Orzeł Biały 2

Autor ciekawie zbudował atmosferę apokalipsy. Jest jakaś choroba która atakuje ludzi. Wpadają w szał i tracą pamięć. Są stosy trupów, jest przemoc ale też są oznaki człowieczeństwa. Są ocaleni którzy próbują nadal żyć w społeczeństwie. Czyta się szybko. Jest odrobinę straszna i pełna napięcia

Lekka i przyjemna pozycja. Pani czterdziestu żywiołów to zbiór trzech opowiadań (i epilogu), przedstawiających nam losy dwójki kosmicznych szabrowników: pilota Erwina Dexmore’a i mechanik Kariny Wulf. Jeśli w książkach science fiction bardziej cenicie sobie pierwszy człon, to nie macie tu czego szukać. Jeśli natomiast szukacie wciągającej, szybkiej i pełnej nieoczekiwanych zmian fabuły to dobrze trafiliście. Jestem naprawdę pod wrażeniem wyobraźni autora. W opowiadaniach nigdy nie mogłem być pewny co się zaraz wydarzy, niektóre sytuacje były wręcz szalone. Jako zaletę wymieniłbym także bohaterów, nie są oni specjalnie skomplikowani, ale da się ich szybko polubić. Książka pełna jest także humoru, nieskomplikowanego co prawda, ale dobrze pasującego do tej pozycji. Mnóstwo tu także udanych i nienachlanych nawiązań popkulturowych (między innymi do takich marek jak Star Wars, Star Trek, czy Matrix). Nie jest to książka idealna i miałbym kilka niewielkich uwag dotyczących fabuły, dialogów (kojarzących mi się czasem z okresem gimnazjum) czy chronologii (w przypadku pierwszego opowiadania). Nie psuły mi jednak one przyjemności z czytania. Podsumowując, jeśli chcecie zrelaksować się przy fajnej i wciągającej lekturze to Pani czterdziestu żywiołów będzie całkiem dobrym wyborem. Warto zabrać ją na wakacje czy do pociągu. Epilog sugeruje, że moglibyśmy liczyć na ciąg dalszy, niestety po kilku latach nie wydaje się, abyśmy mieli doczekać się kontynuacji. Ode mnie 7/10.

Ciekawa historia, nawiązania ala słowiańskie, bohaterowie różnorodni jak sałatka, minusami sa to ze akcja przeskakuje jak pionki d&d. Koncept świetny ale zbyt szybko skończony, wydłużenie akcji dało by wiele. Najbardziej wkurzające byly dialogi typu „wiem”, „wiem” i tak w kółko. Noi Matylda, heheh chyba za to 8, bo swoja droga poznałem, podobna do niej osobę i tez byla podobna akcja xD Następna czytam.

Świetnie się czyta, ale... Po zakończeniu czuję ogromny niedosyt. Zniszczenie planety = koniec wojny. Doprawdy? A co z resztkami floty? Co z siłami okupacyjnymi Tilleke w Arkadii i w kopalniach Zyrydu (tom I)? Naprawdę po takiej akcji Tilleke z podmianą duchów-sobowtórów na planetach Witków nie pozostał żaden obcy agent, gotów podjąć się zemsty (tom III)? Oczywiście to tylko fikcja literacka. Więc: "Żyli długo i było im zielono..."

