Dom na skraju magii

Znakomita książka dla dzieci, przy której i dorośli się nie nudzą. Dzieje się dużo, niezwykłe przygody wynikają z nieograniczonych pomysłów wszystkich członków zwyczanie niezwyczjnej rodzinki. Humor, pogoda ducha, rozwiązywanie nierozwiązywalnych problemów, wyjątkowa wyobraźnia i wspaniałe ilustracje nie pozwalają oderwać się od tej pogodnej książki. Drugi tom też już przeczytany! Z niecierpliwością czekamy na kolejne pozycje z tej serii.

Książka bardzo przyjemna, krótka, lecz trzymająca w napięciu. Przepiękne ilustracje! Jedyne, co mnie denerwuje to to, że tytułowa kotka ninja jest niemal niewidoma, a często pojawiają się wątki, że stała gdzieś w drzwiach i obserwowała, co jej brat robi kilka metrów dalej. To, że jest sprytna i zwinna ok, ale zdania typu "obserwowała" to już przesada. Moim zdaniem źle zrobiona redakcja/tłumaczenie, można było inaczej to ująć.

"To opowieść o śmierci. Ale także opowieść o miłości. Ale w najcichszych zakątkach tych kartek jest to roztrząsanie straty. Utraty celu. Pewności. Oczekiwań co do tego, jak powinno wyglądać życie (lub nieśmierć). A zatem jest to roztrząsanie tego, jak odpuścić. Lub, kiedy jest to właściwe, jak nie odpuszczać. Jak trzymać się, choćby delikatnie, pamięci o tym, co stracone. Bo strata, drodzy czytelnicy, jest starszą siostrą smutku." Zaczyna się mocno, bo...Bazyl nie żył. Ale był też bardzo żywy. Bazyl to lis, który mieszka w Martym Lesie, hoduje grzyby, uwielbia herbatę, kocha książki, nie znosi borsuków. Bazyl jest Przewodnikiem Wędrującym Dusz. Każde zwierzę po śmierci trafia najpierw do jego domu, a on wskazuje mu, do którego Pokoju zaświatów ma wejść, do którego najbardziej pasuje. Pomaga zwierzętom przebyć tę ostatnią drogę między śmiercią, a nieżyciem. Pewnego dnia do jego drzwi zapukała borsuczyca Coniemiara. Nie byłoby w tym nic dziwnego, gdyby nie fakt, że Bazyl za żadne skarby nie był w stanie jej przeprowadzić, tak jak pozostałych zwierząt, do jej Pokoju. I tu zaczynają się ich przygody, splątanie losu, więzi, aż do zmian, które zachodzą w obojgu dzięki tej relacji. "– Chcę powiedzieć, że każdy może otrzymać miłość – kontynuowała Coniemiara. – Ale tylko dobre dusze mogą ją dawać. " Bardzo ciekawie skonstruowana powieść, dotykająca tego, co delikatne, kruche_ tajemnicy śmierci, przejście na drugą stronę, korelacji tego, co tu i teraz, z tym co nastanie. Opowieść snuta z perspektywy zwierząt, co mnie kupiło. Bardzo polecam. Uwaga, mroczna

„Kapibara Barbara” Elizy Piotrowskiej to urocza i zabawna opowieść o kapibarze pełnej energii i ciekawości świata, która z humorem podchodzi do życia i odkrywa nowe pasje. Książka pokazuje, że prostota i radość z małych rzeczy mogą przynieść najwięcej szczęścia.

