Szlak umrzyka

Matthew Corbett znów na tropie! Tym razem akcja dzieje się w Nowym Jorku, gdzie nasz młody bohater stara się udowodnić winę zarządcy sierocińca, w którym sam się wychował. Próbując rozliczyć się z przeszłością, napotyka kolejne zagadki, między innymi sprawę tajemniczego mordercy – „Maskera”, który po zabiciu ofiar pozostawia na ich twarzach dziwne cięcia przypominające maski. Przyzwyczaiłam się do kryminałów, w których główny detektyw jest genialny i wszystko, co robi, kończy się sukcesem. Tacy bohaterowie rzadko wpadają w tarapaty, a ludzie ich podziwiają i chętnie im pomagają. W książkach Roberta McCammona całkowicie odchodzimy od tego schematu. Główny bohater co prawda jest inteligentny, ale jego działania nie zawsze o tym świadczą. Często wpada w kłopoty, a jego życie jest nieustannie zagrożone. Relacje z ludźmi nie przychodzą mu łatwo – wiele drzwi pozostaje przed nim zamkniętych, nikt nie chce współpracować ani udzielać informacji, a on sam momentami przypomina dziecko błądzące we mgle. Trzeba jednak pochwalić jego wytrwałość. Mimo wszystkich przeciwności losu nie poddaje się i walczy do końca, chcąc odkryć prawdę i ukarać złoczyńców. Uwielbiam pióro McCammona! Ta historia wciąga tak bardzo, że trudno się od niej oderwać. Polecam serdecznie! :)

Nie jestem wielkim fanem westernów ale ta powieść bardzo przypadła mi do gustu. Opowieść jest opowiadana z perspektywy różnych lat i ukazuje całe życie głównego bohatera, od drugiej połowy XIX do początku XX. Bardzo ciekawe było poznanie realiów życia i tego jak się zmieniały, ciekawie było poznać te epokę z perspektywy mieszkańców USA.

Początek 18 wieku Nowy Jork, Matthew Corbett pełni funkcję specjalisty od rozwiązywania problemów w Agencji Herrald. Wraz ze swoim współpracownikiem mają przywieść do Nowego Jorku niebezpiecznego mordercę Slaughtera. To proste ale niebezpieczne zadanie zmienia się dla nich w walkę o życie. Przygoda zmienia Matthew, doświadczenia które nabędzie w trakcie tej wyprawy sprawią, że z dociekliwego ale lekkomyślnego młodzieńca stanie się rozważanym młodym mężczyzną. Ten kryminał łączy w sobie wartką akcję, napięcie, ciekawe zwroty akcji ale również znakomicie przedstawione tło historyczne. Całość dopełniają świetnie wykreowane postacie, pełne głębi i barw. Znakomita książka.

I kiedy myślałem, że najlepszą książką jaką przeczytam w tym roku było „Na poludnie od Brazos” na moim radarze pojawiły się „Ulice Laredo”. Wydawało mi się, że już lepiej być nie może, ale druga część przypadła mi do gustu jeszcze bardziej. Może dlatego, że w odróżnieniu od pierwszej, mającej strukturę koralików - akcja przeskakiwała od węzła do węzła - ta jest bardziej liniowa. Może nawet prostsza, choć zdecydowanie to nie jest jej wadą. Mamy tu wszystko to co poprzednio - plejadę świetnych postaci i bardzo dziki zachód, z naciskiem na dziki, bo ten aspekt jest tutaj jeszcze bardziej widoczny, zarówno w kontekście przyrody jak i charakterów postaci. Mamy też pewne różnice. Tym razem to podróż na południe zamiast na północ, przeszywające zimno zamiast nieznośnego upału. Całość jak poprzednio, podana gustownie i elegancko, pomimo, że jest jeszcze bardziej brutalnie i bezwzglednie. Dla mnie rewelacja! 9.5/10

