Tadeusz Mazowiecki. Biografia naszego premiera

Bardzo lekka i przyjemna książka autorstwa Jerzego Kisielewskiego poświęcona jego ojcu, słynnemu Stefanowi Kisielewskiemu, zaskakuje ciepłem i humorem. Kisiel był znanym felietonistą i komentatorem życia w okresie PRL, a jego dystans, inteligencja i cięty dowcip pozwalały trafnie i z wdziękiem opisywać trudną, siermiężną rzeczywistość tamtych czasów. Najwięcej miejsca w książce zajmują historie związane z ich domem rodzinnym – autor świetnie pokazuje relacje ojca i matki, napięcia codziennego życia, a przede wszystkim rolę Stefana Kisielewskiego w wychowaniu dzieci. Szczególnie podobało mi się podkreślanie przez syna poglądów ojca na temat wychowania: dzieci nie muszą być grzeczne, lecz powinny mieć własne zdanie, potrafić je wyrażać, poznawać siebie i świat, uczyć się na błędach. To podejście jest mi bardzo bliskie – i choć nie zawsze spotyka się z aprobatą dalszej rodziny, uważam je za program niezwykle wartościowy. Książka stanowi świetny portret epoki PRL, ale przede wszystkim pokazuje życie kulturalne i towarzyskie Krakowa, Warszawy, gór i morza. Fascynujące są wspomnienia młodego chłopaka, który miał okazję obserwować wielkich intelektualistów tamtych czasów – zachował wiele portretów i anegdot, które przetrwały do dziś. Jest to opowieść o pewnej inteligenckiej rodzinie, dla której prawda, szczerość i szacunek były o wiele ważniejsze niż doczesne splendory, tytuły i gratyfikacje pieniężne.

To książka w formie wywiadu. To historia Turowskiego, który w 2010 roku jako ambasador tytularnym w Moskwie na lotnisku w Smoleńsku miał witać prezydenta Kaczyńskiego. Jednak dużo wcześniej, bo w czasach PRL-u był oficerem wywiadu tzw. nielegałem i jako jezuita pracował w Radiu Watykan. Inwigilował środowisko papieża Polaka, a później we Francji rozpracowywał Polską emigrację. Jest to interesująca lektura, choćby dlatego, iż ukazuje życie ów szpiega, porusza wiele ciekawych wątków i ukazuje pracę polskiego wywiadu.

Krzysztof Piesiewicz, niesamowicie inteligenta osoba, o niezwykłej wrażliwości i potrzebie uczynienia tego świata ciut przystępniejszym. Przez wiele lat w swojej działalności adwokackiej, publicystycznej, filmowej i politycznej starał się na wysokim poziomie "robić swoje". W rozmowie z Michałem Komarem poznajemy Piesiewicza i jego świat. Czy od podszewki? Chyba nie. Bohater stara się być ostrożny, snuje wspaniałe opowieści, jednak wyczuwa się chłód, dystans. To jest bardzo smutne, że człowiek, który zrobił ogromnie dużo dla tego kraju, dla tego społeczeństwa został tutaj tak skrzywdzony i skompromitowany, że tak łatwo jest przekreślić i zapomnieć jego kilkudziesięcioletni, niebanalny dorobek.

Moja pierwsza biografia Generała i nie żałuję, że zacząłem od niej. Książka jest po części naukowa a po części publicystyczna. Obok „twardej” historii mamy również opis systemów władzy w jakich na przestrzeni lat funkcjonował Jaruzelski. Zaczyna się jak każda biografia od wczesnych lat jego życia, poznajemy więc rodzinę z jakiej się wywodził, trudne lata wojny i zsyłkę na Syberią (już wiem skąd ciemne okulary), służbę w Wojsku Polskim Berlinga i pierwsze lata po wojnie, zaraz potem opisy jego błyskawicznej kariery najpierw jako żołnierza, a później polityka. To co mnie uderzyło chyba najbardziej to ogromna jego przemiana z osoby żyjącej konserwatywnymi wartościami w zagorzałego i głęboko wierzącego komunistę. Dla mnie wielka zagadka i kiedyś chciałbym się temu bardziej przyjrzeć. Książka bardzo dobra jak na początek moich zmagań z historią PRL bo oprócz wątków typowo biograficznych dostajemy opisy licznych kontekstów ówczesnej władzy.

