Tango. Powrót do dzieciństwa, w szpilkach

Warta przeczytania książka, napisana łatwym językiem - autorka jasno tłumaczy czym jest transpłciowość, opowiada o swoich odczuciach. Sama historia Anny Grodzkiej jest jak z filmu, ale w samej książce wybrzmiewa niesamowita samotność autorki i pełna jest przemyśleń i "miotania się". Ważna lektura.

Rozczarowałem się tą książką, kiedy ją czytałem. Zapowiadana jako odważna niczym mnie tak naprawdę nie zaskoczyła, miałem wrażenie, że autorzy wywiadów nie mają pomyslu na rozmowy z kolejnymi "wywiadowanymi". (Nie, nie spodziewałem się sensacyjnych kawałków ani pornografii, po prostu ciekawej zrobionych wywiadów). Niemniej jest to pozycja jakoś tam ważna i teraz może nawet ważniejsza niż kiedy wyszła, bo może teraz to, co mnie wtedy rozczarowało - zwyczajność tych życiorysów i rozmów - mogłoby stać się ważnym głosem na temat miejsca gejów i osób LGBT w społeczeństwie. Może powinna to być lektura obowiązkowa, zwłaszcza na prowincji.

Rewelacja! Dzięki doskonale dobranym rozmówcom. Dobra na początek zaznajamiania się z tematem. * Polecam uwadze rozmowę z Giertychem. Brzmi bardzo zabawnie po latach, bo dziś, cytując jakże trafne podsumowanie wolty, którą wykonał, "Roman tak nienawidzi Kaczyńskiego, że nawet gejów pokochał" ;)

jedna pigułka - jesteś wielki jedna pigułka - jesteś mały a te które dała ci mamusia zupełnie nie działają spytaj Alicji jak łapać króliki mając trzy metry wzrostu to musi skończyć się upadkiem kiedy zadzwoni gąsienica paląca fajkę wodną White Rabbit Patti Smith Baje ,bajki ,bajeczki...Masłowska jest w formie w każdej formie. Od jakiegoś czasu zaczynam się bać niektórych stacji benzynowych , a tu obiekt tego typu przewija się złowrogo...czyżby??.... wieszczka???? Świetne rysunki, niepokojący tekst...warto zabajkować ...

Żałuję że wpadła ta książka w moje ręce z opóźnieniem, jest to z wielu względów pozycja po prostu totalnie rewelacyjna. Przede wszystkim język, dojrzały, nowocześnie elegancki, język który płynie naturalnie, do tego stopnia że ma się wrażenie że poprawek i korektur po prostu wcale nie było. Nie brakuje też poczucia humoru. Co do treści, materiały biograficzne w wielkiej części będą w nadchodzących czasach uzupełniane, więc książka pełni rolę prekursora który może w pewnym momencie stracić na znaczeniu i o którym pewnie w ogóle zapomnimy. W wielu wypadkach to właśnie zadawanie pytań jest najważniejsze. Co do treści, podobało mi się że autor generalnie tych osób od strony moralnej nie ocenia, spowodowane to jest przede wszystkim brakiem dokładnej wiedzy o tym co powodowało te czy inne zachowania. Autor nie obdarza sympatią osób które chciały odgrywać rolę awangardzisty ale w temacie własnych skłonności seksualnych raptem schowały się do szafy. Natomiast wiele z tych osób naprawdę mialo wielką odwagę cywilną, a inni zostali wyautowani przez opinię publiczną i niemożliwe było dla nich zachować prywatność. Można oczywiście narzekać że książka za bardzo koncentruje się na Warszawie (z kilkoma wyjątkami) i że zbyt wiele z tych informacji pochodzi od Mycielskiego i Iwaszkiewicza. Można książkę obwiniać że kwestie gejowskie releguje do sfer artystycznych i literackich. Ale pamiętajmy o co chodzi w tej książce. Celem jest odkłamanie biografii czołowych intelektualistów polskich 20go wieku. Intelektualiści ci wieloktrotnie pracowali nad tym bardzo by pozostawić po sobie wygodne konformistyczne wersje swych biografii, przystępne dla "niewinnych" dzieci i uczniów liceum. Można też tą książkę potraktować jako powtórkę z historii polskiej literatury, z pewnym tematem przewodnim który od lat wymaga odkłamania. Fascynuje i zastanawia to że jedni całymi latami uciekali przed sobą, inni cieszyli się życiem w miarę możliwości. By to wszystko zrozumieć trzeba wejść w tamtejszą rzeczwistość. I tu jest zadanie dla czytelnika, gdyż im młodszy ten czytelnik tym będzie mu trudniej wczuć się w tamte realia.

