Tajemnica tajemnic

To książka dla każdego, kto choć raz zastanawiał się, jak powstały wielkie kamienne monumenty, takie jak Stonehenge, i jaką pełniły funkcję. Gdy nastoletnia Joia podglądała tańczące kapłanki, nie przypuszczała, że sama stanie się kiedyś arcykapłanką i poprowadzi swój lud do realizacji wielkiego przedsięwzięcia: sprowadzenia dziesięciu ogromnych głazów i stworzenia kamiennego kręgu. Miejsca, wokół którego podczas przesileń kapłanki tańczyły i śpiewały, a które było w rzeczywistości precyzyjnym kalendarzem i zegarem. Jego tajemnice znały wyłącznie kapłanki, jedyne osoby w społeczności potrafiące liczyć. Autor ukazuje szeroki obraz życia prehistorycznych plemion: rolników, pasterzy, kamieniarzy czy ludzi lasu. Codzienność tych społeczności była nieustanną walką o przetrwanie. Wystarczył jeden rok suszy, by pojawił się głód i widmo śmierci. Brak leków sprawiał, że nawet drobne infekcje mogły okazać się śmiertelne, a jedyną pomocą była znajomość ziół. Ciekawie przedstawiono także relacje społeczne i obyczaje. Spotkania między plemionami, podczas których panowała duża swoboda seksualna, zwane "zabawami", miały swój praktyczny cel: wzmacnianie puli genowej i zwiększenie szans na narodziny zdrowych dzieci. Jednocześnie autor kontrastuje różne modele społeczności: w jednej kobiety traktowane są jak własność mężczyzn, w innej cieszą się pełną niezależnością. Na tym tle pojawia się Joia, charyzmatyczna postać, która potrafi porwać tłumy. Wprowadza do rytuałów coś na kształt „efektów specjalnych” i doskonale rozumie, że aby ludzie podjęli się ogromnego wysiłku transportu kamieni, muszą poczuć sens i wspólnotę działania. Nie brakuje też konfliktów, walk o zasoby, kradzieży i brutalnych mordów, czasem całych plemion. W świecie, gdzie przetrwanie zależy od kilku krzewów owocowych czy stada krów, okrucieństwo staje się narzędziem walki o życie. Autor pokazuje również inne postrzeganie czasu, na przykład tydzień liczący dziesięć dni, co dodatkowo buduje wiarygodność świata przedstawionego. Jedynym zgrzytem była dla mnie wzmianka o mężczyźnie wiążącym starszej kobiecie sznurówki. W realiach neolitu (czyli okresu, do którego nawiązuje budowa Stonehenge, ok. 3000–2000 r. p.n.e.) obuwie istniało, ale najczęściej były to proste skórzane formy wiązane rzemieniami lub paskami, a nie „sznurówki” w dzisiejszym rozumieniu. To drobiazg, ale lekko wybija z klimatu. Akcja rozwija się raczej spokojnie, momentami wręcz leniwie, co nie każdemu przypadnie do gustu. Jednak co jakiś czas pojawiają się bardziej dynamiczne, dramatyczne wydarzenia, które ożywiają narrację. To moje pierwsze spotkanie z twórczością Folletta i bardzo udane. Słuchałam audiobooka w interpretacji Krzysztofa Gosztyły, która nadaje historii niemal teatralny charakter. Jego głos jest jednocześnie pełen emocji i kojący, idealny do słuchania wieczorem, gdy opowieść snuje się spokojnie, aż oczy same się zamykają.

Bardzo spodobał mi się zamysł tej książki, jestem fanem alternatywnych wersji historii i wszystkiego co z nimi związane. Do tego tajemnicza podróż w czasie, wymazana pamięć głównej bohaterki. Ciężko było nie być zachęconym. To wszystko w książce było jednak mam wrażenie, że stało się trochę tłem dla romansu. Proporcje między jednym a drugim moim zdaniem niekoniecznie dobrze wyważone. Chciałbym dostać więcej tego ciekawego świata, więcej knucia, więcej polityki. Czyta od dobrze, trzyma w napięciu, są ciekawe tajemnice do odkrycia. Zakończenie nie przypadło mi do gustu ze względu na brak wyjaśnienia czegokolwiek.

