Trzeci kraj

Dylematy kobiet pracujących Fumio Yamamoto Przełożyła Anna Horikoshi Współpraca WAB Pięć różnych historii. Każda z nich ma swój odrębny kolor życia, a wszystkie mają wspólny mianownik. Gniew i samotność oraz poczucie, że czegoś w tym obranym kierunku życia, jest brak. Cztery opowiadania napisane z perspektywy głosu kobiet. Natomiast ostatnie opowiadanie napisane jest z punktu widzenia mężczyzny. Zbiór ten został po raz pierwszy opublikowany w Japonii w 2000 roku. Jednak jest bardzo aktualny i porusza problemy oraz "zagwosdki" dnia codziennego. Do głosu dochodzą emocje, samotność i pragnienia. Brak zrozumienia, brak akceptacji, przebyte doświadczenia mają wpływ na to, jak one wybrzmiewają. Każdą z tych historii czyta się szybko, część z nich wzbudziło we mnie większe zainteresowanie, a część przeszła obok mnie. Podobał mi się styl narracji trzech z nich. Pierwsza opowieść wzbudziła we mnie irytację. Czyli, jak widać, mieszanka emocji. Należę do tej grupy osób, które lubią krótkie lecz intensywne relacje literackie bohaterów. Ten tytuł uznaję za udane spotkanie.

Kiedy sięgnęłam po Isolę, nie spodziewałam się, że to będzie tak ciekawa lektura. To jedna z tych książek, które czyta się z zapartym tchem, a jednocześnie co chwilę zatrzymuje, żeby pomyśleć, poczuć. Dla mnie była to przede wszystkim opowieść o sile – tej cichej, rodzącej się w człowieku wtedy, gdy zostaje zupełnie sam. Historia Marguerite od początku porywa czytelnika. Z jednej strony mamy świat bogactwa, piękna i przywilejów – zamki, winnice, życie, które wydaje się bezpieczne i przewidywalne. Z drugiej strony bardzo szybko okazuje się, jak kruche są te rzeczy, jak nic nie znaczą. Pewnego dnia nasza bohaterka traci wszystko, rodziców, dom, majątek. A to dopiero początek. To, co najgorsze dopiero przed Marguerite. Mimo tragizmu sytuacji, podobało mi się, jak autorka pokazała, że los potrafi zmienić się nagle i bez ostrzeżenia, a człowiek musi odnaleźć się w zupełnie nowej rzeczywistości. Najbardziej poruszyła mnie jednak przemiana głównej bohaterki. Marguerite nie jest od początku „silną heroiną” – jest młodą kobietą, trochę zagubioną, zależną od innych, wychowaną w określonych realiach XVI-wiecznej Francji. Kiedy zostaje pozbawiona wszystkiego, porzucona na bezludnej wyspie, widzimy, jak krok po kroku uczy się przetrwać – nie tylko fizycznie, ale też psychicznie. Jej walka z naturą, samotnością i własnymi lękami była dla mnie pasjonująca. Bardzo doceniam też sposób, w jaki książka porusza temat miłości. To nie jest cukierkowa, infantylna opowieść, nic z tych rzeczy. Uczucie, które się pojawia jest piękne, ale też tragiczne w skutkach. Pokazuje, że miłość potrafi być zarówno siłą, jak i źródłem cierpienia. Dla mnie to jeden z najbardziej przejmujących wątków tej historii. Nie mniej ważna jest wiara – rozumiana nie tylko religijnie, ale też jako wewnętrzne przekonanie, że warto walczyć dalej. W najtrudniejszych momentach Marguerite nie poddaje się i to właśnie daje nadzieję czytelnikowi. Ta książka przypomina, że nawet w najbardziej beznadziejnych sytuacjach można znaleźć w sobie coś, co pozwala przetrwać. Ogromne wrażenie zrobił na mnie również klimat całej opowieści. Surowa przyroda, zimno, głód, cisza wyspy – wszystko to jest opisane tak sugestywnie, że momentami miałam wrażenie, jakbym sama tam była. Autorka świetnie buduje napięcie i emocje, nie potrzebując do tego przesadnych środków. Dodatkowo Goodman bardzo zręcznie splata fakty, które miały miejsce z fikcją literacką. W ten sposób powstałą wyjątkowa historia. Na minus zasługuje nie najlepszy moim zdaniem język, odrobinę niepasujący do tej historii. Ale to minus, który mimo wszystko nie przeszkadza w odbiorze i fascynacji historią. Isola to dla mnie książka o buncie – przeciwko narzuconym rolom, przeciwko niesprawiedliwości, ale też przeciwko własnym ograniczeniom. To historia, która pokazuje, że nawet jeśli świat próbuje nas złamać, zawsze mamy wybór, jak na to zareagujemy. Rozumiem, dlaczego ta powieść została tak doceniona na świecie. Jest ponadczasowa, poruszająca i bardzo ludzka. Po jej przeczytaniu zostałam z wieloma przemyśleniami i poczuciem, że była to naprawdę wartościowa lektura. Poleciłabym Isolę każdemu, kto lubi historie o silnych emocjach, przemianie i walce o przetrwanie – ale przede wszystkim tym, którzy szukają książki, która zostaje w głowie i sercu na dłużej. https://www.instagram.com/pasje_fascynacje_ksiazkowe/

Początek był raczej trudny, co kilka stron pojawiali się nowi bohaterowie...ciężko było znaleźć dla nich punkt odniesienia. Po 50 stronach zostałem wciągnięty na maxa. To wg mnie najbardziej refleksynja książka Tove Ditlevsen. Jednak nie polecałbym jej czytać jako pierwszą książkę autorki.

