Świat Niebios

Dwunasty tom cyklu o siłach ekspedycyjnych, co raz większe wyzwania, walka na krawędzi, prosto i efektywnie, minusem dla mnie są wstawki obyczajowe, które fakt budują historię postaci, ale nie jest to gatunek, który chyba powinien się na tym skupiać. By się odstresować, czysta rozrywka 🙂

Kolejny tom przygód Skippy'ego i Bishopa dostarczył więcej humoru i akcji niż poprzedni, jednakże wytłumaczenie cliffhangera z poprzedniego tomu jakoś do mnie nie przemawia. Samą serię już od pierwszego tomu traktuję jako guilty pleasure, więc nie będę się czepiał innych głupot fabularnych. Seria od dawna ma dość sztywny zarys fabuły każdego tomu: załoga wybiera się na niemożliwą do wykonania misję lub jest zmuszona do jej wykonania przez niesprzyjające okoliczności. Będąc już tak zaawansowanym w tą serię ( w końcu to 10 tom) przestało mi to już przeszkadzać.

Dori to doskonały cyberpunk i to nasz rodzinny, naprawdę fajna książka przepełniona klimatem tej dystopijnej przyszłości. Dobrze napisani bohaterowie chociaż nie są nam przedstawieni zbyt dokładnie, to można ich na swój sposób poznać. Fabuła ciekawa, z raczej satysfakcjonującym zakończeniem.

Chyba najlepsza część od dawna. Schematyczna ale nie tak jak poprzednie. Jak zwykle dla mnie najbardziej interesujące są początek i koniec, bo najwięcej wnoszą do głównego wątku. Po za tym nowi obcy jako zagrożenie są nie najgorsi ale i tak daleko im do tego co było w pierwszych tomach.

Po przeczytaniu całej serii jak i przeczytaniu wcześniej Drogi Szamana czuć spadek formy autora. Seria ma swoje dobre, fajne momenty lecz też jest dużo latania w kółko głównego bohatera. Udanie się do lokacji co praktycznie nie wnosi nic do serii. Dziwne że autor poszedł w kierunku że tylko 1 osoba na świecie jest w stanie go uratować, tylko nasz bohater rozumie mechanikę gry... Duży spadek odnośnie Drogi Szamana.

POPKULTUROWY KOCIOŁEK: Galaktycy kolejny raz zmuszają Ziemię i całe jej siły zbrojne do walki o potęgę kosmicznego imperium. Legiony zostają wysłane do najdalszego zakątka galaktyki, gdzie posłużą one jako mięso armatnie. W środku tego wszystkiego oczywiście jest James McGill, który znany jest z tego, że lubi sprzeciwiać się niektórym rozkazom. Tym razem podjęte przez niego działania będą mieć jednak naprawdę ogromny wpływ na przyszłość naszego gatunku. W historii tej jest mnóstwo widowiskowej walki, a więc nikt nie powinien się tutaj nudzić. Obok tego tytuł dobrze radzi sobie także z ujawnieniem pewnych nowych informacji o Mogwa i imperium, które rządzi Ziemią i otaczającą ją przestrzenią. Informacje te powiązane są z wielką polityką i odkrywają przed nami, że w imperium niezbyt dobrze się dzieje. Autor ukazuje tu różne słabości imperium Mogwa, które do tej pory wydawało się niepokonane. Ich pogarda do mniejszych cywilizacji sprawiła, że stworzyli oni sobie różnych wrogów. Przeciwników, którzy nieustannie się rozwijają (jak np. Ziemia) i czekają na swój czas. Scenariusz książki umiejętnie miesza więc akcję z nieźle skrojoną galaktyczną intrygą. Ciągle zapewniając fanom przyjemną w odbiorze kosmiczną rozrywkę. Jedyne do czego można mieć tu pewne zastrzeżenia to jeszcze mocniejsze (niż w kilku poprzednich tomach) skupienie się twórcy na postaci McGilla. Tytułowy legion i jego działania zepchnięte są tu na drugi a czasem nawet trzeci plan. Larson nadal nie pozwala również odpowiednio zabłysnąć postaciom drugoplanowym, chociaż tym razem pojawiają się oni w większej ilości scen.... https://popkulturowykociolek.pl/legion-niesmiertelnych-tom-17-recenzja-ksiazki/