To właśnie klimat sprawił że dobrze bawiłam się z tą historią. I moim zdaniem jest on, największym atutem tej oto książki. Autorka się postarała o to, już od samego początku czuć w niej delikatne napięcie, które narasta wraz z przewracanymi stronami, aura tajemnicy też będzie stąpać czytelnikowi po piętach, zagęszczają się z każdym rozdziałem coraz gęściej i mroczniej. Pełzający po kościach niepokój będzie bardzo dobrze działał na wyobraźnię odbiorcy, ale spokojnie to młodzieżowa książka, więc ten mrok nie będzie, aż tak brutalny, moim zdaniem jest idealnie wyważony podtrzymując napięcie i ciekawość więc młodsi czytelnicy nie muszą się bać że coś ich przerazi. Ciekawym ruchem autorki było też budowanie napięcia poprzez tajemnice, jej stopniowe odkrywanie spowoduje że książkę czyta się z ciekawością. Kolejnym plusem będzie też lekkie i swobodnie poruszające się po historii, pióro autorki, wiedziała ona bardzo dobrze za jakie trzeba sznurki pociągnąć i w jakim kierunku poprowadzić historię, by była chwytliwa. Dodatkowym atutem i taką wisienką na torcie jest taka ludzka bohaterka, która nie jest w żaden sposób wyidealizowana, taka typowa nastolatka, która popełnia błędy, mocno reaguje emocjonalnie na różne sytuacje, ma wątpliwości i to tworzy historię bardziej realną i namacalną, niektóre dzieci które czytają tą historię mogą się z nią utożsamiać. Jedynym minusem o którym muszę wspomnieć, jest nierówne tempo akcji, wszystko szło idealnie początek i środek był spójny, idealnie płynął i w pewnym momencie, nie wiem czy autorka chciała upchać wszystko na raz na siłę, bo tak to bynajmniej wyglądało, czy jak, ale nagle akcja tak przyspieszyła, jak dla mnie zbyt gwałtownie i nie pasowało do wcześniejszego bilansu, że nie mogłam załapać oddechu. To spowodowało że można się pogubić, niektóre wydarzenia są zbyt szybko urwane, bez takiej emocjonalnej głębi i chwilowego wytchnienia na przemyślenia, tak jak było do połowy książki. Jednak może to komuś pod pasować, a szczególnie czytelnikom którzy nie lubią czekać na powolny rozwój historii. Podsumowując powiem tak, to naprawdę przyjemna, klimatyczna lektura z którą spędzicie przyjemnie czas.

Tak! Tak! Taaaak!😍 Jak ja kocham takie książki 🩵 Toć to prawdziwy "must have" dla każdego małego inżyniera!🌁 Jestem nią zachwycona i bardzo cenię takie publikacje, bo pokazują dzieciom prawdziwy świat – świat projektowania, budowania i rozwiązywania problemów. To książka, która nie tylko uczy, ale też może stać się początkiem wielkiej pasji. Kto wie, może dzięki niej ktoś kiedyś zaprojektuje swój pierwszy prawdziwy most?👷 Jako inżynier budownictwa, do tego drogowiec, jestem nią po prostu za-ja-raaaaa-naaaaa! Kupuję hurtowo i rozdaję dzieciom, gdy tylko nadarzy się taka okazja 🤫☺️ Polecam z wielkim wzruszeniem - zarówno małym odkrywcom, jak i dorosłym, którzy chcą rozbudzać w dzieciach ciekawość, kreatywność i marzenia! To bardzo wartościowa i mądra książka. Po prostu piękna!❤️

Rewelacja! 🩵 Oby więcej takich pozycji. To książka, która odpowie na wszelkie pytania dotyczące uzębienia jakie tylko pociecha może Wam zadać 🤫😜 Pełna ciekawostek i rzetelnej wiedzy. Uczy (także rodziców) bawiąc i bawi ucząc. Czegoż chcieć więcej? Polecam z całego serca! Jeśli zależy Wam by przekazywać dzieciom wiedzę w sposób świadomy to to jest rewelacyjne wsparcie.

„Myśl jak kapibara” to znacznie więcej niż tylko chwilowa moda na sympatycznego gryzonia. To przemyślany, mądry i, co najważniejsze, wyjątkowo przystępny poradnik dla dzieci na temat uważności i rozwoju osobistego. Autorka, świadoma wyzwań współczesnego dzieciństwa, przekształciła internetowy mem w użyteczne i pedagogiczne narzędzie, które angażuje i skłania do refleksji, nie obciążając przy tym dziecka nadmiernym formalizmem czy mentorskim tonem. To pozycja, która z pewnością zainspiruje do wejrzenia w siebie, uczy akceptacji i radości z prostych rzeczy, dokładnie tak, jak robi to kapibara, pozwalając wiewiórkom, ptakom i krokodylom siadać jej na głowie. Jeśli szukasz książki, która poprawi humor Twojemu dziecku, a jednocześnie da mu konkretne, łagodne ćwiczenia do pracy nad emocjami, rozwijające jego inteligencję emocjonalną i społeczną, „Myśl jak kapibara” jest strzałem w dziesiątkę. Jest to lektura, która udowadnia, że czasem najgłębsza mądrość – dostępna nawet dla maluchów – ukryta jest w najbardziej niepozornych i najspokojniejszych stworzeniach. Warto się z tą mądrością zapoznać. Recenzja: https://kotkawaiksiazki.pl/mysl-jak-kapibara-michela-fabbri-recenzja/

