Dogonić miłość

Nie czytałam pierszej częśći "Rodzinnych szarad", ale nie przeszadzało mi to w zrozumieniu akcji i poznaniu bohaterów. Powieść o trudnych relacjach międzyludzkich zmusza do przemyśleń. Życie głównej bohaterki Wandy nie jest monotonne. Matka 2 córek i syna, opiekunka prawna wnuczki ma życie pełne wrażeń. Stara się fizycznie jak i radą pomagać swoim dzieciom. Dba również o swoją dalszą rodzinę i przyjcióki. Jest mądrą kobietą, godną do naśladowania. Problemy opisane w książce to samo życie. Jedna córka nie wie kto jest ojcem jej dzieci, druga ma problemy małżeńskie, syn wiąże się z dużą starszą kobietą. Wanda cieszy się każdą dobrą zmianą w ich życiu, potrafi dostrzec ich starania.

Recenzja powieści Nataszy Sochy "(Nie) miłość. Z tobą i bez ciebie" z pewnością nie jest łatwa. Autorka podejmuje temat skomplikowanej relacji, w której niełatwo wyczuć jednoznacznie pozytywne czy negatywne emocje – związek Cecylii i Wiktora to pole minowe, w którym od dawna zbrakło miłości, ale i rozłąka nie jest prosta. Socha portretuje małżeństwo w sposób niejednoznaczny i nieoczywisty, pokazując, że pomimo wypalenia i rutyny, które zdominowały ich relację, obowiązek, a nawet resztki przywiązania mogą sprawić, że ludzie pozostaną ze sobą w kluczowych chwilach. Wypadek Cecylii staje się dla małżonków punktem zwrotnym, choć nie w sposób oczekiwany. Jest czymś w rodzaju wymuszonej konfrontacji z ich rzeczywistością – nie mogą już udawać, że w ich relacji nie ma problemu, bo stają się na siebie niejako skazani. Wiktor, mający już życie poza związkiem, musi odłożyć swoje pragnienia, a Cecylia, zmuszona do przyjęcia jego pomocy, odkrywa, jak małżeństwo, nawet pozbawione czułości, staje się próbą lojalności. Socha pokazuje, że „niemiłość” to stan złożony i paradoksalny. Oboje walczą o własną przestrzeń, ale i nie umieją tej drugiej osoby całkowicie wykluczyć ze swojego życia. Książka jest więc refleksją nad samą definicją miłości – czy jej brak oznacza koniec, czy tylko stagnację, z której można się jeszcze podnieść? Historia Cecylii i Wiktora nie daje prostych odpowiedzi, ale zadaje pytania, które każdy czytelnik może rozważyć w kontekście własnych relacji. Socha stawia przed nami lustro, zmuszając do zastanowienia się nad własnymi relacjami i nad tym, czym jest prawdziwe uczucie. Poprzez losy Cecylii i Wiktora autorka zdaje się sugerować, że miłość to nie tylko namiętność czy romantyczne uniesienia, ale często także prozaiczna codzienność, w której radość miesza się z rozczarowaniem. „Niemiłość” to stan, w którym bohaterowie tkwili już długo – odizolowani od siebie, wyczerpani narastającą obojętnością, lecz wciąż dziwnie powiązani czymś trudnym do zdefiniowania. Powieść jest napisana z dużą wrażliwością na detale. Socha opisuje drobne gesty, momenty ciszy, codzienne frustracje i niespełnione oczekiwania, tworząc portret relacji bardziej autentyczny niż romantyczny. Małżeństwo Cecylii i Wiktora to coś w rodzaju „cichego frontu” – pełne wzajemnych ran, pretensji, ale i cichego zrozumienia, które utrzymuje ich przy sobie, choćby na poziomie odpowiedzialności czy poczucia obowiązku. Warto docenić, jak autorka unika moralizatorskiego tonu. Nie ocenia swoich bohaterów, pozwala im być niedoskonałymi, pogubionymi, a nawet niekonsekwentnymi w działaniach i uczuciach. Dzięki temu ich historia nie jest jedynie „moralną lekcją” o konsekwencjach braku miłości, ale raczej realistycznym, psychologicznym portretem ludzi, którzy próbują odnaleźć sens w trudnej rzeczywistości. "(Nie) miłość. Z tobą i bez ciebie" to nie tylko opowieść o zaniku uczuć, ale też o poszukiwaniu odpowiedzi na pytanie, czym naprawdę jest miłość, a czym staje się życie bez niej. Dla jednych może być przestrogą, dla innych – cenną lekcją, że związek to proces wymagający wysiłku i odwagi, a nie jedynie biegłość w uniesieniach. Socha oferuje nam historię, która zmusza do refleksji, pozostawia ślad i sprawia, że po jej przeczytaniu długo nie możemy zapomnieć o Cecylii i Wiktorze oraz ich skomplikowanym, choć na swój sposób pięknym dramacie.