Po książkę sięgnąłem po rekomendacji profesora Koziołka którą wygłosił w radiu Nowy Świat. Nie zawiodłem się, tę książkę się smakuje jak najlepsze wino, zdecydowanie pośpiech nie jest wskazany, w między czasie studiowałem opisywane obrazy na monitorze komputera, to naprawdę dużo daje i polecam to również innym. Mocne 8 !

Są tacy autorzy, po których książki sięgam "w ciemno". I jedną z nich jest Lauren Groff. Po raz pierwszy przepadłam czytając "Wyspę kobiet" - wspaniała, kobieca książka, ale nie o słodkich, delikatnych istotkach, a raczej o wojowniczkach, mimo, że dzieje się w klasztorze. Lauren Groff świetnie pisze opowiadania i potrafi je komponować w spójne opowieści, których wspólny pierwiastek jesteśmy w stanie wyłapać kiedy już kończymy czytać. Co łączy historie w "Awanturnicy" ? Według mnie osamotnienie zarówno dzieci, ale i dorosłych w zderzeniu z losem, trudnościami, brakiem miłości, akceptacji, biedą, przemocą. Fascynujące w naturze ludzkiej jest to, jak różnie reagujemy na dane sytuacje i jak trudno jest nam powstrzymać się od oceniania czy wydawania wyroków. Jeżeli lubicie opowiadania, Amerykę lat 50 i późniejszych, mroczny a czasem dramatyczny klimat to koniecznie sięgnijcie po tą książkę.

Książkę czyta się błyskawicznie, głównie za sprawą charyzmatycznej bohaterki, której codzienność poznajemy poprzez listy, wysyłane do sąsiadów, rodziny, znajomych, a nawet pisarzy. Czy korespondencja emerytki w jesieni życia może być ciekawa i wciągająca? Okazuje się, że w przypadku Sybil – zdecydowanie tak. Pomimo tego, że mieszka sama i nie pracuje już zawodowo, w jej życiu wciąż sporo się dzieje. Historie i wydarzenia zawarte w listach wywołują uśmiech, wzruszenie, a wśród nich znajduje się też bolesna tajemnica sprzed lat. „Korespondentka” to ciepła, życiowa, mądra i wartościowa powieść. Porusza i wywołuje wiele emocji.

Bardzo niepokojące, bardzo osobliwe. Jackowi Dehnelowi z całą pewnością nie można odmówić sprawnego pióra, a jego opowiadania czyta się naprawdę dobrze. Mimo to, nie potrafiłam "Historii łajdackich" mocno przeżywać. Były to opowiadania krótkie, z wyjątkiem jednego raczej nie zapadły w mojej pamięci. Warto po nie sięgnąć, ale czuję, że nie będę do nich wracać myślami

To książka, którą zapewne inaczej odbiorą czytelnicy młodzi, tacy do trzydziestki. To wiek, kiedy człowiek czuje się niezniszczalny i niepokonany, kiedy ma plany, sny i marzenia. Oraz siłę do podejmowania prób ich realizacji. Dla nich decyzja Nilsa wyda się niezrozumiała, może dziwaczna, niepotrzebna. Zupełnie inaczej spojrzą na Nilsa i jego ostatni krok ci starsi, mocno starsi, kiedy zorientują się, że to, co mieli zrobić - zrobili, albo ...już nie zrobią. A marzenia? Ano, żeby nie bolało i dzieci odwiedzały nas częściej. No, i żeby jak najdłużej być samodzielnym. To także czas, gdy otacza nas więcej duchów i wspomnień, niż żywych… W takiej sytuacji znalazł się Nils Vik, bohater i zarazem narrator powieści. Autor stworzył dość niezwykłą postać. Nils, właściciel swego rodzaju taksówki wodnej na fiordzie norweskim właściwie stoi w miejscu a tylko świat się przetacza wokół niego. Mieszka w domu rodzinnym od pokoleń, używa przez kilkadziesiąt lat tej samej łodzi, którą przerobił z żaglówki na motorową, bo mus zawodowy był. Chodzi jedynie trasą z domu do przystani, w okolicznych miejscowościach bywa rzadko i z konieczności. I co? I jest szczęśliwy. Oraz spokojny niesłychanie. Raz się tylko wzburzy, czując się zagrożony w tym szczęściu i spokoju, jakie mu daje niewzruszona powtarzalność każdego dnia, tygodnia, miesiąca, roku. Jaki jeszcze jest Nils, możemy się przekonać z kilku zdań wypowiadanych przez innych, na końcu opowieści. Nie wiem, czy polubiłabym go, ale budzi szacunek. Jest jak taki stojący od wieków dąb, silny, nienaruszalny. Ale i drzewa się kiedyś starzeją... Dobrze się to czyta, mimo smutku, jaki budzi ten ostatni dzień Nilsa, mimo jego decyzji…

