przyjemna, choć bez efektu „wow”. Można ją spokojnie przeczytać bez większego zaangażowania, idealna na zakończenie dnia. Poleciłbym tę serię szczególnie osobom szukającym czegoś niezobowiązującego na wieczorny relaks, zwłaszcza jeśli lubią odkrywać nowe miejsca dzięki literaturze.

InconsistentBlend

ocenił na 6 8 miesięcy temu

Po zapadnięciu nocy

Fred Vargas

1/130/2026 Hoho, ta jest naprawdę dobra. Dziobanie ludzi widłami. Jups. Akurat na senny pierwszy dzień stycznia. W opinii do drugiej części tej serii oszkalowałam tłumaczkę. Za to teraz pochwalam. Tę samą, dla jasności. Tłumaczenia wypowiedzi policji z Kanady są zabójcze. Na przykład "odciurkać' czyli siusiać :-) Tylko czemu moc alkoholu jest podawana w stopniach zamiast w procentach?

AgaGaga

oceniła na 8 3 miesiące temu

Modlitwa do trzeciej dziewicy

Fred Vargas

6/130/2026 #BraczBingo 2026: Kryminał Jakoś nigdy nie miałam ulubionych autorów francuskich. W żadnym gatunku, w kryminale też (no dobra, była chwila fascynacji J.C. Grange'm). Do czasu, aż polecono mi Fredzię Vargas. Intryga w jej książkach jest bardzo przyzwoita, zwykle z dzikim twistem, który wybaczam, bo jest sensownie poprowadzony (podobnie jak np. u Ahnhema), chociaż zwykle wolę okruszki informacji, które prowadzą mnie razem z policją do celu (jak u Sjowall i Wahloo). Ale u Fredki nie o intrygę najbardziej mi chodzi, tylko o paletę postaci, z powieści na powieść oryginalniejszych. W "Trzeciej dziewicy" mamy policjanta o dwukolorowych włosach, innego policjanta, który pamięta, kto jaka kawę lubi (nie tylko, że z cukrem, także ile tego cukru - w prawie 30-osobowym zespole!), kolejnego policjanta, erudytę (ten jest od początku serii, ale z książki na książkę jego oczytanie rozbłyska coraz bardziej), policjantkę-żywicielkę całej ekipy, a także koziorożce, kota-wędrowniczka i jelenie. Mówię wam, fantastyki tam nie brakuje. Dla wielu pewnie jest to minus, bo od kryminału oczekuje się realizmu, ale mi ta formuła bardzo odpowiada. I jeszcze lokalne animozje, dyskusje, która wioska w Pirenejach jest ważniejsza, a także czy prawdziwa Normandia to ta Górna czy Dolna (dla laików jak my jest przecież tylko jedna!). Oj, uśmiałam się przy tej powieści, chociaż nie jest to przecież komedia kryminalna! I Polak się pojawia, wprawdzie pijany, ale za to po dziewięćdziesiątce i, można powiedzieć, w roli miecza sprawiedliwości. Wybaczam. Tego pijanego Polaka. Nawet autorce z kraju, w którym wino się pija prawie do śniadania (a w jej powieściach to nawet i przed śniadaniem). Bardzo polecam. Każda powieść to osobna historia kryminalna, ale warto czytać po kolei, ponieważ życie osobiste głównego bohatera układa nam się w spójną całość. Napisałam "spójną"? Chyba mnie te koziorożce do reszty otumaniły...