Bardzo poetycka książka. Głęboko wrażliwa opowieść ojca po stracie własnego dziecka. Miejscami jest bardzo filozoficzna, sporo w niej metafor, porównań, wzniosłych myśli. Wszystko jednak łączy ból straty. Nie mamy niczego na wieczność ani niczego tylko dla siebie. Co mamy może być stracone. I choć żyjemy nie zdając sobie na ogół z tego sprawy to wszystko co mamy jest tylko na chwilę. Nawet nasi najbliżsi. Na pewno dużo łatwiej jest pisać o stracie niż ją przeżywać. Autor doświadczył obu rzeczy. Miejscami czułem wzruszenie czytając, miejscami niezrozumienie co chciał przekazać, a miejscami zwykłe znużenie. Nie odbiera to jednak książce pewnej głębi, a autorowi wrażliwości na życie, które przeżywa.

Scott Thorson opisuje swoje życie ze słynnym muzykiem. Wielkiego, ekscentrycznego gwiazdora poznał gdy miał raptem 18 lat, Liberace był od niego prawie o 40 lat starszy. Młody chłopak, wychowany w wielu rodzinach zastępczych szybko zachwycił się muzykiem i przez 5 lat był jego kochankiem, pracownikiem, towarzyszem, zabawką. Był "więźniem w raju". Liberace był świetnym showmanem i dobrym pianistą. Jego występy przyciągały tłumy, ludzie go kochali. Ale w życiu prywatnym Liberace bywał tyranem, który zawsze stawiał na swoim. Liberace uwielbiał przepych zarówno na scenie, jak i w życiu codziennym. Ubóstwiał zakupy. Kochał futra, błyszczącą biżuterię, bogaty a zarazem kiczowaty wystrój wnętrz. Jego dewiza brzmiała: "zbyt wiele dobrego jest wspaniałe". O tym wszystkim pisze w swoich wspomnieniach Scott. Opisuje też wieloletnią batalię sądową, którą stoczył z gwiazdorem, po tym jak ich związek przestał istnieć. Liberace przez całe życie ukrywał swoją orientację seksualną, nikt nie mógł dowiedzieć się, że jest gejem, nawet gdy umierał na AIDS jego najbliżsi współpracownicy informowali opinię publiczną, że jest chory na coś innego. Scott opisuje jak Liberace pokazywał przed całym światem swoją wymyśloną heteroseksualną osobę i jak się z tym życiowym kłamstwem czuł. Jeśli chcecie lepiej poznać Liberace'go, przyjrzeć się jego życiu i pracy to sięgnijcie po tę książkę. 6.5/10

Książka Doroty Wodeckiej " Mężczyźni rozmawiają o wszystkim " jest w ocenie Autorki niezbędnikiem emocjonalnym dla każdego, przewodnikiem po tym, o czym prawdziwi mężczyźni mogą rozmawiać z prawdziwymi kobietami. I te zdania, perełki godne zapamiętania. Na pytanie : Co jest w życiu ważne ? Andrzej Stasiuk odpowiada : Szczegóły. Detale. Prostota. Ta uczuć, krajobrazu, czynności. Spokój. Dla jakich prawd warto żyć ? Adam Nowak kwituje ; Dla miłości, wiary i nadziei. I poczucia humoru. Można zachwycić się zdaniem Jerzego Pilcha : Życie się składa że złudzenia wieczności i przerażającej utraty tego złudzenia. Twierdzenie tancerza Mikołaja Mikołajczyka : Ćwiczenie fizyczne siebie samego powoduje, że robię sobie porządek w głowie. Skoro wymagam od siebie fizycznej męczarni, to jestem w stanie więcej z siebie dać przy kontaktach z drugim człowiekiem. Jestem zdolny do pokonania większego wysiłku, do nieodrzucania go, nawet jeśli całkowicie mi nie odpowiada. Warto po latach sięgnąć do tej książki. Walka ze stereotypami niekoniecznie jest walką z wiatrakami. Wystarczy rozmawiać i słuchać, po prostu być otwartym...

