Blogotony

Mam olbrzymi problem z oceną tej pozycji. Temat "silnych kobiet", które mogą stanowić dla nas inspirację - niezwykle mnie zainteresował. Niestety, trochę się zawiodłam na wykonaniu :( Język wykorzystany do przedstawienia tematu jest według mnie dość toporny, momentami bardzo ciężko przebrnąć przez treść. Przyznaję, iż autorka wykonała olbrzymią pracę nad książką, jednak czegoś zabrakło, aby książka mogła stać się bardziej poczytną. Lektura nie dla każdego, acz z pewnością ma pewien potencjał.

Przyznam szczerze: czytałam tę książkę właściwie tylko dla języka, którym ją napisano. Miks trzech narracji zachwycał, każda inna, każda dobra. Krótkie zdania blogu, to wieczne zaplątane "się" i "sobie", czyli kwintesencja blogowania, te ironiczne smaczki - wszystko to przeciwstawione tradycyjnemu stylowi innych części. Niełatwa lektura, i w pewnym sensie rozumiem, że na listę bestsellerów literatury popularnej nie trafiła. Ale można poznać smak i wagę słów, żadne nie jest przypadkowe. Czasem warto sięgnąć także i po takie lektury. Ot, tyle.

Zakręty życia trzech sióstr, które dziedziczą niepowodzenia swoich matek, babć, jak również poprzednich pokoleń kobiet, a co sugeruje fabularny schemat powieści Joanny Sawickiej. Mnogość wątków oraz postaci wyklucza ich zwięzłe omówienie w kilku zdaniach, w związku z czym ograniczyć się należy do przedstawienia głównych komponentów „Second Handu”. Wszystkie drogi prowadzą do podupadającego pensjonatu w Podlewie, który nie ma zbyt wiele do zaoferowania, chyba że przyjezdni oczekują smutnych doświadczeń jego właścicielek. Joanna Fabicka mnoży przykre historie z ich życia, aby usprawiedliwić obecne położenie każdej z sióstr. Wykorzystuje realia PRL-u, które nadają się do stygmatyzowania bohaterek, przy czym stosowanie wspomnianego zabiegu nie świadczy o oryginalności powieści. Atutem „Second Handu” jest język. Joanna Fabicka panuje nad potokiem słów, dzięki czemu znane historie doczekały się nieszablonowej oprawy. Niektórych zrazi brak dialogów oraz tempo powieści, aczkolwiek wspomniane elementy pozwoliły mi sprawnie przejść przez całą książkę. Bez względu na potencjalne zastrzeżenia w zakresie przyjętej narracji, czytelnik nie powinien czuć zawodu. W nagrodę za przebrnięcie przez powieść otrzymuje ciekawe zakończenie z gatunkowym twistem, co otwiera drzwi do wielu interpretacji, choć dla mnie była to jedna z książek o przegranym życiu w cholernie przygnębiającym miejscu.

Arcyciekawa historia.Może nie obfitująca w wydarzenia,a mimo to wciągająca,dla mnie wręcz fascynująca.Wszystko to zasługa autorki,jej wyobraźni,jej warsztatu,jej arcypięknego języka.Nie wiem ile w tym autobiografii,ale czytając miałem odczucie,jakby autorka dzieliła się ze mną swoimi najintymniejszymi przeżyciami z dzieciństwa i swojej wczesnej młodości.I właśnie te przeżycia,życie duchowe bohaterki, stanowią główną treść przedstawionej historii.Sama powieść nie obfituje w wiele wydarzeń.Składają się na nią epizody z życia rodziny,w której miłość stopniowo ustępuje codziennej rutynie.Ojciec mruk,dominator,kształtujący postępowanie pozostałych,z nim mieszkających dwóch kobiet,nadwrażliwej i kochającej żony i matki,oraz córki,która zdaje nam relację z opisywanych wydarzeń.Wydarzeń,które kształtują ducha,wrażliwość,emocjonalność młodej bohaterki.Piękna książka,może dotycząca niezbyt przyjemnych przeżyć,a mimo to piękna.Właśnie,dotycząca niezbyt przyjemnych przeżyć,a mimo to da się w niej wyczuć pewną nutkę nostalgii,tęsknoty za tym co było i już nie wróci.To debiut powieściowy sprzed kilku lat i zarazem jak dotąd jedyna pozycja stworzona przez panią Maicher.Szkoda by było,gdyby autorka tylko jednorazowo skorzystała ze swojego talentu pisarskiego.Myślę,że tak jak ja,tak też i wielu innych czytelników niniejszej powieści czeka na kolejne dokonania autorki.Bardzo polecam wszystkim,którzy lubią prozę cichą,dyskretną,w której bohater zwierza się czytelnikowi ze swojego życia wewnętrznego,w której stajemy się świadkami jego najbardziej osobistych i sekretnych przeżyć.