Edyta Świętek to popularna autorka skupiająca się na tworzeniu powieści obyczajowych z wątkami romantycznymi czy też z historią w tle. „Dom lalek” jest naszym pierwszym papierowym spotkaniem. Anita to niedoceniana szara myszka z niską samooceną co ma podstawy m.in. w jej wyglądzie czy trudnościach społecznych. Jednak zajmuje się zawodem, który wymaga dużej pewności siebie - jest trenerem personalnym. Pewnego dnia poznaje Mikołaja, mężczyznę idealnego. Pozornie. I znów wpadamy w schemat? Nic bardziej mylnego. Historia, w której nie wszyscy są lśniący, piękni i bogaci. Tutaj przoduje brzydota nie tylko zewnętrzna, ale także wewnętrzna. Pojawia się motyw prześladowania. Dodatkowo autorka szarpnęła się na poryte zakończenie co skutkowało u mnie niekontrolowanym wybuchem śmiechu. W trakcie czytania również podśmiechiwałam. Przyjemna lekka lektura, która jest idealną odskocznią od trudnych tematów. Bardzo dobry pomysł na historię, świetne wykonanie z efektem wow. Dasz się zaskoczyć?😏

Jak ja lubię bajki, aż wstyd ;p czyta się rewelacyjnie, wakacyjnie. Powiastka jest słoneczkowa, radosna. Niezmiennie ciepła i rozświetlona, mimo różnych perypetii bohaterów. Jest w niej patriotyzm i ten wielki, i ten lokalny, trochę historii, i geografii, malarsko rzeźbiarskie Kaszuby. To tylko i wyłącznie moja opinia, jednak żeby przekonać się jaka jest naprawdę musicie ją sami przeczytać. Troszkę się dzieje, ale bajka mmm...

Agata i Pola to siostry, obydwie mają swoje problemy, ale zawsze się wspierają. Agata to prawie czterdziestoletnia kobieta, której marzeniem jest wyjść z mąż i mieć dziecko. Niestety kandydatów brak, na drodze pojawia się jej były, Agata wie jednak że nie wchodzi się dwa razy do tej samej rzeki, ale czy na pewno ? Pola z kolei, to dziewczyna po przejściach, w przeszłości w wypadku komunikacyjnym straciła miłość swojego życia , a ona sama straciła zdrowie i teraz porusza się na wózku. Psychicznie też bardzo mocno to przeżyła. Dziewczyny wybierają się w wspólną podróż ,w której poznają się jeszcze bardziej i zbliżają do siebie. Lektura jest gatunku łatwych i lekkich , mi niestety niemiłosiernie się dłużyła.

Lekka powieść obyczajowa. Główna bohaterka Magda jest singielką. Pracuje we wspólnocie mieszkaniowej jako księgowa. Notorycznie spóźnia się do pracy. Mieszka z kotem Mańkiem w wynajmowanym mieszkaniu, które niestety musi opuścić, ponieważ wnuk właściciela wraca do Polski po pobycie w Anglii. Do przeczytania na jeden wieczór. Polecam