To było moje pierwsze spotkanie z prozą Roberta Harrisa, do tej pory o twórczości tego pisarza coś tam wiedziałem, znałem też ekranizację książki "Vaterland" z Rutgerem Hauerem ale przygodę z jego pisarstwem zacząłem dopiero od jednej z jego najnowszych książek tj. "Wielkiej ucieczki". Jest to opowieść dziejąca się w XVII w. Anglii oraz Ameryce Północnej, głównie w środowisku purytanów. Na przestrzeni wielu lat śledzimy losy dwóch oficerów z otoczenia dyktatora Oliwera Cromwella, którzy byli uczestnikami skazania na śmierć króla Anglii Karola I Stuarta pojmanego po przegranej wojnie domowej. To swojego rodzaju powieść "drogi", życia dwóch oficerów, teścia i jego zięcia oraz ich ukrywania się na przestrzeni lat i dekad. Jest to też powieść o więzach rodzinnych, fanatycznej religijności, zemście. Utwór napisany jest lekko, jednak liczne, mało znane fakty dla kogoś kto nie jest historykiem zaznajomionym z XVII w. historią Anglii powodują, że książka może być skomplikowana w odbiorze. Jako fan historii i tak musiałem poszukać poza książkowych informacji o purytanach, wojnie domowej w Anglii i jej następstwach. Być może dla kogoś mogą być także ciężkostrawne całe fragmenty Biblii cytowane przez bohaterów, dla mnie to wszystko było raczej plusem więc czytałem powieść w każdej wolnej chwili. Polecam z całego serca, do Harrisa na pewno jeszcze wrócę ale dla większości czytelników "Wielka ucieczka" z racji umiejscowienia historii i pewnej specyfiki może nie być najlepszym utworem do rozpoczęcia przygody z tym autorem. Natomiast jeśli ktoś już zna tego pisarza lub nie przerazi go purytańska rzeczywistość to powieść ta będzie bardzo przyjemnym przeżyciem.

Świetna książka, pomost między Szlakiem Umrzyka a Na Południe od Brazos, ale przede wszystkim historia Pogranicza na przestrzeni około dwóch dekad, z tylu perspektyw, ilu nie doświadczyliśmy w poprzednich częściach. Z całej serii, tutaj mamy najciekawiej przedstawione tło historyczne i osobiście polecam wcześniej co nieco poczytać o połowie XIX w. na Pograniczu i Ludach Wielkich Równin, aby czerpać jak najwięcej satysfakcji z lektury (Imperium Księżyca w Pełni!).

Książka bardzo ciekawa, pozostawia czytelnikowi decyzję, by móc samemu zadecydować co naprawdę się tam wydarzyło i co tak naprawdę było godne naśladowania a co potępienia. Cała sprawa Wagera jest szczegółowo opisana, zgromadzony materiał dowody jest ogromny i naprawdę rzetelnie i bezstronnie przekazany. Trochę ciężko było przebrnąć przez początek, ale jak "akcja" się rozkręcała to nie mogłem się doczekać kolejnych stron i rozdziałów. Naprawdę polecam!!

Piszę o całej serii - super przygoda, książka troszkę edukacyjna bo my mieliśmy Husarię a Anglicy łuczników. Zaintrygowałem ? Jeżeli nie to napiszę, że jest to taka jakby trylogia tylko zamiast Wołodyjowskiego mamy Toma. Według mnie to powinno wystarczyć dla sympatyków tego rodzaju powieści. Polecam

Cóż mam napisać, książka bardzo dobra, zbiór opowieści ciekawy i wciągający jednocześnie. Jedynym minusem, jak dla było prawie 40-sto stronicowe opowiadanie o świecie i o tym kto przed kim żył, kto kogo wytępił, było to nużące i prawie nie do skończenia. Co dodawało książce uroku, były to strony obrazkowe, które po prostu były przepiękne 🤩.

Nie wiedziałem w sumie jak odbiorę ten tom ze względu na to, że czytałem to daaawno temu w podstawówce. Pamiętam, że wtedy byłem bardzo zafascynowany, ale od tamtego czasu, wiadomo tysiące książek przeczytanych więcej poza tym nie wiedziałem czy dzieło Wagnera wytrzymało próbę czasu. Odpowiedź brzmi: i tak i nie. Powieść przeciętna za to opowiadania całkiem całkiem i zaostrzyły mój apetyt na tom drugi.