Dawno nie czytałem tak trudnej książki. “Po” autorstwa Rachel Cusk jest opowieścią skomplikowaną, najeżoną trudnymi, gęstymi emocjami, pełną zakrętów. To nie jest książka, którą można przeczytać i o niej zapomnieć. Ta lektura potrafi wryć się w pamięć. Rozstania z partnerem bolą. Teoretycznie każdy chce, aby jego aktualny związek był tym ostatnim, tym na całe życie. A jednak często bywa tak, jak powiedział Wiesław Myśliwski w wywiadzie dla “Gazety Wyborczej”. Oddając z grubsza sens jego myśli - ludzie jednoczą się w związku z nadzieją, czują się mocni i bliscy, a tak często ta początkowa radość prowadzi do osobistej tragedii rozstania czy rozwodu. Szczęśliwi ci, którzy tego nie przeżyli. Mądrzejsi ci, którzy przeżyli i dzięki temu stali się lepsi. Najszczęśliwsi ci, którzy to przeżyli, dzięki temu stali się lepsi, a później poznali miłość swego życia. I wiedzą, że blizny z przeszłości będą dla nich źródłem mądrości. I że teraz już na pewno nowa miłość będzie tą jedyną, na zawsze, tą prawdziwą. Coś o tym wiem. Rachel Cusk dostarcza czytelnikowi brutalnie szczery opis tego, co dzieje się w głowie kobiety, gdy rozpada się jej małżeństwo. To książka przenikliwie głęboka. Byłoby obraźliwe nazwać ją banalnym określeniem strumienia świadomości. Bo “Po. O małżeństwie i rozstaniu” to przede wszystkim zapis momentami heroicznych prób odnalezienia siebie w nowej rzeczywistości. Na kartach jej książki aż jeży się od emocji, często tych skrajnych, ocierających się o dolne rejony emocjonalnej skali. Cusk prowadzi na oczach czytelnika operację na żywym organizmie, bo na sobie samej. Na swoim doświadczeniu, na swojej przeszłości, na swoim zakończonym małżeństwie, na swoich lękach o przyszłość, nad swoim “ja”, tak mocno poszarpanym przez rozpad związku i utratę poczucia przynależności. Autorka, aby zrozumieć siebie i sytuację, w której się znalazła, sięga nawet po grecką mitologię. Często zastanawia się, na ile związek dwojga ludzi może być pełną, twórczą i wzbogacającą relacją, a na ile - wymuszonym niejako - podporządkowaniem. Na ile mężczyzna może “rozpuścić się” w swojej kobiecie i w związku, który buduje (i odwrotnie), a na ile małżeństwo czy bliski związek to gra nieprzystających do siebie odrębności. I jak z tej odrębności, z tej oczywistej różnicy wydestylować to, co spaja i łączy, a nie to, co nieuchronnie podzieli. To ważne pytania, na które Cusk często nie znajduje odpowiedzi. Ale czytelnik może sam odnieść je do swojej rzeczywistości, przeglądając się w myślach autorki jak w lustrze. To taka wiwisekcja na poglądach, która autorka bez skrupułów serwuje swoim czytelnikom - szczera, chwilami ocierająca się o brutalność. To duży atut tej książki, ale przy okazji element, który czyni ją wymagającą i trudną w odbiorze. Lekturę “Po. O małżeństwie i rozstaniu” niemal od pierwszej strony książki traktowałem jak wyzwanie i próbę, a nie tylko - jak przy wielu innych książkach - jak intelektualną podróż i poznawczą wyprawę do świata cudzych opinii. Rachel Cusk wymaga od swojego czytelnika, aby przysiadł na miejscu obok niej i jako w pełni zaangażowany gość przebył z nią podróż do wnętrza jej samej, do jej najskrytszych emocji. Dlatego jeśli ktoś oczekuje, że “Po. O małżeństwie i rozstaniu” może przypominać lekturę typowego poradnika o wspólnym życiu kobiety i mężczyzny, srogo się zawiedzie. “Po. O małżeństwie i rozstaniu” to książka uniwersalna. Sądzę, że wiele kobiet - niezależnie od tego, co przeżyły w swoim życiu osobistym - doskonale zrozumie emocje, które targają autorką. Kolegom po płci też polecam tę lekturę. Mam wrażenie, że w dzisiejszych czasach obie płcie rozjeżdżają się sobie jeszcze bardziej niż zwykle. Zmieniają się oczekiwania kobiet wobec mężczyzn i odwrotnie, zmieniają się zasady odwiedcznej gry między płciami, zmieniają się wzorce męskości i kobiecości. Świat zaczyna być uformowany tak, że to kobiety lepiej sprawdzają się w roli jego gospodyń. Mężczyźni, którzy kiedyś mieli przywilej niemal wyłącznego kształtowania rzeczywistości, miejscami trzymają się na swoich szańcach, ale proces zmiany jest nieubłagany. Mężczyzna ma być inny. Ma być męski, ale z pierwiastkiem kobiecym. Ma być jak zawsze twardy i dumny, pewny siebie, ale musi też zdobyć się na jeszcze więcej niż dotychczas otwartości. A przede wszystkim musi gonić. Kobiety są coraz lepiej wykształcone, coraz bardziej świadome siebie i swoich możliwości. Zrozumieć ten proces nie jest łatwo, odnaleźć się w nowej rzeczywistości jeszcze trudniej. Dlatego lektura książki Rachel Cusk może mężczyznom bardzo się przydać. Choćby jako materiał poglądowy na to, jak być dobrym partnerem, nie gościem w życiu kobiety, a jej oddanym towarzyszem. Nie bywalcem, ale partnerem. Nie wykładowcą, ale uczniem w tej samej klasie podczas trwającego bez przerwy kursu życia razem. Jak napisał kiedyś prof. Zygmunt Bauman, dzisiejsze życie we dwoje to na ogół bycie razem i jednocześnie osobno. Bycie w cieniu wszechogarniającego konsumpcjonizmu, przez który partnerkę lub partnera oceniamy w kategoriach użyteczności, w taki - mówiąc łagodnie - praktyczny sposób, nie zaś jako żywego człowieka, z którym bliskość można zbudować tylko na otwartości, ale też wyrozumiałości. Dziś wielu ludzi żyje tak, jak opisywał to w swoich czarnych wizjach Michel Houellebecq - w pustce, czując, że “ja” jest deformowane przez setki różnych bodźców i królujących obecnie wartości, jak np. szkodliwego dążenia do autoekspresji, kultu indywidualizmu, a jednocześnie emocjonalnej pustki i strachu przed bliskością. Rachel Cusk pokazuje prostą rzecz, o której często zapominamy - że nie będziemy mogli żyć dobrze, jeśli nie będziemy żyć pogodzeni ze sobą, nie będziemy uciekali od najskrytszych emocji i od zaufania. “Po. O małżeństwie i rozstaniu” to książka odważna, na której kartach autorka prezentuje swoją emocjonalną nagość nie po to, żeby czytelnika zawstydzić, ale po to, by zachęcić do tego, by rozebrał się także przed sobą. I zrozumiał, że bliskość z drugim człowiekiem polega też na tym, aby odrzucić wszelkie listki figowe i plastry, którymi zakrywamy nasze rany.