Bardzo interesująca, godna polecenia pozycja. Dzięki lekturze można dowiedzieć się wielu nieoczywistych informacji dot. otaczających Nas państw, jak również poznać spojrzenie doświadczonego dyplomaty na polską politykę zagraniczną. Książka pochodzi co prawda z 2013 roku, ale mimo to kwestie tam poruszone zachowały swoją aktualność, a niektóre nawet rozwijają się w kierunku prognozowanym przez p. Ambasadora. Skarbnica wiedzy dla osób zainteresowanych dyplomacją, Europą Środkową czy państwami byłego ZSRR. Polecam!

Izabella Cywińska to osobowość reżyserska, czasem kontrowersyjna, ale osobowość. Postawiła Teatr Nowy w Poznaniu na wyżynach. Ale jak się okazuje także Gawędziara :). Pięknie napisana historia, z wyczuciem, taktem, choć bez kłamstw. Świat Izabelli Cywińskiej widziany oczami Izabelli Cywińskiej. Fantastyczna podróż w przeszłość dalszą i bliższą.

Najbardziej szokujący i skrajnie dramatyczny jest etap Holocaustu, co pewnie nie zaskakuje. Jednak losy małego dziecka, które niedawno zaczęło chodzić i mówić, a zaliczyło kilka najgorszych obozów hitlerowskich, na końcu zostało całkiem samo w Oświęcimiu, żeby przypadkiem odnaleźć się po wojnie, tylko dlatego, że matka wypatrzyła je w filmie armii radzieckiej o wyzwoleniu obozu, wprawiają w osłupienie, na długo. Takich szczęśliwych zrządzeń losu jest w tej biografii tak wiele, że aż ciężko uwierzyć. A jednak. Jest jakieś tragiczne i magiczne zrządzenie losu w biografiach Polańskiego i Horowitza. Przeżyli straszliwy koszmar w dzieciństwie, niewyobrażalny dla współczesnych dzieci i nastolatków. I jakby żyli z przekonaniem, że po coś zostali ocaleni, że mają misję, coś ważnego do zrobienia. I na pewno to zrobili. WIĘCEJ -> https://natemat.pl/blogi/marcinponikowski/179529,zycie-niebywale-wspomnienia-fotokompozytora-ryszard-horowitz-2014

Książkę kupiłem w zasadzie pod wpływem chwili. Choć nie lubię historii Polski czasów komunizmu i po 1989 roku, sama postać Balcerowicza, a także jego reformy, mnie niezwykle interesują. Ekonomista od początku był politykiem kontrowersyjnym, ale współcześnie coraz częściej próbuje mu się odebrać wielkie zasługi. Kiedyś fascynowała mnie też Margaret Thatcher, z którą wicepremier ma chyba dużo wspólnego. "Trzeba się bić" to wywiad-rzeka. Nazywany jest także biografią Balcerowicza, choć warto podkreślić, że w książce zdecydowanie dominuje okres, kiedy minister był aktywny politycznie, a więc lata 1989-1991 oraz 1995-2000 i czas jego prezesury w NBP 2001-2007. O innych okresach życia, jak np. dzieciństwo, czy o poglądach Balcerowicza na tematy gospodarcze czy państwowe także poświęconych jest kilka rozdziałów. Odniosłem wrażenie, że przekonania wicepremiera są trochę skostniałe. Świat znacząco się zmienił przez ostatnie kilkadziesiąt lat, a wydaje się, że ekonomista nadal stoi przy teoriach głoszonych przez jego autorytety gospodarcze z XX wieku. Wielokrotnie wspomina, że jest otwarty na dyskusję, jednak jego poglądy nie zmieniają się od dawna. Niektóre sformułowania powtarza jak mantrę, jak dogmatyk, jak ślepy wyznawca, sądząc chyba, że jeśli dana teoria była zła x lat temu, to zgubna jest także teraz. Przed sięgnięciem po książkę, gdzieś z tyłu głowy straszyło mnie widmo, że ten wywiad będzie bardzo blisko fabularyzowanych opowieści, że Balcerowicz będzie się kreował na bohatera dynamicznego, tzn. pokaże ewolucje, jak w nim zaszła - od człowieka z proletariackiej rodziny, zupełnie niezainteresowanego polityką do ministra, wicepremiera, od którego zależała przyszłość kraju. Ale tak, na szczęście, nie jest. Balcerowicz z wielką błyskotliwością opowiada o swoim życiu, tak że czytelnik nie może oderwać się od lektury. Bałem się również tego, że "Trzeba się bić" będzie zwyczajnie przestarzałe. Nie mogłem się bardziej mylić. Polemizowałbym z niektórymi przekonaniami ministra, ale zadziwia mnie to, że w zasadzie przewidział przyszłość i tego nie śmiem mu odebrać. W aspekcie gospodarczym, ale też socjalnym, padło w książce wiele zagrożeń, które spełniają się na naszych oczach w kraju pod rządami PiS-u. Pułapki socjalne, populizm, rozpasanie ludzi żyjących na zasiłkach to tylko kilka z nich. Z biegiem czasu wywiad ten tylko zyskuje na wartości. Wracając jeszcze do gatunku pozycji, to zahacza ona o książkę historyczną, biografię oraz wywiad. Jeśli chodzi o ten ostatni, to pewnie istnieje kilka szkół przeprowadzania rozmów. Marta Stremecka drąży, dopytuje, ale jednocześnie daje wielkie pole do popisu rozmówcy. Sama nie dorównuje mu pod względem wiedzy, chociaż stara się czasami z nim polemizować. Często Balcerowicz wydaje się prowadzącą po prostu zawstydzać. Minister w fascynujący sposób opowiada o gospodarce, niemalże jakby była jakimś bożkiem, znajdowała się poza zasięgiem ludzi. Ja nie potrafię zrozumieć mechanizmów wolnego rynku, kapitalizmu czy ogólnie gospodarki. Nie mieści mi się w głowie, że człowiek mógł stworzyć tak skomplikowany system, który często odwraca się przeciwko własnemu stwórcy, bywa, że jest ekstremalnie trudny do kontrolowania. Jeśli chodzi o wydanie, nie mam nic do zarzucenia wydawnictwu Czerwone i Czarne. W książce jest wiele zdjęć z archiwum prywatnego Leszka Balcerowicza. Nawet czarno-białe znacząco wzbogacają treść "Trzeba się bić".