Na stacji kosmicznej ISS trwają przygotowania do dostosowania przestrzeni do nowych zadań. Wszystkim zależy na czasie, więc stacjonujący na orbicie specjaliści dwoją się i troją, by wszystko było przygotowane na czas, są jednak uzależnieni od dostaw z Ziemi. Jednak w kolejnym transporcie zamiast spodziewanych części i narzędzi komandor Anna Simmons znajduje zapas pożywienia i wody, który dla niej i jej podkomendnych wystarczy na co najmniej kilkanaście miesięcy. Zdezorientowana kobieta łączy się z bazą NASA w Houston próbując wyjaśnić ten błąd, ale zanim czegokolwiek się dowie spostrzega nad Kanadą silne eksplozje. Nie musi długo się zastanawiać, by odgadnąć, że ktoś z jakiegoś powodu odpalił rakiety z ładunkiem jądrowym. Pytanie tylko kto i dlaczego tak postąpił? Anna i jej ludzie zostają postawieni wobec nieuniknionego, czyli konieczności przetrwania w Kosmosie do momentu, gdy powrót na Ziemię będzie względnie bezpieczny… Na szczęście błyskawiczna reakcja Władimira, który niemal w ostatnich chwili kieruje ISS na inną orbitę wszyscy mają czas, by znaleźć jakiekolwiek odpowiedzi oraz opracować strategię jak poradzić sobie w Kosmosie i to bez wsparcia z Ziemi. Szczęściem w nieszczęściu udaje się ustalić, że skażenie po eksplozjach będzie zneutralizowane po zaledwie kilku latach, więc szanse na przetrwanie w stanie niemal zerowej grawitacji nieco wzrosły. Niemniej najpierw trzeba opanować własne nerwy oraz zaplanować najbliższą przyszłość. Do osiągnięcia celu niespodziewanie przybliża ich dryfująca po orbicie Chinka, jedyna ocalała z innej stacji kosmicznej. Tylko czy dodatkowa osoba i jej umiejętności wystarczą, by przetrwać? Kto sprawił, że na orbitę wysłano nie ten ładunek? Kto i dlaczego odpalił pierwsze ładunki? Czy Annie i jej podwładnym uda się zrealizować choć część planów? Dlaczego przybycie Chinki podniosło ich szanse na przetrwanie? Odpowiedzi na te i inne pytania znajdziecie właśnie w tej książce… Przyszłość w odróżnieniu od przeszłości nie jest z góry ustalona. Można ją w pewnym stopniu przewidzieć i zaplanować uwzględniając różne opcje, ale nigdy nie można się przygotować na wszystko. Historia Anny i pozostałych członków załogi orbitalnej jest tego doskonałym przykładem. W Kosmosie nie ma bowiem miejsca na pomyłki. Tak więc, by tam przetrwać, trzeba mieć żelazne nerwy i na dodatek umieć błyskawicznie analizować posiadane dane, by znaleźć najlepsze rozwiązanie. Owszem, nie da się uniknąć kryzysu, ale kluczowym jest to, by otrząsnąć się na tyle, by zacząć działać. Mnie chyba najbardziej zaimponowało zachowanie Władimira, który choć rzuca przekleństwami potrafi zachować zimną krew i nie raz i nie dwa ratuje załodze skórę. Dlatego, moim zdaniem, to on jest największym bohaterem tej historii. I choć nie umniejszam tego, co zrobili pozostali członkowie załogi, to bez Władimira wszystko potoczyłoby się zupełnie inaczej. Baa… ich historia skończyłaby się zaledwie po kilku minutach, którąś kolejną eksplozją w górnych warstwach ziemskiej atmosfery… A Wy jakie wnioski wyciągniecie z tej książki? PS: to drugi tom cyklu. Obie książki można czytać niezależnie, ale osobiście sugeruję, by zacząć od pierwszej części.

