Toto. Kotka ninja i wielka ucieczka węża

Rewelacja! 🩵 Oby więcej takich pozycji. To książka, która odpowie na wszelkie pytania dotyczące uzębienia jakie tylko pociecha może Wam zadać 🤫😜 Pełna ciekawostek i rzetelnej wiedzy. Uczy (także rodziców) bawiąc i bawi ucząc. Czegoż chcieć więcej? Polecam z całego serca! Jeśli zależy Wam by przekazywać dzieciom wiedzę w sposób świadomy to to jest rewelacyjne wsparcie.

Znakomita książka dla dzieci, przy której i dorośli się nie nudzą. Dzieje się dużo, niezwykłe przygody wynikają z nieograniczonych pomysłów wszystkich członków zwyczanie niezwyczjnej rodzinki. Humor, pogoda ducha, rozwiązywanie nierozwiązywalnych problemów, wyjątkowa wyobraźnia i wspaniałe ilustracje nie pozwalają oderwać się od tej pogodnej książki. Drugi tom też już przeczytany! Z niecierpliwością czekamy na kolejne pozycje z tej serii.

„Dom na skraju magii” Bena Mantle’a to lekka, przyjemna lektura fantasy, którą czyta się szybko i bez większego wysiłku. Sięgnęłam po nią w oryginale, po angielsku, co dodatkowo pozwoliło dobrze wyczuć styl autora - dynamiczny, żartobliwy i wyraźnie skierowany do współczesnego, młodszego czytelnika. Książka stawia na tempo: wydarzenia zmieniają się szybko, akcja pędzi do przodu, a narracja nie zatrzymuje się na dłużej przy emocjach czy wewnętrznych rozterkach bohaterów. Wszystko musi dziać się „tu i teraz”, bez zbędnych przystanków. Z jednej strony sprawia to, że historia jest zabawna i bardzo przystępna, z drugiej - pozostawia pewien niedosyt. Szczególnie szkoda postaci Dziewiątki, która miała ogromny potencjał na bohaterkę bardziej złożoną i emocjonalnie pogłębioną. W jej historii aż prosiło się o chwilę refleksji, o zejście pod powierzchnię żartów i szybkich dialogów. Niestety, książka rzadko daje na to przestrzeń. To dobra, lekka opowieść na oderwanie się od codzienności, ale dla czytelnika szukającego głębi, rozwoju postaci i emocjonalnej intensywności może okazać się zbyt powierzchowna.

„Myśl jak kapibara” to znacznie więcej niż tylko chwilowa moda na sympatycznego gryzonia. To przemyślany, mądry i, co najważniejsze, wyjątkowo przystępny poradnik dla dzieci na temat uważności i rozwoju osobistego. Autorka, świadoma wyzwań współczesnego dzieciństwa, przekształciła internetowy mem w użyteczne i pedagogiczne narzędzie, które angażuje i skłania do refleksji, nie obciążając przy tym dziecka nadmiernym formalizmem czy mentorskim tonem. To pozycja, która z pewnością zainspiruje do wejrzenia w siebie, uczy akceptacji i radości z prostych rzeczy, dokładnie tak, jak robi to kapibara, pozwalając wiewiórkom, ptakom i krokodylom siadać jej na głowie. Jeśli szukasz książki, która poprawi humor Twojemu dziecku, a jednocześnie da mu konkretne, łagodne ćwiczenia do pracy nad emocjami, rozwijające jego inteligencję emocjonalną i społeczną, „Myśl jak kapibara” jest strzałem w dziesiątkę. Jest to lektura, która udowadnia, że czasem najgłębsza mądrość – dostępna nawet dla maluchów – ukryta jest w najbardziej niepozornych i najspokojniejszych stworzeniach. Warto się z tą mądrością zapoznać. Recenzja: https://kotkawaiksiazki.pl/mysl-jak-kapibara-michela-fabbri-recenzja/

