Szpieg doskonały

Z plusów można powiedzieć że książka jest napisana przyjemnym językiem i sprawnie się czyta. Z minusów: główny bohater rozwiązuje zagadkę poprzez przypadkowe odkrycia wynikające z impulsywnych decyzji. Dodatkowo nie ma praktycznie swoje zadania. Zachowuje się jak taka chorągiewka na wietrze. Zwrot akcji na koniec ŻADEN- a sama zagada- BARDZO słaby DAN BROWN. I jeszcze tak hermetyczne środowisko, w którym każda wspomniana postac musi mieć kluczowe znaczenie, a nie odpowiada na pytania : co się stało z mailem z maszynopisem, kto pobił tego ducha i dlaczego Premier znał bombowca?

Dziwna sprawa z tą powieścią. Jest w niej wszystko, co powinno być w dobrej powieści sensacyjnej: fabuła, tempo akcji, wyraziści bohaterowie... Jest też wymiar, który lubię w tego rodzaju powieściach - to powieść "o czymś", z jakimś przesłaniem, a w dodatku z rozbudowanym elementem polityki. Docenić należy oryginalny zabieg autora - opowiada o przygotowaniach do zamachu na prezydenta Kennedy, wyjawia mechanizmy, motywacje. Jednym słowem, powinien być majstersztyk. A, nie wiem dlaczego, powieść nie porwała, a po przeczytaniu kilkudziesieciu stron pojawiło się znużenie, które towarzyszyło mi do końca książki. Odłożę na półkę, a za jakiś sięgnę ponownie, aby przynajmniej zrozumieć, co było przyczyną takiego mojego odbioru tej powieści.

Dashiella Hammetta „Szklany klucz” - klasyczny hard-boiled W ramach poznawania twórczości klasyków amerykańskiego kryminału musiałem sięgnąć w końcu, nie tylko dlatego, że tak wypadało, po jakieś dzieło mistrza czarnego kryminału (właściwie kanonu hard-boiled, a to nie to samo) Dashiella Hammetta (1894-1961), pisarza, scenarzysty i aktywisty politycznego, którego nieśmiertelnym uczyniły jego powieści detektywistyczne. Na początek pominąłem jego chyba najbardziej znane, kultowe dzieło, czyli „Sokoła maltańskiego”, a wziąłem się za „Szklany klucz”. Wybrałem książkę w tłumaczeniu Julity Wroniak-Mirkowicz czytaną przez Leszka Teleszyńskiego. Od razu powiem, żeby się nie rozwodzić, że przekład spełnił moje oczekiwania, a lektor okazał się idealnie dopasowany do dzieła, którego interpretację mu powierzono. Nie, żeby wzniósł się na jakieś wyżyny, ale sprawił się na piąteczkę, a resztę zrobił jego tembr głosu i styl czytania dopasowany do epoki, miejsca i specyfiki fabuły. „Szklany klucz” to typowy, po naszemu, czarny kryminał, ale nazwa anglosaska tego gatunku hard-bloiled oddaje znacznie lepiej istotę tego kanonu, w którym Hammett zyskał tytuł Mistrza i którego ta powieść jest klasycznym przykładem. Główny bohater, o którym wiemy niewiele poza tym, że jest hazardzistą i zna bardzo wielu ludzi, próbuje rozwiązać zagadkę zabójstwa syna znanego amerykańskiego senatora. Protagonista wchodzi więc w rolę detektywa, ale nie jest to klasyczna powieść detektywistyczna, bowiem metoda naszego śledczego jest specyficzna. Polega ona na prowokowaniu, a często i zbieraniu łomotu, a przy okazji szukaniu informacji, typowaniu i weryfikowaniu kolejnych hipotez w ogniu sprowokowanych konfliktów, a nie na żmudnym analizowaniu stanu zastanego po zbrodni. Wiele się dzieje w szemranym towarzystwie, dużo w tym przemocy, ale bez epatowania cierpieniem, wynaturzeniami seksualnymi, czyli tym, czym do przesady próbują kusić czytelników aż zbyt liczni dzisiejsi autorzy chcący się dostać na listy przebojów. Hammet świetnie ukazał banalność zbrodni, banalność przemocy i ciemną stronę wyższych sfer. Powieść (pierwodruk 1931) ewidentnie oparła się działaniu czasu. Na podstawie jej samej nie sposób powiedzieć, czy napisał ją współczesny światu przedstawionemu, czy genialny nam współczesny stylizujący na amerykańskie retro. Gorąco polecam, choć raczej miłośnikom gatunku oraz tym, którzy chcą poznać specyficzny i nieporównywalny z niczym innym klimat hard-boiled. źródło: https://klub-aa.blogspot.com