Jaki jest Wasz cel w grach? Chcecie cieszyć się fabułą, wykonywać wszystkie możliwe misje, a może zależy Wam na levelowaniu postaci? Mark Dervine póki co ma jasny cel- chce ocalić Wiewiórkę i przeżyć. Mimo że jego pragnienia wydają się stosunkowo proste, gra szybko je weryfikuje. Młodzieniec uświadamia sobie, że zbyt wysoki poziom postaci działa na jego niekorzyść, gdy skupia na sobie spojrzenia grupy najemników. Jak ma przeprowadzić cichy atak i zdobyć dodatkowe Monety, gdy od razu po wejściu do heksagonu wyświetla się na górze topki graczy? Taki rozgłos jest mu zdecydowanie nie na rękę i jedynie generuje niepotrzebne problemy. Inny gracz zamierza wykorzystać jego popularność i umiejętności dla swoich własnych celów. Vort się zmienia i dobrze o tym wie. Zostało mu niewiele czasu w swojej naturalnej postaci i jest gotowy posunąć się do wszystkiego, żeby powstrzymać rozpoczynającą się mutację. Jego jedyną nadzieją jest użycie tęczowej perły, a zamknięta w kapsule dziewczyna wydaje się gwarancją pomyślnie przeprowadzonej transakcji zawartej z Markiem. W końcu nie poświęciłby własnej siostry dla jednego przedmiotu z gry, prawda? Problemy coraz wyżej piętrzą się przed mężczyzną. Choć ciężko mu to przyznać nie wie, gdzie szukać przedmiotu, na którym tak zależy Vortowi- w tym przypadku zmuszony jest całkowicie zaufać NPC-owi z najbliższej Strefy Bezpiecznej, którego oczy zalśniły wręcz na wieść o rozpoczętych poszukiwaniach. Mimo że jego podpowiedzi wydają się pomocne narzucenie Dervinowi kolejnego zadania nie poprawia mu samopoczucia. Jak ma skupić się na pomocy Wiewiórce, jeżeli ktoś co chwilę próbuje go w coś wmanewrować? Jak się okaże droga, którą podąża, jeszcze bardziej się skomplikuje. Dzięki ofiarowaniu kilku bryłek noa innemu zarządcy Strefy Bezpiecznej Mark w końcu dowiaduje się nieco więcej o znaczeniu poziomów i klasie postaci. Czemu taki tutorial nie pojawił się na samym początku? Teraz poświęcając poziomy jest w stanie rozwijać w kolejnych Próbach najbardziej przydatne dla siebie Umiejętności. Szybko dostrzega płynące z tego korzyści, nawet biorąc pod uwagę stracone poziomy i postanawia rozwijać je w każdej możliwej chwili. Jeżeli dzięki temu zdobędzie możliwość powstrzymania idących za nim krok w krok najemników, a dodatkowo zniknie z najwyższych miejsc w rankingu, to opłaca się poświęcić na rozwój wszystkie wolne zasoby. Gra nie ma jednak zamiaru bezczynnie czekać na jego kolejny ruch. Zbyt potężni gracze o wysoko rozwiniętych Umiejętnościach nie są grze na rękę, dlatego zrobi wszystko, żeby się ich pozbyć. Gdy po wskrzeszeniu Dervina wcześniej nałożone na niego sankcje znikają, Generał decyduje się wysłać za nim grupę Carter. Ze swoimi poziomami przedmiotów imiennych stanowią dla mężczyzny prawdziwe zagrożenie. Jak, z gorącym oddechem na karku, ma szukać tęczowej perły? A czas dany mu na poszukiwania nieustannie ucieka. „Perła południa” to kontynuacja ciekawej historii przedstawionej przez Wasilija Machanienki. Choć pierwszy tom z tego niezwykłego świata przypadł mi do gustu, to drugi nie był dla mnie już tak udany. Mark Dervine wydaje się postacią niezniszczalną. Z rozdziału na rozdział umyka przed niebezpieczeństwem, dodatkowo dając przeciwnikom mocno popalić. Nie raz jego brawura mogłaby mieć dla niego fatalne skutki, gdyby nie uśmiech szczęścia ścigający mężczyznę przez całą lekturę. Wiele razy udało mu się wyjść obronną ręką z patowej sytuacji, w którą wpakował się na własne życzenie. Inne postacie nie towarzyszą Markowi zbyt długo. W swoich poszukiwaniach przez chwilę może liczyć na pomoc przyjaciela Grusta, ten jednak w końcu poświęca się, by umożliwić koledze dalszą podróż. Tę ofiarę zapamięta na długo. Fabuła trochę zaciera się w tym tomie. Na brak akcji nie mogłam narzekać, niestety czasem kolejne walki z potworami odbiegały od głównej osi wydarzeń i kiedy Mark w końcu zabierał się na poważnie za główną misję wybijałam się z rytmu. Mimo wszystko uważam, że „Perła południa” Wasilija Machanienki to książka ciekawa, której kontynuację na pewno chętnie przeczytam. Mam nadzieję, że Dervine osiągnie swój cel i zaserwuje nam kolejną niezapomnianą historię.

