Tam, gdzie byłam

Książkę czyta się dość szybko, choć miejscami miałam wrażenie, że autor nieco przedobrzył z grami słownymi i dziwnymi, humorystycznymi sentencjami. Jak na książkę podróżniczą opisującą Chiny „od góry do dołu”, moim zdaniem znalazło się w niej zbyt wiele osobistych opinii autora na temat religii, polityki czy wegetarianizmu, które momentami przeszkadzały w odbiorze, a zbyt mało obiektywnych opisów. Kupując tę pozycję, liczyłam na więcej interesujących informacji o kulturze chińskiej, choć muszę przyznać, że miejscami pojawiło się kilka ciekawostek, o których wcześniej nie miałam pojęcia. Fotografie zasługują na szczególną uwagę, są naprawdę świetne. Pod koniec książki, moim zdaniem, było już jednak zbyt dużo historii. Choć nie wszystko przypadło mi do gustu, całość oceniam raczej pozytywnie.

Uwielbiam podróżnicze książki pisane z serca i bijącą z każdej strony (tudzież zdjęć) pasją, z autentycznym stanem rzeczy, z dala od wyidealizowanych wycieczek w klimatyzowanych autokarach czy dżipach oferowanych przez biura podróży. Wyprawa w głąb kraju zapchanymi matatu, w tropikalnym upale, po suchych czerwonych ziemiach Ugandy to dopiero coś! Michał z Robertem zabrali nas właśnie w taką podróż. I już bardziej autentycznie przeżyć się tego nie dało. Pokazali nam przede wszystkim kawał odległego świata. Świata, gdzie wszelakie zasady nie obowiązują, gdzie bezpieczeństwo graniczy z cudem, a regionalne obrzędy i kultura jednocześnie fascynują i przerażają. Bardzo konkretna książka, z mnóstwem zdjęć i opisów. Dużo praktycznych wiadomości i historii. Wewnętrzne przeżycia naszych podróżników, fascynujące relacje z odmienną kulturą i życiem codziennym ugandyjskiego społeczeństwa. Rewelacja. "- Wiesz? - zagadnąłem Roberta. - Lepiej nie mogliśmy wybrać, Uganda to Afryka. - Wiem. - odpowiedział poważnie. - Pamiętasz, jak zastanawialiśmy się, gdzie jest ta najprawdziwsza Afryka? No to właśnie tu ona jest!"

Całkiem przyjemna książka o podróży wgłąb Azji i wgłąb siebie. Czyta się ją lepiej niż poprzednią, opowieść jest bardziej spójna. Autor opisuje przede wszystkim Iran, Pakistan i Indie - a każdy z tych krajów jest zupełnie inny. Dzięki niemu dostajemy rzut oka na odmienne kultury i możemy zanurzyć się w świat jakże odstający od naszego. Rower jest gdzieś tam w tle - ale też bez niego większość tych przygód nie miałoby miejsca. Polecam 🙂

Stefan Czerniecki zabiera nas ze sobą w podróż po Argentynie, Chile i Boliwii. Zabiera dosłownie, bo książka opisuje dokładnie gdzie Autor był, co widział czy też jak wyglądało samo przemieszczanie się po Ameryce Południowej. W książce znajdziemy też informacje odnośnie campingów, które wybrać, cen tak za campingi jak i busy czy tzw. życie, co właściwie jest cechą charakterystyczną dla przewodników a mniej książek podróżniczych. Na szczęście nie ma tego dużo i nie odrywa od samej przygody jaką przeżywamy razem z Autorem. Dlaczego na szczęście? Bo za dużo tego typu informacji w tego rodzaju książkach powoduje, że odrywamy się od głównego wątku. Generalnie książkę mogę polecić.

