Trudne wybory

Z początku sceptycznie podchodziłam do tej książki, nie wiedziałam czego się spodziewać, a i pierwsze strony nie ułatwiały mi zadania, ponieważ zwyczajnie nie mogłam się tutaj, w tej historii odnaleźć. Jednak przebrnęłam i z każdą stroną czytało mi się co raz lepiej. Co prawda w połowie domyśliłam się zakończenia, ale to nie zmieniło faktu, że przyjemnie mi się czytało do końca. Na plus bardzo ciekawy temat, taki niebanalny, jakim jest poszukiwanie biologicznych rodziców.

Seria Dziwnowo Głównymi bohaterkami są trzy przyjaciółki z domu dziecka, Lilianna, Alwina i Wiktoria. Zupełnie różne pod kątem wyglądu i charakteru. Lilii spokojna i stateczna, Alwi wiecznie rozgadana i Wiki, szogun który wiecznie pakuje się w kłopoty. Tworzą niesamowitą grupę i udowadniają, że slogan "jeden za wszystkich, wszyscy za jednego" jest nadal aktualne. 10 lat temu po wyjściu z "nory" obiecały sobie, że wrócą do Dziwnowa choćby nie wiem co. W noc przed ich wyjazdem buszowały jak zawsze po ich wyspie. Nie zdawały sobie sprawy, że nie są same, a zbrodnia która się wydarzy będzie miała wpływ na życie całego miasteczka. Dodatkowo natknęły się na swojego rodzaju skarb, który miał być ich zabezpieczeniem, gdyby coś w życiu się nie powiodło. W pierwszym tomie poznajemy Liliannę, która jedzie do Dziwnowa spotkać przyjaciółki. Jednocześnie chce pozbyć się balastu, który towarzyszy jej od 10 lat. Już po dotarciu na plażę spotyka Wiktorię, która prowadzi restaurację. Sama wróciła parę lat wcześniej, bo tylko tutaj czuła się jak u siebie. Jednocześnie spełnia się w roli restauratorki i zatruwa życie przystojnemu policjantowi. Lili bardzo doskwiera ciężar tajemnicy. Kiedy dowiaduje się, że sprawa zamordowanego księdza nie została rozwiązana, postanawia sama się nią zająć. Wiki ma odmienne zdanie. Uważa, że grzebanie w przeszłości nic dobrego nie przyniesie. Lilianna jednak nie daje za wygraną i zaczyna dochodzenie od rozmowy z komendantem policji, który delikatnie mówiąc nie przepada za rudą przyjaciółką. Pod koniec drugiego tomu do Dziwnowa przyjeżdża trzecia przyjaciółka, Alwina. Dziewczyny wspominają pobyt w domu dziecka. Poznajemy traumatyczne wydarzenia z ich przeszłości. Zdają relację co się u nich działo przez te parę lat rozłąki. Jednocześnie z razem z facetami poznanymi na wyspie krok po kroku dążą do rozwiązania sprawy sprzed lat, co nie jest łatwe choćby dlatego, że część kluczowych osób już nie żyje, a inni nie chcą wracać do wydarzenia, które wstrząsnęło małym miasteczkiem. Historia nie ma jakiegoś zawrotnego tempa. Jest sporo bohaterów, którzy sami gubią się w tym co pamiętają. Przyjaciółki są fajnie scharakteryzowane, a że uwielbiam wątek enemies to lovers najbardziej podobał mi się trzeci tom, gdzie Wiki dawała popalić Edwinowi. We wcześniejszych tomach czuć między nimi napięcie, ale w ostatnim mamy kumulację. Do tego mamy malownicze opisy nadmorskiej miejscowości oraz zapachy i smaki, że ślinka cieknie. Mi się podobało.