"Floren", razem z wcześniejszym "Magikiem" i "Księciem" tworzą tzw. trylogię berlińską. Łączy je miejsce, czyli współczesny Berlin, który historią sięga jednak wielu lat wstecz oraz tercet bohaterów: dziennikarka Dagmara Bosch, komisarz Kowalski i (były) szef policji Tschapieski. "Floren" to powieść, która zamyka trylogię. Berlin wrze, bo kanclerz rezygnuje z urzędu, a jej miejsce ma zająć kandydat idealny. Okazuje się jednak, że nie ma ideałów, a polityk ma mocno niewygodną przeszłość. Sporo tu rozmachu. Indiana Jones przybija piątkę Bondowi, bo mamy i cenne artefakty, na które ostrzą pazury naziści, i intrygę szpiegowską, która wykracza poza Europę. Historia wojenna ma tu wiele odsłon, także tę odnoszącą się do Zagłady, wszak autorka poświęciła tę powieść Avivie, dziecięcej ofierze z getta ryskiego. Wszystko to splecione jest z bardzo współczesnym manipulowaniem faktami, sztuczną inteligencją i światem, który bezrefleksyjnie zanurza się w chaosie. Podziw dla rozmachu i pomysłowości autorki miesza mi się odrobinę ze zmęczeniem lekturą. Intryga rozpisana na tyle wątków i tyle postaci wymaga skupienia, którego czasem nie udało mi się utrzymać i gubiłam się w gąszczu narracji. Może to wynikać z tego, że political fiction to dla mnie gatunek dość trudny. Fani na pewno będą usatysfakcjonowani.

„Antropolodzy” autorstwa Ayşegül Savaş - najgłośniejsza powieść 2024 roku, podbija obecnie polski rynek czytelniczy. Książka wydana nakładem Wydawnictwa Filtry, w przekładzie Agnieszki Walulik przyciąga wzrok i zdumiewa swoją skondensowaną formą. Ale na czym polega jej fenomen? Asya i Manu to para migrantów, którzy przybyli do Europy Zachodniej, by zdobyć wykształcenie, a potem tu zostali i stopniowo wrastają w miejscową kulturę. Nie chcą wracać tam, skąd przybyli, dlatego wybierają miasto. Tylko, czy tak naprawdę można poczuć się jak u siebie w miejscu, w którym nie do końca jesteśmy sobą? „Antropolodzy” to proza, która działa ciszą. Nie znajdziemy tu dramatycznych zwrotów akcji ani spektakularnych wydarzeń - zamiast tego dostajemy uważną (jak na dokumentalistkę przystało) obserwację codzienności, drobnych gestów i napięć, które narastają gdzieś pod powierzchnią. To literatura, która wymaga skupienia, ale odwdzięcza się subtelną głębią. Asya i Manu funkcjonują trochę jak tytułowi antropolodzy: analizują otaczającą ich rzeczywistość, próbując ją zrozumieć i jednocześnie dopasować się do niej. Problem w tym, że im bardziej się starają, tym bardziej oddalają się od samych siebie. Ich poszukiwania własnego mieszkania, które w istocie poszukiwaniami nie są, to kwintesencja współczesnego podejścia młodych dorosłych do życia, do świata i do otaczających ich ludzi. Miasto, w którym żyją, nie ma konkretnej nazwy, co tylko potęguje uniwersalność tej historii. To może być Paryż, Berlin, Amsterdam - każde miejsce, które obiecuje nowy początek, ale nie daje pełnego zakorzenienia. Autorka świetnie pokazuje ten stan zawieszenia: między językami, kulturami i różnymi wersjami samych siebie. „Antropolodzy” to opowieść o poszukiwaniu tożsamości, o ciągłym negocjowaniu tego, kim jesteśmy i gdzie jest Nasze miejsce na ziemi. Subtelna proza, a jednak trafia w samo sedno. 👌

Hej , cześć ! Szukacie czegoś do czytania z mega czarnym humorem? Jeśli tak to " Raczej bohater " jest książką dla was ! Femme fatale zostaje zaczarowana . Zaklęcie zmusza ją do zabicia swojego kochanka , bohatera . Tymczasem nasz bohater ma swoje cele . Jego zadaniem jest dowiedzieć się czy babcia cioteczna jego kochanki , która samotnie mieszka w wieżowcu nie jest czasem jego własną babcią nie cieszącą się dobrą opinią. Babcia cioteczna naszej Femme fatale prowadzi dochodzenie w sprawie dla niej najwyższej wagi . Czy kochankiem jej ulubionej wnuczki jest jej największy wróg - bohater . Ależ to było genialne 🤣 Jeśli nie znacie tej krótkiej historii to polecam przeczytać . To tylko trochę ponad 100 stron , ale jakich. Zabawa , ale zdecydowanie w czarnym humorze. Autorka w tej historii zawiera wszystko . Od śmierci , po życie po życiu , miłość itp. Dobrzy i źli bohaterowie , każdy ma swój cel . Nieziemsko dobra zabawa . Współpraca barterowa @artragepl