To właśnie klimat sprawił że dobrze bawiłam się z tą historią. I moim zdaniem jest on, największym atutem tej oto książki. Autorka się postarała o to, już od samego początku czuć w niej delikatne napięcie, które narasta wraz z przewracanymi stronami, aura tajemnicy też będzie stąpać czytelnikowi po piętach, zagęszczają się z każdym rozdziałem coraz gęściej i mroczniej. Pełzający po kościach niepokój będzie bardzo dobrze działał na wyobraźnię odbiorcy, ale spokojnie to młodzieżowa książka, więc ten mrok nie będzie, aż tak brutalny, moim zdaniem jest idealnie wyważony podtrzymując napięcie i ciekawość więc młodsi czytelnicy nie muszą się bać że coś ich przerazi. Ciekawym ruchem autorki było też budowanie napięcia poprzez tajemnice, jej stopniowe odkrywanie spowoduje że książkę czyta się z ciekawością. Kolejnym plusem będzie też lekkie i swobodnie poruszające się po historii, pióro autorki, wiedziała ona bardzo dobrze za jakie trzeba sznurki pociągnąć i w jakim kierunku poprowadzić historię, by była chwytliwa. Dodatkowym atutem i taką wisienką na torcie jest taka ludzka bohaterka, która nie jest w żaden sposób wyidealizowana, taka typowa nastolatka, która popełnia błędy, mocno reaguje emocjonalnie na różne sytuacje, ma wątpliwości i to tworzy historię bardziej realną i namacalną, niektóre dzieci które czytają tą historię mogą się z nią utożsamiać. Jedynym minusem o którym muszę wspomnieć, jest nierówne tempo akcji, wszystko szło idealnie początek i środek był spójny, idealnie płynął i w pewnym momencie, nie wiem czy autorka chciała upchać wszystko na raz na siłę, bo tak to bynajmniej wyglądało, czy jak, ale nagle akcja tak przyspieszyła, jak dla mnie zbyt gwałtownie i nie pasowało do wcześniejszego bilansu, że nie mogłam załapać oddechu. To spowodowało że można się pogubić, niektóre wydarzenia są zbyt szybko urwane, bez takiej emocjonalnej głębi i chwilowego wytchnienia na przemyślenia, tak jak było do połowy książki. Jednak może to komuś pod pasować, a szczególnie czytelnikom którzy nie lubią czekać na powolny rozwój historii. Podsumowując powiem tak, to naprawdę przyjemna, klimatyczna lektura z którą spędzicie przyjemnie czas.

Gdy pierwszy raz miałam ją w ręku nie sądziłam, że zrobi na mnie jakieś większe wrażenie. Myślałam, że będzie po prostu kolejną jesienno-leśną pozycją 🤷🏻‍♀️ Jak bardzo się myliłam! Gustaw od początku swojego istnienia ciągle się zmieniał. Aż pewnego dnia przestał i mimo oczekiwania na kolejne zmiany nic się nie działo. W końcu okazało się jednak, że... Gustaw był żabą! Piękna opowieść o akceptacji siebie. Szukamy ideału w innych i chcemy się zmieniać, by stać się tacy jak ktoś kogo podziwiamy. Czasem, tak jak Gustaw, trzeba po prostu spojrzeć na siebie oczami innych, by docenić to co mamy. Warto pamiętać, że dla kogoś to my możemy być tym ideałem. Kiedy poczujemy się "sobą" życie staje się piękniejsze. Bardzo polecam, by ta książka znalazła się w Waszych biblioteczkach.

Tak! Tak! Taaaak!😍 Jak ja kocham takie książki 🩵 Toć to prawdziwy "must have" dla każdego małego inżyniera!🌁 Jestem nią zachwycona i bardzo cenię takie publikacje, bo pokazują dzieciom prawdziwy świat – świat projektowania, budowania i rozwiązywania problemów. To książka, która nie tylko uczy, ale też może stać się początkiem wielkiej pasji. Kto wie, może dzięki niej ktoś kiedyś zaprojektuje swój pierwszy prawdziwy most?👷 Jako inżynier budownictwa, do tego drogowiec, jestem nią po prostu za-ja-raaaaa-naaaaa! Kupuję hurtowo i rozdaję dzieciom, gdy tylko nadarzy się taka okazja 🤫☺️ Polecam z wielkim wzruszeniem - zarówno małym odkrywcom, jak i dorosłym, którzy chcą rozbudzać w dzieciach ciekawość, kreatywność i marzenia! To bardzo wartościowa i mądra książka. Po prostu piękna!❤️

Czy o syrenkach wiecie już wszystko? Założę się, że nie! No chyba, że macie w domu tę książkę ;) „101 syrenek i wszystko, co musisz o nich wiedzieć” to podróż przez podwodny świat, pełen magii i kolorów. Poznacie bogate życie syrenek! Dowiecie się w jaki sposób przygotowują pizzę pod wodą, jak leczą ból gardła a nawet zobaczycie jak tatuś rodzi dzieci! Bo w świecie syren, tak jak u koników morskich, ten temat zarezerwowany jest dla trytonów. Zajrzycie do ich domów, poznacie codzienne zwyczaje oraz upodobania. Ta książka pozwoli Wam puścić wodze fantazji i popłynąć! Bogato ilustrowane strony pozwolą na długie wypatrywanie szczegółów i zachęcą do tworzenia własnych opowieści. Jestem pewna, że dzieci pokochają syrenki i ich barwny podwodny świat!