„Dogonić miłość” to druga z trzech części przygód zwariowanych i mocno związanych ze sobą sióstr Żółtaszek- Agaty i Poli. Jeśli jednak ktoś nie zna wcześniejszych wątków i nie ma możliwości się z nimi zapoznać- nie ma powodu do zmartwień. Autorka zadbała o to, by idealnie przedstawić ówczesne historie bohaterek, dzięki czemu uczucie zamętu nie grozi żadnemu czytelnikowi. Schudnąć, znaleźć kandydata na męża i urodzić dziecko- to trzy najważniejsze części planu Agaty, a właściwie zakładu zawartego z Polą. Do wygrania jest „astronomiczna” kwota, bo aż… trzy złote. Nie o pieniądze tu jednak chodzi, ale o chęć zmian, radość z życia. Istotne jest też to, by w końcu nie słyszeć zgryźliwych pytań rodziny w stylu: kiedy ślub/kiedy dzieci? Jak na razie zakład jest realizowany, ale jakby zupełnie nie od tej strony. Dwie kreski na teście ciążowym Agaty to oczywisty sygnał, tyle że ojcem okazuje się dawna miłość, która teraz zamieniła się w uprzejmą znajomość, bez chemii i żaru w oczach. Czy warto znowu przeobrazić przyjaźń w miłość i czy w ogóle da się to zrobić? Jaka będzie reakcja Emila na zbliżające się ojcostwo? Jak wiadomo, nie każdy cieszy się z tak ważnej wieści. Istotna jest też kwestia relacji sióstr Żółtaszek z rodzicami, szczególnie z matką. Wanda wydaje się być ideałem, gdyż nadskakuje córkom i stara się im dać wszystko co najlepsze. Dla wielu odbiorców może stać się ona wzorem typowej pani domu w średnim wieku, która i męża potrafi ustawić, i dom idealnie ogarnąć. W realnym życiu co jest jednak lepsze: parasol ochronny ze strony matki, czy może totalna oziębłość, brak zainteresowania dorosłym dzieckiem? Nie doszłam do konkretnych wniosków, to bardzo trudny temat, ale o wiele potworniejsza jest chyba jednak stuprocentowa oziębłość. Rozważcie to sami i porównajcie ze swoimi rodzinnymi układami. Od przybytku głowa nie boli, to fakt. Ten frazeologizm idealnie obrazuje sytuację Agaty. Jeszcze rok temu dosłownie marzyła o tym, by ktoś na nią spojrzał, a teraz niemal nie może opędzić się od nadmiaru adoratorów. Jest jednak Emil- przyszły ojciec, którego już się nie kocha. Czy Agata swą miłość ulokuje w ramionach innego mężczyzny? Zapraszam do lektury. W życiu Poli rządzą projekty, lecz nie tylko zawodowe, czyli graficzne. Kobieta na wózku, jak się okazuje, też potraf być nieprzewidywalna, pomocna innym cierpiącym osobom. Wózek może nie jest pięknym dodatkiem, ale może stanowić idealną przykrywkę dla bardziej mrocznej osobowości… Poza tym, dla Poli tak naprawdę nie ma rzeczy niemożliwych, a powiedzieć, o niej, że jest szalona, to jakby nic nie powiedzieć. Idealnym przykładem jest historia Basi- koleżanki Poli z drużyny koszykarskiej- tak ludzie z niepełnosprawnością też mogą kochać i praktykować sportowe zajęcia!. Wspomniana dziewczyna nie ma pracy, niemal ciągle przebywa w domu, gdyż mieszkanie w bloku na piętrze nie daje jej swobody w poruszaniu się. To niemal jak wyrok dożywotniego pozbawienia wolności. Co ta smutna historia ma wspólnego z szaloną Polą? Sami zobaczcie, bo warto. Przy siostrach Żółtaszek nie można się nudzić- jest i śmiesznie, i poważnie. Jest i smutno, ale także empatycznie. Ba, nawet nie chce się przy nich przeklinać- borze szumiący czy jeżu kolczasty to określenia wystarczające do rozładowania złych emocji. Okazuje się też, że rozmowy ze starszymi ludźmi nie są nudne, a mogą być katalizatorem do pozytywnych zmian w życiu. Polecam.

Gosia, Felicja, Zuza- trzy przyjaciółki i jeden wspólny wyjazd do Egiptu. Upalne słońce, drinki z palemką, przystojni mężczyźni - czy trzeba czegoś więcej? Oczywiście taki babski wypad nie może obejść się bez przygód, które z czasem jak się okazało miały znaczny wpływ na ich dotychczasowe życie. Takiej książki teraz potrzebowałam. Może jest trochę infantylna, naiwna i lekko przesłodzona, ale mi w niczym to nie przeszkadzało. Za to świetnie bawiłam się w trakcie lektury poznając losy Gosi, Felicji i Zuzy. Siła jest kobietą. Powieść Izabeli Frączyk jest tego najlepszym przykładem. Każda z bohaterek zmaga się ze swoimi problemami, troskami. W najtrudniejszych momentach mogę liczyć na wzajemną pomoc, i wsparcie. Życie czasami potrafi mocno nas doświadczyć, nie zawsze potrafimy sobie z tym wszystkim samodzielnie poradzić, więc ktoś bliski obok jest na wagę złota. Przyjaźń to cenny dar, a ta kobieca jest szczególnie wyjątkowa. Wgłębiając się w tę historię niejednokrotnie pojawiał się na mojej twarzy uśmiech. Humorystyczne dialogi, przemyślenia i powiedzonka - jest ich tutaj ogrom. Niewatlipową mistrzynią była w tym szalona Zuza. Warto również wspomnieć o przezabawnych sytuacjach, wydarzeniach, które rozbawią każdego. Dla mnie numerem jeden było koszenie...dywanu. Chwilami robi się także nostalgicznie i wzruszająco. Dzieje się w tej książce, oj dzieje. Nudy tutaj nie uświadczymy nawet przez sekundę. Nie chcę wam szczegółowo opisywać głównych bohaterek, bo w ten sposób zabiorę wam przyjemność z poznawania tej historii. Napiszę tylko, że nie sposób ich nie lubić. Każda z nich jest inna, i chyba dlatego tak dobrze czują się w swoim towarzystwie. Jeśli chodzi o mężczyzn, to w tym aspekcie też jest ciekawie. Na koniec wspomnę, że akcja nie toczy się tylko w Egipcie. Całość czyta się bardzo szybko i lekko. Jest to idealna propozycja na długie jesienne wieczory w towarzystwie pozytywnej, zabawnej książki. Ja gdy tylko będę miała okazję sięgnę po drugą część.