Czerwone usta i umysł jak brzytwa. Tak myślę o pani Staniszkis. Cenię ją i dlatego podobała mi się ta książka, bo poznałam ją z innej strony, nie tej telewizyjnej. Były takie momenty w trakcie lektury, że szczerość wypowiedzi mnie zaskakiwała. Rzeczywiście jest tu sporo dat, nazwisk, historii, PRL-u...... Ale jest też sporo życia uczuciowego. Już teraz z panią Staniszkis nie będę kojarzyła tylko i wyłącznie z intensywną barwą ust. Nigdy nie sądziłam że słowo autyzm jest bliski pani profesor. Nie wyobrażałam jej sobie jako hipiski. Teraz znam ją już bliżej i nadal cenię, mimo że pewnych jej decyzji życiowych nie rozumiem. polecam dla osób które chcą nie tylko poznać bliżej panią Staniszkis, ale także dla tych którzy chcą poznać lata PRL-u

Konstantin Stanisławski mówił o takich ludziach, że należą do aktorów, którzy lubią sztukę w sobie, a nie siebie w sztuce. Tacy byli i pewnie będą – najwięksi. Taki jest Janusz Gajos. Aktor, który nie eksponuje nachalnie swoich warsztatowych możliwości, raczej stosuje je powściągliwie, w myśl zasady: lepiej nie dograć, niż przegrać. Nie eksponuje też siebie w roli, nie nagina postaci do swojej osobowości, tylko absolutnie podporządkowuje jej charakterowi swoje zachowania.  Nie raz udowodnił, że jest w stanie zagrać wszystko: „prymitywa i zagubionego inteligenta, prostaka i subtelnego intelektualistę, wspaniałego króla i kanalię, bandytę i szlachetnego zwykłego człowieka, schizofrenika i świętego, księdza i pederastę – wszystko, każdą postać”. Gajos wierzy w sztukę metamorfozy, a jego naczelnym dążeniem od lat pozostaje uwiarygodnienie przedstawianego przez niego człowieka. Głośno mówi o tym, że nie traktuje aktorstwa jako specjalnej misji, jako posłannictwa społecznego. Uważa je raczej za zestaw rzemieślniczych umiejętności, które czasem stają się sztuką i znaczą więcej niż tylko sprawnie wykonane zadanie.  O nim samym, o „Gajosie prywatnym” trudno zaś powiedzieć cokolwiek, poza tym, że wydaje się być skromny, pracowity i przyzwoity. I wystarczy, w dzisiejszym świecie to i tak aż nadto. P. S. „Niedzielnych czytelników” niech nie zmyli mnogość obrazków w tej publikacji. ;) To nie jest książka dla wielbicieli komeraży i wątpliwej klasy smaczków towarzyskich. Plotkarze, sensaci i poszukiwacze zakulisowych ciekawostek mogą tę pozycję omijać szerokim łukiem. Miłośnicy rozbudowanych analiz warsztatowych, teatralnych recenzji oraz szeroko pojętych intelektualnych dyskusji będą zaś w pełni usatysfakcjonowani.