KROK W PRZESZŁOŚĆ Kilka lat temu otrzymałam od wydawnictwa Filia egzemplarz recenzencki powieści Agnieszki Jeż "Taka miłość się zdarza". Jeszcze wówczas nie znałam autorki oraz nie wiedziałam, że jest to trzeci i zarazem ostatni tom cyklu "Dom pod trzema lipami". Książka mi się spodobała, pióro autorki przypadło do gustu, wiec chciałam poznać wcześniejsze wydarzenia, które doprowadziły Klarę Majewską do szczęśliwej miłości, rozliczenia z przeszłością i odnalezienia nowej rodziny. A tymczasem minęło sporo czasu zanim sięgnęłam po "Serce z szuflady" - powieść, od której wszystko się zaczęło... Jestem miło zaskoczona, że po dłuższej przerwie tak szybko i łatwo odnalazłam się w tej ciepłej, wzruszającej i intrygującej historii. Klara żyje pod presją przeznaczenia. Jej przodkinie - babcia i mama samotnie wychowywały swoje córki, a ona wiążąc się z Pawłem miała nadzieję przerwać ten zaklęty krąg. Tymczasem narzeczony tuż przed zaplanowanym ślubem zrywa zaręczyny i zwraca jej wolność, co Klara postrzega jako pech, a nawet fatum. W tej trudniej sytuacji dziewczyna decyduje się na wyjazd do Krakowa aby tam zająć się mieszkaniem, które odziedziczyła po zmarłej niedawno prababci Emilii. Bohaterka chce uporządkować rzeczy krewnej, pozałatwiać spadkowe formalności i ostatecznie sprzedać mieszkanie w ponad stuletniej Kamienicy pod trzema lipami, która pozostaje w rodzinie od pokoleń. Splot nieoczekiwanych okoliczności skłania jednak Klarę do zmiany decyzji. Wydaje się, że mieszkanie na Wiślnej może stać się dla niej wymarzonym domem, ale ma też swoje tajemnice. Dziewczyna odnajduje w mieszkaniu pamiętnik prababci, który rzuca zupełnie nowe światło na losy rodziny Majewskich. Pojawia się mnóstwo zagadek i znaków zapytania. Czy Klarze uda się rozwiązać te łamigłówki i znaleźć wszystkie odpowiedzi? Spotkanie z trzema, a dokładnie nawet czterema pokoleniami kobiet Majewskich było ekscytującą przygodą. Z ochotą udałam się do Krakowa aby poznać od początku ich skomplikowane losy. Teraźniejszość przeplata się tu z przeszłością, pamiętnik prababci jest świetnym sposobem na wprowadzenie retrospekcji, a obecne wydarzenia pozwalają zajrzeć za kulisy stosunków międzypokoleniowych w tej rodzinnej opowieści. Moim zdaniem to właśnie przeszłe wydarzenia stanowią o wyjątkowości fabuły. Autorka powołała do życia intrygujących bohaterów, przede wszystkim kobiety, których postępowanie wzbudza sporo emocji. Zastanawia mnie mocno postać Klary. Nie pamiętam, żeby w trzecim tomie dziewczyna tak mnie irytowała swoim zachowaniem. Bohaterka jest niedojrzała, mocno zapatrzona w siebie i samolubna. Jej relacje z Dorotą - kobietą o zupełnie innym temperamencie i osobowości kompletnie nie przypominają więzi łączącej matkę i córkę. Zdecydowanie lepiej układają się natomiast stosunki wnuczki z babcią Elżbietą, której zrównoważony charakter i mądrość życiowa sprawiają, że Klara może zwrócić się do seniorki z każdym problemem. Doświadczona starsza pani, ciepła, mądra i wyrozumiała stara się doradzić zachowując bezstronność i jest dla wnuczki ogromnym autorytetem. To zdecydowanie moja ulubiona postać w tej powieści. Prawdopodobnie właśnie dzięki babci wnuczka dojrzewa emocjonalnie i życiowo, gdyż z czasem podejmuje coraz bardziej trafne decyzje, a jej zachowanie tak nie razi. Agnieszka Jeż skupiła się w tej powieści przede wszystkim na życiu pań Majewskich, które pełne jest zakrętów i niespodzianek. Możemy podziwiać siłę kobiet i ich determinację oraz obserwować przemiany, jakie zachodzą w ich wnętrzach. Autorka zadbała też o klimat dawnych czasów, który zauważamy najpierw w mieszkaniu prababci, a potem przenika on ze stron odnalezionego w szufladzie toaletki pamiętnika. Lubię takie nastrojowe, emocjonujące historie. Cieszę się, że po dłuższym czasie powróciłam na Wiślną do Kamienicy pod trzema lipami. Teraz przede mną kontynuacja w powieści "Za siódmą górą". Już nie mogę się doczekać.