Alwina miała nadzieję na spokojne spotkanie z przyjaciółkami po wielu latach. Jednak Lilianna i Wiki potrzebują ratunku. Zaczęły rozgrzebywać tajemnicę z przeszłości i mogą być z tego niezłe tarapaty. Dziewczyny potrzebują kogoś rozsądnego i opanowanego. Tylko, czy dawna sprawa nie wciągnie także Aliny? W drugiej części nadmorskiej serii poznajemy kolejną bohaterkę - Alwinę. Jest to bardzo rozgadana i życzliwa osoba z ciekawą, ale trudną przeszłością. Głównym wątkiem historii jest dawna tajemnica morderstwa, ale pojawiają się tutaj także miłosne dylematy. Bardzo polubiłam Dziwnowo, które kojarzy mi się z latem i wakacjami. Nadaje ono też powieści bardzo dobry klimat. Przez większą część książki nie mogłam oderwać się od czytania, ponieważ jest mocno intrygująca i porywająca.

To trzeci tom cyklu "Kobiety z odzysku". Niegrzeczna książka z którą chodzi się do łóżka za sprawą Felicji i Agaty. ★Zuza, Gośka i Fela wracają do akcji po trzech latach od wydarzeń z drugiego tomu, gdy w ich życiu pojawiają się perypetie. Życie nie zanosi próżni i u każdej z kobiet coś się zmieniło. Zuzka, będąc wreszcie w stabilnym związku z Ahmedem odkrywa jego skrywane marzenie o posiadaniu potomstwa. Gośka, po modulacji profilu firmy dojrzewa do decyzji o legalizacji związku z Igorem. Fela, zaskakuje przyjaciółki wplątując się w biurowy romans. Do poznanych wcześniej przyjaciółek dołącza barwna postać czwartej kobiety z odzysku i wnosi wiele pozytywnych zmian. Z Agatą, nie można się nudzić, zwłaszcza, gdy wraz z nią do akcji wkracza dwóch apsztyfikantów. Którego wybierze Agata? Jak ułoży się życie Felicji, Zuzanny i Małgorzaty? Przeczytajcie sami. Trzeci tom cyklu zdecydowanie przebija dwa pierwsze. Akcja jest bardziej realistyczna i za sprawą wprowadzenia czwartej postaci nabiera tempa. Książka którą przyjemnie się połyka 😋. Polecam.

Nie ma wieku nieodpowiedniego, który byłby granicą za którą czegoś nie wypada, bądź coś nie przystoi. Każdy ma szansę na miłość, samorealizację, sięganie po szczęście. I choć osobiście często drżę na myśli o 40stce, to po lekturze tej książki chcę czerpać z życia jak najwięcej! Bohaterki „Czterdzieści minus” to odważne, wyzwolone trzydziestosześcioletnie mieszkanki Wrocławia. Ich wieloletnia przyjaźń trwa od studiów z kulturoznawstwa, a niegasnąca potrzeba kochania i bycia kochaną jest tym czego każda z nich pragnie. Lekko zwariowane, z kompleksami, które ma każda z nas, mimo wielu zakrętów i trudności pielęgnują trudną sztukę kobiecej przyjaźni. Autorka stworzyła serię o silnych, nowoczesnych kobietach. Akcja wciąga nas od pierwszych stron, a każdą kartkę przekładamy z wypiekami na policzkach. Bywa romantycznie, pikantnie, smutna i zabawnie. „Czterdzieści minus” okazała się idealną pozycją na weekend majowy. A już niebawem premiera kolejnego tomu serii ❤️