„Orzeł biały” Marcina Sergiusza Przybyłka to postapokaliptyczna saga, w której pogańska Polska jest ostatnią ostoją ludzkości. Chroniona przez dzielnych wojów z elitarnego oddziału Orzeł Biały, staje się twierdzą, która musi stawić czoła hordom zielonoskórych orków - zmutowanych ludzi, będących efektem katastrofalnego eksperymentu. Wszystko zaczęło się od cudownego leku N-gen, który miał zatrzymać proces starzenia. Zamiast tego zamienił ludzi w krwiożercze, brutalne bestie: zielonych orków, zwanych Grunami. Od tego momentu świat pogrążył się w chaosie, a Polska, trzymająca się swoich dawnych, pogańskich korzeni, stała się ostatnim bastionem cywilizacji. Powieść jest pełna akcji i absurdalnego humoru. Autor nie szczędzi bijatyk, wulgaryzmów, krwi: czerwonej i seledynowej, ani dosadnych opisów, również tych związanych z sek*sem. Jednak w tej brutalności jest sporo przerysowanego komizmu: dialogi są celowo „mięsiste”, bohaterowie rzucają ciętymi ripostami, a absurd miesza się z epickimi starciami. Początkowo można czuć się przytłoczonym tą stylistyką, ale szybko okazuje się, że w chaosie kryje się pomysłowa satyra na współczesność. Przybyłek często bawi się popkulturą i odnosi do znanych postaci lekko zmieniając nazwiska, ale łatwo odgadnąć, o kogo chodzi. To daje dodatkową frajdę podczas czytania. Choć początkowo jest „tylko” wulgarnie i śmiesznie, z czasem zaczynamy lepiej poznawać bohaterów i… zaczyna zależeć nam na ich losach. To sprawia, że każda śmierć w tej książce boli a tru*pów jest naprawdę sporo. Lepiej się nie przywiązywać, bo Przybyłek nie oszczędza nikogo. W tle dynamicznej akcji autor przemyca kilka ważnych przesłań: pokazuje, jak istotna jest praca zespołowa, jak ważne jest dbanie o sprzęt i ludzi oraz że naiwna wiara w zewnętrzną pomoc może skończyć się tragicznie. „Orzeł biały” to książka, która nie jest dla każdego ze względu na wysoki poziom wulgaryzmów, brutalności i dosadnego humoru. Jednak jeśli lubisz postapo w krzywym zwierciadle, pełne krwawej akcji, rubasznego żartu i bohaterów z pazurem, saga Marcina Przybyłka może okazać się strzałem w dziesiątkę.

Powieść "Berserk. Spowiednik" to udana kontynuacja "Berserka". Poznajemy trochę więcej postapokaliptycznej Polski i trafiamy do Częstochowy. Książkę można czytać niezależnie, nawet jeśli nie przeczytaliśmy części 1, chociaż ja polecam czytanie chronologiczne. Nowi bohaterowie i nowe skutki epidemii. Jest moc! Szczerze polecam :)

Wiele tu opinii o tej książce. Zarówno negatywnych jak i pozytywnych. Co zaskakująco wszystkie są trafne. Historia jest nad wyraz sztampowa. Nie chcę tu kopiować opinii innych. Jedyne co dodam od siebie to, że w tym s-f niewiele jest science za to wiele fiction. Szczególnie opisy walk w kosmosie z nauką nie mają nic wspólnego. Po przeczytaniu "Zaginionej floty" Jacka Campbella, gdzie walki w kosmosie przedstawione były bardzo realistycznie ciężko jest znieść to jak je opisuje Kennedy Hudner. Jednakże czyta się to bardzo dobrze :-) Zabieram się za tom 3.