Przyznam szczerze, że podczas lektury tej książki miotały mną sprzeczne uczucia. Otóż, to co należy bezsprzecznie pochwalić, to zdjęcia. Dużo, wysmakowane i świetnie obrazujące opisane historie. A co mi się nie podobało? Swoista schizofrenia autorki. Jej żądza obejrzenia kolejnych atrakcji turystycznych nawet kosztem popełnienia przestępstwa. Niby wchodzenie przez płot na teren jakiegoś zabytku lub korzystanie z cudzych biletów to nic takiego, ale... to się właśnie nazywa kradzież. Co więcej, takie zachowanie mogłoby mieć dużo poważniejsze reperkusje dla osób zatrudnionych do pilnowania obiektu niż dla niej. Jeżeli mnie nie stać, to nie korzystam (tak zachowywał się jej mąż). A co poza tym? Wyraźnie widać, że zwiedzanie zabytków, a może tylko ich opisywanie jej nie idzie. Jest suche i lakoniczne, a przeludnione miasta przytłaczają wędrowców. Książka odżywa dopiero, gdy bohaterowie znajdą się w górach, na trekingu. Kolorów nabiera również podczas podróży po Tajlandii. Jeszcze fajniejsza, pełna życia, jest relacja z podróży po Nowej Zelandii. Niestety, każdy z rozdziałów pozostawił niedosyt, za dużo informacji o podróżnikach (ich chorobach, odwołanych rezerwacjach, problemach komunikacyjnych) w stosunku do ilości opowieści o krajach które odwiedzają. Ciekawie czyta się ich sprawozdania ze spotkań z tubylcami, lecz na przykład, o Australii dużo lepsza jest książka Marka Tomalika pt: „Gdzie kwiaty rodzą się z ognia”. Jeśli miałabym ocenić tę pozycję w skali pięciostopniowej, to zasługuje na uczciwą czwórkę. Solidny kawał prozy, lecz bez euforii.

Podziwiam za odwagę i zazdroszczę "jaj". Nie dla każdego taka przygoda i tym bardziej świetnie, że chociaż poczytać sobie można o takiej wyprawie. Trochę mało o zwyczajach tubylców a wiele o logistyce przemieszczania się na kontynencie. Bardzo wiele miejsca w książce zajmuje podróżowanie busami i poszukiwanie hoteli. No ale to chyba zrozumiałe skoro odległości były tak olbrzymie. Czasem tylko się zastanawiałam, czy koniecznie opisywałabym każdą taką przeprawę w książce. Po przeczytaniu wcale nie zachęciłam się do wyprawy w Andy. Ale smaczek mam na podróże z plecakiem . Nie jest to na pewno najlepsza książka podróżnicza jaką czytałam ale ma swój urok.

Ciekawe spojrzenie na świat. Tak naprawdę to nie jest stricte podróżnicza książka, bo nie znajdziemy tutaj opisów miast czy przeżyć z podróży. Za to autor dzieli się swoją codziennością jako osoba niepełnosprawna - bez nóg. Bardzo fajne połączenie podróży i jego opowieści.

Czytałam już jedną książkę P. Jarosława Kreta o Indiach. Teraz ta o Madagaskarze. Jestem pomiędzy satysfakcją z jej przeczytania, bo jednak dowiedziałam się wielu nowych rzeczy a lekkim rozczarowaniem. To prawda, że wielu z nas ma wyobrażenie o tej wyspie na podstawie słynnej bajki "Madagaskar", a temat jest o wiele szerszy. Szczególnie smutna jest relacja o postępującej katastrofie ekologicznej i erozji gleby. Rozczarowanie dotyczy niestety stylu wypowiedzi, a właściwie wielu powtórzeń, które czyniły tę lekturę monotonną. Pana Kreta zawsze lubiłam słuchać i po dziennikarzu tej klasy spodziewałam się czegoś więcej. Nie wiem czy zawaliła redakcja, ale można było lepiej. Daleko mu do fascynujących opowieści pana Cejrowskiego, szczególnie tych pierwszych. Od takich książek oczekuje się żywej relacji, osobistych wrażeń i komentarzy oczytanej osoby. Suche informacje można znaleźć w publikacjach naukowych lub Internecie. Fotografie pierwszorzędne. Nie zniechęcam do czytania, ale zaznaczam, że przeczytałam wiele lepszych książek podróżniczych Cejrowskiego, Michniewicza, Mellera.