Tuż przed śmiercią pisarza Antonio Lobo Antunesa otrzymałam jego powieść „Karawele”. Jest to wznowienie w nowym tłumaczeniu i wydaje mi się, że wielce trafione. Kto jeszcze do tej pory nie spotkał się z twórczością autora to gorąco do tego zachęcam. Co może się stać? Albo się Go pokocha, albo odłoży jego książki w najciemniejszy zakątek domowej biblioteczki a półki w księgarni z jego książkami będą omijane z daleka. Ja należę do tej pierwszej grupy zatem jedyne co mogę to zachęcić Was do sięgnięcia po „Karawele”, które są nieszablonowe. Portugalscy przeszli bohaterowie są obdarci z chwały. Żyją współcześnie a wspominają czasy wypraw pierwszych odkryć geograficznych. Ich życie już nie jest pełne wzniosłych czynów i dokonań Sami muszą się tym chwalić bo nikt nawet nie pyta o ich osiągnięcia, które są zrównane do dokonań zwykłego człowieka ze zwykłej pracującej warstwy społecznej. A cała akcja zaczyna się w 1975 roku, kiedy to portugalska zamorska potęga upada i do macierzystego kraju powracają koloniści. Karawelami, które zmuszone są zawijać do portu w Lizbonie i stawać obok wycieczkowców. Wspomnę jeszcze, że „Karawele” są dla ludzi o otwartym umyśle i gotowych zmierzyć się z chaosem, bo tylko osoby lubiące nieznane i zaskakujące historie i niekonwencjonalne myślenie będą w stanie w pełni zrozumieć geniusz lektury. Polecam. Współpraca barterowa z Oficyna Literacka Noir sur Blanc.

🌃🩶 Obdarowana autorstwa Suzumi Suzuki to powieść cicha, surowa i jednocześnie niezwykle poruszająca. Już od pierwszych stron wciąga w świat, który nie próbuje niczego upiększać. Autorka z chirurgiczną precyzją pokazuje codzienność bohaterki – powtarzalną, mechaniczną, pozbawioną złudzeń. To historia, w której emocje nie wybuchają gwałtownie, lecz są tłumione, ukryte pod warstwą rutyny i pozornie zwyczajnych czynności. 🌃🩶 Główna bohaterka to młoda kobieta pracująca jako hostessa, funkcjonująca w rzeczywistości, gdzie ciało staje się narzędziem i towarem. Jej życie toczy się według ustalonego rytmu, który daje jej namiastkę kontroli. Jednak wszystko zmienia się w momencie, gdy do jej niewielkiego mieszkania wprowadza się ciężko chora matka. Ich relacja, naznaczona przeszłością pełną bólu i przemocy, staje się centralnym punktem opowieści. 🌃🩶 Suzumi Suzuki niezwykle odważnie porusza temat ciała – jego wartości, granic i znaczenia. Ciało bohaterki, pokryte tatuażami, skrywa ślady dawnych ran, a jednocześnie staje się symbolem jej tożsamości i doświadczeń. Autorka zadaje pytania o to, do kogo tak naprawdę należy ciało i ile jest warte w świecie, który nieustannie je ocenia i wykorzystuje. To refleksja trudna, ale bardzo potrzebna. 🌃🩶 Relacja matki i córki została przedstawiona w sposób daleki od uproszczeń. Nie ma tu łatwego przebaczenia ani jednoznacznych emocji. Jest za to napięcie, niedopowiedzenia i próba współistnienia w ograniczonej przestrzeni – zarówno fizycznej, jak i emocjonalnej. Opieka nad umierającą matką staje się serią powtarzalnych gestów, które zamiast zbliżać, często tylko podkreślają dystans między bohaterkami. ㅤ 🌃🩶 Styl Suzumi Suzuki zasługuje na szczególne wyróżnienie. Oszczędny, momentami wręcz chłodny język sprawia, że każda scena nabiera autentyczności. Autorka nie epatuje dramatyzmem, nie próbuje wzruszać na siłę. Zamiast tego pozwala, by emocje wybrzmiały w ciszy, w detalach i w niedopowiedzeniach. Dzięki temu historia staje się jeszcze bardziej przejmująca i prawdziwa. ㅤ 🌃🩶 Obdarowana to książka, która nie daje łatwego ukojenia. To opowieść o relacji, która nigdy nie była prosta, o stracie, która nie przynosi oczyszczenia, i o codzienności, która bywa ciężarem. Suzumi Suzuki stworzyła historię skromną w formie, ale niezwykle mocną w przekazie. To lektura wymagająca, ale zostawiająca po sobie ślad – cichy, lecz trudny do zapomnienia.