Jest to książka o pragnieniu. Główna bohaterka pierwszoosobowo prowadzi nas przez historię oswajania swojego tamagochi. Małego stworka w podbrzuszu, które ciągle się domaga, chce, zapewnia uczucie głodu. Ciągnie do chwilowych przyjemnostek, przeważnie seksu, który daje namiastkę bliskości. Takiej bezpiecznej w specyficzny sposób, bo bohaterka szybko uczy się ładować do łóżek tych, których może ogarnąć. Bohaterka opowiada nam o seksualności otwarcie, niemal jakby mówiła sama sobie. Zachowuje w tych podbojach podmiotowość, nie ulegając w całości zainteresowaniu innych. Niby twierdziła, że nie ma honoru i wartości, jednak ona sama decydowała się wchodzić w przygodne relacje erotyczne. Kierowana pragnieniem, ale swoim, nie cudzym. Przynajmniej tak mi się wydaje. Ale książka pozostawia dużo kwestii otwartych. Nie ocenia podejścia bohaterki, nie mówi wprost ile w jej decyzjach było wolnej woli, a ile jakiegoś niedoboru pozostawionego przez rodzinę. Wartości książki dodaje oczywiście sprawne prowadzenie nas przez opowieść - nie można się nudzić. Trudno mi było zdecydować czy dać się wciągnąć i skończyć czytać w jeden dzień, czy dawkować sobie tę przyjemność.