,,No popatrz: ich małżeństwo się rozpada, mama jest na tej terapii... Mogłoby się wydawać, że to właśnie ten dwór przyniósł im pecha. Nawiedzone miejsce." Przed wami drugi tom cyklu Przylądka wichrów. Jest to wznowienie z 2019 roku. Są na świecie ludzie, którzy po prostu mają dar do pisania różnych opowieści. Którzy potrafią z czułością opisywać szczęście postaci, poddawać ich lekkiemu zakłopotaniu, które niepostrzeżenie wkrada się do ich myśli, oraz zagadkowo wprowadza drobne sytuacje, które potrafią zmieniać ich życie. Pani Agnieszka z pewnością ten dar posiada. Ukazuje nam czasami burzliwe życie ale od strony takiego spokoju, jakby ciszy, która prędzej czy później ukoi ich nerwy. Dosłownie daje nadzieję na lepsze jutro pokazując, że każda postać w naszym życiu nie pojawia się bez powodu. Spokój w niej zawarty jest odczuwalny za pomocą słów narratora, który to opisuje nam co u kogo się dzieje. Pomimo tego, że to jedna książka, zawiera w sobie jakby trzy osobne historie, gdzie to postacie zmagają się z innymi problemami. Właśnie to daje też taki odzew normalności, gdyż w zwykłym życiu wydaje nam się, że tylko my mamy jakieś mniej dobre przypadki. Pozycja więc ukazuje, że każdy z nas ma jakieś problemy, tylko dotyczą innych spraw, a i waga ich zależy tylko od tego w jakiej mocy dla nas są ważne. Bohaterzy chcą tutaj pielęgnować swoją prywatność. Jedni odnowili dawny dwór przemieniając go w hotel i niepokoi ich przybysz, który należał kiedyś do rodziny posiadającej wtedy ten zaniedbany budynek. U kogoś innego zaczynają się pojawiać coraz większe tajemnice, które niepokojąco mogą zagrozić pewnemu związkowi. A jeszcze ktoś inny wciąż czeka na mamę, która kiedyś ją zostawiła. Ona nie zna prawdy, a tego, co znajomi zdążyli się dowiedzieć również nie ukazuje się w kolorowych barwach. Mówią tutaj, że postępowanie innych przekonuje ich do opinii o nich. Czyżby zatem oznaczało to, że każdy ma serce, ale nie u wszystkich wybija rytm miłości? Najciekawsze było dla mnie to jak ktoś się tutaj pojawiał, to miałam ochotę normalnie wyglądać za nim, jakby zza okna, żeby zobaczyć kto to taki może być, skąd przyjechał i co tutaj robi. Ta ciekawość czytelnika bierze się z cichych rozmów, jakichś domysłów czy też poczucia zagrożenia. Jestem nawet w stanie stwierdzić, że ten cykl spodoba się ludziom bardziej spokojnym, którzy nie szukają kłótni, tylko zawsze wolą spokojniejsze rozwiązania:-) Mnie tą cierpliwością zachwyciła, dlatego ją polecam:-)

Na początku książka zaciekawiła mnie ciekawą kreacją głównej bohaterki, oryginalnym poczuciem humoru w narracji, ale potem zaczęła mnie jednak nieco nudzić, nawet wątek kryminalny nie był dla mnie bardzo przekonujący. Niewątpliwie jednak jest to książka przyjemna :)

KROK W PRZESZŁOŚĆ Kilka lat temu otrzymałam od wydawnictwa Filia egzemplarz recenzencki powieści Agnieszki Jeż "Taka miłość się zdarza". Jeszcze wówczas nie znałam autorki oraz nie wiedziałam, że jest to trzeci i zarazem ostatni tom cyklu "Dom pod trzema lipami". Książka mi się spodobała, pióro autorki przypadło do gustu, wiec chciałam poznać wcześniejsze wydarzenia, które doprowadziły Klarę Majewską do szczęśliwej miłości, rozliczenia z przeszłością i odnalezienia nowej rodziny. A tymczasem minęło sporo czasu zanim sięgnęłam po "Serce z szuflady" - powieść, od której wszystko się zaczęło... Jestem miło zaskoczona, że po dłuższej przerwie tak szybko i łatwo odnalazłam się w tej ciepłej, wzruszającej i intrygującej historii. Klara żyje pod presją przeznaczenia. Jej przodkinie - babcia i mama samotnie wychowywały swoje córki, a ona wiążąc się z Pawłem miała nadzieję przerwać ten zaklęty krąg. Tymczasem narzeczony tuż przed zaplanowanym ślubem zrywa zaręczyny i zwraca jej wolność, co Klara postrzega jako pech, a nawet fatum. W tej trudniej sytuacji dziewczyna decyduje się na wyjazd do Krakowa aby tam zająć się mieszkaniem, które odziedziczyła po zmarłej niedawno prababci Emilii. Bohaterka chce uporządkować rzeczy krewnej, pozałatwiać spadkowe formalności i ostatecznie sprzedać mieszkanie w ponad stuletniej Kamienicy pod trzema lipami, która pozostaje w rodzinie od pokoleń. Splot nieoczekiwanych okoliczności skłania jednak Klarę do zmiany decyzji. Wydaje się, że mieszkanie na Wiślnej może stać się dla niej wymarzonym domem, ale ma też swoje tajemnice. Dziewczyna odnajduje w mieszkaniu pamiętnik prababci, który rzuca zupełnie nowe światło na losy rodziny Majewskich. Pojawia się mnóstwo zagadek i znaków zapytania. Czy Klarze uda się rozwiązać te łamigłówki i znaleźć wszystkie odpowiedzi? Spotkanie z trzema, a dokładnie nawet czterema pokoleniami kobiet Majewskich było ekscytującą przygodą. Z ochotą udałam się do Krakowa aby poznać od początku ich skomplikowane losy. Teraźniejszość przeplata się tu z przeszłością, pamiętnik prababci jest świetnym sposobem na wprowadzenie retrospekcji, a obecne wydarzenia pozwalają zajrzeć za kulisy stosunków międzypokoleniowych w tej rodzinnej opowieści. Moim zdaniem to właśnie przeszłe wydarzenia stanowią o wyjątkowości fabuły. Autorka powołała do życia intrygujących bohaterów, przede wszystkim kobiety, których postępowanie wzbudza sporo emocji. Zastanawia mnie mocno postać Klary. Nie pamiętam, żeby w trzecim tomie dziewczyna tak mnie irytowała swoim zachowaniem. Bohaterka jest niedojrzała, mocno zapatrzona w siebie i samolubna. Jej relacje z Dorotą - kobietą o zupełnie innym temperamencie i osobowości kompletnie nie przypominają więzi łączącej matkę i córkę. Zdecydowanie lepiej układają się natomiast stosunki wnuczki z babcią Elżbietą, której zrównoważony charakter i mądrość życiowa sprawiają, że Klara może zwrócić się do seniorki z każdym problemem. Doświadczona starsza pani, ciepła, mądra i wyrozumiała stara się doradzić zachowując bezstronność i jest dla wnuczki ogromnym autorytetem. To zdecydowanie moja ulubiona postać w tej powieści. Prawdopodobnie właśnie dzięki babci wnuczka dojrzewa emocjonalnie i życiowo, gdyż z czasem podejmuje coraz bardziej trafne decyzje, a jej zachowanie tak nie razi. Agnieszka Jeż skupiła się w tej powieści przede wszystkim na życiu pań Majewskich, które pełne jest zakrętów i niespodzianek. Możemy podziwiać siłę kobiet i ich determinację oraz obserwować przemiany, jakie zachodzą w ich wnętrzach. Autorka zadbała też o klimat dawnych czasów, który zauważamy najpierw w mieszkaniu prababci, a potem przenika on ze stron odnalezionego w szufladzie toaletki pamiętnika. Lubię takie nastrojowe, emocjonujące historie. Cieszę się, że po dłuższym czasie powróciłam na Wiślną do Kamienicy pod trzema lipami. Teraz przede mną kontynuacja w powieści "Za siódmą górą". Już nie mogę się doczekać.