W pierwszej połowie - rewelacja, choć de facto nie działo się prawie nic. Jedne z najlepszych dialogów w powieściach szpiegowskich ever. Podobała mi się konstrukcja tej powieści, poziom drobiazgowości opisu przedstawionego świata oraz to, jak stopniowo, poprzez relacje współpracowników, poznajemy kolejne odcienie psychiki głównego bohatera. Słowem, bardzo niefilmowa powieść i jeśli na co dzień połykacie dużo oferującej szybkie i łatwe rozwiązania popularnej literatury sensacyjnej, może być ciężko się przestawić. Niemniej, zdecydowanie warto.

Sięgając po tę pozycję byłem pełen nadziei, bowiem Hammett uznawany jest za prekursora czarnego kryminału. To on jest również autorem znakomitego klasyka "Sokół maltański". A że uwielbiam kino noir, to byłem ciekaw jak zaprezentuje się takie opowiadanie na kartach powieści. No i powalić mnie nie powaliło. Debiutanckie dzieło Hammetta opowiada o bezimiennym detektywie, który przyjeżdża do fikcyjnego miasta Personville (ironicznie zwanym Poisonville) w celu rozwiązania morderstwa. Tam wpada w sam środek przegniłego bagna. W miasteczku gangi, skorumpowani gliniarze, różna masa rzezimieszków to chleb powszedni, a i nasz bohater nie jest świętym. Na papierze wygląda to świetnie, w praktyce nie do końca. Przede wszystkim zabrakło mi jakiegokolwiek zarysowania postaci, nawet o detektywie niewiele wiemy. Treść książki ograniczona jest do niezbędnego minimum, ciągle się coś dzieje, pada dużo nazwisk, więc łatwo się też pogubić. Trudno się z kimkolwiek utożsamić, kimś się przejąć, bo to bardzo papierowe postacie. Dobre są natomiast dialogi, przesycone ironią, cynizmem i stosownymi one-linerami. Ale cóż, tyle mi nie wystarczyło, im dłużej się czytało, tym większa obojętność losami Personville. Nie skreślam jednak Hammetta i po literackiego "Sokoła maltańskiego" z pewnością sięgnę. Liczę też, że styl Raymonda Chandlera bardziej mi podejdzie, jeśli mowa o legendarnych autorach czarnego kryminału.

Lektura książki kojarzy się z jazdą pociągiem szybkich prędkości, liczy się jedynie dotarcie do stacji docelowej, a tak naprawdę, powieść od której ciężko się oderwać, chęć poznania rozwiązania samej operacji w tym przypadku jest o wiele silniejsza. Warto przeczytać dla samego obrazu podziału politycznego Europy po zakończeniu drugiej wojny światowej, okresu tak trudnego, Autor w wyjątkowy i bardzo dla siebie charakterystyczny sposób prowadzi Czytelnika przez mroczny "świat" agencji rządowych kierujących pracą wywiadu. Osobiście zauroczył mnie główny jej bohater, "stary wyga", osoba bardzo dociekliwa, szczegółowa, cierpliwa, wymagająca od siebie nawet zbyt wiele, zadająca pytania które otwierają kolejne "zamknięte drzwi", to nie typ buldoga o szerokim karku, pokiereszowany prywatnie przez życie, jednocześnie wierny pracy, polecam, jestem ogromnie zaskoczony, książka która zbyt długo leżała na mojej półce.