Miroslav Žamboch jest morawskim pisarzem urodzonym w miejscowości Hranice. Wspomniane miasto znajduje się blisko Śląska i jest znane dzięki najgłębszej na świecie podwodnej jaskini oraz uczelniom wojskowym, w których kształcili się późniejsi oficerowie polskiej armii. Być może z tego powodu Miroslav Žamboch w książce „Zakuty w stal” używa wojskowej terminologii, a główny bohater walczy z przeciwnikami za pomocą czołgu i różnego rodzaju broni. Autor studiował fizykę na wydziale inżynierii jądrowej, na stronach powieści widać jego naukowe zainteresowanie. Stworzył bardzo realistyczną wizję post-apokaliptyczną. Głównym motywem jest zagrożenie ze strony sztucznej inteligencji. Stephen Hawking, Elon Musk i wiele innych znanych osób ostrzega przed AI (artificial intelligence). Z drugiej jednak strony miliardy dolarów od wielu lat są przeznaczane na badania naukowe, które mają doprowadzić do stworzenia odpowiednika ludzkiego mózgu (np. Human Brain Project). Czy to jest szansa dla ludzkości czy droga do zagłady? Wydawnictwo Fabryka Słów już od wielu lat rozpowszechnia dorobek literacki tego twórcy literatury science-fiction. Bardzo pozytywnie zaskoczyły mnie ilustracje, które wykonał Przemysław Truściński, znany w świecie komiksowym rysownik („Super Boom!”, „AQQ” itd.). W pełni oddają mroczny klimat całości. A fabuła? Wszystko zaczyna się w mieście Postolov, w taniej knajpie, gdzie mechanik Sanders ze znajomym opija sukces finansowy. Daje się sprowokować do bójki i próbuje przeżyć. Dostaje propozycję nie do odrzucenia – praca w ekipie najemników albo brak ochrony przed tłumem pragnącym jego śmierci. Tak zaczyna się jego przygoda z konwojem, gdzie chodzi o przewiezienie tajemniczego ładunku. Nie wie, że trafia z deszczu pod rynnę… Bardzo często typowe postapo ukazuje świat bardzo zdeformowany po ogromnej katastrofie, gdzie pojawiają się różne anomalia czasoprzestrzenne czy dziwne stwory. Tym razem mamy świat w miarę normalny, a zagrożeniami są toksyczne pozostałości po wojnie oraz bojowe roboty. Ludzkość nie wróciła do epoki kamienia łupanego, ale też nie potrafi w pełni korzystać z dawnych zdobyczy techniki. Niektórzy nawet czczą Rexexmachina czyli legendarną sztuczną inteligencję, ale czy to tylko zabobony? Tego dowiecie się sami podczas czytania. Na szczęście Miroslav Žamboch nie skupił się tylko na wątkach jedynie z zakresu fantastyki naukowej. Główny bohater jest człowiekiem z krwi i kości, więc znalazło się też miejsce na wątek miłosny. Czy mechanik ma szansę u córki bogatego handlowca? Czy będzie happy end? Tego nie zdradzę, ale podpowiem, że zakończenie bardzo mnie zaskoczyło. Polecam książkę, bo jest napisana bardzo fachowo, a przy okazji trzyma w napięciu. Szczególnie w połowie akcja bardzo przyspiesza, a wcześniej jesteśmy w stanie bardzo dobrze poznać realia wymyślonego przez pisarza świata. To jest powieść, którą warto znać.

"Impuls" Tomasza Duszyńskiego to jak najbardziej udana powieść w realiach dieselpunk/steampunk. Nie miałem dużo do czynienia z literatura tego typu ,ale dzieło pana Tomasza jak najbardziej mi się spodobało. Realia przedwojennej Polski ,to super pomysł.Cała akcja toczy się fajnym tempem. Głowni bohaterzy trochę szablonowi ,tak jak i wątek zdrady. Postać Doktora Winnickiego bardzo fajna, syn też spoko choc tak jak wyżej napisałem trochę szablonowy . Oczywiście liczę na kontynuacje ,bo nie da sie ukryć że w tym przypadku powieść jako samodzielna nie ma racji bytu, impuls jest jakby wprowadzeniem i bez kontynuacji było by raczej słabo. Ale to moje zdanie . Ogólnie polecam i tyle...