„Kapibara Barbara” Elizy Piotrowskiej to urocza i zabawna opowieść o kapibarze pełnej energii i ciekawości świata, która z humorem podchodzi do życia i odkrywa nowe pasje. Książka pokazuje, że prostota i radość z małych rzeczy mogą przynieść najwięcej szczęścia.

Księżniczka Matylda mieszka razem ze swoim rodzeństwem w najnudniejszym królestwie na świecie! Nie ma w nim smoków ani wróżek, a dzielni rycerze jej ojca najczęściej grają w kamyki-patyki albo plotkują z kucharką. Nuuudy! Na domiar złego tata Matyldy kazał jej się uczyć pod okiem panny Tabaty kompletnie nieprzydatnych rzeczy, takich jak łacina czy szycie. A przecież księżniczka Matylda wolałaby walczyć z potworami, bawić się z rodzeństwem, a najlepiej to… Zostać rycerką! Dziewczynka musi jednak zadowolić się odkrywaniem tajemnic swojej rodziny, które okazują się bardziej zagmatwane i dziwne, niż się Matyldzie wydawało. Co ukrywają przed dziećmi król i królowa? Dlaczego panna Tabata tak często patrzy w kierunku lasu? Jaką historię kryją zamkowe mury? Przeczytajcie, aby się dowiedzieć! Twórczość Anny Włodarkiewicz miałam okazję poznać już przy okazji serii o Gai z Gajówki, dlatego też praktycznie rzuciłam się na jej nową serię, gdy tylko ta zawitała do TakCzytam Katowice. Pierwszy tom przygód księżniczki Matyldy nie jest długi, dlatego też udało mi się go przeczytać w dwa dni. Musiałam jednak poukładać sobie wszystkie myśli, bo „Matylda i tajemnica Straży” to tytuł, który trudno mi ocenić. Nim jednak przejdę do fabuły, nie mogę pominąć elementów, które już na samym wstępie zachwycają i cieszą oko. Mowa tu oczywiście o ilustracjach autorstwa Magdaleny Babińskiej. Te idealnie współgrają z treścią, poruszając wyobraźnię i sprawiając, że łatwiej jest sobie zobrazować wygląd niektórych postaci. Mapa królestwa oraz drzewo rodowe królewny Matyldy także pomagają zorientować się w fabule, ale uwaga, bo mogą znaleźć się na nich fakty wyprzedzające fabułę… Nie bez przyczyny znajdują się one na końcu powieści. A jak już wspomniałam o fabule, to jest ona skierowana do młodszych dzieci. Sama historia jest prosta i przyjemna, ale… Mam z nią pewien problem. Nie jest on poważny; chodzi o to, że podczas czytania cały czas czułam, że to dopiero wstęp do jakiejś większej historii. Wątki były wprowadzane, a później nagle urywane – zapewne po to, aby zaciekawić młodego czytelnika i zachęcić go do dalszego czytania. Jednakże dla mnie takich nagłych „przeskoków” było trochę za dużo, ale – nie ma się co oszukiwać, to zapewne kwestia wieku odbiorcy 😉 Poza tym „Matylda i tajemnica Straży” to świetna, pełna ciepła historia o żywiołowej bohaterce, która podbije serce niejednej osobie. Dobrze się bawiłam, czytając o szalonych przygodach księżniczki, wybrykach jej rodzeństwa i ploteczkach wśród służby, które niekoniecznie powinny trafić do dziecięcych uszu. Z pewnością sięgnę po kolejną część tej historii, a Wam polecam się zapoznać z pierwszym tomem! 😊 Gwarantuję, że będzie to przyjemna, lekka i szybka lektura 😉 Współpraca z TAKCzytam Katowice