Mroźny Kraków to dla wielu serc najbardziej zmysłowa sceneria na świecie. To tutaj zjawia się Angelika, by stoczyć walkę o kontrakt życia. Jest bezwzględna i gotowa na wszystko, by dopiąć swego. Chociaż to miasto jest dla niej niczym rozżarzony popiół przeszłości, od której chciała się odciąć raz na zawsze. Jej „przeciwnikiem” jest Daniel – magnetyczny prezes korporacji, w dodatku to notoryczny uwodziciel, który jednak gra według własnego, honorowego kodeksu. On również pragnie tej umowy, ale zamierza ją zdobyć na własnych zasadach. Nie cofnie się przed żadną prowokacją, by wygrać to starcie. Czy w świecie wielkich pieniędzy znajdzie się miejsce na płomienny kompromis? Krystyna Mirek słynie z bardzo przystępnego stylu. Książkę przeczytałam błyskawicznie – jest wprost idealna na wieczorny relaks. Autorka nie tworzy wyidealizowanych postaci. Jej bohaterowie mają wady, boją się zranienia i często błądzą, co z pewnością pozwoli Wam się z nimi utożsamić. Mimo poruszania momentami trudnych tematów, z kart powieści bije ogromna dawka nadziei. To literatura, która otuli i daje wiarę w dobre zakończenia. „Miłość z błękitnego nieba” to urocza, choć momentami przewidywalna opowieść o tym, że na zmiany nigdy nie jest za późno. Nie jest to literatura głęboko egzystencjalna, ale świetnie skrojona historia „ku pokrzepieniu serc”. Polecam!

Książka z historią wziętą z życia. Podziwiam Wandę, główną bohaterkę, za jej rozsądek i mądre postępowanie wobec swoich dorosłych dzieci, które nie zawsze postępowały wobec niej, tak jakby tego oczekiwała. Zawsze gotowa do pomocy, pełna empatii i zrozumienia, zaradna i silna w trudnych chwilach.

Chciałabym sie skupić w tej recenzji głównie na postaci Olgi ,bo autorka w tę osobę wpisała wiele ważkich kwestii i jej losy były dla mnie ważne. Olga nie funkcjonuje w powieści jako autonomiczna jednostka, ale jako funkcja: matka, żona, logistyk domowy. Jej życie to niekończąca się lista zadań, w której nie ma miejsca na „ja”. Olga jest uwalana codziennością – dosłownie i w przenośni. Jej zmęczenie jest chroniczne, a brak wiedzy o tym, czym jest „zdrowy egoizm”, sprawia, że każdą próbę pomyślenia o sobie interpretuje jako grzech lub zaniedbanie wobec dzieci. 2. Brak „zdrowego egoizmu” i jego skutki Dla Olgi pojęcie to w ogóle nie istnieje w słowniku. W jej świecie miłość do rodziny jest tożsama z całkowitym samopoświęceniem. Mechanizm wyparcia: Olga wierzy, że jej męczeństwo jest dowodem najwyższej miłości, podczas gdy w rzeczywistości jest to droga do wypalenia. Zatarcie granic: Nie potrafi postawić granicy ani dzieciom, ani mężowi, co sprawia, że rodzina – choć ją kocha – mimowolnie zaczyna ją wykorzystywać, traktując jej obecność i trud jako element stały krajobrazu, jak tlen, którego się nie zauważa, dopóki go nie zabraknie. 3. Społeczne niezrozumienie i „rady” otoczenia To najbardziej bolesny aspekt tego wątku. Olga zderza się z murem niezrozumienia, który ma dwa oblicza: Idealizacja vs. Rzeczywistość: Z jednej strony słyszy, że wielodzietność to „błogosławieństwo”, co sprawia, że nie ma prawa narzekać. Każdy przejaw słabości jest traktowany przez otoczenie jako niewdzięczność. Brak empatii u postronnych: Ludzie patrzą na Olgę przez pryzmat stereotypów. Dla jednych jest „niezaradna”, bo „dała się tak uwiązać”, dla innych jest przedmiotem litości, która podszyta jest wyższością („ja bym tak nie mogła”). Mało kto widzi w niej kobietę, która pod ciężarem obowiązków straciła kontakt z własnymi pragnieniami. 4. Samotność w tłumie Mimo że Olga jest otoczona dziećmi i mężem, jest najbardziej samotną postacią w książce. Jej rodzina jest wielodzietna, ale w tym gwarze nikt nie słyszy jej milczącego krzyku o pomoc. Autorka genialnie pokazuje, że można być w centrum życia rodzinnego, a jednocześnie czuć się kompletnie niewidzialnym. 5. Symbolika „uśmiechu” w kontekście Olgi Tytułowy „jeszcze jeden uśmiech” w przypadku Olgi ma tragiczny wydźwięk. To uśmiech, który ona musi z siebie wykrzesać dla innych, kiedy sama w środku czuje pustkę. Jej wątek uczy czytelnika, że poświęcenie bez granic nie buduje szczęśliwej rodziny, lecz fundament pod wspólną frustrację. Podsumowując: Wątek Olgi to przestroga. To obraz tego, co dzieje się z człowiekiem, gdy społeczne oczekiwania i źle pojęty obowiązek całkowicie zduszą instynkt samozachowawczy. Olga nie wie, co to zdrowy egoizm, bo nikt jej nigdy nie powiedział, że ma do niego prawo – i to jest jej największy dramat.