Przez oceany słów, na wzburzonych falach ludzkich losów, przepłyniemy przez tą powieść zdecydowanie za szybko. Jej fabuła wciąga bowiem, jak Trójkąt Bermudzki w otchłań wyczekiwanej, ale z nieoczywistym rozwiązaniem zagadki. Nie wahaj się ani chwili i wsiądź na pokład przepięknego, urządzonego z rozmachem i przepychem transatlantyku RMS Aqutania, pod dowództwem legendarnego kapitana Starka i wyrusz w podróż u boku jego córki Pepper. Nastolatka marzyła o tej chwili przez długie lata. Trudne relacje z wiecznie nieobecnym ojcem i obawa o jedynaczkę trzymały dziewczynę na lądzie jak w pułapce, z której bardzo pragnęła się wyrwać ku światu, przygodzie i nowym doświadczeniom. Nie spodziewała się jak ta szansa, którą w końcu udało się uprosić u Kapitana, odmieni jej życie i wyzwoli żyłkę detektywistyczną. Podczas tej jednej podróży nawiąże przyjaźnie, uwolni się spod klosza nadopiekuńczej guwernantki, wykaże się odwagą, empatią i dobrym sercem. W świecie dorosłych spowitym tajemnicami, rządzami i konwenansami, utoruje sobie drogę ku prawdzie i miłość własnego ojca. I tak zupełnie przy okazji będzie podążać tropem pewnego Wielkiego Brylantu Szafranowego. Czy uda się jej go odnaleźć? Wykreowany przez autorkę świat, będący niejako wehikułem do lat 20-30 XX wieku, wciąga i hipnotyzuje. Dodatkowo lekkie pióro, barwne opisy i społeczna hierarchizacja z początków wieku, intrygują i nie pozwalają tak łatwo oderwać się od powieści. Mimo, że dedykowana dla młodzieży, sprawiła mi dużo przyjemności, a i starszy syn chętnie przysiadał ze mną do wspólnej lektury. ☺️ Nie wahajcie się ani chwili i sami wybierzcie się w tą literacką podróż 💛. Polecam!

Magda jest zagubiona i rozżalona. Nie potrafi odnaleźć się po ostatnich wydarzeniach na kempingu, w efekcie których jej tacie odebrano magiczną moc i wymazano pamięć. Dziewczynka postanawia zrobić wszystko, żeby odzyskać dawnego tatę – jedynego powiernika swoich sekretów... Sama nie będzie w stanie poradzić sobie z zadaniem. Jedyna Iskra w rodzinie, która jej pozostała, to babcia – jednak dziewczynka czuje, że nie może już dłużej jej ufać. Komu zatem może? Do tej pory mogła liczyć na polnego demona i niebieskiego smoka. Jednak i oni zaczynają zachowywać się wobec niej inaczej... Po kempingu kręcą się nowe postaci, jednak Magdzie trudno je rozgryźć. Chłopak z kolorowymi włosami, który za wszelką cenę chce przykuć jej uwagę. Dziwny sąsiad z przyczepy obok, który awanturuje się dosłownie o wszystko. Dziewczynka z czarnymi warkoczami, której myśli nie daje się odczytać. Kim tak naprawdę są i czy zagrażają rodzinie Magdy? Na jakie poświęcenia Magda będzie w stanie się zdobyć, by chronić swoich bliskich? To historia pełna napięcia, magii i sekretów, a jednocześnie napisana tak lekko i przystępnie, że świetnie sprawdzi się też dla starszych dzieci, które nie przepadają za czytaniem. Akcja wciąga, a choć kolejny tom odsłania kilka nowych faktów, to jednocześnie rodzi jeszcze więcej pytań. Pozostaje tylko czekać na trzecią część, bo jestem ogromnie ciekawa, jak potoczy się dalszy ciąg tej historii. Warto jeszcze dodać, że cała ta seria jest pięknie wydana. Solidna, twarda oprawa, aksamitna w dotyku, a jeszcze do tego lśniące zdobienia... Takie książki sprawdzą się idealnie jako prezent.