Jennifer Croft to autorka angielskiego przekładu Ksiąg Jakubowych, Olgi Tokarczuk. Napisała tę powieść, w której zagadka kryminalna łączy się z satyrą i opowieścią o procesie przekładu. Do domu pisarki Ireny Rey w Białowieży przyjeżdża ośmioro tłumaczy na plenum translatorskie, by wspólnie pracować nad przekładem jej nowej powieści. Sami nazywają się między sobą od języków, na które tłumaczą: Serbska, Szwedzki i tak dalej. Nagle znika pisarka i jej mąż Bogdan. To punkt wyjścia, który uruchamia lawinę. Trudno pisać o tej książce bez wymienienia nieobecnego. W Polsce postać Ireny Rey będzie nieuchronnie przywodziła na myśl Olgę Tokarczuk — genialną, uwielbianą pisarkę, obiekt wręcz bałwochwalczego kultu, mieszkającą na prowincji, blisko natury, z wiedzą o niej, która ma w końcu dostać Nobla. Jeśli chodzi o formę, mamy tu do czynienia z prawdziwą wieżą Babel. W pierwszych zdaniach powieści dowiadujemy się, że czytany przez nas tekst jest tłumaczeniem na angielski zaginionego oryginału, napisanego po polsku przez Argentynkę. Poczucie zagubienia towarzyszy przez cały czas czytania i taki był cel Croft. Serce książki to jednak nie zagadka zniknięcia, lecz portret zbiorowy tłumaczy. Autorka od lat przekonuje, że o tłumaczeniu warto myśleć raczej jako o czymś z natury wspólnym . I jako felietonistka i aktywistka literacka stara się odkleić od tłumaczy łatkę tych „gorszych" rodziców tekstu. Powieść jest przedłużeniem tego manifestu w fikcji. Jest to odważna i bardzo ważna powieść o ludziach niewidzialnych. Tytułowe wymieranie ma wiele znaczeń. Croft z goryczą połączoną ze specyficznym poczuciem humoru zwraca uwagę na istotę pracy kogoś, kto często bywa niewidzialny. Kiedy Irena znika, tłumacze powoli uwalniają się spod jej toksycznego wpływu, zyskują sprawczość i na własną rękę zastanawiają się nad swoją pozycją w literackim ekosystemie. Czy są tylko pasożytami żerującymi na pracy prawdziwych twórców? A może przeciwnie — bywają od nich pożyteczniejsi? Niezwykle istotną rolę odgrywa Puszcza Białowieska, która jest tutaj czymś więcej niż tylko tłem. Jest to żywy, zagrożony organizm, którego los współgra z tematem wymierania języków i kultur. Croft umiejętnie łączy wątek ekologiczny z literacką zagadką, sugerując, że zniknięcie Ireny Rey jest nierozerwalnie związane z degradacją świata natury. Atmosfera jest gęsta od symboliki grzybów i grzybni. Croft pisze bowiem o tworzeniu, ale także o pasożytnictwie i niszczeniu, zarówno w świecie przyrody, jak i w tym, w jaki sposób postępujemy z językiem. Powieść zachwyca błyskotliwością konstrukcji i ironicznym poczuciem humoru. Zachwyca precyzją opowieści i meta-literackimi zabiegami, takimi jak sarkastycznie zabawne przypisy narratorki, które dodają opowieści głębi i ironii. Wymieranie Ireny Rey to debiut powieściowy nieoczywisty i odważny. Literatura o literaturze, tłumaczenie o tłumaczeniu, zniknięcie jako metafora niewidzialności. Croft napisała książkę, która bawi, prowokuje i uwiera, i która, paradoksalnie, najlepiej smakuje tym, którzy znają świat, z którego wyrasta.

wybitna powieść odsłaniająca założoną przez autora wersję przyszłości, połączona w bardzo intrygujący sposób z czasami nam współczesnymi. Przyszły profesor stara się odnaleźć napisany przez sławnego, współczesnego nam poetę wiersz, który rzekomo może ocalić przyszłość z kryzysu i ciężkich czasów. Robi dokładny research czytając SMS-y oraz maile poety, żony, przyjaciół. Historia jest bardzo złożona, powiedziałbym, że nakłada się na siebie warstwami, jedno zdarzenie osadza się na drugim. Fabuła przypomina przekrój Sudetów, im bardziej książka odsłania nam bohatera, tym bardziej złożone są jego motywy. Gdzie przepadło arcydzieło Blundy'ego? Czy topniejący świat uda się ocalić?

