Historie łajdackie

„Oficjalnie jestem emisariuszem Towarzystwa Demokratycznego, lecz chcę złożyć to wszystko na powrót do kupy na własną rękę i potrzebuję do tego ludzi”. Książki z historią powstańczą w tle? Ja jestem na tak, dlatego kiedy dostałam propozycję zrecenzowania debiutu Bernarda Gromka od razu się zgodziłam. „Revolterium” opowie nam o XIX- wiecznym Krakowie krótko po powstaniu, które miało miejsce w tym mieście. Dwaj główni bohaterowie, Maksymilian Krom i hrabia Hipolit Zdański, pokażą nam jak wygląda Kraków po i przed rewolucją, kto i jak krzyczy o wolność. Zobaczymy różnice w wyborach państwa i biedoty, usłyszymy krzyk uciśnionych i śmiech tych, którym na pozór dobrze się żyje. Jestem ciekawa czy ta łatwość odnajdywania się przez naszych bohaterów w tłumie, odnajdywanie miejsc pobytu było takie w rzeczywistości czy to tylko nasze współczesne wyobrażenia. Bernard Gromek w swej debiutanckiej książce bardzo dobrze oddał realia tamtych czasów, czułam wręcz oblepiające błoto na stopach, zaduch podrzędnych spelun i perfuma hrabiego Zdańskiego. Język też sprawił, że z łatwością przenosiłam się do opisywanych czasów, widać, że autor poświęcił dużo czasu i energii na oddanie atmosfery Krakowa pod zaborem austriackim. Dość dużo czasu upłynęło zanim książka zdołała mnie zaciekawić to bardzo się cieszę, że się nie poddałam, bo teraz odczuwam tęsknotę za bohaterami. Uważam, że jest to bardzo udany debiut, ponieważ w ogóle nie czuć, że „Revolterium” nim jest. Doskonałe przygotowanie, idealne oddanie realów XIX-wiecznego Krakowa, dobrze wykreowani bohaterowie, historia spójna, może z początku wydająca się długa, jednak po lekturze nagle stała się za krótka. Bardzo cenię takie pracę i cieszę się, że ten talent nie zostanie zmarnowany. Gratulacje dla autora i wielka polecajka dla czytelników. P.S. Przed lekturą polecam odświeżyć sobie trochę historii, bo choć to mój ulubiony przedmiot ze szkolnych czasów, to bardzo wiele pozapominałam, szczególnie z czasów zaborów.  

Pół książki ciągnęło się niemiłosiernie historiami bez puenty, bez powiązania jakiegoś większego, trochę jakby bez treści. Jest dobrze napisana, więc dało się czytać, ale była jakby o niczym. A potwm zaczęło się drugie pół książki i z pozoru niewiele się zmieniło, akcja dalej toczyła się podobnie, jednak zagarniała troszkę większe ramy czasowe, a kolejne opowiadania uzupełniały wcześniejsze i były nimi uzupełnione. Nagle wszystko zaczyna wskakiwać, jak zębatki jakiegoś skomplikowanego mechanizmu. Napisałam przed chwilą "opowiadania". Książka nie jest zbiorem opowiadań, to powieść, miałam jednak przez moment wrażenie, jakbym czytała w kolejnych jej fragmentach jakieś opowiadanko, a nie rozdział powieści. Niesłuszne oczywiście. Ta książka jest jak lejek. Im bliżej końca, tym akcja gęstszs, szybsza, lepsza. Lubiącym czytać, polecam serdecznie.

Książkę czyta się błyskawicznie, głównie za sprawą charyzmatycznej bohaterki, której codzienność poznajemy poprzez listy, wysyłane do sąsiadów, rodziny, znajomych, a nawet pisarzy. Czy korespondencja emerytki w jesieni życia może być ciekawa i wciągająca? Okazuje się, że w przypadku Sybil – zdecydowanie tak. Pomimo tego, że mieszka sama i nie pracuje już zawodowo, w jej życiu wciąż sporo się dzieje. Historie i wydarzenia zawarte w listach wywołują uśmiech, wzruszenie, a wśród nich znajduje się też bolesna tajemnica sprzed lat. „Korespondentka” to ciepła, życiowa, mądra i wartościowa powieść. Porusza i wywołuje wiele emocji.