Agnieszka Stelmaszyk to polska pisarka urodzona 6 stycznia 1976 roku, znana przede wszystkim z książek dla dzieci i młodzieży pełnych przygód, zagadek i humoru. Debiutowała w 2007 roku zbiorem "Opowiadania z morałem", a prawdziwym przełomem w jej karierze okazała się seria "Kroniki Archeo", która od lat cieszy się dużą popularnością wśród młodych czytelników. Autorka jest z wykształcenia nauczycielką języka polskiego, choć nigdy nie pracowała w szkole – zamiast tego z pasją pisze książki, w których łączy wciągającą fabułę z ciekawostkami o świecie i historii. Jej twórczość obejmuje wiele cykli, takich jak "Mazurscy w podróży", "Klub Poszukiwaczy Przygód" czy "Alfred Wiewiór". Agnieszka Stelmaszyk mieszka z rodziną w Bydgoszczy i wciąż aktywnie tworzy nowe historie, inspirując kolejne pokolenia młodych czytelników do odkrywania świata i sięgania po książki. "Klątwa mumii" to 9 tom skierowanej do dzieci w wieku 9-12 lat serii "Mazurscy w podróży". Książka ukazała się w 2025 roku nakładem wydawnictwa Wilga i liczy sobie 304 strony. Jest to pozycja nominowana w plebiscycie Książka Roku 2025 w kategorii "Literatura dziecięca". Mazurscy zwykle podróżują po Europie, ale po pewnej burzliwej naradzie postanawiają wyruszyć w bardziej egzotyczny zakątek świata – ferie zimowe spędzą w Egipcie. Jędrek zawsze marzył, by zobaczyć piramidy i sfinksa w Gizie, a babcia Henrysia pragnęła wyruszyć tropem ulubionej pisarki Agathy Christie. Mazurscy ułożyli więc plan wycieczki i wybrali biuro podróży. Jednak gdy tylko wylądowali w Egipcie, od razu wpadli w tarapaty, a wszystko zaczęło się od zaginionych walizek. Tym razem Mazurscy będą zwiedzać starożytne grobowce i świątynie i zaproszą czytelników w magiczny rejs po Nilu, podczas którego przytrafią im się dziwne i niepokojące przygody. Czy z tymi zdarzeniami ma coś wspólnego klątwa mumii? Tego muszą się dowiedzieć, nim będzie za późno… „Klątwa mumii” to moje pierwsze (i na pewno nie ostatnie!) spotkanie z rodziną Mazurskich. Ogromnym plusem jest to, że można przeczytać tę książkę bez znajomości poprzednich tomów, bowiem historie w nich przedstawione są odrębnymi opowieściami - nie ma pomiędzy nimi nawiązań, poza głównymi bohaterami. W tym tomie Mazurscy wyruszają do fascynującego kraju starożytnych faraonów, gdzie na bohaterów czekają sekrety przeszłości, zagadki i – jak sugeruje tytuł – klątwa mumii. Pomysł na fabułę książki jest bardzo ciekawy. Autorka umiejętnie łączy elementy sensacyjnej przygody z edukacyjnymi treściami, dzięki czemu młody czytelnik nie tylko śledzi wciągającą historię, ale także zdobywa wiedzę o opisywanym miejscu. Ogromnym atutem książki jest to, że zawiera autentyczne fakty dotyczące historii i kultury odwiedzanego kraju, a także prawdziwe zdjęcia, które pozwalają lepiej wyobrazić sobie opisywane zabytki i krajobrazy. To sprawia, że lektura staje się jeszcze bardziej wartościowa i inspirująca. Opisywana historia wciąga od pierwszych stron. Dynamiczna akcja, poczucie humoru oraz sympatyczni bohaterowie sprawiają, że trudno oderwać się od książki. Czytelnik razem z Mazurskimi odkrywa tajemnice, przeżywa chwile napięcia i z zapartym tchem śledzi rozwój wydarzeń. I nie nudzi się wcale! Nawet ten dojrzały czytelnik. Choć „Klątwa mumii. Mazurscy w podróży” to już dziewiąty tom serii, książkę można bez problemu czytać bez znajomości poprzednich części. Każda część stanowi odrębną historię z tymi samymi bohaterami, dzięki czemu nowi czytelnicy szybko odnajdą się w świecie Mazurskich. "Klątwa mumii" to świetna propozycja dla dzieci i młodzieży, które lubią przygodowe opowieści z nutą tajemnicy, a przy okazji chcą dowiedzieć się czegoś ciekawego o świecie. Książka bawi, uczy i zachęca do podróżowania – zarówno tego prawdziwego, jak i literackiego. Pozycja godna polecenia nie tylko dla dzieci. WYZWANIE CZYTELNICZE - LUTY 2026 - PRZECZYTAM KSIĄŻKĘ NOMINOWANĄ W PLEBISCYCIE KSIĄŻKA ROKU 2025.