Bardzo ciekawa koncepcja usytuowania kryminału w świecie w którym Niemcy wygrały II-ą wojnę światową w Europie – cały czas walcząc jednak na Wschodzie, na Uralu. Powszechna propaganda, przepustki, zamordyzm i kult jednostki. Wypisz, wymaluj – jak w Związku Radzieckim za Stalina lub nawet długo po nim. Jak by tak miała wyglądać wygrana Niemiec to lepiej wyszli na przegranej wojnie. Słuchając książki cały czas zastanawiałam się – czy tak faktycznie wyglądała by sytuacja w Niemczech, gdyby nie przegrali. Czy faktycznie walczyliby w wyniszczającej wojnie – nie mogąc wygrać na Uralu? Bardzo prawdopodobne. Ale chyba postawili by na technologię, która pozwoliłaby im zakończyć wojnę również na Dalekim Wschodzie. Czy tylko ci z elity urzędniczej i wojskowej byliby bardzo bogaci wzbogaceni na wojennych rabunkach? Na pewno staraliby się zafałszować historię, bo przecież cały czas to robią – wybielając się i wymazując z pamięci niechlubne fakty lub przeinaczając je. To tylko tło dla kryminału/sensacji, ale zmusza do refleksji – co robi z ludźmi życie w zakłamaniu?, jak propaganda potrafi wypaczyć ludzkie dusze?… Historia jest tak autentyczna w tej alternatywnej rzeczywistości, że do końca nie wiadomo jak się skończy. Bardzo dobra pozycja.

w sensie jest naprawde fajne, ale liczba postaci spiskow intryg i powiazan jest przytlaczajaca na tyle ze, w odroznieniu od poprzednich tomow, przestaje to sluzyc fabule, no a przynajmniej 1/3 glownego rozwiazania jest wiadoma od samego poczatku, dlatego w sumie doceniam film ze skupil sie na tym co w tej ksiazce najlepsze, polowe rzeczy wywalil a to co nie pasowalo pozmienial

Powróciłem po latach do niezłego kryminału dziejącego się w Moskwie w czasach Breżniewa. Co ciekawe autorem jest Amerykanin, to niezwykłe, bo autorzy zachodni z reguły piszą bardzo słabe rzeczy o Rosji, nie czują zupełnie specyfiki tego kraju, Martin Cruz Smith jest tu wyjątkiem. Intryga kryminalna zaczyna się tak, że w tytułowym parku Gorkiego odkryte zostają zamarznięte na kość trzy trupy (rzecz się dzieje w zimie) wszystkie ofiary zostały zastrzelone i okaleczone tak, by uniemożliwić ich identyfikację, nie wiadomo nawet dokładnie kiedy doszło do morderstwa. Sprawę prowadzi starszy śledczy moskiewskiej komendy miejskiej, inspektor Arkadij Renko, ale do śledztwa wtrąca mu się KGB, bo sprawa może pachnieć polityką. Nasz policjant/milicjant prowadząc śledztwo, jeździ po Moskwie, spotyka się z różnymi ludźmi, w tym z handlarzami ikon i futer syberyjskich, rozmawia też z cudzoziemcami skupującymi te rzadkie dobra za bezcen. Renko spotyka się nawet z członkami partyjnej nomenklatury, którzy zażywają kąpieli w tajnej łaźni mieszczącej się w podziemiach łubianki (świetna scena!). A w ogóle to śledztwo jest trudne, bo główny podejrzany jest chroniony przez KGB, które działa bezpardonowo, zabijają, albo usiłują zabić kluczowych świadków. Renko jest synem zasłużonego stalinowskiego generała, z tego tytułu ma dobre wejścia na różne salony, ale pozostaje outsiderem: mógłby zrobić dużą karierę partyjną lub wojskową, ale woli prowadzić śledztwo i dobić się prawdy, choćby najbardziej niewygodnej. Myślę, że jego motywem jest zwykła przyzwoitość, bo robiąc karierę, nieuchronnie by się zeszmacił. Jako kryminał rzecz jest nieco przegadana, ale jako portret Rosji czasów Breżniewa świetna. Mamy oto kraj z rozlewającą się korupcją; z członkami nomenklatury deklamującymi partyjne slogany, a tak naprawdę dbającymi tylko o władzę i pieniądze; ze zwykłymi ludźmi goniącymi za deficytowymi towarami; z rozprzestrzeniającą się przestępczością; z ogólną beznadzieją. Z jednej strony mamy pompatyczną i wszechobecną komunistyczną propagandę, która nikogo nie obchodzi, z drugiej – trudne, codzienne życie. Niestety, zakończenie książki psuje dobre wrażenie. Amerykański autor ulega terrorowi happy endu, no niestety w Rosji Sowieckiej typowy byłby 'bad end': Renko, który zadziera z KGB i prokuraturą winien zostać zabity lub zgnić w łagrze. Ale w książce jest inaczej: dostajemy przegadane, quasi-romantyczne, kompletne nierealistyczne zakończenie. To bardzo obniża ocenę książki.