Jennifer Croft to autorka angielskiego przekładu Ksiąg Jakubowych, Olgi Tokarczuk. Napisała tę powieść, w której zagadka kryminalna łączy się z satyrą i opowieścią o procesie przekładu. Do domu pisarki Ireny Rey w Białowieży przyjeżdża ośmioro tłumaczy na plenum translatorskie, by wspólnie pracować nad przekładem jej nowej powieści. Sami nazywają się między sobą od języków, na które tłumaczą: Serbska, Szwedzki i tak dalej. Nagle znika pisarka i jej mąż Bogdan. To punkt wyjścia, który uruchamia lawinę. Trudno pisać o tej książce bez wymienienia nieobecnego. W Polsce postać Ireny Rey będzie nieuchronnie przywodziła na myśl Olgę Tokarczuk — genialną, uwielbianą pisarkę, obiekt wręcz bałwochwalczego kultu, mieszkającą na prowincji, blisko natury, z wiedzą o niej, która ma w końcu dostać Nobla. Jeśli chodzi o formę, mamy tu do czynienia z prawdziwą wieżą Babel. W pierwszych zdaniach powieści dowiadujemy się, że czytany przez nas tekst jest tłumaczeniem na angielski zaginionego oryginału, napisanego po polsku przez Argentynkę. Poczucie zagubienia towarzyszy przez cały czas czytania i taki był cel Croft. Serce książki to jednak nie zagadka zniknięcia, lecz portret zbiorowy tłumaczy. Autorka od lat przekonuje, że o tłumaczeniu warto myśleć raczej jako o czymś z natury wspólnym . I jako felietonistka i aktywistka literacka stara się odkleić od tłumaczy łatkę tych „gorszych" rodziców tekstu. Powieść jest przedłużeniem tego manifestu w fikcji. Jest to odważna i bardzo ważna powieść o ludziach niewidzialnych. Tytułowe wymieranie ma wiele znaczeń. Croft z goryczą połączoną ze specyficznym poczuciem humoru zwraca uwagę na istotę pracy kogoś, kto często bywa niewidzialny. Kiedy Irena znika, tłumacze powoli uwalniają się spod jej toksycznego wpływu, zyskują sprawczość i na własną rękę zastanawiają się nad swoją pozycją w literackim ekosystemie. Czy są tylko pasożytami żerującymi na pracy prawdziwych twórców? A może przeciwnie — bywają od nich pożyteczniejsi? Niezwykle istotną rolę odgrywa Puszcza Białowieska, która jest tutaj czymś więcej niż tylko tłem. Jest to żywy, zagrożony organizm, którego los współgra z tematem wymierania języków i kultur. Croft umiejętnie łączy wątek ekologiczny z literacką zagadką, sugerując, że zniknięcie Ireny Rey jest nierozerwalnie związane z degradacją świata natury. Atmosfera jest gęsta od symboliki grzybów i grzybni. Croft pisze bowiem o tworzeniu, ale także o pasożytnictwie i niszczeniu, zarówno w świecie przyrody, jak i w tym, w jaki sposób postępujemy z językiem. Powieść zachwyca błyskotliwością konstrukcji i ironicznym poczuciem humoru. Zachwyca precyzją opowieści i meta-literackimi zabiegami, takimi jak sarkastycznie zabawne przypisy narratorki, które dodają opowieści głębi i ironii. Wymieranie Ireny Rey to debiut powieściowy nieoczywisty i odważny. Literatura o literaturze, tłumaczenie o tłumaczeniu, zniknięcie jako metafora niewidzialności. Croft napisała książkę, która bawi, prowokuje i uwiera, i która, paradoksalnie, najlepiej smakuje tym, którzy znają świat, z którego wyrasta.