Shogun to powieść monumentalna nie tylko z uwagi na swą objętość, lecz również na swoją treść. Pięknie opowiedziana historia, która zawiera w sobie praktycznie wszystko: miłość, śmierć, oddanie, łzy, śmiech, honor, polityczne utarczki, intrygę... tajemnicę. Godna polecenia lektura. Niemniej odejmuję 2 punkty z oceny, gdyż zakończenie nie zachwyca, jakby na autorze ktoś wywarł nacisk by jak najszybciej to skończyć. Oczywiście nie twierdzę, że zakończenie jest słabe, niemniej jednak nie zaspokoiło moich oczekiwań. Nie chcę robić spoilerów osobom, które Shoguna nie czytały, więc na tym swoją opinię zakończę. 😊

Zbiór trzech tomów opowiadań w jednej książce parę naprawdę dobrych parę słabszych i trochę średnich ale nie ma słabszych wszystkie mają w sobie to coś. W całości mamy pomieszane kilka gatunków horror fantastykę, i sporo nawiązań do książek Simmonsa jak hyperion czy też trupia otucha.

Akcja książki rozgrywa się w Prusach Wschodnich w styczniu 1945 roku. Armia Radziecka powoli wdziera się wgłąb niemieckiego terytorium. Autor w sposób niezwykle archiwistyczny tworzy obraz upadku i katastrofy na tle działań zwykłych ludzi. Dwór Georgenhof i rodzina von Globigów to odzwierciedlenie całej wojennej kultury niemieckiej. Skupionej na sobie, żyjącej dzięki nazistowskiej machinie, niedostrzegającej moralnej zgnilizny III Rzeszy. Autor jednoznacznie pokazie, że w obliczu katastrofy nic nie ma znaczenia. Ani pozycja rodziny, ani zasobność portfela. Równie dobrze książka mogłaby mieć tytuł: "Wszyscy byliśmy winni". Nie będę pisał o banalności zła, gdyż temat ten jest dobrze wyeksploatowany. Zamiast tego dodam tylko, że Kempowski bardzo interesująco oddaje głos wielu bohaterom. Na ich tle ukazuje złożoność nazizmu oraz rewelacyjnie obnaża jakikolwiek sens tej historii. Tutaj nie ma zakończenia. Jest tylko obraz zatrzymany w czasie, pokazujący - realistycznie i naturalnie - że kwestia rozliczenia nie jest łatwa czy bezbolesna. Lektura obowiązkowa.

gdyby ktoś sugerował mi przeczytanie książki, której ponad 250 stron wypełnia całkowicie zapis rozmów między psychiatrą a pacjentką szpitala psychiatrycznego pewnie grzecznie bym podziękował... Tymczasem nie mogłem się oderwać od tych iskrzących dialogów, wielopłaszczyznowych, zabójczo inteligentnych i intelektualnie inspirujących a przy tym udokumentowanych mocno w rzeczywistych światach matematyki, fizyki i filozofii. A to wszystko oczywiście wypowiadane prawie wyłącznie po stronie Jej: - kobiety niemożliwej, zabójczo i nieosiągalnie inteligentnej w każdym znanym wymiarze inteligencji, świadomej świata i jego niewytłumaczalności i podświadomej samej siebie, a przy tym (oczywiście) młodej i pięknej...

Nie rozumiem fascynacji wojną. Czytania książek wojennych czy oglądania filmów. Oczywiście na pewno warto wiedzieć coś na ten temat, ale wracanie do tego tematu, maglowanie go z każdej strony i epatowanie cierpieniem to już nie dla mnie. Po co nurzać się w bólu kiedy nikomu to nie przyniesie ulgi, a nam odbierze dobry nastrój, spokój i chęć życia? Jak pisze Walter Benjamin w "Pasażach" historia pokazująca rzeczy, tak jak działy się naprawdę, była najsilniejszym narkotykiem stulecia". I niewątpliwie ja też zauważam pewien rodzaj uzależnienia u ludzi, którzy z przyjemnością, i jakby ulgą, sięgają po kolejną książkę o beznadziei, cierpieniu, śmierci, lęku i wszystkim co z tą sytuacją jest związane. "Zmierzchanie świata" jest opowieścią niby o wojnie, ale przede wszystkim o tym jak trudno czasem wrócić do normalnego życia. Czasem jest to wręcz niemożliwe i sama wojna, mimo że nieistniejąca realnie, jest już jedynym sensem życia. W książce unosi się jakby duch wojny, czuć zagrożenie i duchotę, ale przedstawione jest to w oszczędny, a jednocześnie obrazowy sposób. Łatwo zauważyć, że autor jest reżyserem. Pełno tu gotowych kadrów. Werner Herzog napisał książkę niewielką fizycznie, ale dała mi ona mnóstwo powodów do rozważań, m.in., że świat, w którym żyjemy jest jedynie naszą projekcją. Każdy z nas wybiera w jakim świecie żyje i czyim życiem. Mogłabym przytoczyć wiele wspaniałych fragmentów, ale to zaledwie 157 stron. Kilka chwil w lepkiej od wilgoci dżungli, która jawi się kadrami z filmu "Czas apokalipsy". Z tyłu głowy słyszałam czasem "This is the end"... A na końcu jest świetne posłowie, które tak zainteresowało mnie osobą Wernera Herzoga, że zapragnęłam dowiedzieć się więcej, przeczytać autobiografię, choć nikt nie przetłumaczył niestety, i w końcu obejrzeć jakiś jego film. Stary, ale zapewne wciąż aktualny. Cytuję za posłowiem Pawła Mościckiego:"Jak głosi (...) aforyzm z wczesnego filmu Herzoga:<<Wojny są dziś bardziej konieczne niż kiedykolwiek. Nawet przegrana jest lepsza niż nic.>> Prawdziwe szaleństwo wojny polega na tym, że staje się ona źródłem sensu, że wydaje się porządkować świat, który zarazem nieuchronnie niszczy." Nie dajmy się zatem oszukać. Kłamstwo lubi przebieranki.