Książka „Guzik. O Janie Brzechwie dla dzieci” autorstwa Michała Rusinka to niezwykle udana próba przybliżenia młodemu czytelnikowi postaci jednego z najważniejszych twórców polskiej literatury dziecięcej. Autor, znany z doskonałego wyczucia języka i humoru, tworzy opowieść biograficzną, która nie przypomina szkolnego życiorysu, lecz raczej barwną, pełną anegdot historię o chłopcu, który dzięki wyobraźni i uporowi stał się Panem Janem – przyjacielem dzieci. Rusinek rozpoczyna swoją opowieść od dzieciństwa Jana Brzechwy, pokazując go jako wrażliwego, ciekawskiego chłopca, zafascynowanego teatrem, parowozami i drobnymi przedmiotami codzienności – takimi jak tytułowe guziki. Ten pozornie nieistotny szczegół staje się symbolem: małe rzeczy mogą kryć w sobie wielką historię, a dziecięca ciekawość świata jest źródłem przyszłej twórczości. Autor subtelnie sugeruje, że właśnie z takich fascynacji narodziły się kaczka-dziwaczka, lis Witalis czy magiczna Akademia Pana Kleksa. Ogromną zaletą książki jest sposób, w jaki Rusinek pokazuje drogę Brzechwy do pisania. Fakt, że był z wykształcenia prawnikiem, a nie literatem, staje się punktem wyjścia do rozmowy o marzeniach, wyborach i odwadze podążania własną ścieżką. Młody czytelnik dowiaduje się, że nawet słynni twórcy spotykali się z krytyką, niepewnością i przeciwnościami losu. Brzechwa w książce nie jest pomnikiem – to człowiek z krwi i kości, skłonny do psot, żartów i drobnych kłamstewek, które czasem wpędzały go w kłopoty. Język książki zasługuje na szczególne uznanie. Michał Rusinek pisze lekko, dowcipnie i z wyraźnym szacunkiem dla młodego odbiorcy. Nie upraszcza nadmiernie treści, ale podaje ją w sposób zrozumiały i atrakcyjny. Humor językowy, rytm zdań i zabawa słowem wyraźnie nawiązują do ducha samego Brzechwy, co czyni lekturę spójną i autentyczną. „Guzik” to także opowieść o sile wyobraźni jako schronieniu przed trudną rzeczywistością. Gdy świat bywa przytłaczający, Brzechwa – podobnie jak jego bohaterowie – ucieka w krainę fantazji. To ważne przesłanie dla dzieci, pokazujące, że wyobraźnia może być wsparciem, a twórczość sposobem na radzenie sobie z emocjami. Podsumowując, „Guzik. O Janie Brzechwie dla dzieci” to wartościowa, mądra i pełna ciepła książka biograficzna. Doskonale sprawdzi się jako pierwsze spotkanie z postacią Jana Brzechwy, ale również jako inspirująca opowieść o marzeniach, pasji i wierze w siebie. To lektura, która bawi, uczy i zachęca do sięgnięcia po wiersze Brzechwy – a to najlepsza rekomendacja, jaką może otrzymać książka dla dzieci.

Magda jest zagubiona i rozżalona. Nie potrafi odnaleźć się po ostatnich wydarzeniach na kempingu, w efekcie których jej tacie odebrano magiczną moc i wymazano pamięć. Dziewczynka postanawia zrobić wszystko, żeby odzyskać dawnego tatę – jedynego powiernika swoich sekretów... Sama nie będzie w stanie poradzić sobie z zadaniem. Jedyna Iskra w rodzinie, która jej pozostała, to babcia – jednak dziewczynka czuje, że nie może już dłużej jej ufać. Komu zatem może? Do tej pory mogła liczyć na polnego demona i niebieskiego smoka. Jednak i oni zaczynają zachowywać się wobec niej inaczej... Po kempingu kręcą się nowe postaci, jednak Magdzie trudno je rozgryźć. Chłopak z kolorowymi włosami, który za wszelką cenę chce przykuć jej uwagę. Dziwny sąsiad z przyczepy obok, który awanturuje się dosłownie o wszystko. Dziewczynka z czarnymi warkoczami, której myśli nie daje się odczytać. Kim tak naprawdę są i czy zagrażają rodzinie Magdy? Na jakie poświęcenia Magda będzie w stanie się zdobyć, by chronić swoich bliskich? To historia pełna napięcia, magii i sekretów, a jednocześnie napisana tak lekko i przystępnie, że świetnie sprawdzi się też dla starszych dzieci, które nie przepadają za czytaniem. Akcja wciąga, a choć kolejny tom odsłania kilka nowych faktów, to jednocześnie rodzi jeszcze więcej pytań. Pozostaje tylko czekać na trzecią część, bo jestem ogromnie ciekawa, jak potoczy się dalszy ciąg tej historii. Warto jeszcze dodać, że cała ta seria jest pięknie wydana. Solidna, twarda oprawa, aksamitna w dotyku, a jeszcze do tego lśniące zdobienia... Takie książki sprawdzą się idealnie jako prezent.