„Miasto pamięta więcej, niż ludzie chcieliby przyznać.” W swojej pierwszej powieści Michael Magee kreśli autentyczny obraz młodych ludzi z robotniczych środowisk, należących do pokolenia urodzonego już po zakończeniu konfliktu w Belfaście. Pokazuje ich niespełnione marzenia, trudną codzienność, narastającą frustrację oraz poczucie braku przyszłości. “Blisko domu” to także swoisty hołd dla miasta naznaczonego śladami dawnych walk, gdzie wciąż pobrzmiewają echa bolesnej i brutalnej historii. W tej historii najmocniej uderzyło mnie poczucie ‘odziedziczonego ciężaru’ – bohaterowie sami nie przeżyli The Troubles, a jednak żyją w ich cieniu. Nie ma tu bezpośredniej przemocy, jest coś bardziej podskórnego: napięcie, które przenika codzienność, sposób myślenia, ograniczenia, których nikt wprost nie nazywa. W debiucie Magee porusza też bezradność młodych ludzi – to, jak bardzo chcą czegoś więcej, a jednocześnie czują, że startują z miejsca, z którego naprawdę trudno się wyrwać. Nie ma tu wielkich dramatycznych zwrotów, raczej powolne osuwanie się w frustrację, w gniew, który staje się niemal naturalnym stanem. Brak perspektyw niesie za sobą upust wszelkiej energii, powodując stan, który zaczyna przybierać kształt w destrukcji, zobojętnienia. Nie dlatego, że bohaterowie są słabi, tylko dlatego, że systemowo są przyblokowani. Miałam wrażenie, że Sean i jego koledzy utknęli w pewnym rodzaju smutnego stygmatyzmu - jakby ich życiorysy były z góry naznaczone, jakby startowali z etykietą, której nie da się odkleić. I nawet jeśli próbują coś zmienić, świat wokół wciąż przypomina im, skąd są i ile to znaczy. Nie ma tu jednak wyraźnego momentu buntu czy przełomu. To raczej powolne wypalanie ambicji, nadziei, a z czasem nawet relacji. Jest w tym coś głęboko przygnębiającego… i przywodzi na myśl klimat “Shuggie Bain” Douglasa Stuarta- tam również wyraźnie czuć ciężar środowiska i poczucie, że możliwości są od początku ograniczone. W powieści istotny jest również sam Belfast, pokazany nie tylko jako tło, ale niemal żywy organizm. Stolica Irlandii Północnej jest tu miastem pełnym sprzeczności: z jednej strony próbuje iść do przodu, z drugiej nie potrafi odciąć się od przeszłości. To napięcie czuć w każdej relacji, w każdej decyzji bohaterów. “Blisko domu” to historia o pochodzeniu, tożsamości i traumach, które w nas zostają. O młodym pokoleniu szukającym zapalnej iskry nowego początku - takiej, która nie odcina się od ciężaru przeszłości, lecz tli się pomimo środowiska, historii i ograniczeń. Magee nie podsuwa swoim bohaterom konkretnego rozwiązania, nie zmienia nagle rzeczywistości, ale daje nadzieję na swego rodzaju ‘minimalne przesunięcie’. Takie poczucie, że może jednak istnieje inna ścieżka, choćby w zalążku. Można wręcz odnieść wrażenie, że to nie tyle szansa na ‘lepsze jutro’, co raczej pierwsza próba wyobrażenia sobie, że jutro w ogóle może być inne. I to w tej historii naprawdę dużo. Mocno polecam!

Wszystko zaczyna się od igły i nici. Jatgeir przypływa do Bjørgvin na swojej łodzi Eline, nazwanej tak na cześć jego nastoletniej miłości. Cel jest jasno określony: musi kupić brakujące przyrządy do przyszywania guzików i wrócić. Do tej małej miejscowości przyjeżdżał już wcześniej, więc nie jest to jego pierwsza wyprawa. Tym razem jednak nie wraca do siebie od razu. Postanawia zostać na noc. Niespodziewanie budzą go odwiedziny prawdziwej Eline na jego łodzi. Kobieta ma własny plan. Chce uciec od męża i jest gotowa zrobić to natychmiast. W tej bardzo krótkiej opowieści, podzielonej na trzy części, poznajemy historię mężczyzn biernych, nieśmiałych, płynących z falą wydarzeń, oraz kobiety dominującej, wprowadzającej własne scenariusze wszędzie tam, gdzie się pojawi. To też opowieść o tym, jak drobne zdarzenia potrafią namieszać w życiu kilku osób. Nie jest to moja pierwsza styczność z twórczością tego autora, więc spodziewałam się podobnego klimatu. Fosse pisze w sposób, który dla jednych będzie fascynujący, wręcz elektryzujący, a dla innych zbyt spokojny, niemal hipnotyczny. Przypomina to słuchanie wewnętrznych monologów, takich, które nie zawsze muszą mieć sens ani prowadzić do wyraźnego celu. Fabuła jest prosta, wręcz oszczędna, ale sposób narracji sprawia, że wszystko wydaje się głębsze. Nie jestem ogromną fanką takiej formy opowiadania, ale było to dla mnie ciekawe doświadczenie literackie. Zaskoczyło mnie też, że momentami wzbudziła we mnie silne emocje, czy to w ostatniej części, przy decyzjach Franka, czy w chwilach, gdy próbowałam zrozumieć, jaka tak naprawdę jest Eline. Jeśli macie ochotę na nietypową prozę, Vaim może wam się spodobać. Do moich ulubieńców ta książka raczej nie dołączy, ale zostawiła po sobie kilka refleksji. [współpraca barterowa]