Obyczajówka i thriller psychologiczny w jednym. Mozna, by powiedzieć, że główna bohaterka sama wpakowała się w kłopoty przez swoją naiwność. Ale czy nie tak wygląda czesto życie? Dla mnie naiwna i ufna wcale nie oznacza głupia. Może poprostu szukająca atencji i aprobaty innych? A to już łatwo wykorzystać, tym bardziej, że po drugiej stronie mamy psychopatyczną manipulatorkę, która realizuje dwój chory plan...

„Tam, gdzie serce twoje” Krystyna Mirek W życiu najważniejsze są dwie rzeczy: odwaga i siła. Odwaga, by podejmować decyzje, które mogą zaważyć na naszej przyszłości, oraz siła, by udźwignąć ich konsekwencje — i uciszyć głos wątpliwości. Laura podejmuje jedną z najtrudniejszych decyzji w swoim życiu. Odchodzi od męża, zabierając ze sobą jedynie walizkę i ukochanego psa. Ma dość życia w złotej klatce, ciągłej kontroli ze strony teściów oraz bolesnych komentarzy dotyczących braku dziecka. Zmęczona ograniczeniami i narzucanymi obowiązkami, postanawia w końcu zawalczyć o siebie i swoje szczęście. Wyrusza nad morze — w miejsce, gdzie nikt nie będzie jej oceniał, a ona sama spróbuje odnaleźć własną tożsamość. Ta nagła decyzja okazuje się kamieniem, który porusza lawinę zdarzeń. W rodzinie Andrychowskich zaczynają wychodzić na jaw długo skrywane sekrety. Co więcej, wybór Laury staje się impulsem także dla jej teściowej, Amelii, by zdobyć się na odwagę i zmienić swoje życie. Czy Paweł, mąż Laury, zrozumie jej decyzję i zawalczy o ich małżeństwo? To opowieść o ludziach, którzy — choć pozornie mają wszystko — nie potrafią cieszyć się codziennością ani pielęgnować relacji. Pogoń za sukcesem sprawia, że gubią to, co najważniejsze: rodzinę, bliskość i prawdziwe życie. A gdy się zatrzymują, często odkrywają, jak bardzo są samotni. Paweł Andrychowski jest tego najlepszym przykładem. Skupiony na pracy i nieustannie motywowany przez ojca, zatraca się w dążeniu do perfekcji. Zapomina o żonie — kobiecie, którą kiedyś kochał i przy której był szczęśliwy. Z czasem ich relacja staje się chłodna i pozbawiona emocji, a Laura przestaje być partnerką, a zaczyna pełnić rolę obowiązku. Czy jej odejście otworzy mu oczy? Podobną drogę przeszedł Alfred Zwoliński — człowiek, dla którego sensem życia stały się bursztyny. Pasja przerodziła się w obsesję, która stopniowo odsunęła go od rodziny. Dopiero starość i choroba uświadamiają mu, jak wiele stracił. Zgromadził skarby, ale utracił to, co najcenniejsze — bliskich. To właśnie Alfred najlepiej rozumie sytuację Pawła. Różnica jest jednak zasadnicza: dla niego jest już za późno, natomiast Paweł wciąż ma szansę wszystko naprawić — jeśli tylko zdobędzie się na odwagę, by żyć na własnych zasadach. Historia bardzo mnie poruszyła i skłoniła do refleksji. Od początku kibicowałam Laurze — jej determinacji, ale też wewnętrznej walce. Z zainteresowaniem obserwowałam przemianę Pawła: jego powolne przebudzenie, dostrzeganie błędów i próbę ich naprawienia. To książka, która przypomina, że czasem warto zaryzykować i postawić wszystko na jedną kartę. Bo może się okazać, że przez lata goniliśmy za czymś, co wcale nie daje szczęścia — a zostawia jedynie pustkę. „Tam, gdzie serce twoje” to piękna, emocjonalna i wartościowa opowieść o wyborach, konsekwencjach i drugich szansach. Cieszę się, że mogłam sięgnąć po to wznowienie — zdecydowanie było warto. Gorąco polecam! Dziękuję Wydawnictwu Harde za egzemplarz recenzencki.