książka totalna. na 100 stronach mieści więcej treści niż niejedna opasła powieść. do tego jest zabawna i wchodzi pod skórę. sprawdza nas - co będzie dla ciebie przekroczeniem granicy? dziwi, w czasach kiedy nic już nie dziwi. kręci językiem i każe się skupić, bo jak się nie skupisz, to będziesz czytać dwa razy, żeby wiedzieć o co chodziło na końcu.

To mój pierwszy kontakt z prozą Huberta Klimko-Dobrzanieckiego. Autor spędził 10 lat swojego życia w Islandii i nie ma żadnych wątpliwości, że z tamtejszych doświadczeń zrodziła się ta książka. Praca w domu starców, realia islandzkie przedstawione z reporterską precyzją a jednocześnie z ogromnym wyczuciem mieszają się ze wspomnieniami dzieciństwa spędzonego na Dolnym Śląsku. To delikatna i subtelna proza z wielką dozą intymności.Można określić ją jednym słowem jako tzw. "życiopisanie". Kiedyś oczarowało mnie ono w poezji Jacka Podsiadły, tutaj ma ono nieco inny rys z pozycji obcokrajowca poznającego życie w innym państwie, tkwiącym w obrębie cywilizacji europejskiej a przecież wyraźnie oddzielonym od reszty kontynentu. Ale dla mnie najistotniejsza jest w tych opowieściach wielka wrażliwość i otwartość na spotykanych ludzi i miejsca, w których żyją. To przede wszystkim zapamiętam z tej lektury.

Na początku wydaje się niesamowicie pretensjonalna. Drażniło mnie to środowisko i sposób jego opisywania. Natomiast jak się już wejdzie w ten kosmos, to dzieje się coś ciekawego. Uważam, że w pewnych momentach można wręcz mówić o geniuszu autora. To jak opisuje relacje Ninel z matką jest i trafne i oryginalne, tragiczne, komiczne, pełne talentu. Albo to jak opisuje spacer po parku jednego z bohaterów, idzie to w niesamowitą filozoficzną stronę, która mnie zachwyciła swoją świeżością. Jestem bardzo zadowolona, że trafiłam na tego autora. Jednak tyle nominacji do Nike mimo wszystko coś znaczy.

Początkowo powieść zainteresowała mnie. Odnajdowałam w niej własne doświadczenia i obserwacje, np. wynajmując mieszkanie w Wilnie. Kinga Iwasiów obserwuje jakiś wschodni kraj, którego nie nazywa, będący kiedyś w Unii Europejskiej. Jej opisy są drobiazgowe, fotografują nieomal ulice, mieszkania, ludzi. Styl pisarki wciąga czytelnika w świat będący - jak mówi - skansenem. Sylwia widzi tradycje, anachronizmy, opisuje ludzi, ale nie jest ich ciekawa. Woli swoją wyobraźnię niż trud poznawania innych, woli domyślać się zdrady męża niż rozmowę z nim, woli myślenie o synku niż wspólne spędzanie czasu. Toczy banalne rozmowy, myśli o swoim życiu, o mężu i dziecku, o pracy... Nic jej jednak nie cieszy, nie wzbudza emocji. Wszyscy bohaterowie wydają się być podobni, nieco senni i bierni. Niby o czymś marzą, ale to tylko sny. W życiu Sylwii bark pasji i ciekawości, obowiązki zawodowe niosą nudę, brak sukcesów, poczucie niespełnienia. Życie osobiste rozsypuje się. Prawie wszystkich bohaterów łączy lęk przed zmianami i zmienianiem się, stąd rozmyślania o pozytywach miasta-skansenu i uniformizacji teraźniejszości w europejskiej Polsce. Przygnębiająca jest też choroba Sylwii, przez którą znajduje się w stanie zapominania, zamazywania, zaciemniania. Sylwia, Ruta, Witek i inni nie rozmawiają o uczuciach, grzęzną w swoich oczekiwaniach... na co?