AgaGaga

oceniła na 9 2 miesiące temu

Zapisane na skórze

Dominik Dán

Dominik Dan, detektyw słowackiej policji, od piętnastu lat pisze kryminały. Za naszą południową granicą cieszą się wielkim zainteresowaniem. U nas przebiły się, kiedy do kin trafił Czerwony kapitan – adaptacja jednej z jego książek z Maciejem Stuhrem w roli głównej. Zapisane na skórze kontynuuje losy jego bohaterów, policjantów z komendy miejskiej. Sprawy są tu dwie. Oto w mieszkaniu prywatnym zostaje znaleziony wysoki urzędnik państwowy. Wszystko wskazuje na to, że zmarł na zawał serca, ale pewne szczegóły się nie zgadzają. Zawiązany pod szyję krawat. Sperma między zębami. Przydeptany but. Bohaterowie wbrew woli rodziny zmarłego rozpoczynają śledztwo. Jednocześnie w mieście pojawia się syn jednego z policjantów. Chłopak, którego bohaterowie znają od dziecka. Sęk w tym, że dziwnie się zachowuje. Twierdzi, że ostatnie lata spędził w Australii, co nie do końca zgadza się z faktami, w dodatku w walizce ma broń… Zapisane na skórze nie przypomina skandynawskich kryminałów. Jest dużo pogodniejsze, chwilami wręcz rubaszne, pełne pogody życia. Bohaterowie chętnie chadzają na piwo, dyskutują o drzewku cytrynowym ściągniętemu do biura przez jednego z kolegów, dokuczają sobie niczym dzieciaki. No i porozumiewają się niemal całkowicie pozbawionym wulgaryzmów językiem, niekiedy po staroświecku uprzejmym i eleganckim, przez co bardziej zabawnym. Jednocześnie żyją w kraju podobnym do naszego, wciąż zmagającym się ze skutkami wojny oraz późniejszego okresu władzy komunistów. Cała sztuka polega na tym, by podejść do książki z odpowiednim dystansem. Nie należy traktować Zapisane na skórze jako kolejnego realistycznego kryminału, raczej jak opowieść z przymrużeniem oka, lekką, przyjemną, niekiedy może brutalną, ale kiedy indziej przewidywalną i schematyczną. Bo wielkich zaskoczeń tu nie ma. Nie ma zwrotów akcji, które zwalają z nóg. Jest grupka nieźle zarysowanych postaci, klimacik słowackiej prowincji i życie. Takie zwykłe życie psów z południa. Więcej recenzji: https://zdalaodpolityki.pl/category/ksiazka/

Michał Zacharzewski

ocenił na 7 6 lat temu

Moriarty

Anthony Horowitz

Powieść osadzona w realiach Wiktoriańskiego Londynu i wpleciona, a raczej będąca przedłużeniem opowieści o Sherlocku Holmesie. Wszystko zaczyna się po słynnym starciu Holmesa i doktora Moriartiego nad wodospadem Reichenbach. Autor wykorzystał w niej to, co znamy i lubimy z oryginalnych historii o najsłynniejszym detektywie świata. Akcja powieści zaczyna się bowiem tuż po pamiętnej walce detektywa z jego tytułowym arcywrogiem zakończonej zniknięciem obu. Wszystko to sprawia, że „Moriarty” jest bardzo przyjemną powieścią, wykorzystującą tradycje klasycznych już opowiastek Conan-Doyle’a, a jednak niestanowiącą odtwórczego naśladownictwa, a wnoszącą nową jakość. Przede wszystkim dzięki zakończeniu, które wszystko zmienia. Każda próba napisania czegoś jeszcze mogłaby bowiem naprowadzić Was na wyjaśnienie zagadki, a tej przyjemności nie chcę nikomu zepsuć. Ta powieść Anthony’ego Horowitza to lektura, po którą powinien sięgnąć każdy miłośnik Sherlocka Holmesa – i każdy, kto docenia jego arcywroga.

Stefan Horn

ocenił na 7 1 rok temu

Możliwość przemocy

Dror A. Mishani

I tym razem się nie zawiodłam, choć w trakcie czytania miałam głębokie przekonanie, że gdyby nie jedna z kobiet to monologi głównego bohatera nie miałyby takiego wydźwięku, a i wynik śledztwa mógłby być zagrożony. Powiedzenie, że mężczyzna jest głową, a kobieta szyją, która tą głową obraca sprawdza się tu w 100% "W każdym śledztwie jest taki moment, w którym wydaje się, że obraz nigdy nie stanie się przejrzysty. Że jest zbyt wiele niepasujących do siebie szczegółów, oddalonych od siebie jak ludzie na plaży. Wszystko skąpane w mroku i we mgle. Ale po pewnym czasie powiązania stają się widoczne, a obraz wyraźny. Nagle przez ciemność przebiło się nowe światło, oświetliło detale, które wyglądały inaczej, zyskały znaczenie, połączyły się. To, co wydawało się dalekie, okazało się bliskie."

Ada

oceniła na 7 4 lata temu

Gorące krzesła

Arne Dahl

Ciekawy sposób budowania historii, która składa się tak naprawdę z dwóch równoległych wątków. Powoduje to, że te ponad 500 stron mija bardzo szybko, chociażby ze względu na to, że ciągle coś się dzieje. Arne Dahl przypomniał, że potrafi pisać bardzo zgrabne kryminały, które bardzo często opiera na społecznej analizie i problemach zmieniającego się świata. Z perspektywy czasu, tych kilku/kilkunastu lat jest to analiza bardzo ciekawa, okraszona jeszcze pojawieniem się tak dobrze znanych i polubionych postaci z wcześniejszych książek Szweda.