Opowieść o dwojgu ludzi którzy spotykają się na przyjęciu, na które żadne z nich nie miało ochoty iść a nie wypadało odmówić gospodarzom. Paweł przeżył wielką tragedię, po której trudno było mu chcieć żyć dalej- w wypadku stracił żonę i córeczki. Natalia natomiast to samotna matka, od początku musiała liczyć na siebie , nie mając wsparcia w ojcu dziecka jak i swoich rodziców, którzy nie byli zadowoleni z tego jak się potoczyło jej życie. Tych dwoje dostało szansę by móc zbudować coś razem. Pięknie ukazana jest przez autora ich droga, danie sobie pozwolenia na ponowne bycie szczęśliwym, wzajemne zaufanie w trudniejszych momentach a przede wszystkim dojrzała miłość nieoglądająca się na to co powie otoczenie bliższe i dalsze. Polecam !

Dorota po rozstaniu z facetem nie może się jakoś pozbierać. Los na dokładkę szykuje jej niespodziankę. Odbiera telefon i dowiaduje się, że w innej miejscowości w szpitalu leży jej dziadek i wymaga opieki. Jaki dziadek skoro ona żadnego nie miała?! Nawet własnego ojca nie znała, a co dopiero dziadka. No i tak to się zaczęło. Dziadek staruszek bardzo niedostępny, mieszkający gdzieś gdzie psy dupami szczekają 😂początki mieli bardzo trudne, ale Dorota się nie poddawała, mimo że jej życie z dnia na dzień ulegało diametralnej zmianie. Niespodziewanie została właścicielką 2 psów, zyskała dziadka i zaprzyjaźniła się z ludźmi z jego okolic, pojechała do Szkocji poznać własnego ojca, na jej drodze stanęła kobieta, która okazała się mężczyzną, a wreszcie wyprowadziła się na to zadupie i z dnia na dzień pod opieką miała coraz więcej zwierząt. Bardzo fajne, lekkie czytanie, pisane przystępnym językiem, z dużą dawką nieraz czarnego humoru, są momenty wesołe, smutne i nawet wzruszające. Książka daje też do myślenia, rodzina najważniejsza, niestety życie pisze różne scenariusze. Polecam oczywiście. Ps Maga fajna lektorka to czytała.

Kolejna, cudowna książka tej autorki. Dwóch braci łudząco do siebie podobnych od lat nie utrzymują ze sobą kontaktu. Mark pracuje w banku, coraz mniej układa mu się z żoną. Damian jest wolnym ptakiem. Za to, co kiedyś wydarzyło się między nimi postanawia się zemścić. Ale los chce inaczej, okrutnie ale...