O TYM, ŻE ŻYCIE LUBI ZASKAKIWAĆ... Co jakiś czas czytuję książki Agaty Bizuk i tym razem przyszła pora na drugą w kolejności powieść autorki zatytułowaną "Narzeczona z second-handu". Tym razem zdecydowałam się na audiobook w interpretacji Beaty Kłos i to była naprawdę dobra decyzja. A wiecie dlaczego? Otóż obawiam się, że samodzielna lektura tej historii mogłaby okazać się męcząca. Słów kilka o treści... Michalina Okońska jest dziennikarką w lokalnej gazecie, żoną i matką. Jej mąż Ignacy to typowy hipochondryk i do tego casanova. Kiedy zdrady wychodzą na jaw Miśka z dnia na dzień zostaje samotną matką Borysa. Nie zastanawiając się długo kobieta składa dokumenty rozwodowe i zamierza szybko zamknąć ten rozdział swojego życia. A że nieszczęścia lubią się mnożyć, to i na gruncie zawodowym czeka na bohaterkę sporo niespodzianek. Michalina ma na szczęście szerokie grono znajomych i przyjaciół - ludzi, dzięki którym jest w stanie stawić czoła życiowym porażkom i rozczarowaniom. W otoczeniu Miśki szybko pojawia się pewien przystojniak o oryginalnym imieniu Ariel. Czy mężczyzna okaże się dla bohaterki lekiem na całe zło? "Narzeczona z second-handu" to komedia romantyczna z wątkiem kryminalnym i plejadą barwnych, przewrotnych i nieprzewidywalnych bohaterów. To opowieść pełna absurdalnych sytuacji, które w połączeniu z ironią losu wzbudzają uśmiech oraz... politowanie. Niestety nie kupuję pomysłu, który Agata Bizuk zaproponowała w tej powieści. Całość okazała się nieprzemyślana, niedopracowana, pisana pobieżnie i jakby na tempo w rezultacie wypadła słabo. Rzeczywiście są momenty humorystyczne, sporo zaskakujących sytuacji i luzu, ale czegoś tu jednak ewidentnie brakuje. Mam też zastrzeżenia co do kreacji bohaterów. W większości przypadków wzbudzali oni moją irytację (co nie byłoby złe zważywszy, że to też są emocje), okazali się nazbyt przerysowani, wręcz karykaturalni. Niektóre dialogi zamiast dawki humoru dostarczały zażenowania, a wydarzenia są na tyle przewidywalne, że bez trudu udaje się rozszyfrować zamysł autorki. Co zatem udało mi się wynieść z tej opowieści? Niestety niewiele... Agata Bizuk stara się zwrócić naszą uwagę na radzenie sobie w różnych trudnych, życiowych sytuacjach. Popełnianie błędów jest ludzkie, ale warto wyciągnąć z tego wnioski oraz popracować nad sobą, swoimi wadami i słabościami. Autorka stawia na przyjaźń, tę prawdziwą, lojalną i niezłomną - po grób. Uczy tolerancji i akceptacji. Pokazuje blaski i cienie macierzyństwa, a przede wszystkim samotnego wychowywania dziecka. Do tego wątek kryminalny na pewno dodaje smaczku i urozmaica opowieść. "Narzeczona z second-handu" to opowieść, która pozostawia po sobie spory niedosyt i rozczarowanie. Dlatego tym bardziej cieszę się, że skorzystałam z wersji audio, którą wysłuchałam z przyjemnością, ale bez większego zaangażowania. Na szczęście nie był to czas stracony, w sam raz na mały relaksik przy pracy.