Debiut Papużanki z 2012 roku zachwyca mnie mocno, aczkolwiek nie tak bardzo mocno jak jej późniejsze dzieła. Te nieszczęsne rodziny i spaczeni ludzie, zepsute relacje, nieumiejętność budowania wspólnego życia, to tematy wałkowane wiele razy, wiele razy też wybierane przeze mnie. Po prostu lubię to. Szczególnie gdy te nieszczęścia ujęte są w narrację Zośki Papużanki – genialną narrację – te porównania, zwroty, zabawa językiem, ironia. Świetna jest. W Szopce jednak brakło mi jakiegoś spoiwa, naczelnej myśli, bo to, że wnuczka wyzwoliła się z tego patokręgu, ta myśl, że jest to możliwe, to za mało. Nie oczekuję odpowiedzi, chcę więcej niewiadomych i rozwiązań, które wcale nie są proste.

Książka pt.'' Dwie kobiety'', zaskoczyła mnie tym przede wszystkim, że jest to zbiór czterech opowiadań, czy nowelek, a nie jak przypuszczałam jedna historia. Obejrzałam film nakręcony na podstawie, jak się okazało, pierwszego tytułowego opowiadania i nie wiedzieć dlaczego, założyłam że w książce jest tylko ta jedna historia, a tu niespodzianka, historii jest aż cztery. Jednak każda z nich pokazuje różne rodzaje miłości, oraz jej konsekwencje. Doris Lessing uczula nas za pomocą opowiedzianych przez nią historii, że miłość to nie tylko motyle w brzuchu i całe to zamieszanie które zna każda zakochana osoba, autorka ukazuje że ta opiewana w pieśniach i wierszach, od zarania dziejów, miłość to przede wszystkim ODPOWIEDZIALNOŚĆ. Odpowiedzialność za siebie i swoje poczynania, za tę drugą osobę oraz za ewentualne '' skutki '' tej wielkiej, jedynej i niepowtarzalnej, jak się niektórym zdaje. 1.)Pierwsze opowiadanie, tytułowe, przedstawia dość dziwaczną relację czwórki, a później i szóstki ludzi. Dwie kobiety - matki, dwie kobiety - żony i dwóch dorosłych synów i jednocześnie mężów. Oraz tajemnica jednych przed drugimi . Sytuacja tutaj wytworzyła się dość patowa, ale nie powiem wam czy autorka znajduje jej rozwiązanie. 2.)Opowiadanie drugie nosi tytuł : '' Wiktoria i Staveneyowie '', tutaj pisarka pokazuje nam relację między rasami, mogłabym rzec w wielkim uproszczeniu. Ciemnoskóra piękna choć nie specjalnie bogata dziewczyna spotyka bogatego białego chłoptasia z dobrego i bardzo liberalnego domu, z tego '' związku '' rodzi się dziecko. Co dalej z nim będzie. Co zdecyduje matka ? czy pozwoli rodzinie ojca dziecka ingerować w życie swojej córki ? 3.)Opowiadanie trzecie ''Przyczyna '', to historia o miłości rodzicielskiej i o odwiecznej '' walce '' starości z nowością, o młodzieży która nie chce uczyć się na błędach rodziców, tylko koniecznie musi na swoich własnych . Bardzo chce zebrać swoje cięgi od losu :) Kiedy czytałam to akurat opowiadanie, koniecznie zachciało mi się posłuchać jakże mądrej piosenki zespołu Kombi '' Pokolenie '' https://www.youtube.com/watch?v=h7ES_rO9bFM&ab_channel=KombiiVEVO 4.)Opowiadanie czwarte to jedna z ogromnej ilości historii wojskowo wojennej, gdzie po ''żołnierzach '' , zostaje sporo dzieci, dzieci takie się rodzą i co dalej ? czy uważacie że mają prawo znać historię swojego poczęcia i przyjścia na świat ? Niestety, sprawy uczuć i ich konsekwencji przeważnie są skomplikowane i ciężko podjąć takie decyzje by nikt nie ucierpiał . Zawsze ktoś pozostanie skrzywdzony, czy rozżalony . O tym wszystkim właśnie pisze Doris Lessing w swojej książce. To kolejna autorka która dla mnie jest nowością, a ta książka pierwszą jej, jaką przeczytałam . Niezaprzeczalni ma ona swój styl pisania który zdecydowanie jest rozpoznawalny. Pisze ciepło, bez oceniania i moralizatorstwa, przedstawia '' fakty '', a Ty czytelniku sam sobie zdecyduj....Polecam