Mikołaj Gołkowski „Mykoła” („SybirPunk” #4) - odbicie Jacka Reachera w cyberpunkowym stylu No cóż, rozpisywać się specjalnie nie będę. „Mykoła” to czwarta już odsłona cyklu „SybirPunk” pióra Michała Gołkowskiego, na pewno jednego z najlepszych współczesnych rodzimych pisarzy. Nawet tym, którzy niczego jeszcze z tej serii nie poznali, tytuł cyklu zdradza i przynależność gatunkową, i miejsce oraz czas akcji. Cyberpunk, Syberia, jakaś bliżej nieokreślona, ale niezbyt odległa przyszłość. Gatunek więc z założenia dość lekki, i tak jest w istocie. Fabuła jest, owszem. Pierwsze trzy części tworzyły konstrukcyjną całość, a ta, czwarta, to dalsze dzieje jednej z głównych postaci wcześniejszej opowieści. Właściwie półtorej postaci, żeby być dokładnym. O ile te trzy pierwsze powieści pod względem fabularnym były nowatorskie i oryginalne, a w połączeniu z niepowtarzalnym klimatem wręcz genialne, to „Mykoła” korzysta ze schematu znanego już i z hitów filmowych, i z klasyki literatury akcji. Mniej nowatorskie wcale nie znaczy gorsze. Jeśli kogoś wciągnął wcześniejszy „SybirPunk”, to i ten będzie rewelacyjną rozrywką. Znajdziemy tu tę samą niepowtarzalną atmosferę, i może jeszcze większą dynamikę akcji. O! - gdyby ktoś to dobrze przeniósł na ekran, mógłby być hicior na Netfliksie na miarę pierwszej dziesiątki seriali ever. Ja wybrałem audiobook, jak w całym cyklu z głosem autora, i jak zwykle było super. W tej roli, w tym cyklu powieściowym, Michał Gołkowski śmiało wchodzi do grona najlepszych. Niestety praca studia nagraniowego jest żałosna. Słychać różne odgłosy, szczególnie przed i po dłuższych kwestiach, akapitach, rozdziałach. Nawet amator Mako New, który nagrywa samodzielnie w prywatnych warunkach i własnym sumptem, robi to jak należy. I on swoją pracę udostępnia za darmo, a tu ktoś bierze pieniądze za taką fuszerkę. Wstyd! Oczywiście nie dla autora i lektora w jednym. Jeśli szukacie prozy z wielkimi ambicjami i parciem na Wielką Literaturę, której tytuły i autorów należy znać, gdy się bywa, to „Mykoła” nie jest dla Was. Lecz jeśli chcecie dobrej literatury akcji w opisanym wcześniej kanonie, to czwarty „SybirPunk” jest strzałem w dziesiątkę. Można go czytać bez poznania wcześniejszych części, ale nie jest to najlepsze rozwiązanie. Gorąco polecam zacząć serię od początku, jeśli jeszcze jej nie znacie. Naprawdę warto. I ciekaw jestem, czy zostanie wypromowana na rynku światowym jak podobny w wielu aspektach „Jack Reacher”, czy też, jak wiele innych obiecujących dzieł polskiej prozy, nie przebije się na eksport ulegając dziwnej modzie promowania przez nasz rynek wydawniczy cudownych piór publikujących co roku po kilka powieści, które po osiągnięciu sukcesu sprzedażowego i ustaniu parcia marketingowego na niewyrobione czytelniczo masy i tak wcześniej czy później lądują w śmietniku. No cóż, mamy swoją specyfikę, więc czemu inaczej miałoby być w literaturze. źródło: https://www.goodreads.com/user/show/98941868?ref=nav_profile_l

Fajna fabuła, co prawda nie ma wielu wątków, ale akcja jest. Główny bohater na początku wydaje się niezbyt rozgarnięty, w miarę rozwoju historii jego postać się rozwija. Cała powieść ma super humor i na nudę i długie opisy nie można narzekać. Lekkie i przyjemne.