Biorąc do ręki kolejny tom "Karkonoskiej serii kryminalnej" p. Sławomira Gortycha, poważnie obawiałem się czy można, po raz czwarty, w interesujący sposób powielić ten sam schemat. I zupełnie niepotrzebnie ... Ponownie ciekawa intryga z historią w tle, emanująca z każdej strony miłością do Karkonoszy. Znowu Pan Sławomir zaintrygował mnie zupełnie nieznanymi faktami z historii tego regionu i gdyby nie wiek i chore biodro, ruszyłbym niezwłocznie na karkonoskie szlaki, śladami opisanych miejsc.

to wciągający thriller pełen tajemnic, napięcia i zaskakujących zwrotów akcji, który łączy kryminalną intrygę z emocjonalną głębią. Historia Maggie McCabe porusza temat straty, wyborów i wewnętrznych sprzeczności, sprawiając, że trudno oderwać się od lektury

W przypadku Gołoborza mamy do czynienie z perfekcyjnym balansem, książka nie nudzi nawet na chwilę, sukcesywnie buduje napięcie i prowadzi akcję przez losy bohaterów. Odwzorowanie klimatu, zdarzeń faktycznych z lekką fikcją jest po prostu mistrzowskie. Polecam w 100%

Nowa seria i trochę inny Mróz. Akcja dzieje się w światku dziennikarskim czego jeszcze nie było. Jest napięcie,intryga i niesamowity klimat. Dziennikarka śledcza Patrycja zostaje zamordowana.Jej koledzy z branży próbują rozwiązać sprawę jej morderstwa i sprawę nad którą pracowała- tajemnicę zaginięcie młodej dziewczyny Wiktorii sprzed 10 lat. Trop prowadzi ich do sekty. Książkę czyta się wyśmienicie,jest wartka akcja,zagadka,ciekawi bohaterowie,których można polubić od samego początku ,mocne sceny i zaskakujące zakończenie.To wszystko wskazuje na dobrze zapowiadającą się nową serię.

Miałam przyjemność najpierw sięgnąć po świeżo wydaną wersję angielską we wrześniu, a następnie – z ciekawości – przeczytać także polski przekład. Pani Anna włożyła w tłumaczenie dużo pracy, co zdecydowanie zasługuje na uznanie. Mam jednak wrażenie, że w polskiej wersji książka nieco traci pod względem językowym – bogactwo i finezja wypowiedzi bohaterów są tu odrobinę złagodzone. Mimo to lektura sprawiła mi dużą przyjemność i czytałam ją z prawdziwą radością. Tym bardziej odczuwam lekki smutek na myśl, że na kolejną część serii przyjdzie mi zapewne poczekać jeszcze około półtora roku.

Początek mnie wkurzał i nie rozumiałam, po co aż tyle wątków. Z biegiem książki dostajemy jednak wyjaśnienia, dlaczego Urszula i dlaczego wszystko potoczyło się tak, a nie inaczej. Każda z postaci ma swoje trudy i tajemnice. Pomimo że Urszula jest beksą i bardzo słaba emocjonalnie, dowiadujemy się pewnych faktów, które sprawiają, że chyba bardziej ją nienawidzimy, niż współczujemy. Przynajmniej ja tak miałam. Ale to też pokazuje, jak można grać na emocjach czytelnika, dawkując informacje. Miałam dylematy, po czyjej być stronie, wiedząc, że każdy ma jakieś grzechy na sumieniu.