Agnieszka Stelmaszyk to polska pisarka urodzona 6 stycznia 1976 roku, znana przede wszystkim z książek dla dzieci i młodzieży pełnych przygód, zagadek i humoru. Debiutowała w 2007 roku zbiorem "Opowiadania z morałem", a prawdziwym przełomem w jej karierze okazała się seria "Kroniki Archeo", która od lat cieszy się dużą popularnością wśród młodych czytelników. Autorka jest z wykształcenia nauczycielką języka polskiego, choć nigdy nie pracowała w szkole – zamiast tego z pasją pisze książki, w których łączy wciągającą fabułę z ciekawostkami o świecie i historii. Jej twórczość obejmuje wiele cykli, takich jak "Mazurscy w podróży", "Klub Poszukiwaczy Przygód" czy "Alfred Wiewiór". Agnieszka Stelmaszyk mieszka z rodziną w Bydgoszczy i wciąż aktywnie tworzy nowe historie, inspirując kolejne pokolenia młodych czytelników do odkrywania świata i sięgania po książki. "Klątwa mumii" to 9 tom skierowanej do dzieci w wieku 9-12 lat serii "Mazurscy w podróży". Książka ukazała się w 2025 roku nakładem wydawnictwa Wilga i liczy sobie 304 strony. Jest to pozycja nominowana w plebiscycie Książka Roku 2025 w kategorii "Literatura dziecięca". Mazurscy zwykle podróżują po Europie, ale po pewnej burzliwej naradzie postanawiają wyruszyć w bardziej egzotyczny zakątek świata – ferie zimowe spędzą w Egipcie. Jędrek zawsze marzył, by zobaczyć piramidy i sfinksa w Gizie, a babcia Henrysia pragnęła wyruszyć tropem ulubionej pisarki Agathy Christie. Mazurscy ułożyli więc plan wycieczki i wybrali biuro podróży. Jednak gdy tylko wylądowali w Egipcie, od razu wpadli w tarapaty, a wszystko zaczęło się od zaginionych walizek. Tym razem Mazurscy będą zwiedzać starożytne grobowce i świątynie i zaproszą czytelników w magiczny rejs po Nilu, podczas którego przytrafią im się dziwne i niepokojące przygody. Czy z tymi zdarzeniami ma coś wspólnego klątwa mumii? Tego muszą się dowiedzieć, nim będzie za późno… „Klątwa mumii” to moje pierwsze (i na pewno nie ostatnie!) spotkanie z rodziną Mazurskich. Ogromnym plusem jest to, że można przeczytać tę książkę bez znajomości poprzednich tomów, bowiem historie w nich przedstawione są odrębnymi opowieściami - nie ma pomiędzy nimi nawiązań, poza głównymi bohaterami. W tym tomie Mazurscy wyruszają do fascynującego kraju starożytnych faraonów, gdzie na bohaterów czekają sekrety przeszłości, zagadki i – jak sugeruje tytuł – klątwa mumii. Pomysł na fabułę książki jest bardzo ciekawy. Autorka umiejętnie łączy elementy sensacyjnej przygody z edukacyjnymi treściami, dzięki czemu młody czytelnik nie tylko śledzi wciągającą historię, ale także zdobywa wiedzę o opisywanym miejscu. Ogromnym atutem książki jest to, że zawiera autentyczne fakty dotyczące historii i kultury odwiedzanego kraju, a także prawdziwe zdjęcia, które pozwalają lepiej wyobrazić sobie opisywane zabytki i krajobrazy. To sprawia, że lektura staje się jeszcze bardziej wartościowa i inspirująca. Opisywana historia wciąga od pierwszych stron. Dynamiczna akcja, poczucie humoru oraz sympatyczni bohaterowie sprawiają, że trudno oderwać się od książki. Czytelnik razem z Mazurskimi odkrywa tajemnice, przeżywa chwile napięcia i z zapartym tchem śledzi rozwój wydarzeń. I nie nudzi się wcale! Nawet ten dojrzały czytelnik. Choć „Klątwa mumii. Mazurscy w podróży” to już dziewiąty tom serii, książkę można bez problemu czytać bez znajomości poprzednich części. Każda część stanowi odrębną historię z tymi samymi bohaterami, dzięki czemu nowi czytelnicy szybko odnajdą się w świecie Mazurskich. "Klątwa mumii" to świetna propozycja dla dzieci i młodzieży, które lubią przygodowe opowieści z nutą tajemnicy, a przy okazji chcą dowiedzieć się czegoś ciekawego o świecie. Książka bawi, uczy i zachęca do podróżowania – zarówno tego prawdziwego, jak i literackiego. Pozycja godna polecenia nie tylko dla dzieci. WYZWANIE CZYTELNICZE - LUTY 2026 - PRZECZYTAM KSIĄŻKĘ NOMINOWANĄ W PLEBISCYCIE KSIĄŻKA ROKU 2025.