Wielka miłość Baśki i Michała. "Ona ogień, on woda. On wyważony, ona wariatka.On mistrz kuchni, dlaniej była to czarna magia, choć Baśka teraz nieźle się wyrobiła. On prawie pedant, ona jeden wielki chaos. A jednak połączyła ich naprawdę wileka miłość. Taka, jak to się mówi, aż po grób." Ta miłość trwała jeszcze dłużej, nawet, gdy Michał był już w grobie. Baśka długo nie mogła żyć bez niego. Oprócz miłości Michała i Baśki jest też druga wielka miłość, jaką przez wiele lat ukrywa Łukasz. Nie tylko miłość jest tu gloryfikowana, jest też przyjażń między grupą osób, którzy mogą na siebie liczyc. Brakowało mi trochę opisu jak ta przyjaźn się zawiązała, bo nie łączyła ich wspólna praca, szkoła , zainteresowania a nawet byłi w różnym wieku. Postacie są dobrze scharakteryzowane, każdy jest w pewien sposób inny, mają swoje wady i zalety. Książka choć długa, to cały czas coś siędzieje, nie ma dłużyzn i zbędnych wtrąceń.

Po „Dziewczynę z warkoczem” Agnieszki Jordan-Gondorek sięgnęłam z czystej ciekawości i nie ukrywam, że zadziałało tu kilka elementów naraz. Po pierwsze, to debiut autorki, który zdobył uznanie czytelników, a ona pisze dalej. Lubię odkrywać nowe nazwiska i sprawdzać, jak autorzy wchodzą na rynek literacki. Wiem, że już niedługo pojawi się jej trzecia książka, a ja chcę przygodę z nią zacząć od samego początku. Po drugie, oczarował mnie tytuł i okładka. Od początku miałam wrażenie, że za tą historią kryje się coś więcej niż zwykły romans. No i wreszcie opis, który od razu mnie zatrzymał. Historia kobiety, której świat rozpada się w jednej chwili, a rozwód, zamiast końcem, może stać się początkiem? Brzmiało jak coś, co ma potencjał, by poruszyć emocje. Trafiłam idealnie, to jest książka, od której nie da się oderwać, która nie pozwala zamknąć okładki nawet na chwilę, bo ciągle chce się być w środku tej opowieści. Czytałam ją bez przerwy, nie chciałam odkładać, a każda wolna chwila należała tylko do tej historii. Krystyna Hrynkiewicz to bohaterka, którą bardzo łatwo polubić i… bardzo łatwo zrozumieć. Jej życie wali się jak domek z kart, kiedy mąż oznajmia jej, że zostanie ojcem, tylko nie z nią. Ból, poczucie winy, pytania bez odpowiedzi i przekonanie, że to ona zawiodła... wszystko to autorka oddaje w sposób niezwykle autentyczny. Czytając, miałam wrażenie, że zaglądam w czyjeś prawdziwe emocje, a nie tylko śledzę fikcyjną historię. Jednym z najbardziej symbolicznych i jednocześnie najmocniejszych momentów jest decyzja o ścięciu długiego warkocza. Ten gest nie jest tylko zmianą fryzury, to próba odcięcia się od starego życia, od bólu i niespełnionych marzeń. I właśnie wtedy na scenę wkracza Igor. Przypadkowy wybawca z ulicy, który chwilę później okazuje się fryzjerem mającym dokonać tego „nowego początku”. Czy można wyobrazić sobie lepszy zbieg okoliczności? Relacja Krystyny i Igora rozwija się powoli, naturalnie, bez sztucznego pośpiechu. Są między nimi iskry, ale jest też ostrożność, bagaż doświadczeń i niewypowiedziane historie. I to właśnie mnie najbardziej wciągnęło, te drobne gesty, rozmowy, momenty bliskości, przy których chciałam zostać jak najdłużej. Czy Igor naprawdę jest tak idealny, jak się wydaje? Co skrywa jego przeszłość? I czy dwoje poranionych ludzi może zbudować coś trwałego? Ogromnym atutem książki są wątki poboczne, szczególnie ten związany z japońską rodziną. Był dla mnie miłym zaskoczeniem, pełnym ciepła, ciekawostek kulturowych i subtelnie wplecionych informacji o tradycjach, języku i kuchni Japonii. To nadało historii wyjątkowego klimatu i sprawiło, że świat przedstawiony stał się jeszcze bogatszy. Postać Yana – przyszywanego brata Krystyny, oraz jego mamy to prawdziwa oaza wsparcia, serdeczności i bezwarunkowej troski. Takich bohaterów po prostu chce się mieć blisko. Emocjonalnie ta książka prowadzi czytelnika przez smutek, żal, nadzieję, wzruszenie i radość. Są momenty, które ściskają serce, ale są też takie, przy których uśmiech pojawia się sam. To jedna z tych historii, od których trudno się oderwać, bo chce się być z bohaterami, przeżywać z nimi każdą chwilę i nie uronić ani sekundy emocji. Najbardziej urzekło mnie to, że mimo trudnych tematów jest to książka pełna ciepła i wiary w to, że życie potrafi zaskoczyć wtedy, gdy najmniej się tego spodziewamy. Jak na debiut, moim zdaniem to naprawdę mega debiut. Dojrzały emocjonalnie, dobrze poprowadzony i zapadający w pamięć. Już teraz wiem, że będę śledzić dalszą twórczość autorki, a po „Dziewczynie z warkoczem” bez wahania sięgnęłam po kolejną książkę. Polecam tę historię wszystkim, którzy lubią poruszające, życiowe opowieści o kobietach, nowych początkach i miłości, która przychodzi w najmniej oczywistym momencie.