Baba Jaga… ale w dzisiejszych czasach? 😅 Przyznam szczerze — nie spodziewałam się, że można ją pokazać w TAKI sposób! Czwórka dzieci jedzie na weekendowy obóz w lesie. Plan? Spanie do południa, granie i totalny luz 😎 Rzeczywistość? Brak elektroniki, dyscyplina i zupełnie inne zasady niż się spodziewali… 😵‍💫 A potem pojawia się Ona — Baba Jaga, ale zupełnie inna niż w znanych Ci bajkach. Robi ona coś, czego dzieci totalnie się nie spodziewają — każe im grać w gry… od rana do wieczora! 🌙 Efekt? Po takim weekendzie mają dość ekranów na bardzo długo 😅 To książka dla dzieci napisana z ogromnym humorem, która naprawdę wciąga. Przy okazji przemyca coś bardzo ważnego — że nadmiar wszystkiego (nawet tego, co lubimy) wcale nie jest dla nas dobry. Dużym plusem są też trudniejsze słowa w tekście, wyjaśnione na dole strony — świetna opcja do poszerzania słownictwa. Naprawdę świetna, lekka, ale mądra historia 📚 Jest to jedna z 3 książek z serii „Mi się podoba”.

"Pirania duszy" Jak wiecie, ja lubię sięgać po książki dla dzieci. Czasami tylko po to, aby poczuć ich klimat i znaleźć w nich odskocznię, a czasami aby sprawdzić czy mogę ją podsunąć córce! Klaudię znam z jej książek dla dorosłych! I jestem BARDZO ciekawa, czy ktoś już tę czytał i ilu bohaterów, właśnie z tych dorosłych książek, udało się Wam znaleźć w tej historii? Kiedy sięgałam po książkę, nie spodziewałam się, że aż tak pochłonie mnie ta historia (no dobra, może trochę podejrzewałam 😅) A ona ma w sobie wszystko! Tajemnicę, magię, grozę i przede wszystkim – genialnie wykreowane bohaterki. Są takie książki, które czytasz i po prostu wiesz – to jest to. Pola, River i Maja – Latarenki – to ekipa, z którą chciałoby się wyruszyć na każdą przygodę. Każda z nich jest inna, ale razem tworzą niesamowicie zgraną drużynę. Ich przyjaźń, siła i wzajemne wsparcie to coś, co wyróżnia tę książkę na tle innych i warto na to zwrócić uwagę, przy wyborze lektury dla najmłodszych! Nie jest to jednak tylko słodka opowieść o przyjaciółkach – oj nie! Gdy w grę wchodzi "pirania duszy", czyli tajemnicza klątwa, robi się naprawdę mrocznie... Jeśli lubisz historie, które wgryzają się w duszę, to nie ma się nad czym zastanawiać. Czytaj! No dobra, polecam też młodszemu pokoleniu, niech i oni mają trochę frajdy 😂 •czytam •klątwa •dobra książka •zabawa •młodzieżówka •book @klaudiazacharska.i.booka (to sprawca całego zamieszania 😁) @wydawnictwo_mieta (to Panie od tej najlepszej torby, no dobra, od książek też 🫣) @loyhiri (to Pani od tych wspaniałych obrazków 😍)