Gdzie my to ostatnio byliśmy? Aaa no tak, w Trzcinkach ☺️. Znaczy się, tam ostatnio widzieliśmy się z Gają - uroczą bohaterką tej serii, gdy spędzała wakacje z mamą w nadmorskim pensjonacie. Ach, ile tam się działo. Sporo czasu minęło od tamtego spotkania, więc Ci co się już stęsknili za Gajówką i jej mieszkańcami (na przykład ja 😁), niech szykują się na lekturę i kolejne leśne przygody. Wracamy do leśniczówki, gdy na dobre rozgościła się już jesień i to nie ta piękna złotokolorowa, a ta szara, bura i ponura. Gaja nie szczególnie lubi tą chlapawicę, ale zbyt wielu powodów do rozmyślań o niej mieć nie będzie, bo całą sobą żyje wieścią o nowych lokatorach, którzy wprowadzą się do Samotnego Domu. Gaja niecierpliwie ich wypatruje, licząc w duchu, że będzie mieć przyjaciółkę po sąsiedzku. Tymczasem dni będą jej umilać kolejne wyzwania edukacji domowej (to już droga klasa), wizyta babci, andrzejkowe wróżby, leśne wycieczki z tatą. A gdy w końcu pozna sympatyczną nową rodzinę... no cóż nie wszystko pójdzie zgodnie z planem. Pojawi się szansa na przyjaźń, ale o dziwo początkowo z kimś sporo młodszym. Gaja jednak się nie poddaje i cierpliwie będzie czekać na moment, gdy Wiktoria poczuje się na to gotowa. A trzeba przyznać, że w końcu trudno nie uleć urokowi tej rezolutnej dziewczynki 💛. "Z pamiętnika Gai..." taki można by dać podtytuł całej serii, bo wszystko o czym w niej przeczytacie, to relacja z perspektywy bohaterki. A ta bywa często bardzo wnikliwa, zaskakująca, nad wyraz trafna i często rozczulająco zabawna 😄. I wiecie co, to jest siłą tych książek. Są życiowo prawdziwe i naturalne, a jednak z lubością zagłębiamy się w leśny świat rodziny Wicherków i z ciekawością podpatrujemy, co nowego wymyślą. Matematyczne bingo (genialne!), haft krzyżykowy (wow!), kakao na troski z niespodzianką (mniam) ☺️. I zanim się obejrzymy mija 200 stron i zostaje czekać na dalsze relacje. Ale warto! Polecam 💛.