Tak daleko jak nogi poniosą Życie to pasmo dążeń, do których zmierzamy różnymi drogami, choć nie każda z nich jest prosta i wolna od przeszkód. Te najbardziej wymagające, a wręcz wzniosłe zamierzenia pochłaniają tyle czasu i energii, że ich realizacja staje się sensem istnienia. Metaforycznie stajemy się wówczas włóczęgami, którzy po osiągnięciu jednego etapu skupiają się na kolejnym, być może nigdy nie zaznając pełni spełnienia. Tym silniej do wyobraźni przemawiają bohaterowie trafiający na drogę pełną przeciwności, co budzi w czytelniku autentyczne napięcie i ciekawość co do powodzenia ich misji. Święty Graal od wieków rozpala wyobraźnię nie tylko osób wierzących, ale i badaczy przeszłości. Jeśli ten kielich faktycznie istniał, przepadł w mrokach dziejów, jednak jego legenda wciąż inspiruje świat literatury. Nic więc dziwnego, że jeden z najpoczytniejszych autorów powieści historycznych wplótł motyw sławetnej relikwii w opowieść o wojnie stuletniej. Drugi tom sagi, w odróżnieniu od dynamicznego początku serii, zabiera czytelnika w nieustanną podróż, mnożąc pytania i pozostawiając bohaterów z wielką niewiadomą. Choć znaczna część fabuły opiera się na przemieszczaniu z miejsca na miejsce, co momentami nuży, to zarówno początkowe, jak i finałowe sceny batalistyczne skutecznie podnoszą temperaturę lektury. Październik 1346 roku. Anglicy po zwycięstwie w bitwie pod Crecy kontynuują marsz przez Normandię i Pikardię, napadając na kolejne miasta. Przerażeni Francuzi zwracają się o pomoc do Szkotów, chcąc odwrócić bieg wojny. Thomasowi z Hookton pod Crecy udało się pomścić najbliższych. Teraz młody łucznik wraz z ukochaną Eleanor i księdzem Hobbe’em wyrusza na wyprawę po Święty Graal. Nie zdaje sobie jednak sprawy, że legendarnym kielichem interesuje się również dominikanin Bernard de Taillebourg, który nie cofnie się przed niczym, by go zdobyć. Czy Thomas zdoła odnaleźć Graala, zanim na jego drodze stanie ten bezwzględny inkwizytor? Otwarcie tomu jest w pełni zgodne z nurtem, do którego przyzwyczaił nas autor – otrzymujemy mistrzowskie opisy starć. Bitwa pod Neville’s Cross nie tylko wiernie oddaje fakty historyczne, ale dzięki realistycznemu ujęciu niemal przenosi czytelnika na pole walki. Po tym mocnym uderzeniu następuje jednak długie wyciszenie, w którym tytułowa „włóczęga” znajduje swoje dosłowne uzasadnienie. Główny bohater krąży między Anglią, Szkocją a Francją, co dla osób liczących na nieustanny świst strzał i walkę na śmierć i życie może być zawodem. Znaczną część książki wypełniają bowiem opisy, dialogi i wątki obyczajowe. Cornwell poświęca mnóstwo miejsca kwestiom inkwizycji i politycznych gier, co spycha czystą akcję na margines. Należy jednak przyznać, że autorowi udaje się przy tym sugestywnie odmalować realia życia codziennego oraz brutalność epoki. Na swojej drodze Thomas spotyka zarówno sprzymierzeńców – jak choćby Szkota Robbiego, który swoimi przekomarzankami nadaje opowieści lekkości – jak i śmiertelnych wrogów, z szalonym inkwizytorem na czele. Dla czytelnika nastawionego na militarny aspekt wojny stuletniej środkowa część powieści bywa irytująca, mimo kilku ciekawych zwrotów akcji. Na szczęście finał to powrót Cornwella na znane mu, doskonałe tory. Oblężenie La Roche-Derrien jest jednym z najlepiej opisanych starć w całym dorobku autora. Niezwykle dynamiczne, pomysłowe i pełne napięcia, pozwala śledzić fabułę z zapartym tchem. Wykorzystanie machin oblężniczych, formacji łuczników oraz wojskowych forteli w połączeniu z prawdą historyczną w pełni rekompensuje wcześniejsze, powolne tempo. Podsumowując, „Włóczęga” to powieść o nierównym rytmie. Zachwyca batalistyką, lecz może znużyć rozwlekłością środkowych rozdziałów. Choć główny wątek Graala wciąż skrywa wiele tajemnic, to piekielnie dynamiczne zakończenie jest najlepszą zachętą, by niezwłocznie sięgnąć po kolejny tom.