Niesamowicie zaskakująco dobra opowieść drogi, taka w starym, amerykańskim stylu. Prawdziwie oldskulowa. Trochę przypomina mi "Aleję potępienia" Rogera Zelaznego, ale jest...zdecydowanie lepsza. Słuchając jej "w ciemno" zakładałem, że będzie to kolejna opowieść o końcu świata, ale tutaj zaskoczenie. Tak jest o tym, ale stopniowo dowiadujemy się, co się właściwie stało. Nie do końca zostało to wyjaśnione, ale bez straty dla fabuły. Zakładam, że w kolejnych tomach będzie to rozwinięte. Sama idea tego Armageddonu jest intrygująca, choć też chyba po części zaczerpnięta z "Dysfunkcji rzeczywistości: Petera F. Hamiltona. Niemniej polecam. Świetnie zarysowani bohaterowie, wciągająca historia i niebanalne zakończenie.

W ogóle zapomniałem iż poprzedni tom już kiedyś czytałem ale to i dobrze bo mogę sobie czytać całą serię Hajmdal tak jakby to było pierwszy raz. W sumie to nie wiem dlaczego kiedyś nie czytałem kolejnych tomów. Książka jest ciekawa i nawet jeśli nie za bardzo interesuje mnie co się dzieje na pokładzie i to całe śledztwo i przesłuchania to znajdą się tam ciekawsze wątki. Kolejne tomy na pewno też przeczytam. Nie wiem czy całą serię ukończę jeszcze w tym roku czy część serii zostanie w 2026, to zależy od czasu. Oczywiście, że znajdą się serie lepsze ale czas przy tej nie należy do straconych.

Cały cykl "Pola dawno zapomnianych bitew" uważam za genialny. Zdecydowanie powinien być kontynuowany. Autor przez cały czas trzyma nas w napięciu i zaskakuje zwrotami akcji, pokazując jednocześnie uniwersalne zachowania charakterystyczne dla ludzkości nawet w odległej przyszłości i w trakcie kontaktu z obcymi cywilizacjami.

Coraz większy rozmach. Wszystkie bzdury do wybaczenia. Ale hej, przyczółek kosmitów na Wenus, pierścienie na obrzeżach układu i megaloman, próbujący zjednoczyć ludzkość w Imperium - nie było tego aby w The Expanse? Ano było, tylko że Star Force był pierwszy. I Expanse mnie dość nudził, bo obrósł w masę zupełnie niepotrzebnej paplaniny - a tu jest samo mięcho. I normalni ludzie świrujący pod kultem jednostki - dużo smaczków. Świetna seria.