"Pirania duszy" Jak wiecie, ja lubię sięgać po książki dla dzieci. Czasami tylko po to, aby poczuć ich klimat i znaleźć w nich odskocznię, a czasami aby sprawdzić czy mogę ją podsunąć córce! Klaudię znam z jej książek dla dorosłych! I jestem BARDZO ciekawa, czy ktoś już tę czytał i ilu bohaterów, właśnie z tych dorosłych książek, udało się Wam znaleźć w tej historii? Kiedy sięgałam po książkę, nie spodziewałam się, że aż tak pochłonie mnie ta historia (no dobra, może trochę podejrzewałam 😅) A ona ma w sobie wszystko! Tajemnicę, magię, grozę i przede wszystkim – genialnie wykreowane bohaterki. Są takie książki, które czytasz i po prostu wiesz – to jest to. Pola, River i Maja – Latarenki – to ekipa, z którą chciałoby się wyruszyć na każdą przygodę. Każda z nich jest inna, ale razem tworzą niesamowicie zgraną drużynę. Ich przyjaźń, siła i wzajemne wsparcie to coś, co wyróżnia tę książkę na tle innych i warto na to zwrócić uwagę, przy wyborze lektury dla najmłodszych! Nie jest to jednak tylko słodka opowieść o przyjaciółkach – oj nie! Gdy w grę wchodzi "pirania duszy", czyli tajemnicza klątwa, robi się naprawdę mrocznie... Jeśli lubisz historie, które wgryzają się w duszę, to nie ma się nad czym zastanawiać. Czytaj! No dobra, polecam też młodszemu pokoleniu, niech i oni mają trochę frajdy 😂 •czytam •klątwa •dobra książka •zabawa •młodzieżówka •book @klaudiazacharska.i.booka (to sprawca całego zamieszania 😁) @wydawnictwo_mieta (to Panie od tej najlepszej torby, no dobra, od książek też 🫣) @loyhiri (to Pani od tych wspaniałych obrazków 😍)

Nie ma co ukrywać, bagna nie mają dobrej prasy. Mroczne, zasnute mgłą, wciągające, niebezpieczne… To pierwsze skojarzenia większości ludzi. Na pewno nie pomagają też te wszystkie horrory, których akcja toczy się właśnie na bagnach. Ale, jak to często bywa, boimy się tego, czego po prostu nie znamy. Bo bagna to magiczne miejsca! Tętniące życiem, feerią barw i siłą dzikiej natury. Zapraszam Was w wyjątkową, książkową podróż po polskich bagnach! Jedyne, czego potrzebujecie to ciekawość i kalosze, bo obawiam się, że trampki szybko Wam przemokną. O resztę zadbają krasnoludki! Na stronach tej pięknej książki spotkacie dostojnego łosia, kroczącego po dywanie z torfowca i wabiącą owady rosiczkę. Usłyszycie, unoszący się gdzieś w oddali krzyk żurawia i dostrzeżecie rumianą plamę żurawiny… Poznacie niezwykłe ptaki i mieszkające pod wodą pająki. Będziecie opędzać się od komarów i zachwycać różowym kobiercem wrzośca. Dowiecie się, czym jest żeremie bobrów i jak śpią wydry. A na koniec odkryjecie, jaki gość z Ameryki Północnej przywędrował na polskie bagna pod koniec lat 70. i solidnie tam teraz rozrabia. Każda strona poświęcona jest tu jednej roślinie lub zwierzęciu (sporadycznie dwóm lub trzem). W sumie jest ich tu aż 38! Całość ma bardzo przejrzystą, przyjazną dzieciom strukturę. Ozdobnie pisany tytuł, tematyczny wierszyk i krasnoludki, które bardzo często trzymają transparenty z zabawnymi hasłami. Każda ma też pulę informacji, umieszczonych w ozdobnej ramce z żółtym tłem. Na końcu znajdziecie cenne rady dla miłośników bagien oraz elegancki „Zielnik i zwierzętnik”, czyli umieszczone na jednej rozkładówce wszystkie rośliny i zwierzęta z książki. Jest też, ułatwiający nawigację, spis treści. Ogromną wartością tej książki są też przepiękne ilustracje. Klimatyczne, realistyczne, zachwycające. Można je oglądać całymi godzinami! Bajeczne! Gorąco polecam Wam tę pozycję! Odczarujmy z nią BAGNA! Od 3 roku życia.