Paweł Talbierz

ocenił na 7 1 rok temu

Galveston

Nic Pizzolatto

Jest to lekka książka, którą łatwo się czyta. Akcja zaczyna się już od samego początku, więc nie ma nudy, ale też nie porywa. Przy nowych rozdziałach są przeskoki w czasie, co pozwala nam na poznanie teraźniejszości, ale także przeszłości. Wszystko jest jasne i zrozumiałe - nie da się pogubić. Przez całą książkę nie czułam, że jest to kryminał, tylko jakieś opowiadanie. Były brutalne sceny, wulgarny język, ale brakowało mi czegoś więcej. Czułam się jakbym czytała powierzchowny zarys bez szczegółów, które tutaj fajnie byłoby przeczytać. Końcówka wciąga i dzieje się w niej naprawdę dużo - więcej niż przez całą książkę. Zakończenie nie jest jednoznaczne, więc tak naprawdę końcówka zależy od naszej wyobraźni.

Klaudia

oceniła na 6 4 lata temu

Diabeł w błękitnej sukience

Walter Mosley

Oswojony z klimatem noir za sprawą książek Chandlera postanowiłem dać szansę innym autorom tego nurtu. Pierwszym strzałem była kupiona za grosze powieść “Diabeł w błękitnej sukience” Waltera Mosleya. Mosley buduje fabułę praktycznie z niczego. Easy Rowlins, główny bohater, właśnie stracił pracę i przesiaduje w barze. Właściciel przybytku oraz pewien niebezpiecznie wyglądający klient namawiają Easy’ego do podjęcia się prostej robótki. Chodzi o znalezienie pewnej dziewczyny na podstawie zdjęcia, w zamian za niezłe pieniądze. Gdzie haczyk? Między innymi nad tym zastanawia się sam Easy. Wraz z rozwojem fabuły pada kilka trupów, a same poszukiwania komplikują się. Postacie z szemranej przeszłości Easy’ego zderzają się z polityczną świtą, kryminalnym półświatkiem i rasistowskimi policjantami. Każdy kolejny rozdział ujawnia nowe powiązania, a główny bohater ściąga na siebie coraz większe zagrożenie z kilku stron. Ot, klasyka kryminału. Trudno o tej historii opowiedzieć coś więcej bez spojlerów, dlatego skupię się na klimacie. To właśnie on nadaje tej książce kolorytu. Mamy tu końcówkę lat 40. XX wieku i perspektywę czarnoskórego Amerykanina, który odsłużył swoje w wojsku podczas II Wojny Światowej. Teraz mieszka w Los Angeles, dokąd wyjechał z rodzinnego Teksasu. Tłem akcji są często nielegalne lokale z muzyką jazzową i miasto podzielone na dzielnice “białe” i “czarne”. To wszystko tworzy nieoczywistą perspektywę, którą trudno znaleźć we współczesnych antyrasistowskich przekazach z social mediów. Dlatego polecam tę książkę z dwóch powodów. Po pierwsze - to krótka i wciągająca historia z intrygującym wątkiem kryminalnym - do pochłonięcia w wieczór lub dwa. Po drugie - świetnie oddany w niej klimat końcówki lat 40. ubiegłego stulecia w USA, z perspektywy czarnoskórego weterana wojennego, to coś nietuzinkowego. Widać tu estetykę podobną do książek Chandlera, jednak atmosfera jest kompletnie inna. Miejscami lżejsza, miejscami mroczniejsza. Słowem: warto dać szansę Mosleyowi i jego prozie. Sam chętnie sięgnę po kolejne wydania z tej serii, jeśli tylko trafią mi w ręce… Link do wpisu 🔗 https://xiegozbior.pl/zajawki/2025/04/24/walter-mosley-diabel-w-blekitnej-sukience.html

Xięgozbiór

ocenił na 6 11 miesięcy temu

Na krawędzi ciemności

Ian Rankin

Nieźle napisany kryminał, choć trochę to wszystko naciągane (co jest raczej normą w tym gatunku) ale i średnio wciągające. Być może dlatego, że akcja z jednego wątku przenosi się na drugi, ale oba są trochę powierzchownie potraktowane. Solidna książka ale i lekki niedosyt.