Kosmos... - miejsce odwiecznych marzeń, pragnień i ambitnych dążeń człowieka dotarcia tam, gdzie nie sięga ludzka wyobraźnia. Odkrywanie nowych światów, ich kolonizacja, budowanie coraz to lepszych okrętów i sztucznych baz w przestrzeni - oto sen, o którym śnimy, a który to pewnego dnia stanie się rzeczywistością. Jednak podbój kosmosu wiąże się z czymś jeszcze, a mianowicie koniecznością zmierzenia z tym, co w nim odkryjemy... O takim scenariuszu opowiada właśnie pasjonujący cykl powieściowy Nicka Webba pt. "Stara Flota", której to kolejna - czwarta już odsłona pt. "Niepodległość", ukazała się właśnie nakładem Wydawnictwa Drageus Publishing House! Fabuła książka przedstawia nam wydarzenia rozgrywające się 30 lat po ostatecznej konfrontacji ludzkości, z przerażającym najeźdźcą ludzkich przestrzeni - Rojem. Osiągnięty wielką ceną i niewyobrażalnymi stratami pokój, nie jest jednak dany raz na zawsze, o czym przekonuje się dobitnie słynna bohaterka wojny z Rojem - admirał Proctor. Oto bowiem zostaje ona poproszona o powrót do służby i pomoc w walce z nowym, tajemniczym i nieprzewidywalnym wrogiem, którego to zaledwie jednej kosmiczny okręt, jest w stanie niszczyć całe światy. Jak się jednak wkrótce okazuje, walka z obcym agresorem nie będzie jedyną wojną, jaką przyjdzie stoczyć admirał Shelby Proctor... Najnowsza odsłona kosmiczno-wojennego cyklu Nicka Webba, raz jeszcze zabiera nas swoimi stronami w gwiazdy, gdzie to przyjdzie stoczyć nam walkę z nieznającym litości wrogiem, który pojawił się znikąd i rozpoczął swoją straszliwą eksterminację ludzkości... Walkę na pokładzie wspaniałego okrętu "Niepodległość", za kokpitami kosmicznych myśliwców, czy też przy sterach gwiezdnych transporterów, które także odegrają w tej potyczce ważną rolę. Jednocześnie jednak przyjdzie nam zasmakować tu jeszcze jednej formy walki - tej najbardziej podłej i nieobliczalnej, czyli ludzkiej walki o władzę, wpływy i wielkie pieniądze. Jedno jest pewne - komandor Proctor i jej załodze przyjdzie przeżyć moc niezwykłych przygód, co nas czytelników, może tylko i wyłącznie cieszyć...! Pod względem fabularnym powieść ta prezentuje się bardzo ciekawie, oferując nam sobą najpierw intrygujący i tajemniczy prolog, następnie wprowadzenie - tak nas, jak i bohaterów w realia tego, z czym przyjdzie im się zmierzyć, by wreszcie rozpocząć długą i spektakularną misję "Niepodległości", podczas której przyjdzie czas na walkę z okrętem obcych, odwiedzenie licznych światów ludzkiej przestrzeni, spotkanie ze znanymi i względnie pokojowo nastawionymi kosmicznymi gatunkami, jak i też odkrywanie kolejnych elementów śledczej układanki, która łączy się z władzą, polityką i pewną zbrodnią... I tak, jak to miało miejsce w przypadku trzech poprzednich odsłon tego cyklu, tak i tym razem autor serwuje nam tu liczne zmiany lokacji, swobodne przechodzenie pomiędzy perspektywami kilku głównych bohaterów, czy też chociażby umiejętny balans pomiędzy tym, co spektakularne, dramatyczne i zabawne, gdyż rubasznego humoru z pewnością tu nie brakuje;) Skoro mowa o bohaterach, to ci z pewnością prezentują się co najmniej ciekawie. To na pozór twardzi, bezkompromisowi i oddani służbie żołnierze, ale gdzieś tam w środku nie wolni od bagażu przeżyć, emocji i odpowiedzialności za tych, którzy służą pod ich rozkazami. Komandor Proctor imponuje nam swoim doświadczeniem, inteligencją, odwagą i umiejętnością odnajdywania się w każdej sytuacji, co zważywszy na fakt, iż liczy sobie już ponad 70-lat, jest naprawdę godnym podziwu. Jej najbliższy przyjaciel, towarzysz z poprzedniej wojny i zarazem dowództwa eskadry myśliwców "Niepodległości" - Tyler "Chojrak" Volz, to świetny pilot, doświadczony weteran i służący zawsze wsparciem dla Shelby mężczyzna, którego charakteryzuje także specyficzne poczucie humoru. I wreszcie trzecia z głównych postaci tej historii - Ethan Zivik, czyli skłócony z ojcem syn "Chojraka", a przy tym znakomity pilot, która ma niebywały dar do pakowania się w wielkie kłopoty... To oni wiodą prym w tej opowieści, ale oczywiście ciekawych bohaterów z drugiego planu, jest tu znacznie więcej... Niezmiennie - jak to u Nicka Webba, wspaniale prezentuje się tu także wizja kosmicznej przyszłości, czyli podział ludzkości na frakcje, nad którymi to względną kontrolę sprawuje Zjednoczona Ziemia ze swoją militarną formacją Sił Obronnych Ziemi, choć u ich boku rośnie groźna, rewolucyjna konkurencja - tzw. Galaktyczny Kongres Ludzkości. A gdzieś w tym wszystkim znajdują się również potężne korporacje, które de facto mają nie mniejszą władzę, niż Rząd i Prezydent Zjednoczonej Ziemi. To polityka, ale na ten świat składają się również fascynujące wierzenia - m.in. w powrót Mesjasza w osobie poległego w wojnie z Rojem kapitana Timothy' ego Grangera, czy też wreszcie imponujących rozmiarów rozwiązania technologiczne, z ukierunkowaniem na te o charakterze militarnym. A skoro tak, to i walka - kosmiczna walka prezentuje się tu znakomicie, efektownie i niezwykle elektryzująco! Powieść "Konstytucja", to bez wątpienia kolejna znakomita i porywająca odsłona cyklu Nicka Webba, która przypadnie do gustów miłośników tej militarnej sagi. O jej znakomitości świadczą jednak nie tylko barwna fabuła, wielkie emocje i przednia zabawą, jaką sobą oferuje, ale też i ten oto fakt, iż ta część stanowi niejako punkt zwrotny w całym cyklu, a dokładniej rzeczy biorąc nowy początek, znamionujący sobą bardzo ciekawy ciąg dalszy, który wkrótce poznamy za sprawą premiery kolejnych tomów "Starej Floty". Tym bardziej zatem polecam i zachęcam wszystkich do lektury tej opowieści, która daje nam sobą wszystko to, czego tylko od pozycji spod znaku militarnej fantastyki, moglibyśmy oczekiwać!