Wartościowa, z plot twistem na końcu. Trochę humorystyczna, trochę przejmująca. Pełna przemyśleń na temat wyglądu, kompleksów, obsesji piękna i tego, że to nie to piękno jest najważniejsze, a miłość do samych siebie i uśmiech. Dodatkowo po każdym rozdziale zamieszczone ciekawe informacje na temat naszegoxspoekczenstwa, kanonów piękna, statystyki, itp.

„Lato w Pensjonacie pod Bukami” to zbiór dziesięciu opowiadań autorstwa znanych polskich pisarek, w tym Agnieszki Krawczyk, Doroty Gąsiorowskiej, Magdaleny Witkiewicz, Marzeny Rogalskiej i innych. Akcja wszystkich historii toczy się w urokliwym pensjonacie położonym w Bieszczadach, prowadzonym przez panią Różę. Każde opowiadanie przedstawia losy innych bohaterów, którzy przyjeżdżają do pensjonatu, szukając ukojenia, nowych początków lub rozwiązania życiowych problemów. Pensjonat pod Bukami to miejsce, które przyciąga zagubione dusze. Goście pensjonatu to osoby z różnymi historiami: młode małżeństwa, zwaśnione siostry, dawni kochankowie czy samotne serca. Każdy pokój w pensjonacie zdobi grafika z cytatem z wiersza Edwarda Stachury lub piosenki zespołu Stare Dobre Małżeństwo, co dodaje miejscu magicznego charakteru i wpływa na refleksje bohaterów. Każda z autorek wnosi do antologii swój unikalny styl, jednak wszystkie opowiadania łączy ciepło, empatia i głębokie zrozumienie ludzkich emocji. Historie są pełne nadziei, pokazują siłę wspólnoty i możliwość rozpoczęcia wszystkiego od nowa. Czytelnicy doceniają książkę za jej relaksujący klimat i zdolność do wzruszania. „Lato w Pensjonacie pod Bukami” to ciepła i wzruszająca lektura, która przenosi czytelnika w malownicze Bieszczady, do miejsca pełnego magii i nadziei. Dzięki różnorodności opowiadań i głębi emocjonalnej, książka zadowoli zarówno miłośników lekkich historii, jak i tych poszukujących głębszych przeżyć literackich.

Czasami sięgam po kobiecą literaturę dla odprężenia. Książkę poleciła mi znajoma, więc zrobiłam sobie przerwę od kryminałów. I wcale się przy tej pozycji nie odprężyłam. Myślałam, że to będzie typowy romans i bardzo się pomyliłam. Jako osoba zbliżona wiekiem do głównej bohaterki, już od opisu dzieciństwa zaczęłam się z nią utożsamiać. Natalia stara się postępować słusznie. I gubi w tym siebie i własne pragnienia. Uszczęśliwia wszystkich, tylko nie siebie. Jej życie, jej małżeństwo, wybory- to poruszający, smutny i skomplikowany kolaż.