Ciekawa książka, choć bardziej powiedziałbym, że przekrojowa cegła którą opisuje historię świata na przestrzeni wieków. I czyta się to doskonale, autor ma jakąś dziwną umiejętność pisania o historii bez typowego uczucia czytania podręcznika. Niestety całość ma sporą wadę - siłą rzeczy co dosłownie stronę/dwie dostajemy rzut dat, imion i nazw geograficznych, przez co w całości można się zwyczajni zgubić. Jednak wolę książki opisujące krótsze przedziały czasowe gdzie łatwiej się skupić na danej chwili. Tak czy inaczej, świetna pozycja i dla pasjonatów historii zdecydowanie warto.

A więc tak - zainteresowania książką nabrałem po wywiadzie autora w Sigillum Authenticum - i mnie zaciekawił tematyką. Potem zbierając coś z biblioteki się napatoczyłem i tak to idzie Ogólnie książka wiele ciekawych tez. To co książka dobrze uderza w punkt - historycy u nas za bardzo się boczą by robić CZYTADŁA które przedstawią najbardziej PRAWDOPODOBNE wersje według obecnej wiedzy - chodzi o to że ludzie ciekawią się tak po ludzku jak wyglądała ta ziemia między I wiekiem a VIII w.n.e. -- nawet można tu puścić wodzę fantazję - wymyśleć dla przykucia uwagi nazwy potencjalnych wodzów, albo nadać plemionom które widzimy z archeologii że były jakieś nazwy by łatwiej było o nich mówić --- i to wszystko robiąc TWARDO I WYRAŹNIE ZAZNACZAĆ że dowody są małe, to jest dopowiedzeniem pasjonaty - a tutaj przedstawić że ktoś w książce fabularnej wymyślił tak a tak 80 lat temu - i czemu dzisiaj wiemy że to nieprawda, a tamto o dziwo prawda To właśnie robi pan Morys-Twarowski i chwała za to. Najbardziej mi zapadły wątki Krak jako karantanin - jako region z słowiańszczyzny najbardziej łaciński -- dywagacje że wanda i legenda mogła być potencjalnym jakimś rekonansem franków z czasów karola wielkiego. Jednocześnie wiem że autor tutaj użył nie do potwierdzenia tezy - ale jednocześnie nie mamy całkowitej pustki. Podobnie temat wielkiego kruka, związku lugijskiego, wandalów i ta anegdota o przybyciu rdzennych wandalów z wizytacją w kartaginie u kuzynów co wyemigrowali (swoją drogą ciekawe jak to starożytni i średniowieczni lubili takie szukanie korzeni genealogicznych - bułgarzy szukając na uralu przodków, a sasi w VIII wieku już chrześcijańscy wyruszający do dolnej saksonii nawrócić swoich kuzynów obok franków robiących to mieczem) - i że może chorwaci też mieli podobne motywy (czasem białą chorwację umieszcza się w małopolsce) Czemu z tym się tak produkuje - ogólnie chodzi o to że w pełni zgadzam się z tezami autora że jak się nie piszę o takich rzeczach nawet w taki sposób jak powyżej - tak cholera jasna o czasach sprzed Mieszka wychodzi nam Bellona z poczetem lechickich imperatorów. I kurde intelektualiści właśnie są po to by zapewniać alternatywę dla ścieku "alternatywnej historii" Książka daje duży i szybki "pasek progresu" -- duża książka, w twardej okładce, z dużymi literami i ogromnymi przypisami. Bardzo mi się podoba że przypisy autor używa dolne i nie boi się pisać w nich faktycznie a nie suchę fakty o tym że oparte na toponastyce 7 tomu jakiegoś tam językoznawcy sprzed 40 lat z numerem isbn --- a daje informacje na temat alternatywnych teorii albo co jest problematyczne w tej teorii. Wcisnąłem nawet książkę znajomemu T. na urodziny bo stwierdziłem że dosyć zgrabnie się czyta Wysoka ocenę dają w dużej mierze ze względu na bardzo potrzebną tematykę - ale lekki język bardzo mnie urzekł i mam ochotę kiedyś poczytać tą książkę o historii księstwa cieszyńskiego -- wiele jest też odniesień w tej książce do badań i dywagacji jak jakaś legenda albo nazwisko może zostawiać pamięć cale setki lat po asymilacji danego plemienia/uchodźców itd.