Książkę mogę porównać do zmiennej lini pochyłej. Część lepszych i ciekawych wątków miesza się z kilkoma nudniejszymi, ale na rzecz tych pierwszych. Dla mnie największą bolączka, to fakt że niektóre wątki zostały bardzo rozciągnięte i rozpisane, a inne gdzie wydawało by się, że również ważne zostały mocno skrócone i pokrótce opisane. Nie mniej jednak bawiłem się całkiem nieźle.

Nie wiem co takiego było w tej książce, że pomimo ślamazarności "śledztwa" prowadzonego przez główną bohaterkę, jednak wciągnęła mnie i z przyjemnością ją czytałem (zupełnie inaczej niż w przypadku "Niespokojny człowiek", pierwszego tomu serii "Lato z kryminałem"). Jedynie występujące co jakiś czas przerywniki związane z historią Paddy'ego Meehana, ze względu na przestój w głównym wątku, trochę mnie irytowały.

Muszę przyznać, że kwestie związane z konfliktem rozgrywającym się w Irlandii Północnej nie są mi bliżej znane. W związku z tym miałam delikatną obawę, jak uda mi się zorientować w sytuacji rozgrywającej się w książce. Jednak mój lęk okazał się bezpodstawny, gdyż autor doskonale wyjaśnił wszelkie zawiłości oraz podłoża konfliktów rozgrywających się w tym państwie. I choć rozgrywające się w książce wydarzenia są dość krwawe, autor oszczędnie raczy czytelnika przemocą. Całkiem interesująca pozycja do przeczytania, choć nie mogę powiedzieć, aby mnie porwała bez reszty. Z pewnością też bardziej dogłębna znajomość tematyki Irlandzkiej pozwoliłaby mi lepiej zrozumieć sedno, które chciał przekazać autor.

„JEŻELI BÓG ISTNIEJE, TO JESTEŚMY SKURWYSYNAMI”* Zaryzykuję obrazoburcze stwierdzenie, że Izzo jest nawet lepszy niż Chandler. Napisał tylko trzy kryminały, i zaraz umarł. Nie miał tyle szczęścia (szczęścia, ha, ha!), co Stieg Larsson, autor trylogii „Millenium”, który też napisał trzy kryminały i zaraz umarł, ale trafił w swój czas i dzięki temu jego powieści wciąż żyją. Izzo nie trafił w swój czas, bo był poetą. Prawdziwym (pisał wiersze), ale również poetą kryminału. Chandler także był poetą kryminału, ale miał więcej szczęścia (ha, ha, szczęścia, człowiek, który zapił się na śmierć), bo pisał po angielsku i jakimś cudem ze swoimi mrocznymi, kryminałami noir trafił w swój czas. Ta proza, czarna i gęsta jak smoła, trafia mnie prosto w serce, dlatego przymykam oko na niedoskonałości debiutanta (to pierwsza powieść Izzo). Inspektor Fabio Montale, duchowy brat chandlerowskiego Philipa Marlowe’a próbuje rozwikłać zagadkę zabójstwa dwóch przyjaciół z dzieciństwa, z którymi łączyła go silna więź, chociaż ich drogi się rozeszły. To prywatne śledztwo, w policji Fabio wykonuje marginalną robotę. Wszystkie tropy prowadzą do mafii, ale… Ktoś może zapytać: a po co on tyle o tej Marsylii opowiada? Bo kocha. Proste? A że to nie jest rajska wyspa? No nie jest. Taka prawda. Ktoś może marudzić, że te konszachty mafijne takie skomplikowane, że trudno się połapać. Na szczęście, nie trzeba wszystkiego ogarniać, bo nie o to tutaj chodzi. Mafia mafią, ale emocje emocjami. Mafiozi się tłuką dla kasy, ale prawdziwa nienawiść z czegoś innego wypływa. „Chciałem stąd wyjść, znaleźć się w łódce, na szerokim morzu (…) Cała ludzkość wychodziła mi gardłem. Te wszystkie historie, to tylko znikoma cząstka nikczemności świata (…) Można by uwierzyć, że pierwszy człowiek tak dostał w kość, że zawładnęła nim nienawiść. Jeżeli Bóg istnieje, to jesteśmy skurwysynami.”* To powieść skierowana do ludzi potrafiących czytać ze zrozumieniem, a nawet do tej specyficznej kategorii czytelników, którzy potrafią jeszcze czytać między wierszami. [„Z poduszką czy bez? – pytano przy rezerwacji miejsc w niektórych hotelach.” Ładne, prawda?] To książka dla tych, co potrafią zachwycać się słowem i docenią ironię. „Jeszcze kilka dni temu ten dom był domem starego kawalera, a teraz trzy kobiety grają tu sobie w remika, chociaż dochodzi północ. Posprzątane. Jedzenie przygotowane. Naczynia pozmywane. Na tarasie suszy się pranie. A przede mną marzenie każdego mężczyzny: matka, siostra i prostytutka. (…) Szkoda, że nie tworzą razem jednej, jedynej kobiety, którą bym pokochał.” Nie liczcie na światełko w tunelu. Fabio nie znajdzie ukojenia. „Kiedy mi opisała mężczyznę, o którym marzy (…) przestraszyłem się. Nie podobał mi się ten portret. To nie ja.” „Nareszcie znów ją widziałem. Po drugiej stronie śmierci. Zdechli ci, którzy ją zabili. (…) Noszę ją w sercu i będzie ze mną zawsze na tej ziemi, która każdego dnia daje ludziom szansę.” Zaczęłam znajomość z Izzo od drugiej części trylogii („Szurmo”), która, siłą rzeczy, była już lepiej dopracowana (mniej postaci, nie tak skomplikowane konszachty policyjno-mafijne) i już się nie mogę doczekać części trzeciej, i ostatniej, niestety. www.czytacz.pl