"Najbardziej niebezpieczny jest człowiek, który nie ma już nic do stracenia”. Komisarz Igor Brudny, choć przyzwyczajony do samotności, po rozstaniu z ukochaną czuje się bardziej zagubiony niż kiedykolwiek. Pewnej nocy wdaje się w bójkę z mężczyzną, który później zostaje podejrzany o brutalne morderstwo. To wydarzenie uświadamia mu, jak bardzo się pogubił i jak często zawodził innych. Dzięki wsparciu przyjaciela, Romana Czarneckiego, wraca do śledztwa, które staje się jego szansą na zatrzymanie sprawcy. Jednocześnie to dla niego ostatnia okazja, by uratować samego siebie. Uwielbiam Igora Brudnego i każda jego nowa historia to dla mnie prawdziwe wydarzenie. W „Fetyszu” Przemysława Piotrowskiego komisarz powrócił samotny, nieprzewidywalny i bezkompromisowy, wciągając od pierwszych stron w mroczny wir śledztwa. Sceny pulsowały dramatem oraz zagadką, przypominając mi, dlaczego tak pokochałam tę serię. Fabuła była pełna niespodziewanych zwrotów, a niektóre sceny naprawdę przyprawiały o gęsią skórkę. Fetysze pojawiające się w tle były momentami szokujące, a inne wręcz wstrząsające i trudne do uwierzenia. Piotrowski pokazał, jak te mroczne obsesje wpływały na ludzkie zachowania, prowadząc dochodzenie w nieoczekiwane kierunki. Brudny musiał zmierzyć się ze zwyrodnialcem, który okrutnie traktował i zabijał kobiety w ciąży, nadając sprawie wyjątkowo ciężki, emocjonalny ton. Trop po tropie śledztwo prowadziło w coraz bardziej przerażające rejony, a napięcie narastało z każdą stroną. Historia wciągała już od samego początku, zmuszając czytelnika do zastanawiania się nad motywacjami bohaterów. Igor Brudny w „Fetyszu” był twardy, nieustępliwy, a zarazem pełen sprzeczności. Walczył nie tylko z przestępcą, lecz także z własnymi demonami, co nadawało jego postaci autentyczność i głębię. W tej części powrócił do pierwotnej, surowej wersji, którą mieliśmy okazję poznać na początku serii, przy czym doświadczenia życiowe wyraźnie odcisnęły na nim ślad. Cierpiał, zmagał się z emocjami, czasem sięgał po alkohol, ale nigdy nie tracił instynktu ani charakteru. Każde jego działanie wynikało z silnego poczucia sprawiedliwości oraz gotowości poświęcenia siebie dla innych. Pod warstwą brutalnej akcji kryła się głębsza refleksja o samotności, obsesjach oraz konsekwencjach podejmowanych decyzji. Autor pokazał, jak doświadczenia życiowe wraz z wewnętrznymi słabościami kształtują postępowanie bohaterów. Tytułowy motyw nabierał symbolicznego znaczenia i stał się punktem wyjścia do rozważań o ludzkich pragnieniach, traumach oraz granicach kontroli. Psychologiczna głębia postaci sprawiła, że „Fetysz” wyróżniał się na tle wielu innych historii, które koncentrują się wyłącznie na intrydze. Gorąco polecam „Fetysz” wszystkim fanom mocnych oraz wciągających powieści. Igor Brudny po raz kolejny pokazuje, że należy do najbardziej elektryzujących postaci polskiej literatury kryminalnej. Już wkrótce na moim profilu pojawi się recenzja najnowszego tomu serii, która mam nadzieję, że również wciągnie was bez reszty.