Nie mam pojecia, czy polecam te ksiazke. Jest bardzo dobra, prosze mnie zle nie zrozumiec. Autor dotarl do wielu faktow i przedstawia mase informacji z zycia prywatnego braci Kaczynskich. Na pewno to nie jest ksiazka o intrygach i aferach, lecz o zwyklym czlowieku. No moze nie takim zwyklym. Z drugiej strony czytanie jej wydaje mi sie strata czasu. Od dzieci i niesmialych nastolatkow bezwzglednie sluchajacych sie matki, do najwazniejszych osob w panstwie. Od uleglosci do bezwzglednosci z zachwianym balansem miedzy praca a domem. Konczac na klotliwym i nieustepnym odbiciu stojacego w cieniu ojca. Dziwna to postac...

Karol Modzelewski, nieżyjący i dziś trochę już zapomniany historyk oraz działacz Solidarności w autobiograficznej książce - jego życie to historia Polski XX wieku w pigułce. Rzadko bywał w pierwszym szeregu (chociaż pamiętam jego udział w programie "Herbatka u Tadka" pod koniec lat 90 :), ale wiele kluczowych wydarzeń widział na własne oczy. Najbardziej podobały mi się 3 fragmenty: opisy dzieciństwa spędzonego w Sowietach, historie więzienne (w szczególności zderzenie mentalności inteligenta z rzeczywistością zza krat) oraz końcowa mocna krytyka szokowej terapii Balcerowicza. Najciekawszy wątek tej książki to właśnie trudno uchwytna prawda dla kogoś, kto w 1989 dopiero przychodził na świat, czyli zdrada robotniczych ideałów przez Solidarność. Ruch, który od początku stał na barkach pracowników wielkich fabryk i zakładów, w 1989 roku odwrócił się od nich nagle uznając ich za kłopotliwy balast na drodze ku kapitalistycznej przyszłości. Do dzisiaj zresztą ci sami ludzie na swoje żale słyszą, że powinni "zmienić pracę i wziąć kredyt". Modzelewski w takim podejściu słusznie upatruje podglebia dla PiS-u i źródeł powstania partyjnego duopolu, który definiuje polską politykę od 20 lat. Słowem, ciekawa, choć długa książka, pouczająca lektura dla osób zainteresowanych XX-wieczną historią Polski, pokazująca zniuansowanie zarówno PRL-owskiego reżimu, jak i obozu Solidarności. Modzelewski (w przeciwieństwie np. do Roberta Krasowskiego, którego książki o tym okresie dziejów Polski również lubię) nie pozuje na nieomylny autorytet, któremu musimy uwierzyć "bo tak było i już" - dlatego zdecydowanie "kobyłę" polecam. :)

Znakomita biografia najsłynniejszej włoskiej dziennikarki znanej w Polsce również z tego, że przeprowadziła wywiad z Lechem Wałęsą. Ostatnie lata jej życia, gdy chora na raka Fallaci wdała się w wojnę z islamem po ataku na World Trade Center, uczyniły z dziennikarki o zapatrywaniach lewicowych ikonę prawicy.

Polecam wszystkim, szczególnie w dzisiejszych, trudnych czasach. Kopalnia myśli, które dają nadzieję i wiarę w człowieka. Sam Profesor był osobą nieco ekscentryczną, ale ciekawą i niezwykle dynamiczną. Dzięki temu zdobywał wszędzie kontakty, znajomości i uznanie. Chwilami zastanawiam się, że może dobrze, że nie widzi tego, co się obecnie wyprawia. I nie mam tu na myśli niestety tylko putinizmu...

Ciekawa biografia, ciekawej osoby jaką był William Styron. Jedyną wadą książki jaką zauważyłem czytając, to przeskakiwanie w okresie życia co rozdział (raz do przodu, raz do tyłu), co uważam za brak konsekwencji autorki w chronologii życia Styrona. Do dnia dzisiejszego nie rozumiem, jaki był powód.

Bardzo ciekawa biografia/historia wybitnych polskich matematyków - Banacha, Ulama i kilku innych może mniej znanych ale również zasłużonych. Jako naukowca pracującego w Polsce ciekawi mnie czy obecnie mogłaby powstać podobna grupa jak lwowscy matematycy i czy możliwa byłaby taka historia jak Banacha, który zdobył doktorat i kolejne stopnie naukowe choć nie skończył studiów.