"Złoty spadochron" #katarzynagołda ❗️Rozpoczyna się gra, w której nikt nie jest bezpieczny❗️ Ależ to był swietny thriller a w dodatku debiut, który pozytywnie zaskoczył z pewnością nie jednego czytelnika. Bohaterką jest Ewa, silna kobieta po rozwodzie. walcząca o przetrwanie dla siebie i swoich dzieci. Szukając pożywienia w jednym z kontenerów znajduje zwłoki znanego jej mężczyzny. Nie wie jeszcze, że to znalezisko rozpęta spiralę zdarzeń. Przeszłość Ewy powróci ze zdwojoną siłą a wraz z nią ważniacy, którzy chcą za wszelką cenę zdobyć informacje, które mogłyby skompromitować ważne osobistości. Służby, tajemnice, zagadki i kosztownosci, które są skradzione i poszukiwane przez policję, ale nie tylko... Im bliżej zakończenia tym bardziej nerwowo..., ciężko się jest wyznać, kto mówi prawdę, a kto kręci. Autorka nie raz i nie dwa wodzi czytelnika za nos nie dając ani na chwilę możliwości poznania prawdy i zakończenia, które może być zaskoczeniem. Ewa na asa w rękawie i tak naprawdę ona może wybrać wojnę, lecz nic w tym thrillerze nie jest oczywiste, i nie wiadomo z czym, ani z kim przyjdzie jej się zmierzyć. Polecam jak najbardziej powieść bo jest świetna i wciągająca aż do samego końca.

Zaintrygował mnie pomysł tej książki, oparty na koreańskiej legendzie, według której Śmierć przychodzi po człowieka pod postacią ukochanej osoby, którą wcześniej stracił. W tradycyjnych wierzeniach Korei, szczególnie tych związanych z szamanizmem, świat żywych i zmarłych nie jest od siebie całkowicie oddzielony. Dusze mogą powracać, odwiedzać bliskich, a nawet prowadzić ich „dalej”. To poruszający motyw - taki „posłaniec z zaświatów” może przybrać postać kogoś bliskiego, osoby, której śmierć szczególnie nas dotknęła, albo kogoś, komu bezgranicznie ufaliśmy. Ludowe wierzenia mówią, że miłość jest silniejsza niż granica życia i śmierci. „Tydzień, zanim umrę” Seo Eun-chae, choć czyta się błyskawicznie i lekko, pozostawił jednak moje czytelnicze serce obojętnym. Możliwe, że stało się tak dlatego, że niedawno sama straciłam bliską osobę i tej pustki nie potrafię zapełnić słowami tej powieści. A przecież bardzo chciałabym wierzyć w to przenikanie światów, w to, że „tam” ktoś na nas czeka. Hee-wan niespodziewanie spotyka Nam-u, co jest o tyle niezwykłe, że sześć lat wcześniej zginął on w wypadku. Kochała go, ale odszedł, zanim zdążyła mu to wyznać. Oboje dostają siedem wspólnych dni. Tylko siedem dni, by nadrobić stracony czas. Muszę przyznać, że historia tych młodych ludzi nie poruszyła mnie tak, jak się spodziewałam. To ładna opowieść, ale w moim odczuciu dość powierzchowna. Świetny punkt wyjścia, który jednak nie wybrzmiał we mnie tak mocno, jak mógł. A jednak coś w niej musi być, skoro książka stała się bestsellerem i została przetłumaczona na dziesięć języków. Wydawca zapowiada ją jako „wzruszającą opowieść o stracie, miłości i drugiej szansie, która rozdziera serce, daje nadzieję na pogodzenie się z utratą bliskiej osoby i pokazuje, że nigdy nie jesteś tak samotny, jak myślisz”. Na mnie jednak nie zadziałała. 🤷 Być może potrzebowałam czegoś głębszego, bardziej dotykającego tego, co niewyrażalne. Nie mam jednak wątpliwości, że dla wielu czytelników powieść Seo Eun-chae może okazać się dokładnie tym, czego szukają - cichą pociechą i namiastką nadziei. Próbujcie.