Książka powstawała w okolicach publikacji "Kochanie, zabiłam nasze koty". We współczesnym świecie codziennego przemiału informacji dekada to sporo, do tego niektóre wątki osobiste szybko się zdezaktualizowały, a ja zdążyłam zapomnieć fabułę "Kotów ...". Na szczęście rozsiadłam się na tyle wygodnie, żeby docenić plusy rozmowy. Coś mi tam zazgrzytało, gdy przeczytałam o kulturze wysokiej i niskiej w zdaniach zbyt złożonych, ale niech tak będzie ;)

"Brudny róż" Kingi Kosińskiej to odważna i szczera lektura, która porusza do głębi. Autorka musiała przełamać w sobie wiele oporów, by opowiedzieć swoją historię tak bezkompromisowo i emocjonalnie. To opowieść o poszukiwaniu tożsamości, Kinga dorasta jako chłopak, ale od najmłodszych lat czuje, że coś jest nie tak, że jest kimś innym, niż narzucono jej z zewnątrz. Doświadcza upokorzeń, samotności i społecznego ostracyzmu, który momentami przypomina losy bohatera powieści Édouarda Louisa "Koniec z Eddym". Mimo załamań i trudnych chwil, Kinga nie traci siebie i właśnie to jest najcenniejsze. Przechodzi przez bolesny proces korekty płci z godnością i ogromną odwagą. Czytelnika porusza ilość przykrości, z jakimi musiała się mierzyć ale także inspiruje jej siła, determinacja i wiara w siebie. Książka porusza tematy inności, nietolerancji, depresji i nadziei. To także historia o stawaniu się sobą-o ponownym narodzeniu, jak feniks z popiołów. I choć los nie był łaskawy, Kinga potrafiła się podnieść i odnaleźć swoje miejsce w świecie. Warto podkreślić, że Kinga Kosińska ma świetne pióro. Pisze o emocjach tak sugestywnie, że czytelnik od razu czuje z nią więź. Mnie ta książka poruszyła szczególnie, być może dlatego, że jako osoba z doświadczeniem depresji, wiele z opisanych uczuć było mi bardzo bliskich. To ważna, potrzebna i pięknie napisana książka. Zdecydowanie polecam. Ocena: 9/10

Miła, sympatyczna książeczka dla odprężenia i uśmiechu, choć jak na tę pisarkę przystało jest tam też coś poruszającego, co raczej umknęło pani Szczuce. Rozdział o psich snach - moim zdaniem Colette, ta niesamowita miłośniczka zwierząt i wspaniała ich obserwatorka wskazuje i opowiada o niewidzialnej nici wiążącej psa i jego pana. Te straszne psie sny z okopów I wojny światowej to moim zdaniem przeżycia jego pana, które pies przeżywa również poprzez niesamowicie silną mentalną więź łączącą go z ukochanym człowiekiem...To opowiadanie jest dla mnie zdecydowanie najpiękniejsze . Myślę również, że to książka właściwie tylko dla wielbicieli zwierząt. Ktoś kto ich nie lubi, nigdy nie odczuje jej wdzięku i lekkiego uroku powiązanego z głęboką znajomością zwierzęcej natury.

Lektura przyniesie zapewne większą uciechę literaturoznawcom, ale to nie znaczy, że taki laik jak ja nie znajdzie w niej nic dla siebie. Wręcz przeciwnie. Co prawda podobnie jak autorka mam skłonności do wycofywania się z rzeczy, których nie robię perfekcyjnie, więc czytając jej zapiski miałam chwilami ochotę wycofać się z czytania w ogóle, bo nie czułam się czytelnikiem wystarczająco kompetentnym. Ostateczny bilans wychodzi jednak na plus i mam raczej ochotę czytać więcej i bardziej świadomie. Kilka refleksji, które najbardziej pozostały w pamięci (skoro zbiór, jak pisze autorka, mozaikowy, to refleksje również podobne). Mojemu czytaniu i umiejętności krytycznego spojrzenia na książki daję jeszcze szansę, bo dojrzewamy razem z naszymi lekturami. Kobiety w literaturze i w kulturze to wciąż masa stereotypów, czasem siedzących tak głęboko, że w ogóle niezauważanych (nawet przez kobiety). I bardzo podoba mi się idea, że słodycze mogłyby wsiąkać w duszę.