Muszę szczerze powiedzieć, że space opera Szmidta zaczyna coraz bardziej mi się podobać. Rzadko czytam ten podgatunek fantastyki, ale dla odmiany czasami warto zaryzykować. Tym razem cykl „Pola dawno …” trafił w moje gusta czytelnicze. Plusy: + kolejne bardzo udane spotkanie w uniwersum wykreowanym przez pisarza; + dalsze losy bohaterów znanych z poprzednich części na czele z Henryanem; + jak prowadzić walkę z przeciwnikiem z taką przewagą technologiczną; + czy opóźnianie najazdu poprzez tworzenie fałszywych kolonii zwiększy szanse na lepsze przygotowanie się do walki poprzez budowę lepszych statków kosmicznych; + politycy nie liczą się z losem zwykłych ludzi, ważne jest zachowanie władzy; + wielkie korporacje mają to do siebie, że dla nich liczy się zysk, a nie pracownik; + mamy tu nie tylko wielkie bitwy czy rozgrywki na najwyższych szczeblach władzy; + na tle wielkich wydarzeń pokazany jest los małych grup ludzi i człowieka; + styl pisania i sposób prowadzenia narracji bardzo mi odpowiadają; + ciekawe epizody w kolonii karnej oraz na jednej z odległych planet; + wyjątkowo bez większej przerwy zabieram się za kolejną część. Minusy: - nie przepadam gdy giną postacie, które polubiłem i im kibicowałem; - trochę za mało akcji z obcymi, a zbyt wiele rozgrywek politycznych. Ogółem książka bardzo dobra.

Powrót do formy po bardzo słabym poprzednim tomie. Czytam opinie i widzę zarzuty, że autor sadysta i tak dalej. Fakt, tu nie ma dobrych postaci, nikogo nie da się lubić - każdy to zbrodniarz, który czasem chce dobrze, ale wychodzi jak zawsze, by potem z zimną krwią mordować lub w ferworze. To prawda. Bo taka jest wojna i polityka. Nie ma w polityce dobrych ludzi, a wojna jest etyczną sytuacją graniczną. Akurat to uważam za odświeżające, bez żadnych wielkich bohaterów, wybrańców, mary sue - ludzie pełni wad walczący o władze i przetrwanie, od czasu do czasu zatracający się w swoich emocjach. U Martina i Abercrombiego jakoś mało komu przeszkadza brak protagonistów ;)