Książka niezwykle przyjemna w odbiorze, otulająca i dająca nadzieję na życie po drugiej stronie. Podzielona na 4 części - 4 różne historie, ale połączone ze sobą w pewien sposób. Dzięki temu czyta się po prostu lekko mimo dość ciężkiego motywu przewodniego, jakim jest przemijanie i strata. Nasi bohaterowie mierzą się z nią - każdy na swój sposób. To właśnie strata prowadzi ich wszystkich na jedną białą ścieżkę usłaną muszelkami - prowadzącą do Restauracji Chibineko. Jedynej w swoim rodzaju. Wyjątkowej. Serwującej dania "Ku Pamięci". Należy podkreślić, że w restauracji jest Kot :) ode mnie mocne 8. Dałabym więcej gdybym poczuła wielkie zaskoczenie zakończeniem. Myślę jednak, że płynność tej lektury i brak zrywów ma swoje wielkie plusy. Czy się rozpłakałam czytając? A i owszem. Myślę, że to znaczy ni mniej ni więcej, że była to po prostu dobra książka. Dobra książka to taka, która porusza czułe struny w człowieku. Uważam, że ta książka ma wszystko, byśmy poczuli się lepiej. Jest to też dobra książka na powrót do czytania po tzw. "zmęczeniu materiału" i wypaleniu czytelniczym. Miły powiew świeżości i emocje. Sami sprawdźcie!

Mieszanka surowego realizmu z poezją, jedno i drugie łączy się u Xue Mo w sposób całkowicie naturalny. To literatura codziennego smutku, chociaż są to smutki w różnych charakterach. Mnie jakoś najbardziej chwyciło pierwsze, króciutkie opowiadanie o dziadku Sinciangu i jego prostym życiu i łagodnym, wręcz pogodnym podejściu do jego problemów.

Erin Somers w swojej powieści odchodzi od lekkich schematów, którymi często karmi nas literatura o romansach. Tutaj nie ma miejsca na urokliwe schadzki czy beztroskie porywy serca. Jest za to duszna atmosfera kłamstwa, która rozciąga się na całą dekadę. Moja ocena to 7/10 – to książka trudna, momentami wręcz frustrująca, ale niezwykle trafna w portretowaniu emocjonalnego kosztu zdrady. Cora i Sam to dwoje ludzi, którzy na pierwszy rzut oka osiągnęli wszystko. Mają stabilne domy, małżonków i dzieci – fundamenty, które powinny dawać spokój. Jednak pod tą warstwą normalności tętni ich równoległy świat. Przez dziesięć lat budują relację opartą na wykradzionych chwilach i nieustannym oszukiwaniu najbliższych. To, co w tej książce uderza najbardziej, to brak romantycznego blichtru. Somers pokazuje, że długofalowy romans to nie tylko namiętność, ale przede wszystkim logistyka, stres i powolna erozja sumienia. Autorka stawia pytanie: jak to możliwe, że dwoje ludzi potrafi przez tak długi czas funkcjonować w rozdarciu, nie niszcząc przy tym (pozornie) swoich oficjalnych żyć? Książka jest fascynująca jako zapis psychologicznej wytrzymałości, ale jej ciężar gatunkowy sprawia, że jest to lektura wymagająca określonego nastroju. Bezkompromisowość: Somers nie próbuje wybielać Cory ani Sama. Pokazuje ich egoizm i sposób, w jaki racjonalizują swoje wybory. Czytelnik może czuć do nich niechęć, ale nie może odmówić autorce realizmu w kreśleniu tych postaci. Obraz konsekwencji: Powieść świetnie oddaje to, jak podwójne życie wpływa na relacje z dziećmi i partnerami. Nawet jeśli prawda nie wychodzi na jaw od razu, kłamstwo zatruwa codzienność, tworząc mur nie do przebicia. Narracyjna gęstość: To nie jest lektura, którą czyta się dla rozrywki. Momentami atmosfera staje się tak gęsta od napięcia i poczucia winy, że aż klaustrofobiczna. Brak tu momentów oddechu, co z jednej strony jest zaletą (buduje klimat), z drugiej może przytłaczać. „Dziesięć lat romansu” to brutalnie szczera opowieść o tym, co dzieje się, gdy chwilowe zauroczenie zamienia się w wieloletnie więzienie z wyboru. Erin Somers stworzyła portret dwojga kochanków, którzy mimo uporządkowanego życia rodzinnego, decydują się na egzystencję w cieniu. To siedem punktów za odwagę w pokazaniu, że romans to nie tylko „motyle w brzuchu”, ale często żmudna i niszcząca praca nad utrzymaniem fasady. Książka zostawia czytelnika z gorzką refleksją nad naturą lojalności i ceną, jaką płacimy za próby posiadania wszystkiego jednocześnie. To zdecydowanie pozycja dla tych, którzy szukają w literaturze prawdy o mroczniejszych stronach ludzkich relacji.