„NIE DA SIĘ ZMUSIĆ PRAWDY, ŻEBY WYSZŁA NA JAW” * Izzo to kompletnie nieznany w Polsce autor; wydano u nas zaledwie trzy jego książki z serii „Trylogia marsylska” i można je dostać tylko w antykwariatach. Jeśli jednak lubicie ambitniejsze kryminały, warto poszperać w internetach albo w bibliotece. Autor ujął mnie postacią detektywa. Fabio Montale jest Włochem z pochodzenia, i nie tylko to łączy go z komisarzem Montalbano – bohaterem cyklu powieści Camilleriego. Montale czyta Conrada, słucha jazzu, Brassensa i Brela, uwielbia dobrą kuchnię i wino („nie mam najmniejszego zaufania do ludzi, którzy jedzą mało i byle co”), jest czuły na kobiece wdzięki, nie ma oporów przed wymierzaniem sprawiedliwości na własną rękę i kocha swoje miasto – Marsylię („W Marsylii jesień zachowuje posmak lata niekiedy nawet do końca października. Wystarczy powiew wiatru, by znów zapachniało tymiankiem, miętą i bazylią”). I cóż ja poradzę, że kocham takie klimaty? Że przemawia do mnie subtelne, ironiczne poczucie humoru („Uwielbiam tę facetkę! Jak umrę, to na pewno jej będzie mi brakować najbardziej. To znaczy, prędzej będzie odwrotnie, ale wolę o tym nie myśleć”). Nie mogę sobie odmówić w tym miejscu dygresji. Czytając „Szurmo” od razu przypomniała mi się niedawno wymęczona „Biała gorączka” Ellroy’a. Tam zniechęciłam się do bohatera „od pierwszego wejrzenia”, tu jest dokładnie odwrotnie. Może również dlatego, że detektyw Montale traktuje z szacunkiem wszystkich ludzi, niezależnie od ich koloru skóry, wyznania czy orientacji seksualnej. Za takie zresztą podejście do podejrzanych został wyrzucony z policji, w której poziom korupcji dorównuje policji w Los Angeles opisywanej przez Ellroy’a. Dlaczego jednak w tej powieści zagęszczenie zła nie przeszkadzało, a w „Białej gorączce” uwierało nieznośnie? Odpowiedź dał mi Wiesław Myśliwski, kiedy niedawno przypadkiem trafiłam na rozmowę z autorem w jednej ze stacji telewizyjnych: „literatura ma prawo być tragiczna, ale nie ma prawa odbierać nadziei”. Izzo daje nadzieję. Nie wyjaśnię co znaczy słowo szurmo, może namówię was, żebyście sami to sprawdzili. Ja już sobie zamawiam pozostałe tomy. „Szurmo” to druga część, która jest samodzielną całością, ale chyba lepiej czytać po kolei. *cytat z książki www.czytacz.pl