Lekka książka na leniwe popołudnie, ale... Pomijając, że główna bohaterka robi się coraz bardziej naiwna, ale ok, to dlaczego jest tyle błędów? Literówki, kot w poprzednich tomach nazywa się Włóczęga, a teraz Wędrowiec, właściciele wynajmowanego pokoju w poprzednich częściach to Cieślikowie, a teraz nagle Dobrzańscy... Rany jak to irytuje. Korekta to czytała przed wydrukiem?

Drugi tom cyklu "Dom Pod Trzema Lipami". Kontynuacja kobiet Majewskich. Pierwszy tom skończył się tak nie jasno, że musiałam się dowiedzieć co będzie działo się dalej, jak potoczą się dalsze losy Klary Majewskiej. Fabuła wciąga, czyta się z zainteresowaniem. Mamy piękne opisy przyrody, gór i Krakowa. Jest to też powieść o znaczeniu przyjaźni, o relacjach rodzinnych. Nie mogę tylko uwierzyć, że Klara nie wypytała Staszka o jego wcześniejsze życie nim z nim zamieszkała i poszła z nim do łóżka. Drugi tom sagi kończy się tak, że muszę sięgnąć po kolejny tom.

Pierwsze wesele – Karolina Wilczyńska (tom 1) Audiobook czytany przez panią Domańską to prawdziwe mistrzostwo świata – sposób, w jaki oddaje postacie, dodaje historii życia i humoru, sprawia, że trudno odłożyć słuchawki. I właśnie dzięki temu jeszcze bardziej irytowała mnie główna bohaterka, Tosia Stecka. Takiej naiwnej i czasem wręcz irytująco głupiej osoby dawno nie spotkałam – zakochanie i zauroczenie to jedno, ale od samego Oskara Wierzbickiego śmierdziało na kilometr, a do Tosi nic nie docierało. Mimo to książka jest naprawdę przyjemna, lekka i wciągająca. Fabuła kręci się wokół przygotowań do ślubu, rodzinnych tajemnic i emocji, które balansują między wzruszeniem a uśmiechem. Wilczyńska dobrze łączy humor, rodzinne konflikty i miłosne perypetie, dzięki czemu książkę czyta (lub słucha) się jednym tchem. Podsumowując: Tosia mnie wkurzała, ale historia wciągnęła. Lekka, zabawna i pełna emocji – idealna do słuchania lub sięgnięcia po ebooka. I tak, jak już zaczęłam, nie mogę się doczekać kolejnej części.

Bardzo dobra książka. Konfrontacja młodości ze starością. Klarysa nie godząca się ze swoją demencją, ale i tak ma szczęście trafiając do takiego domu. Marta ,mimo swoich uprzedzeń znajdująca zadowolenie z pracy z seniorami. Starość w tym ośrodku przedstawiona pozytywnie, czego życzę wszystkim seniorom.

Nie czytałam pierszej częśći "Rodzinnych szarad", ale nie przeszadzało mi to w zrozumieniu akcji i poznaniu bohaterów. Powieść o trudnych relacjach międzyludzkich zmusza do przemyśleń. Życie głównej bohaterki Wandy nie jest monotonne. Matka 2 córek i syna, opiekunka prawna wnuczki ma życie pełne wrażeń. Stara się fizycznie jak i radą pomagać swoim dzieciom. Dba również o swoją dalszą rodzinę i przyjcióki. Jest mądrą kobietą, godną do naśladowania. Problemy opisane w książce to samo życie. Jedna córka nie wie kto jest ojcem jej dzieci, druga ma problemy małżeńskie, syn wiąże się z dużą starszą kobietą. Wanda cieszy się każdą dobrą zmianą w ich życiu, potrafi dostrzec ich starania.