Syn szewca i krawcowej, który zawojował świat, wyznaczał trendy, zrewolucjonizował fryzjerstwo, sprawił, że zmieniło się postrzeganie tego zawodu. Lakier do włosów, różnokolorowe paznokcie, roślinne płukanki, samoopalacz - to pomysły Antoine,a. Zajmował się również strojami, rzeżbą. To on jako pierwszy ostrzygł kobietę na krótko. Lista jego klientek jest imponująca, m.in.: Chanel, Anais Nin, Bette Davis, BB, Gala Dali, Gloria Swanson, Greta Garbo, Edith Piaf, Josephine Baker, królowe i księżniczki, jego stałą klientką była córka Marii Skłodowskiej, Ewa. A jednak dziś niewiele osób kojarzy to nazwisko. "Jego dorobek zawodowy czyni go Polakiem, który odniósł największy światowy sukces(...) Maurice Sachs napisał: <Powojenne gwiazdy nazywały się Chanel, Cocteau, Antoine, Picasso[...]> z czterech osób wspomnianych w tym cytacie trzy są powszechnie znane. Antoine, dziś zapomniany, wspominany rzadko, zasługuje na to, by przywrócić mu należne miejsce w historii światowej mody i sztuki, by był znowu wymieniany obok swoich przyjaciół."

Uzupełnienie kultowej książki autorki poświęconej dygnitarzom komunistycznym. Każdy ma swoją prawdę, swój punkt widzenia. Patrząc widzimy inaczej nawet jeśli jesteśmy mentalnie do siebie zbliżeni. Jak dalece różna może być nasza perspektywa jeśli oceniamy rzecz lub zjawisko będąc mentalnie na dwóch różnych biegunach. Książka to świetnie pokazuje. Ale chyba największą jej wartością było to jak postrzegali komunizm jego aktorzy drugo czy nawet trzecio planowi. Bo w zasadzie to decyduje o kształcie systemy i jego funkcjonowaniu. Te masy średniego aparatu, który stanowi o prawdziwej sile władzy. Każdej władzy. Autorka skupia się na okresie gomułkowskim, gdzie jeszcze wiele osób było przesiąkniętych ideami komunistycznymi w pięknymi dążeniami do równości i braterstwa. Tym bardziej zrozumiałymi, że niewiele wcześniej zakończyła się hekatomba II wojny światowej. Z czasem ci ludzie zaczynają dostrzegać wypaczenia systemu, błędy ale tłumaczą to normalnymi błędami które przynosi każde staranie. Nie dostrzegają albo nie chcą dostrzec ich prawdziwego źródła. Brak mądrości, albo odwagi, albo zwykła małość czy cynizm. Naprawdę warto przeczytać.

Szczery do bólu człowiek. Byłem nawet tym zdumiony kiedy czytałem tę książkę strona po stronie. Mówi bez frazesów to kim jest, to co go motywowało do prowadzenia życia. A to życie miał niezwykle ciekawe. Urodzony w żydowskiej, ale ateistycznej rodzinie z kultem wygodnego mieszczańskiego życia, według wizji swojego ojca miał stać się konformistą, wybrał jednak drogę inną – kontestatora zastanej rzeczywistości. Wszedł w środowisko artystyczno- intelektualne przez lata pracując jako sprawny dziennikarz, z czasem zaczął służyć władzy (służąc przede wszystkim swojemu ego). Podaje motywy swoich wyborów i życiowych i politycznych, bez zacierania prawdy. Dzięki tej książce zaczynam inaczej patrzeć i ludzi i ich wybory, dostrzegając wiele zbieżności ale i przypadków. Warto przeczytać bo pozwala zrozumieć jak bardzo skomplikowanymi osobnikami jesteśmy i jak nie wiele czasem trzeba żeby przejść od małości do wielkości, albo zupełnie w drugą stronę.

Super książka o korzeniach rodzinnych Jana Parandowskiego i Michała Szczepkowskiego. Joanna Szczepkowska - wnuczka odkryła wiele tajemnic. Dowiedziała się o pochodzeniu i skrywanych tajemnicach. Mozolna, dociekliwa praca w archiwach i rozmowy z żyjącymi świadkami historii. Świetnie napisana, interesująco, ciekawie. Na pewno sięgnę po następną. Polecam.