Świetna kontynuacja cyklu z detektywem Kusanagi oraz genialnym fizykiem Yukawa . Kryminały Higashino są nietypowe bo od początku wiemy kto popełnił zbrodnię a policja musi odkryć co kierowało mordercą i jak tego dokonał. Tym razem morderca był bardzo cierpliwy bo aż rok czekała na realizację planu . I znów dzięki wnikliwemu fizykowi policja odkrywa prawdę . Książka tak absorbuje , że odłożyłam ją dopiero po zakończeniu i takiego rozwiązania się nie spodziewałam. Polecam książki autora ! ( Dobra odskocznia po stresujących kryminałach z Brudnym 😉 )

​To, co wyróżnia Vallès, to jej niesamowita zdolność do mówienia o rzeczach najtrudniejszych jak choroba Alzheimera i odchodzenie, w sposób subtelny i pozbawiony sentymentalizmu. Pisarka nie atakuje czytelnika dramatem ale sączy go małymi dawkami poprzez perspektywę 10-letniego Jana, który obserwuje postępującą chorobę dziadka co nadaje historii unikalny rytm. Autorka nie serwuje nam medycznych opisów tylko skupia się na wspólnym świecie dziadka i wnuka – świecie pełnym spacerów, opowieści o drzewach i prób zatrzymania uciekających wspomnień. Chłopiec mimo początkowej ekscytacji wywołanej zamieszkaniem nowych domowników, z czasem zauważa drobne pęknięcia w codzienności, których dorośli często nie chcą widzieć lub które próbują ukryć. Mamy tu metaforę tytułowego drzewa które możemy odbierać jako symbol stabilności bo nawet gdy „pamięć drzewa” zaczyna szwankować, jego korzenie/rodzina wciąż trzymają wszystko w pionie. Nie była to łatwa lektura i mimo krótkich rozdziałów ktore przelatują jak migawki z życia Jana to autorka udowadnia, że nie trzeba 500 stron, by opisać cały wszechświat rodzinnych emocji. To lektura o odchodzeniu, powolnym zanikaniu i pożegnaniu, które odbywa się powoli, w rytmie natury. @odnaleziona.w.ksiazkach *współpraca barterowa z @znak 🌿🌿🌿🌿🌿🌿 #tinavallés #pamięćdrzewa #literaturapiękna #wydawnictwoznak #

Wszystko zaczyna się od igły i nici. Jatgeir przypływa do Bjørgvin na swojej łodzi Eline, nazwanej tak na cześć jego nastoletniej miłości. Cel jest jasno określony: musi kupić brakujące przyrządy do przyszywania guzików i wrócić. Do tej małej miejscowości przyjeżdżał już wcześniej, więc nie jest to jego pierwsza wyprawa. Tym razem jednak nie wraca do siebie od razu. Postanawia zostać na noc. Niespodziewanie budzą go odwiedziny prawdziwej Eline na jego łodzi. Kobieta ma własny plan. Chce uciec od męża i jest gotowa zrobić to natychmiast. W tej bardzo krótkiej opowieści, podzielonej na trzy części, poznajemy historię mężczyzn biernych, nieśmiałych, płynących z falą wydarzeń, oraz kobiety dominującej, wprowadzającej własne scenariusze wszędzie tam, gdzie się pojawi. To też opowieść o tym, jak drobne zdarzenia potrafią namieszać w życiu kilku osób. Nie jest to moja pierwsza styczność z twórczością tego autora, więc spodziewałam się podobnego klimatu. Fosse pisze w sposób, który dla jednych będzie fascynujący, wręcz elektryzujący, a dla innych zbyt spokojny, niemal hipnotyczny. Przypomina to słuchanie wewnętrznych monologów, takich, które nie zawsze muszą mieć sens ani prowadzić do wyraźnego celu. Fabuła jest prosta, wręcz oszczędna, ale sposób narracji sprawia, że wszystko wydaje się głębsze. Nie jestem ogromną fanką takiej formy opowiadania, ale było to dla mnie ciekawe doświadczenie literackie. Zaskoczyło mnie też, że momentami wzbudziła we mnie silne emocje, czy to w ostatniej części, przy decyzjach Franka, czy w chwilach, gdy próbowałam zrozumieć, jaka tak naprawdę jest Eline. Jeśli macie ochotę na nietypową prozę, Vaim może wam się spodobać. Do moich ulubieńców ta książka raczej nie dołączy, ale zostawiła po sobie kilka refleksji. [współpraca barterowa]