Bardzo sympatyczna książka, bez zadęcia i natchnionych rozważań tak obecnie popularnych u wszelkiego rodzaju "podróżników". Namibia podana w formie konkretnej, zwięzłej i przystępnej. Dobre uzupełnienie mapy przy planowaniu wyjazdu. Jeśli ktoś chce wejść głębiej w historię Namibii, powinien sięgnąć bo rewelacyjną "Zbrodnię Kajzera"

Bardzo dobre. To nie jest literatura podróżnicza sensu stricto. Może trochę reportaż, ale koloryzowany :) Autor troszkę podróżuje po Chiapas "wszerz", ale jego podróż ma przede wszystkim charakter zstępowania w głąb indiańskiej duszy. Spędza długie miesiące w jednej majańskiej wsi, zadomawiając się i stając się stopniowo jednym z nich, aż do kulminacyjnego karnawału. Jest to intrygujące i godne podziwu przedsięwzięcie. Brak zdjęć nie przeszkadza w niczym, może tylko fakt że "zdjęcia" są poetycko-tekstowymi snapshotami najbardziej uderzających momentów tekstu głównego, a więc niejako powtórzeniami ważnych scen, zamiast wprowadzać coś nowego. No ale tak już ze zdjęciami jest :) że zwykle mają rolę ilustracji.

Tak naprawdę niczego znaczącego nie dowiedziałem się z tej książki o Azji, a tytułowy Nepal został zdawkowo opisany. Jednakże daję wyższa ocenę tej książce że względu na sympatię do autorki i że względu na fakt, że były to jej prywatne zapiski, które jak przypuszczam, wspaniale by zredagowała gdyby los dał jej więcej czasu na naszym świecie.

Autor w zajmujący sposób relacjonuje nam podróż, którą odbył po krajach znajdujących się u wybrzeża Morza Czarnego. Odwiedził: Gruzję, Turcję, Rumunię, Mołdawię. Wspomina o zwyczajach tam panujących, codziennym życiu. ''Bywając w Rumunii wielokrotnie zadawałem sobie pytanie: a gdyby tak pojechać dalej? Myśl ta była niezwykle kusząca, ciekawość tego, co spotkam po drugiej stronie, ogromna". ''Czarnomorze" zawiera zapis rozmów z mieszkańcami, kilka faktów historycznych i charakterystykę danych regionów. Dodatkowe atuty: porządna oprawa, estetyczna szata graficzna. Polecam.