Pędzi czas nad Paryżem i oto jesteśmy w roku 1959, wśród wszystkich członków rodziny, która rozrasta się w coraz bogatszej, rozwijającej się ekonomiczne i technologicznie Francji. Trzeci tom "Lat chwały" jednoczy pokolenia. Niepokoje w Algierii sprawiają, że rodzice wracają z Bejrutu i nieopodal Paryża wiodą szczęśliwe życie, opiekując się wnuczką. Bywają u nich dzieci i pozostałe wnuczęta, świat wreszcie zdaje się być łaskawy dla Pelletierów. Tyle, że to cykl Pierra Lamaitre'a, który z pasją opowiada o tym, co społecznie, obyczajowo i politycznie brudne, co zabiera radość i wystawia na dramatyczne próby. Opowiada z dowcipem i ironią, ale też z dosłownością, która przebija każdą odporność. Paryskie niebo nie na długo jest u niego bezchmurne. Tak więc, książka się toczy, a ja milknę. wstrząśnięta, pokonana życiem. Raz, gdy dziesięcioletnia Colette natyka się na potwora w ludzkiej skórze. Drugi, gdy frustracja prowadzi do najgorszych, krwa*ych czynów. Trzeci, gdy łaska matki i żony na pstym koniu jeździ i niszczy delikatne uczucia, po wielokroć wystawione już na próbę. Czwarty, gdy Zimna Wojna wpada z impetem w życie rodziny i siecze bez opamiętania strachem i brutalnością. Piąty, gdy choroba zbiera żniwo, choć nikt nie jest na to gotowy. Szósty, gdy dziecko musi sięgać po agresję, by bronić siebie i kogoś jeszcze słabszego. W tych momentach zastygałam, zapominałam oddychać i tkwiłam we współczuciu i przejęciu. Lamaitre pisze doskonale o tym, co obyczajowe, ale nie byłby sobą, gdyby nie spoglądał w ciemność na rzecz sensacyjnej, trzymającej w napięciu przyjemności czytelniczej. Rozbudowany wątek szpiegowski zabiera nas do socjalistycznej Pragi, którą autor opisuje z podziwem, ale też czyni sceną dramatycznych, gwałtownych wydarzeń. Pojawia się zatajanie zagrożenia atomowego i szantaż. Nie znika postać morde*cy kobiet, teraz przenika ona także do telewizji. Wraca sprawa zalanej wioski, która tak mocno poruszyła Helène w poprzednim tomie. Dzięki audycjom radiowym, na światło dzienne wychodzą skrywane dramaty i krzywdy, w tym jedna wypowiedziana przez syna Pelletierów. Nie można się tutaj nudzić, nie można pielęgnować ulgi, życie szybko prostuje wyobrażenie pozornego spokoju i szczęścia. Po świetlanej stronie "Mroku i światła" stoi odwaga François, empatia Hélene, zatroskanie babci, czułość dziadka, pszczelarska pasja Colette i jej niezwykle dorosła postawa, stoją też decyzje podejmowane dla kraju, ale i dla rodziny bezradnej wobec choroby i więzienia. Ciemna strona ma zaś swoje ulubione postaci i zachowania - bezwzględność Geneviève, dwoistość Jeana, strach przyniesiony przez sąsiada, priorytety władz i służb wywiadowczych. Tylko kot Joseph, przemykający bezszelestnie pomiędzy tomami wie, że jego miejsce jest zawsze tam, gdzie trzeba troski i miłości. Autor przeprowadził nas przez trzy części sagi, zmienił zachowania bohaterów i wystawił ich na wiele prób. Podarował i odebrał życie, Francję pokolorował zmieniającą się historią. I choć epilog zamyka okres przewidziany dla trylogii, pewne sprawy pozostały niedomknięte. W styczniu ukazała się we Francji książka, która raz jeszcze prowadzi w kierunku rodziny. I bez względu na to, czy będzie kontynuacją czy odrębnym 'bytem', nie mogę się doczekać jej przekładu. Tymczasem zachęcam gorąco do podróży przez "Mrok i światło" i całe "Lata chwały". To jedna z tych serii, która zostanie ze mną na zawsze. Katarzyna dziękuję Wydawnictwu Albatros