To zdecydowanie jedna z najbardziej pokręconych serii, jakie książkowy świat widział. I mam wrażenie, że z każdym kolejnym tomem robi się… jeszcze bardziej ekstremalnie. To już nie jest zwykła jazda bez trzymanki — to jazda w totalnym chaosie, niezrozumieniu i ciągłym poczuciu, że zaraz coś się wyjaśni… tylko że się nie wyjaśnia. Wręcz przeciwnie — każdy kolejny tom zamiast dawać odpowiedzi, dokłada tylko kolejne pytania. Ten tom jest pod tym względem jeszcze bardziej wymagający niż poprzednie. I niestety — również bardziej męczący. Mamy tutaj ogromną ilość bardzo długich, szczegółowych opisów, które momentami skutecznie utrudniają czytanie i odbiór całej historii. Szczerze? Nie mam pojęcia, co autor miał w głowie, pisząc tę część 😅 Bo jeśli poprzednie tomy były już pokręcone, to tutaj wchodzimy na zupełnie inny poziom absurdu i… antylogicznego hardcore’u. Jednocześnie — i to jest w tym wszystkim najdziwniejsze — ta seria ma w sobie coś takiego, co nie pozwala jej porzucić. Mimo chaosu, mimo braku odpowiedzi, mimo momentów totalnego zagubienia… chce się czytać dalej. To są książki, które potrafią w jednej chwili sprawiać wrażenie spójnych i logicznych, a za moment wrzucają czytelnika w sceny, które wyglądają, jakby zostały wyjęte z zupełnie innego uniwersum. To jest jednocześnie fascynujące i potwornie frustrujące. Największym problemem jest jednak to, że jesteśmy już przy czwartym tomie, a fabuła… praktycznie stoi w miejscu. Nie dostajemy odpowiedzi na pytania, które pojawiły się już na początku serii. Nic się nie wyjaśnia, a mętlik w głowie tylko się pogłębia. Ale może właśnie w tym tkwi fenomen Strefy X? Tego nie da się łatwo wytłumaczyć — to trzeba po prostu przeczytać i samemu tego doświadczyć. To historia, po której zostaje w głowie chaos, setki pytań i poczucie, że nic tutaj nie jest oczywiste. Mimo wszystkich wad, ta seria wyróżnia się na tle innych jak mało która. Jest specyficzna, wymagająca i zdecydowanie nie dla każdego. To książki dla czytelników, którzy lubią eksperymenty, dziwność i historie „inne niż wszystkie”. Ja zdecydowanie należę do tego grona… więc zostaję w Strefie X dalej 😄

Tematyka II wojny światowej, jest mi niezwykle bliska. Bardzo cenię sobie książki, inspirowane tamtym czasem, ponieważ uważam, ze to powinna być jedna z najcenniejszych lekcji w historii ludzkości. Oprócz tego, z wypiekami na twarzy zawsze śledzę losy bohaterów - podziwiając ich za odwagę, niezłomność i niesamowitą wręcz chęć życia. Tak też było tym razem. Wojenny Klub Książki to historia mieszkańców Wysp Normandzkich w czasie okupacji. Ciekawie było spojrzeć na tą kartę historii z innej niż dotychczas perspektywy. Bardzo polubiłam mieszkańców miasteczka i szczerze im kibicowałam w codziennej walce z okupantem. Muszę też wspomnieć o dodatku do książki - materiałach, którymi była ona inspirowana. Stanowiły w mojej ocenie, lekturę równie cenną co sama książka. Świetna propozycja!