Czy lubicie książki z gatunku fantastyki? Polecam Goratha od autora Janusz Stankiewicz. Na tapecie trzecia część  zatutułowana "Droga gniewu" Dalsze przygody półorka o imieniu Gorath, twardziela i zabijaki ale jednocześnie jest to postać barwna z przyjaznymi cechami osobowości. To chyba sprawia że daje sie on lubić i chętnie śledzimy jego losy. I nie tylko jego bo bohaterów jest więcej, znamy ich z poprzednich częsci, ale autor wprowadza też nowe. Dodaje to pewnej świeżości i ubarwia. Mam na myśli że powieść staje sie ambitna, rozbudowana i wielowątkowa. Zagłębiamy sie w relacje między postaciami. Niektóre sa trudne  powiązane skomplikowaną przeszłośxią. Choćby relacja Goratha z Noelle,. Choć dla mnie jeszcze ciekawszy był wątek elfa Evalona lub Kathany Marr. Zdradzę wam że to wszystko ma tu swój ciekawy obrót. Relacje zmieniają sie, mają jakieś korzenie, są przyjażnie, wrogość, wspołzawodnictwo i mają one intrygujący przebieg. Chce też zwricić uwagę na świat wykreowany w umyśle autora, świat w ktorym przecież dzieje się cala akcja Goratha. Widzymy tu jego pełny i złożony krształt. Widzimy jak jest on rozbudowany, a w głowie budujemy jego mapę, lokujemy miejsca i miasta toczących się wydarzeń. Całość, wszystkie części wyglądą już naprawdę okazale, to już jest pełny odrębny świat. Na koniec mój ulubiony cytat, niby oklepany ale nadal ważny i jakże prawdziwy: "Waśnie możnych zawsze najwięcej kosztują maluczkich"

Książka urzekła mnie znakomitym pomysłem - wizja androidów przybierających dowolną ludzką postać po skosztowaniu ludzkiej krwi, ma w sobie coś oryginalnie urzekającego. Choć fabuła zdecydowanie rozwijała się w kierunku nieuzasadnionej i odrażającej rzezi, to autor znalazł niesamowity sposób na zakończenie tej historii, które dosłownie - zwala z nóg. Wszystkim miłośnikom cyberpunkowych klimatów SF polecę tą książkę z czystym sumieniem - nie będziecie zawiedzeni.

Problemem powieści s-f jest opisywanie obcych i sposobu ich myślenia. Autorzy zgrabnie część tematu pozostawili w domyśle i próbowali, też z gorszym skutkiem, opisać świat obcych. Mocnym elementem powieści jest niewątpliwie zaskakujący bieg wydarzeń (choć zaginiona przed wiekami część ludzkości mogłaby być mniej podobna do obecnego społeczeństwa). Podoba mi się ta historia, jej potężne założenia i to nowe uniwersum..

Finał serii i szczerze uważam, że Sanderson nie potrafi w walki finałowe, pomysł generalnie był ciekawy ale to co po drodze się działo to już wołało o pomstę do nieba. Po pierwsze powrót Spency z niebytu i nagle okazuje się, że poboczni bohaterowie zdziałali w trakcie cuda? Gdzie to Państwo znajdziecie? A w opowiadaniach! Nawet mi się nie chce po nie sięgać. Zamiast wpleść to w tą część autor miłuje się w mini opowiadaniach, niestety które dużo tracą moim zdaniem u niego ( jestem już po bezkresie magii tego pana). Więc początek książki nadrabiamy co kto i dlaczego oraz co się stało. Przy okazji znowu pół książki to przypomnienia (kto czyta po kolei na świeżo to go to denerwuje kosmicznie). Potem były rozmyślania i rozterki głównej bohaterki na poziomie liceum. Wątek miłosny heh zabawny. Wątek babki położył mnie na łopatki. Kosmiczne czerwie po co? Błagam Panie Sanderson, masz świetny pomysł na serie to trzymaj się oryginału, a nie w trakcie okazuje się, że każdy cytonik umie co innego, każdy ślimak ma inne moce i każdy sobie rzepkę skrobie. Nie porwało mnie to, ale było nie aż tak złe. Pomysł świetny, wykonanie mniej. Książkę bym zaliczyłbym też do młodzieżowej fantastyki. No więc tyle.