Zanim fabuła zacznie się rozwijać, odczuwamy puls. Delikatne drżenie powietrza, jak wtedy, gdy zasłona unosi się od ciepła kaloryfera. Powieść nie rozpoczyna się od zdarzenia, a od wrażliwości. Od napięcia skóry, od myśli, która jeszcze nie ma wyraźnego kształtu, tylko temperaturę. W samym centrum tego drżenia znajduje się Helga— pisarka, kobieta u progu menopauzy, intelektualistka przyzwyczajona do analizowania świata, która nagle staje się zjawiskiem do analizy. Nie jest naiwną bohaterką romansu. Jest osobą, która zna literaturę, mechanizmy narracji i własne przyzwyczajenia. Jednak nie rozumie nowego przyspieszenia, które ogarnia ciało, gdy zakochuje się w sąsiedzie, również pisarzu, zwyczajnym i przez to niemal nieprawdopodobnym.To zakochanie nie jest dla niej „przygodą”. Jest zakłóceniem struktury. Helga żyje w dwóch rejestrach jednocześnie: jako kobieta w wieku eleganckim, która czuje — i jako pisarka, która natychmiast zaczyna analizować to rozbrajające ją uczucie. Rozkłada na części własne reakcje, bada język, którym mogłaby je opisać, poddaje w wątpliwość autentyczność swoich impulsów. Czy to jeszcze życie, czy już materiał literacki? Czy pragnienie jest spontaniczne, czy podszyte wyobraźnią karmioną lekturami i chęcią zobaczenia, jak to jest w alkowie z żonatym mężczyzną? W tej podwójności kryje się coś poruszającego. Helga nie pozwala sobie na czystą emocję, ale nie potrafi jej też powstrzymać. Jej ciało, które wchodzi w czas zmian hormonalnych, reaguje gwałtownie, niemal młodzieńczo. Staje się polem napięcia między przemijaniem a nagłym przypływem energii. Øyehaug nie romantyzuje tego stanu: ukazuje pot, wstyd, niepewność, nadwrażliwość. A jednocześnie pozwala Heldze być kimś więcej niż matką i „kobietą w kryzysie wieku średniego”. Główna bohaterka jest świadoma swojej śmieszności i powagi. Potrafi jednocześnie wyobrażać sobie sceny pełne patosu i demaskować je w tej samej chwili. W jej myśleniu pojawiają się literackie odniesienia, filozoficzne dygresje, gry z konwencją. Ona wie, że każda historia miłosna została już kiedyś opowiedziana .Jednak pragnie ją przeżyć, nawet jeśli ma to być historia z przypisami, auto cytatem i autoironią. Najbardziej przejmujące jest to, że nie szuka tylko mężczyzny,a potwierdzenia własnej widzialności. Czy można być pożądanym, gdy ciało się zmienia? Czy można być bohaterką romansu, gdy przestajemy mieścić się mieścić w jego klasycznych ramach? Jej uczucia są więc także buntem przeciwko narracyjnemu wykluczeniu.Forma powieści — rozszczelniona, skręcająca, chwilami niemal oniryczna, odzwierciedla stan jej świadomości. Pojawiają się przesunięcia rzeczywistości, szczeliny w porządku świata, jakby sama struktura fabuły ulegała hormonalnym wahaniom. To nie jest kaprys formalny. To sposób, by pokazać, że Helga funkcjonuje w świecie, który nagle stał się niestabilny, poruszony od środka. A jednak pod tą migotliwą konstrukcją kryje się czułość widoczna w wiadomościach do przyjaciółki. Helga nie jest ironicznie zdystansowaną figurą. Jest krucha. Jej potrzeba bliskości jest realna i niezwykle uniwersalna w wyrazie, nawet jeśli natychmiast zostaje przefiltrowana przez intelekt. To napięcie między refleksją a instynktem czyni ją postacią tak współczesną: kobietą, która nie może już „po prostu” kochać, bo wie zbyt wiele, ale która mimo to ryzykuje. Po lekturze pozostaje pod powiekami obraz jednostki, która pozwala sobie na przesunięcie. Na zmianę kąta padania światła. Helga Mork nie odzyskuje młodości. Nie przechodzi spektakularnej przemiany. Ona przesuwa granicę tego, co uważała za możliwe. Słońce w tej powieści nie jest metaforą szczęścia, a ekspozycji.W jego świetle Helga dostrzega swoje ambicje, złudzenia i potrzebę bycia dotkniętą — dosłownie i symbolicznie. Ostatecznie lektura kończy się pytaniem, które kobieta zostawia także nam: czy odważymy się jeszcze raz stanąć w świetle, nawet jeśli wiemy już, jak działa cień?

Wspaniała książka. Czytałam ją bardzo długo, bo to wysmakowana proza. Podróż przez kolejne dekady życia bohatera. Portret człowieka wyobcowanego, za równo przez kolor skóry jak i orientację seksualną. Miałam wrażenie, że David, który jest narratorem powieści, mimo że na wielu płaszczyznach bywa spełnionym człowiekiem, to wciąż godzi się być na drugim planie ( dosłownie i w przenośni, bo jest aktorem). W powieści świetnie ukazana jest klasowość w Wielkiej Brytanii, od lat pięćdziesiątych aż po czasy współczesne i niuanse rządzące salonami, sztuką edukacja i polityka. Gorąco polecam.