Książka uświadamiająca, jak wielkiego poświęcenia wymaga opieka nad osobą ciężko chorą (bez względu na to, jaka to choroba). I że nawet jeśli jest to najukochańsza osoba, człowiek może nie być w stanie poświęcić się całkowicie. I że nikt nie ma prawa go za to źle osądzać. Przy okazji też książka odzierająca śmierć na AIDS z romantyzmu, jaki nadało jej kino.

KARIERA CARRÈRE’A Przyznaję, że ja ignorant, długo byłem przekonany, że autor nazywa się Carrière, czyli Kariera. W języku francuskim „e” z akcentem skierowanym w lewo (tzw. accent grave) jest specyficzną literą, która tworzy wokół siebie specyficzny cień, w którym taka minuskuła jak literka „i” może zniknąć. A zatem Carrère. I jego kariera. Otóż kariera Carrère’a zaczęła się w momencie, w którym obrał on Rosję za główny temat swojej twórczości prozatorskiej. Nie miał on specjalnego wyjścia, staje się to jasne, gdy prześledzi się nieco jego drzewo genealogiczne – dziadkowie pisarza ze strony matki byli imigrantami z Gruzji, ojciec Louis Carrère jest sowietologiem, a matka, Hélène Carrère d'Encausse historyczką specjalizującą się w tematyce rosyjskiej, od 1990 roku członkinią Akademii Francuskiej (w tym od 1999 stałym jej sekretarzem). „Powieść rosyjska” w zasadzie nie jest powieścią, gdyż tak naprawdę jest na poły autobiograficzny zapis zdarzeń z życia Emmanuela Carrère’a z lat 2000-2003, czasów, w których pracował nad filmem dokumentalnym „Powrót do Kotielnicza”. Polifoniczna akcja utworu rozgrywa się na trzech płaszczyznach – pierwszym wątkiem, od którego wszystko się zaczyna jest historia Andrása Tomy, Węgra, który spędził 56 lat w szpitalu psychiatrycznym w rzeczonym Kotielniczu. Od tego momentu rozpoczyna się fascynacja Carrère’a tą mieściną, położoną w zachodniej Rosji, w obwodzie kirowskim. Autor bowiem zaczyna dostrzegać analogię z historią swojego dziadka, Gruzina Georgesa Zurabiszwilego, zaginionego dokładnie w tym samym roku, co Węgier (najprawdopodobniej zabitego przez ruch oporu za kolaborację z Niemcami). Z kolei, zbiegiem okoliczności, pradziadek autora, był przed wojną wicegubernatorem w Wiatce, miejscowości położonej nieopodal Kotielnicza. Ostatni wątek jest wątkiem miłosnym, opisującym specyficzny, nieustannie zmierzający w stronę patologii związek Emmanuela z jego partnerką, Sophie. „Dlaczego zatem jeżdżę do Rosji, dlaczego wracam do Kotielnicza, jeśli nie dlatego, że tutaj osiadł na mieliźnie los tamtego Węgra, co mi pozwala przybliżyć się okrężną drogą do losu dziadka?”. Carrère jedzie do Kotielnicza, by nakręcić tam film dokumentalny. Jedzie bez nakreślonego celu, scenariusza, wierząc, że temat znajdzie się sam. Dopiero później okazuje się, że będzie to film o morderstwie. Jednak dla Carrère’a „Powrót do Kotielnicza” to coś więcej – to przede wszystkim film poświęcony jego rodzinie, rozliczenie się z ciążącym od lat nad jego rodziną fatum zaginionego dziadka. Chodziło zwłaszcza o to, by osobę zaginioną uznać za zmarłą, opłakać i pochować. „Powrót do Kotielnicza” to droga zneurotyzowanego pisarza ku wyzwoleniu. W tym miejscu wypada przerwać streszczenie, by nie ujawnić zbyt wiele z fabuły utworu. „Powieść rosyjska” to wspaniała, intrygująca, brawurowa proza, którą przeczytałem (niemal) jednym tchem, niezmiennie zapartym. Momentami ostra, momentami obsceniczna (patrz: nowelka Emmanuela dla Sophie, a właściwie cały wątek erotyczny), niekiedy budząca sprzeciw. Z pewnością wywołująca skrajne emocje, a o to przecież chodzi w literaturze. Jest dla mnie jasne, że będę wracał do twórczości Emmanuela Carrère’a, niezależnie od tego jak potoczy się jego kariera. Kariera Carrère’a.