OCENA - 9/10 WYBITNA Znakomita książka podróżnicza o charakterze poznawczym. Autor „CISZY” Stefan Czerniecki, zabiera nas w egzotyczną wyprawę w głąb Ameryki Południowej a konkretnie do Peru i Ekwadoru. Dzięki tej relacji przeżyjemy wielką przygodę bez wychodzenia z domu. Będziemy wędrować po Limie stolicy Peru, która wyłania się jako miasto brzydkie i mało apetyczne. Lima to przysiółek biedoty, rozpadających się kamienic i zdezelowanych ulic. Na szczęście nie cała Lima jest taka. Dzielnica Miraflores dla odmiany jest enklawą bogactwa innymi słowy miasto dużych kontrastów. Odwiedzimy Cruz del Condor w którym usłyszmy przeraźliwy piskliwy jazgot, a chwilę później naszym oczom ukaże się kondor wielkie ptaszysko lawirujące w poszukiwaniu ciepłych prądów wstępujących. Dalej przed nami Białe Miasto - Arequipa mówią, że to bez wątpienia jedno z najpiękniejszych peruwiańskich miast pokolonialnej zabudowie w której triumf świecą wszelkiego rodzaju krużganki i zamknięte dziedzińce, pełno tu domków z białego wulkanicznego tufu. Odwiedzimy Puno niewielką mieścinę ulokowaną nad samym brzegiem największego jeziora Ameryki Łacińskiej - Titicaca, które owiane jest nutą tajemniczości. Słowo klucz, gdy mówimy o Titicaca, bowiem dotyczy to wielu aspektów od geologii po archeologię oraz patrząc na zbiór legend, wierzeń i mitów. Będziemy przemierzać targi, wąskie uliczki, place, parki, zajadać się rodzimymi specjałami, rozmawiać z tubylcami wysłuchując ich historii oraz przyglądać się w co są odziani czyli wyszukanej modzie, która łączy tradycje z nowoczesnością, czy regionalizm z awangardą. Spotkamy Indian z plemienia Uru, a dokładniej pana Antonio, który uległ nowoczesności i nie żyje zgodnie z tradycją przodków. Wyruszymy do Machu Picchu jednego z siedmiu cudów świata. Zajrzymy do Cuzco, które było stolicą Państwa Inków, powiadają, że to najsłynniejsze i najpiękniejsze miasto w całym Peru, czy tak jest rzeczywiście? No właśnie!!!. Postawimy nogę w Andach, najdłuższej górskiej ścianie świata, bowiem pasmo to rozciąga się na długości blisko 9000 kilometrów. Andy są majestatyczne i różnorodne, np. pokrywa je bujna zieleń ale również przybierają lodowcowe formy, poskręcane, z bajkowymi pióropuszami, ze wspaniałymi śnieżnymi wyżłobieniami. Ale to nie wszystko są piękne dla oka, cechuje je bowiem ciepła gama kolorów, kalejdoskop purpury, czerwieni i brązu. Ponadto Patagońskie Andy kuszą przybyszów niezwykłymi skalnymi grzebieniami, zębami wyrastającymi tak nagle z przeogromnej równinnej przestrzeni pampy. Andy są po prostu magiczne i fascynujące nie można temu zaprzeczyć. Dalej wdrapiemy się na dwa pasma górskie i rozpoczniemy bajeczną przygodę na Cordillera Blanca i Cordillera Huayhuash z pozoru mogłoby się wydawać, że to nic nadzwyczajnego, ale tak nie jest. Dlaczego? Otóż w pierwszym paśmie usłyszymy tytułową „CISZĘ” na tle przepięknych krajobrazów otoczeni szczytami pięcio i sześciotysięcznymi. Zaś w drugim przypomnimy sobie o Joe Simpsonie i jego książce „DOTKNIĘCIE PUSTKI”, który rozsławił do pasmo oraz szczyt Siula Grande (6344m) z którym stoczył walkę na śmierć i życie i wyszedł z niej zwycięsko choć był w dramatycznym położeniu. W końcu dobiegniemy do końca peruwiańskiej wycieczki i znajdziemy się w nadgranicznym Tumbes aby czmychnąć do Ekwadoru. Zapraszam do lektury po naprawdę warto. Przeczytałem tę książkę w ciągu jednego dnia bo była niezwykła, pełna pasji oraz miłości do podróżowania. Styl lekki, przystępny, wyczuwało się głód przygody, takie książki czyta się z prawdziwą przyjemnością. Oprócz ciekawego reporterskiego tekstu książka również oferuję galerię przepięknym kolorowych zdjęć, które były dopełnieniem tej ekscytującej lektury. Polecam. Pozdrawiam. Jack_

Kto z Was myślał choć raz o tym żeby rzucić wszystko: dom, pracę, znajomych i zrobić sobie przerwę od zwykłej codzienności wyjeżdżając gdzieś za góry, za lasy? Autorki książki zdecydowały się za tą myślą podążyć. Zafundowały sobie tzw. gap year i w rok okrążyły glob. Książka jest opisem przygody życia. Mówi o radości, ekscytacji i spełnieniu ale też o niepewności, strachu i zmaganiu się z własnymi słabościami. W moim odczuciu jest to bardzo szczera i rzeczowa relacja. I choć osobiście dopiero "raczkuję" w temacie książek podróżniczych myślę że mogę ją z czystym sumieniem polecić.

Książka językowo może i nie powala, ale za to pięknie obrazuje jak wyglądał Madagaskar jeszcze 12/13 lat temu (ciekawe czy wiele się zmieniło?🤔). Opis sposobu myślenia czy działania przez Malgaszów momentami jest tak niesamowicie różny od naszego, ale gdzieś jakby delikatnie znany. Wszechobecna korupcja, góry śmieci i niechęć do zmian, a po środku tego jak wyspa katolicka szkoła i działalność misyjna. Ta książka zmienia perspektywę.