Nie będę fanką tej autorki; mimo krótkich form, dłużyły mi się opowiadania a uwaga rozpraszała się przy ciągnących się opisach przyrody (ładnych, kojących ale jednak...dla mnie tego było za dużo). Bardzo ciekawe posłowie, jak zwykle w wydaniach z serii Cymelii. Jestem za tę dawkę informacji niezmiennie wdzięczna.

wybitna powieść odsłaniająca założoną przez autora wersję przyszłości, połączona w bardzo intrygujący sposób z czasami nam współczesnymi. Przyszły profesor stara się odnaleźć napisany przez sławnego, współczesnego nam poetę wiersz, który rzekomo może ocalić przyszłość z kryzysu i ciężkich czasów. Robi dokładny research czytając SMS-y oraz maile poety, żony, przyjaciół. Historia jest bardzo złożona, powiedziałbym, że nakłada się na siebie warstwami, jedno zdarzenie osadza się na drugim. Fabuła przypomina przekrój Sudetów, im bardziej książka odsłania nam bohatera, tym bardziej złożone są jego motywy. Gdzie przepadło arcydzieło Blundy'ego? Czy topniejący świat uda się ocalić?

Czasem trafiamy na książkę, która nie pozwala o sobie zapomnieć, bo każda jej strona parzy aktualnością. Dominika Buczak w „Parasolkach” zabiera nas do lat 1908–1920 – epoki, w której polskie kobiety przestały czekać na zaproszenie do stołu i same zaczęły go budować. To czas wielkiej wojny, odzyskiwania kraju, ale przede wszystkim narodzin nowej kobiecej świadomości. To, co w tej powieści najcenniejsze, to tchnięcie życia w postacie, które znamy jedynie z czarno-białych fotografii. Autorka zdejmuje z piedestału takie postacie jak Maria Dulębianka czy Zofia Nałkowska, pokazując je w wirze walki o prawo do samostanowienia. Niesamowite wrażenie robi historia Wandy Gertz – dziewczyny, która skróciła włosy i pod męskim imieniem ruszyła na front, bo jej pragnienie wolności nie mieściło się w gorsecie epoki. Obok historycznych gigantek mamy losy fikcyjne, które są jak klamra spinająca tamte czasy z dzisiejszymi. Relacja Ireny i Stasi to dla mnie majstersztyk – pełna tarć, a jednak niezwykle lojalna więź między kobietami różnych pokoleń, które mimo różnic zawsze skoczą za sobą w ogień. Dominika Buczak pisze z ogromną odwagą. Czuć, że ta książka to jej osobisty manifest. Nie ucieka od tematów bolesnych – biedy, niesprawiedliwości czy trudnych decyzji o aborcji. To opowieść o buncie, który był koniecznością, a nie kaprysem. Autorka umiejętnie pokazuje, że dawne „parasolki” to te same symbole, które znów kilka lat temu widzieliśmy na naszych ulicach. Przyznam jednak, że moja czytelnicza natura czuła pewien niedosyt. Ta historia jest tak gęsta od faktów, że momentami forma powieściowa wydaje się dla niej zbyt ciasna. Szybkie zmiany perspektywy sprawiały, że czasem brakowało mi czasu, by w pełni zżyć się z bohaterkami i poczuć ich prywatne dążenia. Paradoksalnie, jako reportaż o pionierkach emancypacji, ta książka mogłaby być jeszcze mocniejsza. Mimo moich uwag co do konstrukcji, „Parasolki” to lektura obowiązkowa. Przypominają nam, że żadne prawo nie jest dane na zawsze, a nasza obecna wolność została wywalczona uporem, krzykiem i solidarnością. To książka o każdej z nas, która dziś chce z dumą powiedzieć: „Jestem!”. Jeśli szukacie lektury, która zostawi Was z głową pełną pytań o to, jak my dziś dbamy o to dziedzictwo – koniecznie po nią sięgnijcie. To hołd dla odwagi, której echa słyszymy do dziś.

Ciekawy pomysł na książkę, która napisana jest z perspektywy wszystkich jej głównych bohaterów a fabuła lawiruje pomiędzy ich przemyśleniami i ich indywidualną interpretacją zdarzeń. Mimo, że pomysł ciekawy i sama zagadka również, jakoś nie potrafiłam się w tą historię wciągnąć i dać jej sobą pochłonąć jak w przypadku pozostałych powieści autorki. Na plus zasługuje próba pokazania jak działa umysł wyniszczony przez demencję, aczkolwiek przemyślenia głównego bohatera zmagające się z tą chorobą mogą być dla niektórych ciężkie w odbiorze i mało czytelne.