Więcej opinii znajdziesz na www.jakeczyta.blogspot.com W zeszłym roku udało mi się z synem przesłuchać całą serię o Kociej Szajce. Było to zdecydowanie jedno z odkryć roku, bo historie o kotach-detektywach z Cieszyna bawiły nie tylko mojego syna, ale i mnie. Kiedy tylko ukazała się kolejna część, bez wahania sięgnąłem po papierowe wydanie. Tym razem Kocia Szajka opuszcza Cieszyn i odpoczywa na plaży w Sopocie. Spokój jednak szybko mija, gdy bracia Piksele oznajmiają, że wybierają się rowerami do Szczecina, a reszta ekipy ma im towarzyszyć. Na miejscu koty wraz ze swoją przyjaciółką, policjantką Walerką Koczy, poznają małego Rysia, którego ciocia również jest policjantką i koleżanką Walerki. Od kilku dni Szczecin ma poważny problem — ozdoba miasta w postaci dźwigozaurów co noc traci żarówki. Ktoś je kradnie, a konstrukcje zaczynają się niebezpiecznie chwiać. Jak pokazuje śledztwo prowadzone przez sympatyczne koty, podejrzanych jest kilku, a każdy z nich ma swoje powody, by dźwigozaury zniknęły z nabrzeża. Świetne są te książki o Kociej Szajce. Od pierwszego tomu polubiliśmy bohaterów: czarną kotkę Bronkę od cieślarów, małego Precelka, leniwego Morfeusza, twardego Komandosa, Lolę czy braci Pikseli. Lekki styl autorki, opisy znanych miejsc i sympatyczne zagadki sprawiają, że lektura daje mnóstwo radości. Będziemy sukcesywnie uzupełniać kolekcję o kolejne papierowe egzemplarze. Świetna lektura!

"Lolek : zanim został Janem Pawłem II" - to druga bardzo interesująca książka "biograficzna" dla dzieci, w której autorka Wioletta Piasecka przedstawia dzieciństwo i młodość wielkiego człowieka, jakim był nasz papież Jan Paweł II. Czytając tę krótką opowieść dowiecie się dlaczego Karol od najmłodszych lat nazywany był Kółkiem, jakim sportem się interesował się, kim chciał zostać gdy dorośnie? Ten zwykły chłopiec, mimo trudnego i smutnego dzieciństwa miał w sobie wielkie pokłady miłości dla innych. I zawsze żył w zgodzie i modlitwie do Boga. Choć nie od razu poczuł w sobie powołanie do Kościoła. Co się wydarzyło, że zmienił zdanie ? Zajrzyjcie do książki, a dowiecie się sami. Książka, napisana jest ładnym, zrozumiałym językiem, z wyczuciem i umiejętnością zainteresowania młodszych czytelników. Gorąco polecam uwadze rodziców, którzy poszukują wartościowych książek dla swoich pociech.

Seria duetu Rachel Bright & Jim Field to już klasyk, który powinien poznać każdy przedszkolak. Te przepiękne picturebooki trafią do każdego wizualnego estety, a przede wszystkim niosą rewelacyjne przesłania. Przenieśmy się na pustynię, gdzie dzień budzi się do życia, a wraz z nim stado wielbłądów. Zwierzęta chcą dotrzeć na oazę nim słońce schowa się za horyzont. Kamil - młody wielbłąd - najwyraźniej wstał lewą nogą, ponieważ od samego początku marudzi. Jest skonany, bezsilny, stęka, sapie, a upał daje mu się we znaki. Mimo namowy stada postanawia zrobić sobie przerwę i pobyć sam, gdyż wzbiera się w nim złość, której w sumie sam nie rozumie. Wówczas obok niego pojawia się Emil - skoczek pustynny - który swoim optymizmem i pozytywnym myśleniem zmienia jego nastawienie. Skoczek skutecznie „OD-ZRZĘDZIŁ” głównego bohatera i pokazał, że „SIĘ-ŚMIANIE” rozładowuje emocje. Młody wielbłąd zapewne przypomina Wam Wasze maluchy. One także mogą mieć gorszy dzień oraz potrzebują chwili spokoju by ukoić nerwy. Dobrze jeśli dorośli rozumieją, że dzieci to też ludzie, dadzą im przestrzeń i oczywiście wesprą w trudnych momentach. Dla rozładowania emocji poślą maluchom uśmiech, rozweselą, a także posłużą otwartymi ramionami i dobrym słowem.

"Małgorzata Rogala – mistrzyni kryminału, tym razem zabiera nas w świat stworzony dla nieco młodszych czytelników i pokazuje tym samym, że pisze świetnie nie tylko dla dorosłych! - A dorosłym też się to podoba! Haha Jak to Pełnia to musiałam sięgnąć po tą skiążkę. Była bardzo przyjemna. Dalej dostajemy tajemniczą zagadkę do rozwikłania, lecz tym razem otoczoną dużą dozą fascynacji i radości jaką dzieci emanują. Młodzi bohaterzy są fajni. Dobrze też było ponownie się spotkać ze znanymi już postaciami.