Książka świetna, w większość doskonała. Jestem osobą marzącą o podróży do Australii wobec czego na początku dostalem mocnego kopa, że muszę to zrobić jak najszybciej (gdy to będzie znow mozliwe). Rozdział o aborygenach oraz końcówka dotyczącą miast i kultury aussie - to są najlepsze momenty, tłumaczące mi co mnie tam tak ciągnie. Jestem chyba mentalnym Austrlijczykiem! Brawo Panie Marku!

Moja opinia może być mało obiektywna, bo aby dowiedzieć się czegoś o Tajlandii, Birmie i Laosie przedarłam się przez trzy inne książki, które doprowadziły mnie na skraj załamania. Proszę mi wierzyć - książka Jerzego Opoki jest stosunkowo najlepszą, jaką przeczytałam o tym zakątku świata. Nie ma tu opisów erotycznych eskapad, nie ma narzekania na codzienność, nie ma skrótów i ogólników. Owszem, cen jest sporo, ale te ceny niosą ze sobą jakieś informacje: na przykład o potrawach, które są specjalnościami tamtych regionów, o których w żadnej wcześniejszej książce nie znalazłam ani jednego wyczerpującego akapitu. NARESZCIE ktoś napisał, co można zobaczyć w tym regionie Azji, jakie są ciekawe świątynie i inne obiekty godne uwagi, znalazłam nareszcie wątki, które mogłabym zgłębić, żeby dowiedzieć się czegoś jeszcze. W porównaniu do innych podobnych książek są to wiadomości bezcenne. Dodajmy do tego, że Jerzy Opoka potrafi opisać miejsca, które widzi i ich klimat, charakterystyczne cechy - już za samą próbę zabrania czytelnika w swoją wędrówkę należy mu się wyróżnienie. Kogo irytują wskazówki, rady i wyliczenia cen, ten niech się skupi na zdjęciach. Książka o Tajlandii ze zdjęciami! Detale stup i pagód! Świątynie! rzeźby! Pejzaże! Nareszcie jakiś autor przekonał mnie, że warto wybrać się w ten kawałek świata.

Jarosław Kret studiował egiptologię i był na rocznym stypendium w Kairze, dlatego bez wątpienia ma sporą wiedzę na tematy społeczno-kulturalne Egiptu. W książce znajdziemy głównie historie bazujące na jego doświadczeniu, stąd tytuł książki ,,Mój Egipt” jest bardzo adekwatny. Nie odpowiadał mi niestety styl prowadzenia narracji przez autora, który często odbiega od głównego wątku i chociaż książka zawiera dużo ciekawostek i przydatnych informacji nie jest to dla mnie lektura, do której chciałabym wracać.