Skylla

oceniła na 6 10 lat temu

Śmierć w Pont-Aven

Jean-Luc Bannalec

Klasyka śledztwa Stara jestem. Na każdego przyjdzie pora i fajnie jak będzie mógł się pochwalić PESELEM. Bo jak mam taki numer, w którym data urodzenia jest widoczna. Mój wniosek potwierdziła książka Jeana Luca Bannaleca „Śmierć w Pont-Aven”. Młodzi ludzie rozczytują się we współczesnych kryminałach, o których zdanie mam wyrobione (profilerzy, laboratorium, trup w częściach), a ja nadal zachwycam się utworami, w których najważniejszy jest umysł detektywa. Tak jest w przypadku wymienionej książki. Wydana w 2014 roku jest tradycyjnym kryminałem w najlepszym tego słowa znaczeniu. Oto takie sobie miasteczko we francuskiej Bretanii szykuje się do sezonu, bo jedynie w sezonie letnim ożywa. Na co dzień jest cichą i nudną mieściną. Do niej, niejako za karę zostaje „zesłany” komisarz Dupin. Nudzi się, bo nic się nie dzieje. Stara się, ale ciągle uważany jest za „obcego” , bo Bretania tak szybko obcych nie akceptuje. Może nie akceptuje ich wcale? Tu trzeba się urodzić. Przyjezdny zawsze zostanie przyjezdnym. I nagle, ni stąd, ni zowąd pojawia się trup. Zamordowany trup, nie jakiś tam zawał czy śmierć naturalna. Fakt, nieboszczyk liczył sobie ponad dziewięćdziesiąt wiosen, ale normalnie nie zszedł z tego padołu. Rozpoczyna się śledztwo. Takie zwyczajne. Policjanci zbierają dowody, komisarz przesłuchuje i obserwuje. Czy wszyscy są podejrzani? Raczej podejrzanych nie ma. Każdy ma alibi i brak motywów do zabicia jurnego jeszcze staruszka. Jednym słowem w postaci wielu – brak punktu zaczepienia. Co prawda ten nie lubi tego, a tamten podpadł kiedyś temu i zabić powinien właśnie tego, a nie właściciela hotelu. I tak sobie brniemy poprzez śledztwo. Przyglądamy się również słynnej Bretanii. Niektórzy recenzenci uważają, iż właśnie opis tej krainy jest największą wartością powieści. Mnie akurat nie wciągnęły, ale to rzecz gustu. Przypomniałam sobie natomiast kto to był Paul Gauguin. Dowiedziałam się również, iż malarska „szkoła z Pont-Aven” istniała naprawdę i nie jest to fikcja kryminalnej powieści. W końcu intryga zostaje rozwiązana. Oczywiście dzięki przenikliwemu umysłowi komisarza, który korzysta głównie z pomocy historyka sztuki. Żadnych profilerów. Żadnych badań DNA. Żadnych komputerów, przepraszam - raz był wykorzystany - tylko umysł człowieka. Umiejętność kojarzenia faktów, dociekliwość w przesłuchaniach, myślenie, myślenie, jeszcze raz myślenia. I to mi się najbardziej w kryminałach podoba. Bo co to za frajda złapać mordercę jak się ma całe współczesne laboratorium w sąsiednim pokoju, zdobycze nauki, wszechobecną inwigilację, kamery na każdym kroku, logowania telefonów komórkowych i tym podobne cuda wianki. Złap przestępcę bez tego. Potrafisz?