Miesiąc zamykam recenzją książki, która jest retellingiem Carmilli. Samą Carmillę czytałam niedawno i zrobiła na mnie duże wrażenie i z lekką obawą wzięłam do ręki Hungerstone. Warto było. Hungerstone to bardzo dobra książka, chociaż nie jest do końca o wampirach. Hungerstone to powieść o kobiecej sile, o zemście, o pożądaniu. Nie da się nie porównać obu książek, bo mamy wspólną postać – piękną, tajemniczą, zmysłową Carmillę. Carmillę, która pobudza zmysły i wpływa na główną bohaterkę – tutaj Lenorę (w oryginale Laurę). Na pewno plusem jest fakt, że w przypadku Hungerstone mamy pewność co do wieku głównej bohaterki. W Carmilli ten temat był nieco kontrowersyjny. Lenore to trzydziestoletnia mężatka. Jej mężem jest Henry, stalowy magnat, a ich relacja tak naprawdę nie istnieje. Małżeństwo nie ma potomstwa i nic nie wskazuje na to, by to się zmieniło, ponieważ od dłuższego czasu Henry nie odwiedza Lenory w sypialni. Wszystko się zmienia, gdy Henry ratuje Carmillę i kobieta zostaje u nich przez jakiś czas, aż dojdzie do siebie. Wtedy u Lenore zaczynają pojawiać się nowe uczucia, nowe żądze i pragnienia. Postać Carmilli w jednej i drugiej powieści nie jest jednoznaczna. Bohaterka odpowiada na pytania raczej zagadkami. Nigdy nie mówi wprost. Zadaje niewygodne pytania. Irytujące i dla Lenory, i czasem dla czytelnika – chciałoby się już znać odpowiedzi. Jak wspomniałam, samego wampiryzmu nie ma tutaj za wiele. To historia o rozpadzie małżeństwa i próbie postawienia na siebie. Lenore chce żyć po swojemu, chce odkryć czego tak naprawdę pragnie. Czego jest głodna? Pod koniec powieści dostajemy pokazu siły kobiecego wampiryzmu. Podobało mi się. Jestem zadowolona, że autorka Hungerstone nie zmieniła za dużo w przypadku samych wampirów. Carmilla jest wspaniała właśnie z tego powodu, kim i jaka jest. Miałam obawy, co do tej lektury, a okazuje się, że to bardzo dobra książka. Polecam. I myślę, że spokojnie można czytać ją bez znajomości oryginału. Chociaż samą Carmillę wam polecam!

O Annie Schilling po raz pierwszy dowiedziałam się czytając podtytuł do niniejszej książki, w zestawieniu z jednym z najsłynniejszych Polaków, czyli Mikołajem Kopernikiem. Mamy więc kolejną historyczną postać kobiecą, o której współcześnie niewiele wiemy, a szkoda. Autorka przybliża też postać Kopernika, odrywając go od ikonicznej roli autora „O obrotach ciał niebieskich” i nadając mu bardziej ludzki wymiar – mężczyzny zdolnego do kochania i targanego wątpliwościami. Pokazuje też, że, podobnie jak w przypadku rozprawy o gatunkach Karola Darwina, dzieło zmieniające sposób myślenia o kosmosie nie powstało z dnia na dzień, ale było tworzone w określonych warunkach społecznych przez wiele lat. Jednak główną bohaterką tej powieści jest Anna, żona Arenda, brutalnie przez niego traktowana, próżno szukająca pomocy w Kościele i z jedyną przyjaciółką Johaną. Pojawienie się w jej życiu Niklasa, sporo starszego dalekiego krewnego wyzwala ciąg wydarzeń, który pozwala jej wyrwać się z kręgu przemocy i zaznać w końcu szczęścia. I choć jest to biografia mocno sfabularyzowana i nie jestem pewna wszystkich przedstawionych faktów, to rzeczywistość życia kobiet w tamtych czasach jest tu oddana bardzo wyraziście – i nie jest to miły obraz. Podoba mi się styl, w jakim książka została napisana – wyważony, spokojny, a równocześnie z uczuciem, z wyraźnie kobiecą perspektywą. To nieznana szerzej polska historia opakowana w bardzo atrakcyjną formę. Polecam!