Orzeł biały 2 - Marcin Sergiusz Przybyłek Dziękuję wydawnictwu WarBook za możliwość przeczytania tej książki. Tę część przeczytałam zdecydowanie sprawniej. W pewnym momencie, nie wiem kiedy i jak mnie tak pochłonęła.... Powiem szczerze, że w tej części częściej się śmiałam. Odkryje przed wami, że jest w niej trochę polityki. Autor przestawił też opinię na temat pewnych postaci. Ze względu na obecnie napięte relacje z kilkoma krajami, nie wspomnę o których osobach tutaj mowa. Nie chcę wywołać niepotrzebnej burzy, a taka z całą pewnością mogłaby powstać. Okazuje się, że Ork też może się zakochać i to w... człowieku. Tak jak to było w sadze "Zmierzch", pozwólcie, że zacytuję: " Lew zakochał się w jagnięciu". Relacja Justyny i Dżedaja troszkę przypominała mi Hulka i Nataszę Romanov. Tak jak w poprzedniej części został wprowadzony akcent językowy. Tym razem jest to język rosyjski. Mamy też tutaj zdecydowanie więcej wątków. Kilka, które teraz siedzą mi w głowie to np. Małżeństwo Orków i ich typowe ludzkie zachowanie. On ogląda mecz, a ona nie może się doprosić, aby pomógł przenieść weki. Podobnie jak śpiewane pieśni, czy też wojsko Orczyc i wiele innych. Prawdziwa też sprawa, że można się zakochać mimo tych realiów. Przykładem są Runa i Kata. Historia tego, jak ciężko jest wychować dziecko, aby się w przyszłości nie stoczyło na dno. A'propo tego tematu... To ciągle mnie ogarnia śmiech z tego powodu jak wojskowy Samuel załatwił tych gangsterów. Prawie zawsze jak coś czytam, to widzę podobieństwa z innych książek, czy też filmów. Podczas tej lektury również mam takie spostrzeżenia. Nie mówię tylko o tych o których wcześniej wspomniałam. Co mi wpadło w oko? Tak np. Centrum dowodzenia Orków i trylogia "Niezgodna", a dokładniej jej trzecia część. Drugi przykład, to połączenie umysłów Schmidt'a z Ixim, to jak w książce "Intruz" - Melanie i Wanda. Nie można też zapomnieć o moim ulubionym stylu w literaturze. Mianowicie, to zwracanie się autora do czytelnika. "Trzeba w tym momencie wyjaśnić czytelnikowi...", "W tym momencie statystyczny czytelnik", " W tym miejscu, jak zapewniają historycy ", "No dobrze, to taki historyczny żarcik", czy też "Zanim odpowiemy o jego losach". Czy polecam? Oczywiście, ta część również jest pełna humoru, ironii i sarkazmu. Gwarantuje, że są elementy, które was zaskoczą. Nie mogę się już doczekać trzeciej części. Uwaga, dla przyszłych czytelników! Do tych, co nie preferują przekleństw. Jest ich tu całe multum i to nie tylko po polsku, ale i po rosyjsku. Moja ocena 10/10 Cytaty z książki: " - Za trzy minuty będziemy nad strefą zrzutu - oświadczył Horst. - Ja jebię - mruknął Mateo. - Dowódco, wiemy, w co się pakujemy? - Takie jest życie, Szwajcar -odparł Piekielnik - że nigdy nie wiesz. - Choćbyś przeżył milion różnych sytuacji - odezwała się Matka - i wiedział potem, jak na podobne zareagować... - Zawsze dorwie cię milion pierwsza - dokończył Piekielnik ich ulubione powiedzenie. - Przygotuj się na nieznane. - Matka uśmiechnęła się zza swojej szybki. - Ja pierdolę - sapnął znów Mateo. - Co ten młody taki podenerwowany? - zdziwiła się porucznik. - Miesiączkę będziesz miał? - spytał dowódca. - No nie, kurwa, czy tylko ja tutaj myślę?" "- No to pięknie... - Co no to pięknie"? - spytała Anna. - Co „no to pięknie"? Masz jaja, żeby mi powiedzieć prosto w oczy, co myślisz, czy będziesz się z tym nosił, aż ci zgnije w środku? Perunie, jak ja nienawidzę ludzi, którzy nie mówią, co czują, tylko tak z tym chodzą, milczą, a potem pewnego dnia dowiadujesz się, że jesteś zdzirą, tylko zapomniał ci o tym powie... - Jesteś zdzirą - przerwał jej Mardok, patrząc zawzięcie w blat. Anie zatkało. - Przepraszam, ale ta ksywka jest zajęta - stwierdziła Frenkiel, starając się rozładować napięcie, lecz już było za późno."