Zapisy rozmów z pisarkami, które autorzy uznały za godne uwagi. Co rozmowa to inny klimat, wiadomo – inny człowiek. Zatem niektóre konwersacje naprawdę godne uwagi, ale zdarzają się i takie silące się na intelektualizm, feminizm i nowoczesność zahaczającą o przyszłość fantazy. Jako przerywnik między lekturami – polecam.

Przytłaczająca, autodestrukcyjna to też, ale na pewno inteligentna, błyskotliwa i dowcipna w sposób jaki lubię. Cieszę się, że nie zawsze sugeruję się ocenami, bo być może nigdy nie wyciągnęłabym jej z otchłani swojej zakurzonej biblioteczki :p Szczera, bezpruderyjna, oryginalna, interesująca i osobliwa to książka:) w estetycznej okładce na dodatek:p Na pewno polecę (choć może nie każdemu) ;)

Pierwszy raz spotkałam się z poglądami Magdaleny Środy, gdy pisała felietony dla "Wprost". Gdy stamtąd odeszła, postanowiłam trochę lepiej ją poznać. Zaczęłam od wywiadu rzeki, gdzie pani Środa opowiada o swojej drodze do bycia profesorem etyki, feministką, ale także żoną i matką. Jej poglądy są dość podobne do moich, dlatego czułam się trochę jakbym słuchała starszej, nieco bardziej doświadczonej koleżanki. Momentami czytałam jej wypowiedzi z wypiekami na twarzy! Drugą rzeczą, w którą się wciągnęłam było... zrozumienie tych wupowiedzi. Dwiedziałam się dużo o filozofii oraz etyce. I literaturze feministycznej. Jeśli ktoś lubi książki przy któych robi się notatki to ten wywiad-rzeka będzie idealny.

Autor poważnie podchodzi do tematu. Wertuje kroniki policyjne. Próbuje odtworzyć rzeczywistość nieheteronormatywnej społeczności w komunistycznej Polsce. Rzeczywistość wymazującą jej istnienie, odmawiającą prawa do funkcjonowania na równi z resztą społeczeństwa, skazującą ją na życie w podziemiu. Tylko i wyłącznie w podziemiu. Aktualna historia. To przerażające, jak niewiele się zmieniło na przestrzeni lat, jak bezwzględnie bycie Polakiem wyklucza wszelką queerowość. Pozycja ma wartość historyczną. Warto po nią sięgnąć, chociaż dla niektórych to temat drażliwy, a nawet niezbyt godny uwagi.

Książka ta została wydana jako zbiór felietonów. Niektóre z nich publikowane były wcześniej w piśmie Bluszcz . W lekkim, bardzo przyjemnym stylu Głowacka oprowadza czytelnika po swoim warszawsko-nowojorskim świecie. Jej język jest amerykańsko pogodny i optymistyczny, ale też polsko ironiczny i dosadny. Każda z historii pokazuje dwoiste spojrzenie na świat autorki i próbę pogodzenia dwóch światów i zupełnie różnych sposobów na życie na jakże odmiennych kulturowo kontynentach. Słodko-gorzkie historie amerykańskich znajomych, stykanie się z polską obojętnością a często nieufnością są tłem dla opowieści o stereotypach, skandalach, swoistym nieprzystosowaniu. Ważkie kwestie opisuje codziennymi słowami np. felieton Kochać z bliska czy z daleka?, traktujący o potrzebie samotności, ale też o rasizmie czy political correctness. Można odnieść wrażenie, że w poszczególnych narracjach autorka próbuje odnaleźć siebie. Na pewno nie jest postacią jednoznaczną, homologiczną. Wszystkich zainteresowanych tym czy bardziej jest polską Amerykanką czy amerykańską Polką, odsyłam do książki. buchbuchbicher.blogspot.com