Nocarze. Renegaci. Watykańscy. Inanici. Rebelianci. Najemnicy. Vesper w każdym tomie zmienia stronę. Z początkującego wampira w ABW awansował na generała u Renegatów, by ostatecznie stworzyć własny klan jako Nikt, Lord Inanitów. Ilu znacie bohaterów, którzy tak często zmieniają barwy, a mimo to nie tylko unikają konsekwencji, ale wręcz wspinają się po szczeblach hierarchii? Jako Inanita Vesper ma pełnić rolę pośrednika między klanami wampirów. Zaczyna jednak od zera: z sześcioosobową „armią”, bez sprzętu, bez siedziby, bez kluczowych umiejętności i z łatką kogoś, kogo wszyscy traktują z góry. A mimo to staje się niezbędny w obliczu zewnętrznego zagrożenia. Watykańscy dysponują antysymbiontem, lekiem na wampiryzm, przed którym drżą wszyscy krwiopijcy, niezależnie od pozycji. Równolegle w strukturach klanów narasta bunt. Część wampirów ma dość feudalnego porządku, klękania przed Lordami i rytualnego okazywania czci. Świat się zmienia, więc i dowództwo ma się zmienić. Grozi to chaosem, który może rozsadzić cały system od środka. Z każdym tomem sytuacja coraz bardziej się komplikuje. Pojawiają się nowe konflikty, nowe zagrożenia i nowe pytania, a my wciąż nie wiemy, kto naprawdę pociąga za sznurki. Ewoluuje także sam Vesper. Mniej filozofuje, przestaje być malkontentem, a staje się coraz sprawniejszym strategiem. Narracja nadal obfituje w jego przemyślenia, ale coraz większy nacisk kładziony jest na działanie. Ta seria wciągnęła mnie od pierwszego tomu i nie przestaje zaskakiwać. Zastanawiam się co jeszcze wymyśli autorka. Polecam tę serię wszystkim, którzy lubią łamanie znanych schematów. Myślicie, że o wampirach wiecie już wszystko? Mylicie się 😈

Cóż można powiedzieć o tym romantycznie amerykańsko filmowym czytadle dla stęsknionych za kosmicznymi walkami fanów SF? Uznaliśmy, że rój już nie wróci. Minęło 75 lat od ostatniego ataku i 125 letni okręt "Konstytucja" został skierowany na księżyc, żeby tam zostać przerobiony na muzeum, dowództwo zdemobilizowane lub skierowane na emeryturę, a załoga przeniesiona do innych jednostek. Kapitan można powiedzieć, odchodzi ze swym statkiem, zostało mu niewiele życia. A gdy rój wraca i sieje zniszczenie, nikt nie przypuszcza, że "Konstytucja" będzie opierać się dłużej niż chwilę, gdy zbrojna baza księżycowa zostaje zmieciona w godzinę.  Niestety wielotomowe książki mają to do siebie, że rozczarowują, zwłaszcza pod koniec, gdy autor orientuje się, że musi napisać kolejne tomy. Mimo to czytało się nieźle, jednak absolutnie odradzam audiobooka czytanego przez R.Siemianowskiego, nie da się tego słuchać.

Zaskakująco dobrze bawiłam się w trakcie czytania tej książki. Historia jest fajna, lekka, zabawna i płynna. Bohaterowie całkiem udani, wyjątkowo mnie nie drażnili, a wykreowany świat to świetny pomysł z dużym potencjałem. Niestety w połowie trochę zawiało nudą, zupełnie jakby autorka się pogubiła, a samo zakończenie jest dla mnie naprawdę kiepskie.

[książkę przeczytałem w ramach ruchu Zew Zajdla 2016] Torkil Aymore przeszedł długą drogę - od przygodowego detektywa w świecie wirtualnym, po najambitniejszą space operę w polskiej literaturze tej dekady. Skala wydarzeń jest w tym tomie tak duża, że nawet nie wiem jak miałbym spisać tę opinię. Po prostu: trzeba przeczytać.