Czy życie po magicznej czterdziestce, ta "druga połowa" to synonim nudy, ewentualnie przez optymistów nazywany przekornie stabilizacją? Czy wtedy to już tylko ciepłe kapcie i stado kotów? Od kiedy poznaliśmy ekipę wrocławskich przyjaciółek w pierwszej części "Czterdzieści minus" minęło kilka lat. Kobietom przybyło nieco zmarszczek, kilogramów, zmartwień, ale i powodów do dumy i radości. Aśka uciekła przed swoją ponurą rzeczywistością do Londynu, gdzie, choć szczęśliwa u boku Tomasza, próbuje zagłuszyć ból serca zatapiając się w pracy. Karola trafia na kolejnych beznadziejnych facetów, który to fakt coraz bardziej utwierdza ją w przekonaniu, że powinna pozostać singielką i "psią mamą" po wsze czasy. Dla równowagi po przeciwnej stronie do porażek związkowych otrzymuje jednak wreszcie sukces zawodowy. Magda całkiem nieźle ogarnia temat prowadzenia Czekoladziarni, a jej życie wydaje się być całkiem stabilne... no może gdyby nie niedomknięta ciągle sprawa z ekspartnerem, a ojcem jej dziecka. Anita z kolei planuje wreszcie wrócić do pracy. Trochę, aby odciążyć Magdę, a przede wszystkim po to, aby nie zwariować. Los jednak ma dla niej swój scenariusz, który bez względu na wątpliwości będzie musiała zrealizować. Cztredziestokilkuletnie bohaterki po raz kolejny udowadniają nam, że w życiu można sobie planować, można antycypować do woli, snuć najbardziej ponure lub najradośmiejsze scenariusze, a i tak prędzej czy później przyjdzie moment, w którym będziemy musieli wziąć na klatę fakt, że nie na wszystko mamy wpływ. Jasne, warto planować, być przygotowanym i mieć jakiś życiowy plan B, ale czasami trzeba odpuścić i pozwolić życiu się dziać. Z mniejszą lub większą skutecznością tak próbują żyć nasze książkowe wrocławianki. I choć los rzuca im, jak każdemu, co jakiś czas zmurszałą kłodę pod nogi, trzymając się pod ręce (nawet, jeśli tylko mentalnie, a nie fizycznie), są w stanie przeskoczyć każdą przeszkodę. Bo mimo wielu zmiennych, mają w swoim życiu jedną potężną stałą - swoją przyjaźń.

„Lato w Pensjonacie pod Bukami” to zbiór dziesięciu opowiadań autorstwa znanych polskich pisarek, w tym Agnieszki Krawczyk, Doroty Gąsiorowskiej, Magdaleny Witkiewicz, Marzeny Rogalskiej i innych. Akcja wszystkich historii toczy się w urokliwym pensjonacie położonym w Bieszczadach, prowadzonym przez panią Różę. Każde opowiadanie przedstawia losy innych bohaterów, którzy przyjeżdżają do pensjonatu, szukając ukojenia, nowych początków lub rozwiązania życiowych problemów. Pensjonat pod Bukami to miejsce, które przyciąga zagubione dusze. Goście pensjonatu to osoby z różnymi historiami: młode małżeństwa, zwaśnione siostry, dawni kochankowie czy samotne serca. Każdy pokój w pensjonacie zdobi grafika z cytatem z wiersza Edwarda Stachury lub piosenki zespołu Stare Dobre Małżeństwo, co dodaje miejscu magicznego charakteru i wpływa na refleksje bohaterów. Każda z autorek wnosi do antologii swój unikalny styl, jednak wszystkie opowiadania łączy ciepło, empatia i głębokie zrozumienie ludzkich emocji. Historie są pełne nadziei, pokazują siłę wspólnoty i możliwość rozpoczęcia wszystkiego od nowa. Czytelnicy doceniają książkę za jej relaksujący klimat i zdolność do wzruszania. „Lato w Pensjonacie pod Bukami” to ciepła i wzruszająca lektura, która przenosi czytelnika w malownicze Bieszczady, do miejsca pełnego magii i nadziei. Dzięki różnorodności opowiadań i głębi emocjonalnej, książka zadowoli zarówno miłośników lekkich historii, jak i tych poszukujących głębszych przeżyć literackich.