Wrażliwa, czuła, kobieca w ten tradycyjny, potrzebny sposób. Momentami jednak wydała mi się przestylizowana, sztuczna w ten nowoczesny, nieco pretensjonalny sposób. A może to po prostu ja jestem uprzedzona do tej stylizacji dlatego, że kiedy piszę, czasem sama chce wepchnąć mi się do tekstów? Myślę, że może tak być. To mój głupi purytanizm, literacki utylitaryzm, zupełnie niepotrzebny.

Trudno jest debiutowac prozatorsko w zaawansowanym wieku, bedac uznanym biografem slawnych ludzi. jeszcze bardziej obciazajace jest znane nazwisko i bycie progenitura szalenie popularnego i uwielbianego tworcy. Nie da sie uniknac porownan ze slawnym ojcem i wysoko postawionej poprzeczki oczekiwan. Zdziwilam sie gdy na ryzykowny krok zdecydaowala sie Kira Galczynska. Jak na pierwsza przygode z fikcja literacka, niezle jej sie udalo. narratorka celnie i z ionicznym dystansem opisuje nasza siermiezna rzeczywistosc. zastanawia sie nad upadkiem obyczajow, zycia kulturalnego, no i co najbardzioej oczywiste upadkiem panstwowej opieki medycznej. Dosc ekscentryczna glowna bohaterka Sonka mimo 70 lat na karku jest nietuzinkowa osoba czerpiaca z zycia garsciami. Niefortunny upadek i zlamana noga zaczynaja szereg perypetii, czytelnik jest swiadkiem jej kuriozalnych spotkan z ortopedami, zaczyna sie droga przez meke, niektorzy z pseudospecjalistow groza jej nawet amputacja nieposlusznej konczyny, bo albo rana sie jatrzy, albo narasta purchel, kilka operacji tylko pogarsza stan. Na marginesie mamy dywagacje o masakrze na wyspie Utoya, plotki na temat slawnych i bogatych, niegdysiejszych idolach jak Bialoszewski, Dygatowie, Glowacki, Xymena, i inni ze swiatka teatralno-telewizyjnego. Odnajdziemy historie zazylosci z Czyzewska, literatami, wizyty w Kuncewiczowce, love story z pewnym Niebieskim reyserem. Wspomnienia z okresu wojny tez sie nasuwaja, poczatki kariery i groteskowy ustroj socjalistyczny, Poznajemy portret rodzinny Sonki, jej dwie corki, z ktorych Antoninka jest ta ukochana coreczka, a trzymana na dystans Anna co wyemigrowala za chlebem. Dostaje sie i politykom, i dyrektywom unijnym w sprawie szmat w sanatoriach, a w szczegolnosci specyficznemu ciechocinskiemu mikroklimatowi uzdrowiskowemu. Mamy biedna, brudna i obskurny sektor leczenie panstwowego a obok preznie dzialajacy prywatny kapitalizm, gdzie pacjenta traktuje sie jak czlowieka, o ile dysponuje kilkudziesiecioma tysiacami zlotych na powtarzajace sie kuracje. Wtedy medycyna moze zdzialac cuda. Gorzkaie sa w swej wymowie uwagi, ze obecnie nie szanuje sie ludzi starszych, ze panstwo mogloby wprowadzic nakaz by ludzie powyzej 60-tki przechodzili tylko na czerwonym swietle, co rozwiazaloby problem opieki panstwa nad niepracujacymi a wiec bezuzytecznymi obywatelami. czarny humor umiejetnie dozowany tez zasluguje na aplauz.