Rzecz się dzieje w Minneapolis. Do Ameryki przyjeżdża pewien gość, który przemierza 'trasę" zbrodni z 2016 roku, bo chce napisać tzw. crimestory. W 2016 roku ktoś zaczął eliminować ludzi strzałem z 400 jardów. Ofiary dobierał wg pewnego klucza: handlarz bronią, policjant manipulujący dowodami, pośledni gansterzy i torcik na wisience :) politycy będący za tym, by dostęp do broni palnej był jeszcze bardziej dostępny. Kryminał jak kryminał, morderca morduje, policja go próbuje zlokalizować. Ale chodzi tu właśnie o coś ważniejszego. Dostęp do broni. Czy czujesz się bezpieczniejszy, kiedy masz broń, bo twój sąsiad ją ma? Czy raczej czujesz się bezpiecznie, nie mając broni i wiedząc, że twój sąsiad też jej nie ma? Ilość przypadkowych ofiar (postrzeleń w dzieci w domu czy na ulicach) jest masakrycznie wysoka. Fajnie tu pokazana jest hipokryzja konserwatystów, którzy równorzędnie z hasłem stop aborcji mają hasło, broń dla wszystkich :) Czyli zabijać można ale tylko na naszych zasadach. Bóg kocha komórki ale już czarnych, ży..ów, latynosów i pe..łów niekoniecznie :)

Od pierwszej strony trzyma nas w napięciu. Dobrze, gdy zabieramy się do czytania "Krawca," przeczytać "Plac Senacki". Trochę pomaga, bo część bohaterów już dzięki tamtej powieści poznaliśmy. Napięcie rośnie z każdym rozdziałem. Zaglądamy dość mocno za kurtynę nielegała. Książki szpiegowskie pokazują nam, jak funkcjonuje państwo. Jak wiele zależy od tych anonimowych "szaleńców", którzy ryzykują życiem, byśmy mogli spać spokojnie. Polecam.

Zwariowana historia z plejadą mocno nietuzinkowych bohaterów, mnóstwem popkulturowych odniesień i sarkastycznym poczuciem humoru. Już po kilku stronach pomyślałam o książkach Chmielewskiej - te opary absurdu 😁Nie szukajcie tu logiki, ale gwarantuję, że będziecie się dobrze bawić!

Rewelacyjny kryminał! Początkowo przeraził mnie rozmiar książki, ale fabuła trzymała poziom. Choć początkowo musiałam przypomnieć sobie bohaterów z poprzedniej części, bardzo szybko wczułam się w ich kolejne przygody. Budowane napięcie "zmuszało" do rozwiązywania zagadek razem z bohaterami. Dziecięca wyliczanka w zabawie w chowanego dokładała dreszczyku emocji. Zmylona wieloma tropami błędnie założyłam, kto jest mordercą i byłam szczerze zaskoczona zakończeniem. Mam nadzieję, że ta część również zostanie zekranizowana i będę mogła porównać sobie moje wyobrażenia.

Ojciec retrokryminału tym razem w thrillerze (a może nawet horrorze?) psychologicznym, którego akcja rozgrywa się na Dolnym Śląsku - dokładnie 100 lat temu. Jeśli nie przerażają Was brutalne zabójstwa, okrutne obrzędy, podczas których składa się z ofiary z ludzi, czy egzorcyzmy na młodych kobietach – to znaczy, że nowa, bardzo klimatyczna i wciągająca książka Marek Krajewski Was zachwyci! Choć spotkamy tu kultowego Mocka, główna rola przypadnie młodemu doktorantowi psychiatrii Antwaldtowi, który będzie musiał zbadać i rozwiązać zagadkę rodziny hrabiego von Babbitza: Co się stało z jego zaginioną żoną? Czy córkę faktycznie opętał diabeł? Kto zginie następny? Zakończenie z pewnością Was zaskoczy! Jak zawsze u pisarza nie zabraknie filozofii, języków klasycznych i ciekawych rozważań.

Z początku możemy czuć się zagubieni mnogością postaci, tych historycznych i fikcyjnych, jednak z biegiem przeczytanych stron odnajdziemy się w tym wszystkim. Co wyróżnia tę książkę na tle innych o podobnej tematyce, jest to, że autorka przedstawia księcia jako zwykłego, młodego, zagubionego chłopaka, który niespodziewanie zostaje władcą Królestwa Polskiego. Autorka skupia się też na kobietach, żonach, córkach, kochankach, na ich życiu które było podporządkowane ówczesnej polityce. A to wszystko owiane magią, pradawnymi rytuałami i wielką namiętnością.