Jest wręcz przerażająca w swojej brutalności. McCarthy nie oszczędza czytelnika — wszystko jest surowe, krwawe i bezsensowne, niemal jakby chciał pokazać, że zło istnieje niezależnie od logiki czy moralności. Po skończeniu poczułam ulgę, że nie żyłam w tamtych czasach — świat tej powieści jest totalnie bezwzględny, i człowiek tam właściwie nie ma żadnej ochrony ani nadziei. To momentami może działać przytłaczająco.

To powieść o świecie, który nie tyle zostaje zniszczony, co wyłączony. Wojna nuklearna trwa chwilę, ale jej prawdziwe skutki zaczynają się wtedy, gdy znika system: prąd, łączność, paliwo, transport, banki. W ciągu jednego dnia to, co wydawało się trwałe i oczywiste, przestaje działać. Najmocniejsza jest pierwsza część książki – moment narastającego napięcia i późniejsze zderzenie z rzeczywistością. Pieniądze tracą znaczenie, przestają działać instytucje, zawody oparte na systemie przestają mieć sens. Najważniejsze stają się woda, jedzenie, bezpieczeństwo i ludzie wokół. To bardzo trzeźwe przypomnienie, jak cienka jest warstwa cywilizacji. Druga połowa pokazuje adaptację. Społeczność organizuje się, dzieli obowiązki, wraca do prostszych form życia. To nie jest historia samotnego survivalu, lecz wspólnoty. Przetrwanie zależy nie od heroizmu jednostki, ale od współpracy i wzajemnej pomocy. Czytana dziś książka robi może nawet większe wrażenie niż w latach 50. W czasach, gdy powstawała, ludzie byli bardziej samowystarczalni, mniej zależni od elektroniki i cyfrowej infrastruktury. Dziś żyjemy w świecie usług, systemów informatycznych, finansów zapisanych w cyfrowych bazach danych. Coraz mniej osób ma realny „fach w ręku”, coraz więcej pracuje w zawodach, które istnieją tylko tak długo, jak długo działa prąd i sieć. Cofnięcie cywilizacyjne byłoby dziś znacznie boleśniejsze — nie tylko materialnie, ale strukturalnie. Jednocześnie świat przedstawiony przez Franka bywa zbyt łagodny. Problemy się pojawiają, lecz często udaje się je rozwiązać stosunkowo sprawnie. To bardziej ostrzeżenie i studium adaptacji niż mroczna wizja totalnego rozpadu. Solidna, dająca do myślenia klasyka postapo. Nie wstrząsa do granic, ale zostawia z refleksją o kruchości systemu i sile wspólnoty.