Było kolorowo, pięknie i zachwycająco nie tylko dzięki opowieściom dyktowanym sercem i pasją, ale i ich licznym ilustracjom tak, jak tylko potrafi być książka o podróżach wydana w formie albumowej, na kredowym papierze, z dołączoną płytą zawierającą 4 filmy je dokumentujące. I chociaż przy tytule tej książki umieściłam tylko jedno nazwisko redaktora, który, zebrawszy te wszystkie pojechanie i szalone wyprawy, pomysłowo ją opracował, to tak naprawdę autorów jest 21, w pełni zaprezentowanych na okładkowych skrzydełkach. To są właśnie wszyscy uczestnicy 17 relacji z podróży do miejsc ludnych w Maroku i bezludnych w Australii, gorących jak Indie i zimnych jak Antarktyka, wiejskich na Madagaskarze i miejskich w Kathmandu, położonych wysoko w górach Kolumbii i ukrytych w głębinach wielkiego błękitu mórz i oceanów. A wszystkie tak różnorodne, wielobarwne, wyjątkowe, jedyne w swoim rodzaju tak, jak tylko potrafi być planeta Ziemia. W tym zachwycie wszystkimi nie miałam jednak problemu, od czego zacząć, a ponieważ formuła publikacji nie narzucała mi kolejności, otworzyłam ją najpierw na stronie 118. Dlaczego, napiszę później, bo to trochę dłuższa historia, a przecież czeka jeszcze pozostałych 16 opowieści, które łączyło jedno – podróżnicza pasja, a wszystko pozostałe było tak odmienne i indywidualne, jak potrafi być sam człowiek. Sposób narracji od ogromnego luzu i stoickiego spokoju miłośników motocykli nawet w obliczu legendarnego ducha górskiego, których nic nie dziwiło i nie zaskakiwało, poprzez przekazywaną miłość, serdeczność i zachwyt dla mieszkańców Madagaskaru, atmosferę niebezpieczeństwa stwarzaną przez lodowe przepaście Antarktyki, kruchy lód na rzecznym szlaku w Czadarze, wojnę w Kongu czy spotkanie z maoistami w Himalajach, aż po kuchenne smaki świata, które zawsze ostatecznie przypominały kurczaka czy zachwyt australijską naturą przypominającą pradawne czasy sprzed tysięcy lat. A każdy z autorów wspomnień przemieszczający się na ulubionych i odmiennych środkach transportu. Zarówno tych tradycyjnych jak własne nogi, samochód, samolot, motocykl, łódka czy rower, jak i mniej tradycyjnych jak koń, i bardzo nietradycyjnych, jak pakistańska ciężarówka, która w nocy świeciła niczym choinka, a także bardzo niekonwencjonalny, jak poczciwy, polski traktor. Można więc podróżować na wszystkim, co tylko myśl podsunie, by dotrzeć tam, gdzie serce dyktowało, przygoda wzywała, zrządził przypadek i sprzyjające okoliczności lub przewidywał plan lub program. Do krajów czasami niebezpiecznych, również tych zniszczonych przez człowieka, gdzie cywilizacja afiszowała się workami foliowymi roznoszonymi przez wiatr, czasami do miejsc nieistniejących, które pozostały już tylko na fotografii tak , jak krater wulkanu Merapi na Jawie,a czasami do krainy jak z bajki, której krajobraz, jak napisał autor - "powalił nas na kolana". Zamarzyło mi się być chociaż raz, przez moment, częścią tego Korytarza Wachańskiego i poczuć to samo albo poczuć jedność z dzikim światem zwierząt tak ufnych, bo jeszcze nieznających drapieżnej, ludzkiej natury. Jedna ze scen jest dla mnie symbolem przesłania prostego przekazu, że żyjemy w ziemskim raju, w którym dzikie zwierzę może przytulić się do największego drapieżnika – człowieka, jeśli tylko mu na to pozwolimy, jeśli tylko damy sobie taką szansę. Zwiedzanie, bo tylko tak mogę określić moją przygodę z tą książką, zaczęłam jednak od wyjątkowej dla mnie wyprawy, o czym wspomniałam na początku. Wyprawy, z powodu której sięgnęłam po tę pozycję. To opowieść Tomasza Grzywaczewskiego, który z dwoma towarzyszącymi mu kolegami, pod wpływem przeczytanej książki "Długi marsz" Sławomira Rawicza, wybrał się szlakiem jej bohatera Witolda Glińskiego. W podobne mapki podróży, pozwalające mi na śledzenie szlaku, wyposażony był każdy rozdział. To dzięki tej wyprawie wzruszyłam się, słysząc niezwykłe pożegnanie polskiej ekipy, z ust rodowitego Jakuta, wypowiadane płynną polszczyzną – "Jeszcze Polska nie zginęła, chłopcy!!!" To tak, jakbym odebrała ustny list przekazany za pośrednictwem tubylców od tych wszystkich Polaków skazanych, wywiezionych i zamordowanych w łagrach sowieckich. Chciało mi się odpowiedzieć – Nie zginęła, jesteśmy, trwamy i nie oddamy! Może usłyszą… Wróciłam do rzeczywistości z innego wymiaru, w którym dzięki różnorodności osobowości autorów i ich sposobu patrzenia na świat, jego przyglądaniu się i pojmowaniu, mogłam nie tylko dotrzeć tam, dokąd nigdy nie wybrałabym się (chociażby na dno morza), ale i zachwycić się, zadumać i po prostu wzruszyć. Ta cząstka świata zamknięta między okładkami to pokłosie Festiwalu Podróżników Trzy Żywioły, który premierę miał w 2004 roku, skupiający znanych i mniej znanych, zawodowców i początkujących globtroterów, chcących podzielić się swoimi przeżyciami na krańcach świata. Autor opracowania miał więc w czym wybierać, by podzielić się z tym ze mną, zapowiadając kontynuację tej formy pokazywania świata. Jego młodszym bratem są Trzy Żywioły Festiwal Filmów Świata prezentujący filmy dokumentalne z wypraw. Cztery z nich dołączono do książki na płycie CD, wśród których jest "Długi marsz 70 lat później". To książka, która inspiruje do ruszenia się z domu, kusząc pięknem widoków i mamiąc radością kontaktu z odmiennym sposobem myślenia ludzi z różnych krajów. Pozwala również uwierzyć, że wędrować każdy może, przestrzegając przed nieodłącznym niebezpieczeństwem i ryzykiem czekającym na podróżniczych żółtodziobów, ale przede wszystkim ukazuje spektrum możliwości, otwierając szeroko bramę świata na oścież. naostrzuksiazki.pl