Świetna kontynuacja wątków rozpoczętych we wcześniejszych powieściach. Znajomi bohaterowie, wartka akcja i jak zawsze spora dawka historii to atuty tej powieści. Akcja toczy się u wybrzeży Szkocji zatem nie zabrakło też swego rodzaju Nessie. Ciekawe też jest nawiązanie do filmu Szczęki (nie wiem czy zamierzone).

Taka sobie, na początku się dłużyła, potem szybko przeleciała, jak zwykle morderca z dupy wytrzaśnięty. Mam dużo zarzutów do tej pozycji, ogólnie konstrukcji, fabuły, a mimo wszystko czytam. I pewnie na kolejną część też się skuszę, chociaż powoli mam tego dość. "Zieleń" jest jedną z tych słabszych pozycji, bohaterowie się zlewają i musimy uwierzyć na słowo, że są tak rewelacyjni jak się ich kreuje.

jakby odcedzić tą książkę z niepotrzebnych słów, z powtórzeń z tych samych przemyśleń i zostawić mięso, to nawet interesująca podróż w czasie. jak dla mnie brakuje kobiecego punktu widzenia i nie zapominajmy, byliśmy wówczas dziećmi. Jaraliśmy się raczej Dumbo a nie Rambo. Najlepszy fragment to opowieść brata Pigouta o wideło na wsi.

Ta książka bardzo mnie wciągnęła i to jest chyba jej najlepsza rekomendacja. Mamy tu tajemnicze zaginięcie, trudne wątki alkoholizmu i przemocy domowej, a do tego interesujące mnie zagadnienia neurologiczne związane z amnezją. Bardzo polecam, wciąga niesamowicie!

Pierwsza część nowego cyklu powieściowego Richarda Osmana, napisana w ramach odpoczynku od Czwartkowego Klubu Morderstw. Jak dla mnie, przerwa została przez autora wykorzystana dobrze, ale ja już chyba nie jestem obiektywna i po prostu bardzo lubię jego książki, które w kategorii „odmóżdżacze” plasują się u mnie na wysokich pozycjach. Tym razem głównych bohaterów jest troje, z czego dwójka w ulubionym przez autora wieku emerytalnym (i bardzo dobrze). Najmłodsza jest Amy – Angielka, lat chyba trzydzieści parę, zatrudniona jako wysoko wykwalifikowana agentka ochrony osobistej, zdolna w zasadzie do wszystkiego. Kolejny jest Steve – teść Amy, również Anglik, emerytowany policjant i wdowiec. Wiedzie spokojne życie w niewielkiej angielskiej miejscowości – Axley, gdzie mieszka razem z kotem przybłędą o wdzięcznym imieniu Pasztet i prowadzi niewielką agencję detektywistyczną. Najstarsza natomiast (choć ona sama nigdy by się do tego nie przyznała) jest Rosie d’Antonio – znana i uwielbiana na całym świecie powieściopisarka, postać niezwykle malownicza. A dalej jest tak jak Osman nas do tego przyzwyczaił: są trupy, zawodowi (choć nie zawsze bardzo profesjonalni) zabójcy, czyhające na bohaterów niebezpieczeństwa, trochę śmieszkowania w dobrym stylu plus garść trafnych psychologicznie obserwacji. Rosie ma wystarczająco dużo lat i pieniędzy, by bawić się znakomicie nawet w najtrudniejszych, wydawałoby się, sytuacjach. Z kolei Steve i Amy mają siebie – nie czytałam zbyt wielu książek, w których ważną rolę odgrywałaby relacja teść – synowa, dlatego przyznaję Osmanowi dodatkowy punkt. A nawet dwa.