„Wylinka" opowiada o Klarze i Janku, o Domu i Sanatorium, a przede wszystkim o przemianie. Przez całą opowieść prowadzi nas spokojny, poetycki rytm i często bardzo malarski opis – nie z wielkich dzieł, lecz raczej miniatur, skupiony na detalu, który doskonale oddaje nastrój. Baśniowy, nierealny, a jednocześnie wcale nie fantastyczny – wprost przeciwnie: bardzo przyziemny i życiowy. To właśnie taki rytm miejsc odosobnionych – sanatoriów, górskich schronisk, morskich latarni czy odciętych od lądu wysp – przestrzeni sprzyjających spokojnym rozmowom i powolnej refleksji. Wszystko to prowadzi nas do finału, który na szczęście mistrzowsko unika łatwego banału disnejowskiej opowieści, pozostawiając w nas słodko-gorzki posmak trafności autorskich obserwacji i zaciekawienia otwartym zakończeniem.

Księżniczka Matylda mieszka razem ze swoim rodzeństwem w najnudniejszym królestwie na świecie! Nie ma w nim smoków ani wróżek, a dzielni rycerze jej ojca najczęściej grają w kamyki-patyki albo plotkują z kucharką. Nuuudy! Na domiar złego tata Matyldy kazał jej się uczyć pod okiem panny Tabaty kompletnie nieprzydatnych rzeczy, takich jak łacina czy szycie. A przecież księżniczka Matylda wolałaby walczyć z potworami, bawić się z rodzeństwem, a najlepiej to… Zostać rycerką! Dziewczynka musi jednak zadowolić się odkrywaniem tajemnic swojej rodziny, które okazują się bardziej zagmatwane i dziwne, niż się Matyldzie wydawało. Co ukrywają przed dziećmi król i królowa? Dlaczego panna Tabata tak często patrzy w kierunku lasu? Jaką historię kryją zamkowe mury? Przeczytajcie, aby się dowiedzieć! Twórczość Anny Włodarkiewicz miałam okazję poznać już przy okazji serii o Gai z Gajówki, dlatego też praktycznie rzuciłam się na jej nową serię, gdy tylko ta zawitała do TakCzytam Katowice. Pierwszy tom przygód księżniczki Matyldy nie jest długi, dlatego też udało mi się go przeczytać w dwa dni. Musiałam jednak poukładać sobie wszystkie myśli, bo „Matylda i tajemnica Straży” to tytuł, który trudno mi ocenić. Nim jednak przejdę do fabuły, nie mogę pominąć elementów, które już na samym wstępie zachwycają i cieszą oko. Mowa tu oczywiście o ilustracjach autorstwa Magdaleny Babińskiej. Te idealnie współgrają z treścią, poruszając wyobraźnię i sprawiając, że łatwiej jest sobie zobrazować wygląd niektórych postaci. Mapa królestwa oraz drzewo rodowe królewny Matyldy także pomagają zorientować się w fabule, ale uwaga, bo mogą znaleźć się na nich fakty wyprzedzające fabułę… Nie bez przyczyny znajdują się one na końcu powieści. A jak już wspomniałam o fabule, to jest ona skierowana do młodszych dzieci. Sama historia jest prosta i przyjemna, ale… Mam z nią pewien problem. Nie jest on poważny; chodzi o to, że podczas czytania cały czas czułam, że to dopiero wstęp do jakiejś większej historii. Wątki były wprowadzane, a później nagle urywane – zapewne po to, aby zaciekawić młodego czytelnika i zachęcić go do dalszego czytania. Jednakże dla mnie takich nagłych „przeskoków” było trochę za dużo, ale – nie ma się co oszukiwać, to zapewne kwestia wieku odbiorcy 😉 Poza tym „Matylda i tajemnica Straży” to świetna, pełna ciepła historia o żywiołowej bohaterce, która podbije serce niejednej osobie. Dobrze się bawiłam, czytając o szalonych przygodach księżniczki, wybrykach jej rodzeństwa i ploteczkach wśród służby, które niekoniecznie powinny trafić do dziecięcych uszu. Z pewnością sięgnę po kolejną część tej historii, a Wam polecam się zapoznać z pierwszym tomem! 😊 Gwarantuję, że będzie to przyjemna, lekka i szybka lektura 😉 Współpraca z TAKCzytam Katowice