gks

ocenił na 7 2 miesiące temu

Morderstwo w pociągu

Kerry Greenwood

Phyrne Fisher nieustraszona pani detektyw jedzie pociągiem odwiedzić krewnych. W pewnym momencie budzi się z przerażeniem, ponieważ ktoś odurzył pasażerów chloroformem. Udaje jej się zawiadomić obsługę pociągu i wszystkich uratować. Prawie wszystkich, ponieważ okazuje się, że zaginęła starsza dama podróżująca z córką. Jej zmasakrowane ciało zostaje znalezione na torach. Phyrne podejmuje się rozwiązania zagadki. Jednak czeka ją nie tylko jedno dochodzenie - w pociągu przebywała dziewczynka, która na skutek traumy doznała zaniku pamięci. Czyżby była świadkiem morderstwa? Morderca wydaje się być bardzo sprytny, ponieważ tylko sobie znanym sposobem wydostał ofiarę z pociągu, a pasażerów odurzył, żeby nie było świadków. Jednak panna Fisher nie boi się wyzwań i zawsze zmierza prosto do celu. Ten morderca musi się więc mieć na baczności. Przyjemny kryminał, nie tylko dla fanów serialu "Zagadki kryminalne panny Fisher", do których się zaliczam. Świetny pomysł z uśpieniem wszystkich pasażerów i z wydostaniem ofiary z pociągu. Uwielbiam pannę Fisher, ponieważ jak na swoje czasy totalnie wymyka się schematom i nie jest kobietą uzależnioną od mężczyzn, ale silną i przebojową. Mała ryska na fabule, że różni się w najważniejszym wątku od serialu, ale to moje prywatne odczucie, czysto emocjonalne. Ponad to liczyłam na trochę bardziej spektakularne zakończenie, ale nie jest ono złe. Także serdecznie polecam. Jeśli macie ochotę na podróż tajemniczymi pociągami zapraszam: http://www.kryminalgrozatajemnica.com.pl/2021/11/pociag-do-tajemnicy-czesc-ii.html

KrymGrozaTajemnica

oceniła na 6 4 lata temu

Głowa Niobe

Marta Guzowska

Akcja powieści „Głowa Niobe” rozgrywa się w pałacu w Nieborowie i rzeczywiście znajduje się tam rzeźba głowy Niobe – mitologicznej matki siedmiu synów i siedmiu córek. Mityczna Niobe obraziła swoją pychą matkę Apollina i Artemidy – Latonę. Nie chciała się pokłonić i złożyć ofiary Latonie, za co została ukarana. Patrzyła jak na jej oczach Apollo i Artemida zabijają strzałami z łuku jej dzieci. Przy życiu pozostało jedynie dwoje: Chloris i Amyklas. Zrozpaczoną Niobe Zeus zamienił w kamień. Głowa Niobe znajdująca się w Nieborowie, została wykuta przez rzymskiego rzeźbiarza na podstawie oryginału z IV wieku p.n.e. Trafiła do Nieborowa w 1802 roku jako dar dla księżnej Radziwiłłowej, od carycy Katarzyny II. Podobno z Rzymu do Petersburga trafiła przez Anglię. Takie jest historyczne osadzenie kolejnego kryminału archeologicznego Marty Guzowskiej. Głównym bohaterem jest Mario Ybl, profesor Mario Ybl – jak zwykł poprawiać swoich rozmówców zwracających się do niego Panie Ybl. Wybitny antropolog zaproszony na międzynarodową konferencję naukową do pałacu w Nieborowie. Czytelnicy, którzy czytali pierwszą powieść Marty Guzowskiej „Ofiara Polikseny”, znają już tego zarozumiałego, irytującego i nie pozbawionego poczucia humoru bohatera. Tych, którzy spotykają go po raz pierwszy informuję, że w części pierwszej swoich przygód ze środowiskiem archeologów jest jeszcze bardziej irytujący, cyniczny i sarkastyczny. Ale i w pierwszej i w tej powieści Ybl prowadzi własne śledztwo. Mario cierpi na nyktofobię. Nyktofobia to silny, skrajny lęk przed ciemnością, zaburzenie które utrudnia codzienne funkcjonowanie, zwłaszcza gdy wokół zapadają ciemności. W Nieborowie po pierwszym dniu międzynarodowej konferencji naukowej dochodzi do makabrycznego odkrycia. Na marmurowym postumencie zamiast głowy Rzymianki – kamiennej – znajduje się prawdziwa, odcięta głowa jednej z uczestniczek konferencji. Za oknem nieborowskiego pałacu szaleje zamieć śnieżna. Uczestnicy zostają odcięci od świata i nikt nie może do nich dotrzeć. A organizator konferencji nie chcąc siać paniki wśród naukowców, próbuje im wmówić, że to głupi żart, a odcięta głowa należy do manekina. Kolejna noc przynosi kolejne okaleczone zwłoki. Morderca rozpoczyna z uczestnikami konferencji rodzaj dziwnej zabawy w chowanego. Zaskakujące zwroty akcji wciągają czytelnika w atmosferę tajemniczych wydarzeń nieborowskiego pałacu.

Mariola

oceniła na 7 2 miesiące temu

Cytaty z książki Trzy karty

Bądź pierwszy

Dodaj cytat z książki Trzy karty