Książka Nick'a Stone jest ma fajną tematykę, akcja dzieje się na Haiti, porwania dzieci, klimat voodoo. Prywatny detektyw próbuje odzyskać zaginione dziecko odkrywając mroczne sekrety wyspy. Niekiedy jest trochę brutalnie, końcówka daje radę, zwroty akcji spoko. Jedyny minus to długość książki. Do połowy w sumie mało co się dzieje, wielu czytelników może wynudzić. 200 stron mniej i byłaby wyższa ocena

Dla mnie to przede wszystkim powieść o kłamstwie, w które czasem po prostu CHCE się wierzyć. Satyra autora dotyczy lat odległych, ale gdy patrzeć uważnie, współczesność notorycznie wciska nam wszelkiej maść kity, teorie, fabrykując "dowody". Ocalić człowieczeństwo w ludzkości może jedynie prawda - dziś zdecydowanie towar deficytowy. A że prawda bywa groźna? Cóż...

Narrator od początku mówi o sobie, gdzie i jak mieszka.Drobiazgowo opisuje swoje codzienne życie. Zachowuje się dziwnie i jest niezwykle skryty. Po sześćdziesięciu stronach nie wiemy właściwie czym się zajmuje i co powoduje obsesyjną ostrożność i dyskrecję. Ten człowiek jest artystą, maluje motyle, co pozwala kamuflować jego prawdziwą, też , w pewnym sensie, artystyczna profesję. Jest niesamowitym perfekcjonistą. Pięknie opisuje Włochy, okolicę w której mieszka, ludzi ich zwyczaje i zachowania. Czyta się to powoli, bo co chwila książka wymusza zastanowienie się nad właśnie poznana frazą. Zakończenie mnie mocno nie zaskoczyło . Jest chyba takie jakiego się spodziewałem. Nie jest szczęśliwe ale i nie jest dramatyczne.

Książka o tym jak fanatyzm i manipulacje stosowane w KAŻDEJ religii są w stanie zatruć umysł młodego człowieka. Wiadomo nie od dziś, że młode niedoświadczone jeszcze niczym, umysły bardzo są podatne na wszelkie manipulowanie, zwłaszcza takie z obietnicami tego co cudownego ich czeka gdzieś tam kiedyś... Oczywiście te dobroci, które ich czekają są uwarunkowane od tego co zrobią, lub czego nie zrobią... Ahmad Mulloy ma osiemnaście lat, świetne wyniki w nauce i tylko matkę. Ojciec Egipcjanin, poszedł sobie w przysłowiową siną dal... Ahmed jednak mimo świetnych stopni i widoków na ciekawą przyszłość, studia itd. za namową imama postanawia zostać po prostu kierowcą ciężarówki... Przez cały czas czytania tej książki miałam nieodparte wrażenie, że dwie zupełnie inne i przeciwstawne sobie osoby "walczą" o dusze Ahmeda. Jego duchowy "nauczyciel" Raszid i szkolny psycholog, zasymilowany Żyd.. Co wyszło z tej walki i kto zwyciężył, tego wam nie podpowiem. Abstrahując od treści tej książki, powiem tylko, że właśnie się zastanawiam, gdzie pan Updike się przede mną ukrywał, że dopiero teraz wpadła mi w ręce jego książka. Zupełnie nie znałam do tej pory tego pisarza (aż wstyd się przyznać), ale styl jego pisania baardzo mi się podoba.

Lata 70-te to niesamowity okres pełen aktów terrorystycznych, zamachów bombowych, porwań organizowanych w Europie i na Bliskim Wschodzie przez np. Czarny Wrzesień, Baader-Meinhoff, OWP czy al-Fatah. Książka to ciekawy i dość szczegółowy zapis akcji agentów Mossadu ścigających organizatorów zamachu na izraelskich sportowców podczas Igrzysk w Monachium w 1972 roku. Fragmentami to wręcz podręcznik o tym jak być agentem i przy okazji egzekutorem. Na kanwie książki powstał film Stevena Spielberga.

To książka jaką przeczytałem po włosku, w ramach nauki tego języka. Potem przeczytałem kolejne części tej serii. Autor, który był wcześniej sędzią, świetnie opisuje perypetie adwokata z włoskiego miasteczka Bari. Jego Guerrieri nie jest on może aż tak przebojowy jak Chyłka, jednak też nieźle sobie radzi. Od lat chcę pojechać do Bari zainspirowany tą książką. Do tej pory było mi jakoś nie po drodze, jednak jestem pewien że wreszcie mi się to uda.