Myślę, że „Virion. Ona” autorstwa Andrzej Ziemiański to dużo lepsza odsłona niż poprzednia część z tego cyklu. Wydaje mi się, że tutaj dostajemy „starego, dobrego” Viriona starszego, doświadczonego, pewnego swoich umiejętności i potrafiącego nie tylko walczyć, ale też bawić czytelnika swoim charakterem. Uważam, że to właśnie jego dojrzałość i wszystkie zdobyte wcześniej umiejętności sprawiają, że czyta się to z jeszcze większą przyjemnością. Myślę też, że bardzo ciekawym zabiegiem jest pokazanie wydarzeń znanych z Achaji z perspektywy Viriona szczególnie samej walki z nią. Wydaje mi się, że spojrzenie na te sceny jego oczami dodaje im nowej głębi i pozwala lepiej zrozumieć tamte wydarzenia.

O tyle o ile poprzedni tom był dość powtarzalny i już momentami nudził, ten nadał trochę powiewu świeżości do serii. Trzecia inwazja na ziemię tym razem pełną flotą imperium czy to się uda? Tak i niestety czuje niedosyt mocny po zakończeniu - zwłaszcza wątku Erica i Odyseusza. Bitwa epicka, kończy się nagle i następuje co? Jakiegoś rodzaju kruchy rozejm nie zrozumiały trochę dla mnie. No nic zaczynam Archengel One, może ta część trochę co nie co rozświetli zakończenie.

Można śmiało czytać jako pierwszy tom, można również poprzestać na tylko tym, albo w ogóle sobie darować. Do wyboru, do koloru. Osobiście zostawiłam sobie na koniec, po przerwie i ...żałuję. Dialogi głębokie jak kałuża na osiedlu. Fabuła i owszem, coś tam ma, ale... och, to takie naiwne. Spodziewałam się czegoś lepszego. Dużo biadolenia i narzekania ("nie chcę", "nie mogę", "dlaczego ja", "czemu?"). Och, pewnie, rozterki są dobre tak do ...sześćdziesiątej strony? W bohaterze nie ma zmiany (a jako dziecko to był tak samo mądry, jak w późniejszych latach i w ogóle nie odczuwa się jego rozwoju). Tak czy owak, niech każdy czyta na własną odpowiedzialność.

Druga część wciągnęła mnie dużo bardziej niż pierwsza i od razu zamówiłam sobie trzecią i czwartą. Intrygi polityczne, magia, podróże i bohaterowie, którzy nie są papierowi - tego właśnie oczekiwałam i oczekiwania te zostały zaspokojone. Od dawna nie mogłam wciągnąć się w książki, a dzięki temu od nowa zachciało mi się czytać i przeżywać przygody, a z każdą stroną coraz głębiej wchodziłam w ten świat i nie mogłam się oderwać. Mega polecam.

Wskaźnikiem tego, że książka jest dobrze napisana, są emocje wywoływane u czytającego podczas lektury — ogólnie rzecz ujmując. „Psy Pana”, zakładając, że są początkiem czegoś dłuższego, są bardzo dobrym startem pod każdym względem. Krótko, żywiołowo i przygodowo, z lekką domieszką naturalnego humoru. Proste, a dobre fantasy. Subiektywnie przywodzą mi na myśl „Magów Prochowych” Briana McClellana — z tym że dla mnie lepsze były „Psy Pana”. I oby ten komplement się nie zemścił, bo zaraz odpalam kolejny tom, żeby to sprawdzić. A wracając do emocji — były: podniesiona brew, chroniczne chrząkanie i kasłanie, alfabet Morse’a nogą. Fantastom — polecam.