Sedno życia – Katarzyna Kielecka Ja już to wiem; będę sięgać po książki Katarzyny Kieleckiej! A Ty❓ 💖Ta powieść, to moje drugie spotkanie z autorką. I jak wspomniałam: nie ostatnie. Katarzyna Kielecka ma doskonałe i wciągające pióro. Pisze powieści obyczajowe, ale… po raz kolejny zaskoczyła mnie niesamowita zdolnością wchodzenia w przysłowiowe buty kobiet, choć nie tylko. Sedno życia, to powieść napisana z humorem, dystansem a jednak znajomością psychiki kobiety odrzuconej przez ojca i brata. Choć czy faktycznie brat również nie akceptuje Edyty❓ 💖Zakompleksiona i zdystansowana do życia, ale nade wszystko do siebie kobieta, niezwykle powoli odkrywa co jest ważne dla niej samej w życiu. Jak ma oceniać siebie nie kierując się wpajanymi przez ojca ocenami. Autorka wykreowała doskonałych bohaterów. Nietuzinkowych, z poczuciem humoru, różniących się wieloma cechami, dzięki czemu czytelnik ma przed sobą całą gamę barwnych postaw ludzkich. 🚩„Sukienki były krótkie wyraźnie eksponowały kolana.. Tu akurat nie mogłam się czepiać. Nawet mnie to rozbawiło: smukłe i silne nogi plus zdrowe i mocne zęby- całkiem jak dorodna klacz. Prawdziwa gratka dla koniokrada.” Już na początku historii autorka chce, abyś się uśmiechał czytelniku❗ 🚩„Najgorsze do przyjęcia było to, co szalało nad niskim czołem. Niewiele odbiegało od kołtuna. Miałam długie i gęste włosy, które jednak nie dawały mi szans na upięcie w gładki koczek. Za dużo tego, za bardzo wiło się w każdą stronę, zbyt intensywnie żyło własnym życiem niczym stado oszalałych sprężyn. Koczkodan to ja. I jeszcze, jakby wszystkiego było za mało, te pokręcone mendy połyskiwały miedzią!” 💖Czyż nie cudowny, ciepły, radośnie swobodny opis wyglądu bohaterki? Od razu ją polubisz czytelniku! Sfrustrowana kobieta otrzymuje od brata propozycję pracy w banku, kiedy poniosła sromotne fiasko w pracy nauczycielskiej. „Jak ja nienawidzę tej roboty! – zrzędziłam w drodze do domu, lecz słyszała mnie tylko toyota. – Cholera, nie znoszę jej prawie tak, jak pracy w szkole. Powinnam zostać pasterzem owiec na jakiejś trudno dostępnej hali, a najlepiej kozicą górską. Kozicą samotnicą.” Nie dość, że już pałasz czytelniku miłością do tej niesubordynowanej kobiety, to jeszcze uśmiechasz się pod nosem, oczami wyobraźni widząc Edytę skaczącą i pobekującą niczym opisana kozica. Czyż nie? 💖A takie stwierdzenie zasłyszała nasza bohaterka o sobie, kiedy przechodziła obok pomieszczenia socjalnego:” Błyskotliwa i z poczuciem humoru. W dodatku jest na czym oko zawiesić. Ciekawe, dlaczego zwykle jest taka nadęta?” 💖No i przepadasz z kretesem czytelniku. Masz wszelkie dane, aby w głowie mieć obraz butnej, pięknej kobiety, która nie zdaje sobie sprawy z własnych wartości. Przypadek sprawia, że Edyta dowiaduje się o własnej chorobie nowotworowej. I tutaj Edyta wykazuje się niezwykłym dystansem do siebie. 🚩„Wprawdzie zutylizowano moje jajniki, jajowody i wszelkie szanse na zostanie matką, istniała jednak nadzieja, że będę żyć. Ucieszyłam się, bo macierzyństwo miałam w nosie, a z życiem czułam się dość mocno związana i to od niemal trzydziestu lat. Byle jakie ono, to fakt, ale przyzwyczaiłam się do trwania na tym padole i nie chciało mi się zmieniać lokalizacji.” 💖Podczas leczenia Edyta wpada na przyjaciółkę z dawnych, szkolnych lat, Agatę. Obie poddają się zabiegom chemii. Odnawiają swa brutalnie przecięta nić przyjaźni i stają się sobie ponownie niezwykle bliskie. Agata ma synka, którego wychowuje samotnie. Dzięki Grzesiowi Edyta uczy się cierpliwości, uważności i zrozumienia postrzegania świata oczami dziecka. Uczy się jak leczyć duszę radosnym, niepohamowanym śmiechem, nawet jak oswajać strach przed życiem. 💖Autorka nie stroni od opisów przyrody czy porody, ale jej opisy wciągają i pozwalają czytelnikowi „zobaczyć”, poczuć, posmakować. To dar. 💖Autorka nie stroni również od trudnych zagadnień związanych z lękami przed śmiercią, przeżywaniem żałoby oraz zrozumieniem sensu życia. Katarzyna Kielecka uzmysławia nam zasady, jakimi kierujemy się podczas procesu wychowanie dzieci, choć nikt tego nas nie uczy. Pokazuje, co jest dla nas samych ważne w życiu. Co nami kieruje, co nas cieszy, a co spędza sen z powiek. Całość przeplatana autentycznymi opisami zabawnych sytuacji, w jakie los wplątuje naszą bohaterkę. 🚩„Usiadłam na stołku i czekałam na napój. Znów zaszumiało i dla odmiany na wyświetlaczu odczytałam lakoniczny komunikat, że bez opróżnienia pojemnika na fusy raju nie dostąpię. Zdusiłam w sobie przekleństwo i nieco już niecierpliwie spełniłam życzenie maszyny. Kolejny raz opadłam na stołek i puknęłam guzik zdecydowanie mocniej. Ekspres chyba uparł się , żeby się ze mną pokłócić , bo po chwili wyświetlił hiobową wieść o tym, że skończyła mu się kawa.” 💖Reasumując jeśli sięgniesz po te powieść przejdziesz przez całą gamę emocji. Książka jest warta przeczytania. Serdecznie polecam❗💖

Jak ja lubię bajki, aż wstyd ;p czyta się rewelacyjnie, wakacyjnie. Powiastka jest słoneczkowa, radosna. Niezmiennie ciepła i rozświetlona, mimo różnych perypetii bohaterów. Jest w niej patriotyzm i ten wielki, i ten lokalny, trochę historii, i geografii, malarsko rzeźbiarskie Kaszuby. To tylko i wyłącznie moja opinia, jednak żeby przekonać się jaka jest naprawdę musicie ją sami przeczytać. Troszkę się dzieje, ale bajka mmm...