Cytat z "blurb: "Poruszająca i przenikliwa opowieść o dojrzewaniu – dziesięć powiązanych ze sobą opowiadań, z których każde stanowi samodzielną, kunsztownie zbudowaną całość". Bardzo celnie i prawdziwie, jeśli chodzi o konstrukcję i ocenę stylu, bzdurnie, jeśli chodzi o tematykę. Jeśli ktoś zobaczył w tej książce opowieść o dojrzewaniu, zmarnował swój czas i chyba jednak przegapił kilka opowiadań o dorosłej Rose. To nie jest też kobieca literatura! Dlaczego? Bo napisana przez kobietę? Nabokow był zawodowym entomologiem, w takim razie jego książki to powieści entomologiczne?! Sam tytuł sugeruje, że chodzi o - jak napisał kiedyś Brendan Perry - "oddysey of self discovery". I tyle, nie ma co zdradzać więcej, żeby nie psuć przyjemności tym, którzy mają farta i dopiero zabiorą się za te opowiadania. Ta książka jest rzeczywiście świetnie skonstruowana: każde opowiadanie jest samodzielną perełką, a tytułowe pytanie pojawia się explicite tylko w pierwszym i ostatnim z nich, natomiast wisi nad bohaterką na każdej stronie tekstu. Wyborne.

Bardzo rzadko sięgam po biografię. O Papiszy nie wiedziałem nic. Książkę kupiłem pewnie na targach książki wiele lat temu i czekała na swoją kolej. Sam nie wiem czemu właśnie teraz, ale w przededniu i na początku jesieni, okazała się świetnym wyborem. Niełatwa historia osobista poetki, która nie wierzyła w swoją wyjątkowość, która była stygmatyzowana przez swoją spolecznosc ze względu na rzekome wyjawienie tajemniczą taborowych. Nie spodobało się to, że w ksiazce został zamieszczony słowniczek z cyganskiego na polski. Przygarnęła dziecko, ale syna gdy dowiedział się o tym, że nie jest rodzonym synem porzuca ją. Wiele starszy mąż umiera wcześniej, a ona boryka się z chorobą psychiczną. Podziwana przez innych pisarzy, artystów, należała do Związku Literatów Polskich. Nie chciala mieć więcej niż absolutne minimum potrzebne do przeżycia. Kochała wolność, śpiew, las, koczowniczy tryb zycia. W swoich wierszach namawiała swoją spolecznosc do osiedlenia się. Syna wysłała do szkoły i do szkoły muzycznej. Postać Bardzo ciekawa, a książka do przeczytania w parę godzin.

Moje pierwsze spotkanie z prozą Huberta Klimko-Dobrzanieckiego, dość przypadkowe, ale na pewno nie ostatnie. Wspaniała opowieść o Grecji i Grekach, o rodzinie, wyobcowaniu i tęsknocie za tym, co było. Opowiedziana w oryginalny, czasami - wydawać by się mogło - nawet dziwaczny sposób, gdzie nie ma miejsca dla utartych konwencji, czy ujednoliconej stylistyki. Wyjątkowa literacka przygoda i duża przyjemność.

Sięgnęłam po tą książkę, żeby sprawdzić na ile faktycznie jest to historia ludzi mojego pokolenia. Fajnie było się przenieść, choć na chwilę do tamtych czasów, poczuć smak dawnych słodyczy i zapach Pewexu, zachwycać się nowościami z zachodu, kolorowymi zeszytami, długopisami. Ciekawe, inteligentne i zaskakujące wnioski i spostrzeżenia pod którymi mogłabym się podpisać.

nie wiem dlaczego w necie tak jadą po tej książce. może dlatego, że jest wulgarna, ohydna, szokująca i brudna, a jej główną bohaterką jest kobieta. może dlatego, że takie historie nie powinny być nominowane do nagrody Nike. może dlatego, że to powieść alkoholowa, w której już od samego czytania może się zakręcić w głowie. jesteście chyba zbyt wrażliwi. mnie się ta powieść podobała i ani na moment podczas czytania nie skrzywiła. historię dopełniła rozmyta wódą nocna Warszawa, w której żyła Tamara Mortus. trochę dystansu sensytywni czytelnicy!

Opowieść o kobietach w ZSRR, o życiu w komunizmie XX wieku. Rodzina kobiet-" przyszywane " babcie , mama i wnuczka. Choć nie ma między nimi więzów krwi - istnieje miłość, szacunek i przyjaźń. W trudnych radzieckich czasach wspólnota to podstawa. Nieustanna walka o socjalne mieszkanie, przydział mąki i ziemniaków - spaja rodzinę i ułatwia przetrwanie. "Czas kobiet" to bardzo dobry tytuł, pokazuje bowiem faktyczną siłę kobiet oraz ich determinację. Bardzo dobra książka. Przeczytajcie.