Na początku jesieni trafiłam na niezwykle intrygującą książkę, która bardzo mi się spodobała! Autor - Peter Kerr - to wielokrotnie nagradzany, szkocki autor humorystycznego majorkańskiego pamiętnika podróżniczego pt.: "Pomarańcze w śniegu". To także były muzyk jazzowy, producentem muzycznym i rolnik. Miałam możliwość przeczytać o dobrych ( i nie tylko takich), przygodach jego szkockiej rodziny, która postanawia przeprowadzić się na Majorkę, aby uciec od zima, deszczu i wilgotności. Małżeństwo kupuje farmę i zaczyna, razem z synami, nowe życie, uprawiając pomarańcze na śródziemnomorskiej wyspie. Peter i jego żona nie mogą uwierzyć własnym oczom, gdy Majorka wita ich bielą śniegu i dziwacznym krajobrazem pełnym cytrusowych choinek i pomarańczowych kul śniegowych. Autor pisze o krajobrazie wyspy i samej farmie i robi to z prawdziwą pasją i oryginalnością. "Zatoka Palmy nigdy nie wyglądała wspanialej./.../południowe słońce, złota kula zawieszona na tle błękitnej zasłony, zalewająca blaskiem bezmiar Morza Śródziemnego, na którym skrzyły się cekiny odbitego światła. Śnieg odświeżył krajobraz. Zielone, zalesione wzgórza, które otaczały beżową,okrągłą bryłę zamku Bellver, odbijały przejrzyste światło słoneczne i oferowały subtelne zapachy sosny i mirtu" Dodatkowo czytelnik otrzymuje zabawne anegdoty o żonie pisarza, sąsiadach oraz o tym, jak został oszukany przez poprzedniego właściciela. Większość opisanych interakcji z tubylcami dostarcza mnóstwo momentów śmiechu, głównie z powodu barier językowych, zwyczajów i różnic w stylu życia. Nie muszę dodawać, że nic nie idzie gładko, a kłopoty z językiem hiszpańskim tylko potęgują zamieszanie. Ale pomimo wszystkich nieszczęść - a nawet toalety, która przestaje działać w Boże Narodzenie - opisy widoków, ludzi i ogólnego poczucia joie de vivre ( radości życia) dają czytelnikowi prawdziwe, dobre samopoczucie. Polecam przeczytać tę pełną humoru i ironii książkę , w której głównym bohaterem jest wyspa! Książka bierze udział w wyzwaniu tematycznym-20-ksiazek-na-rok-2024 Pkt 8. Książka, która ma w tytule owoc.