Akademia Crookhaven to miejsce, w którym iluzja, spryt, oszustwa, łamanie szyfrów idzie w parze z walką o dobro, przyjaźnią i wsparciem. To już czwarte spotkanie z akademią i jej uczniami. Łatwo nie będzie. Przed Gabrielem i jego przyjaciółmi najtrudniejsze zadanie. To właśnie teraz będą mogli sprawdzić czego sie do tej pory nauczyli. Cała wiedza będzie im potrzebna, by sprostać zajęciom z terenoznawstwa. Do tego tegoroczne Włamania nie odbędzie się w Crookhaven. Tym razem będzie to Niezdobyta Twierdza. Gabriel i jego przyjaciele układają plan zdobycia twierdzy. Czy uda im się dokonać niemożliwego? "Akademia Crookhaven. Niezdobyta twierdza" to książka, w której, po raz kolejny, autor zaskakuje nas niesamowitą historią, zwrotami akcji i bohaterami, których nie da się nie lubić. Obserwujemy bohaterów, ich zmiany i emocje, jakie im towarzyszą. Widzimy, jak wielką moc ma przyjaźń i współpraca w walce ze złem.

Czy to książka dla mam-zodiakar, które chcą swoim dzieciom przekazać wiedzę astrologiczną? :D Trochę się śmieję, ale nie mam wątpliwości, że powstała w ramach obecnego trendu na znaki zodiaku. Nie mówię, że to źle! Koncepcja jest ciekawa - magiczna szkoła, przedwieczne tajemnice, symbole mocy na dłoniach i dziecko, które przyszło nie wiadomo skąd. Do tego język opowieści jest bardzo staranny, a ilustracje i wydanie - przepiękne! Trochę mnie zdziwiło, że główną bohaterką jest 5-latka. Dla mnie fajnie, bo coś innego, ale zawsze myślałam, że dzieciaki aspirują do starszych od siebie i nie chcą czytać o "bobasach". Realny zarzut jaki mam do tej książki jest jednak taki, że jest w niej bardzo mało akcji. W zasadzie służy tylko zarysowaniu realiów świata i (niektórych!) bohaterów, rozwija wątki, ale w ogóle ich nie kończy. Wkurza mnie takie sztuczne dzielenie fabuły, tylko po to, żeby narobić więcej tomów (i zarobić więcej pieniędzy, wiadomo). Ja od razu zabrałam się za część drugą... I kolejna recenzja jest tam.

Krótka i bardzo dobrze napisana książka dla dzieci, przy której zapracowany rodzic również się zrelaksuje. Przypadkiem natrafiłem na ten tytuł i stwierdziłem "co mi tam, sprawdzę co teraz pisze się dla dzieci". Nie zawiodłem się. To wartościowa pozycja, którą z czystym sumieniem mogę polecić. Książka napisana jest przystępnym dla młodego czytelnika językiem i przedstawia przygody Amandy Black. Główna bohaterka wspierana przez przyjaciela rozwiązuje zagadkę przeszłości swojej rodziny, a to prowadzi do.... Sami się przekonajcie. I dzieci i rodzice. Polecam gorąco.

Do tej lektury zachęciła mnie uczennica z piątej klasy, która była nią zachwycona. Przeczytałam i uważam, że to bardzo dobra książka dla młodszych nastolatków. Ładnie napisana, poruszająca ważne tematy np. przyjaźni, bycia niezauważanym. Sympatyczni główni bohaterowie, historia tajemnicza, miejscami straszna, z zaskakującym zakończeniem. Nawet uroniłam łezkę w czasie czytania. Poza tym jest to historia współczesna, gorąco polecam 10-12-latkom.

"Małgorzata Rogala – mistrzyni kryminału, tym razem zabiera nas w świat stworzony dla nieco młodszych czytelników i pokazuje tym samym, że pisze świetnie nie tylko dla dorosłych! - A dorosłym też się to podoba! Haha Jak to Pełnia to musiałam sięgnąć po tą skiążkę. Była bardzo przyjemna. Dalej dostajemy tajemniczą zagadkę do rozwikłania, lecz tym razem otoczoną dużą dozą fascynacji i radości jaką dzieci emanują. Młodzi bohaterzy są fajni. Dobrze też było ponownie się spotkać ze znanymi już postaciami.