Masa Krytyczna

I kolejny tom o przygodach centuriona Mcgilla. Wojna z Regilianami wkracza w nowy etap, ziemia postanawia przejść do ataku na terenie wroga. Jak zawsze otrzymujemy dobrą zabawę patrząc jak nasz bohater ma kolejne problemy już nie tylko z wrogami ale także przez "wykopki" na farmie na ręce patrzy mu też Hegemonią. Czekam na dalsze części.

Kto dotrwał do 20 części to wie co chce dostać. Ten tom jest znowu w innym tonie napisany, a sam motyw niezły choć zakończenie takie sobie. No nic poczekam teraz na nowe części pewnie ale generalnie super się bawiłem ;) Najgorzej tylko, że ta seria nie ma jednolitego kierunku i końca tych przygód nie widać.

Na stacji kosmicznej ISS trwają przygotowania do dostosowania przestrzeni do nowych zadań. Wszystkim zależy na czasie, więc stacjonujący na orbicie specjaliści dwoją się i troją, by wszystko było przygotowane na czas, są jednak uzależnieni od dostaw z Ziemi. Jednak w kolejnym transporcie zamiast spodziewanych części i narzędzi komandor Anna Simmons znajduje zapas pożywienia i wody, który dla niej i jej podkomendnych wystarczy na co najmniej kilkanaście miesięcy. Zdezorientowana kobieta łączy się z bazą NASA w Houston próbując wyjaśnić ten błąd, ale zanim czegokolwiek się dowie spostrzega nad Kanadą silne eksplozje. Nie musi długo się zastanawiać, by odgadnąć, że ktoś z jakiegoś powodu odpalił rakiety z ładunkiem jądrowym. Pytanie tylko kto i dlaczego tak postąpił? Anna i jej ludzie zostają postawieni wobec nieuniknionego, czyli konieczności przetrwania w Kosmosie do momentu, gdy powrót na Ziemię będzie względnie bezpieczny… Na szczęście błyskawiczna reakcja Władimira, który niemal w ostatnich chwili kieruje ISS na inną orbitę wszyscy mają czas, by znaleźć jakiekolwiek odpowiedzi oraz opracować strategię jak poradzić sobie w Kosmosie i to bez wsparcia z Ziemi. Szczęściem w nieszczęściu udaje się ustalić, że skażenie po eksplozjach będzie zneutralizowane po zaledwie kilku latach, więc szanse na przetrwanie w stanie niemal zerowej grawitacji nieco wzrosły. Niemniej najpierw trzeba opanować własne nerwy oraz zaplanować najbliższą przyszłość. Do osiągnięcia celu niespodziewanie przybliża ich dryfująca po orbicie Chinka, jedyna ocalała z innej stacji kosmicznej. Tylko czy dodatkowa osoba i jej umiejętności wystarczą, by przetrwać? Kto sprawił, że na orbitę wysłano nie ten ładunek? Kto i dlaczego odpalił pierwsze ładunki? Czy Annie i jej podwładnym uda się zrealizować choć część planów? Dlaczego przybycie Chinki podniosło ich szanse na przetrwanie? Odpowiedzi na te i inne pytania znajdziecie właśnie w tej książce… Przyszłość w odróżnieniu od przeszłości nie jest z góry ustalona. Można ją w pewnym stopniu przewidzieć i zaplanować uwzględniając różne opcje, ale nigdy nie można się przygotować na wszystko. Historia Anny i pozostałych członków załogi orbitalnej jest tego doskonałym przykładem. W Kosmosie nie ma bowiem miejsca na pomyłki. Tak więc, by tam przetrwać, trzeba mieć żelazne nerwy i na dodatek umieć błyskawicznie analizować posiadane dane, by znaleźć najlepsze rozwiązanie. Owszem, nie da się uniknąć kryzysu, ale kluczowym jest to, by otrząsnąć się na tyle, by zacząć działać. Mnie chyba najbardziej zaimponowało zachowanie Władimira, który choć rzuca przekleństwami potrafi zachować zimną krew i nie raz i nie dwa ratuje załodze skórę. Dlatego, moim zdaniem, to on jest największym bohaterem tej historii. I choć nie umniejszam tego, co zrobili pozostali członkowie załogi, to bez Władimira wszystko potoczyłoby się zupełnie inaczej. Baa… ich historia skończyłaby się zaledwie po kilku minutach, którąś kolejną eksplozją w górnych warstwach ziemskiej atmosfery… A Wy jakie wnioski wyciągniecie z tej książki? PS: to drugi tom cyklu. Obie książki można czytać niezależnie, ale osobiście sugeruję, by zacząć od pierwszej części.

Ciężko jest pisać opinię do 11 tomu serii, w której akcja jest dość schematyczna, jednak powieść dalej bawi, Skippy nadal jest dupkiem, a Bishop wyciąga małpy z kolejnego bagna. Są jednak dwie zmiany: ruszył watek romantyczny Bishopa ( po tych 5-6 tomach zastoju stagnacja w tym temacie zaczęła już mnie męczyć), a także zmienił on swoją narodową przynależność. Dobrze, że chociaż wątki poboczne idą do przodu, oby główna fabuła bardziej ruszyła z kopyta.

Po przeczytaniu całej serii jak i przeczytaniu wcześniej Drogi Szamana czuć spadek formy autora. Seria ma swoje dobre, fajne momenty lecz też jest dużo latania w kółko głównego bohatera. Udanie się do lokacji co praktycznie nie wnosi nic do serii. Dziwne że autor poszedł w kierunku że tylko 1 osoba na świecie jest w stanie go uratować, tylko nasz bohater rozumie mechanikę gry... Duży spadek odnośnie Drogi Szamana.

Audiobook Książka podobna do poprzednich tomów. Robota lektorska Pana Masiaka jak zwykle rewelacyjna. Miałem dać ocenę 7, ale ze względu na zaskakujące i ciekawe zakończenie daję ostatecznie +1. Znowu trzeba będzie czekac na audiobooka kolejnej części. Panie Wojtku, do roboty!

Dori to doskonały cyberpunk i to nasz rodzinny, naprawdę fajna książka przepełniona klimatem tej dystopijnej przyszłości. Dobrze napisani bohaterowie chociaż nie są nam przedstawieni zbyt dokładnie, to można ich na swój sposób poznać. Fabuła ciekawa, z raczej satysfakcjonującym zakończeniem.

Książka urzekła mnie znakomitym pomysłem - wizja androidów przybierających dowolną ludzką postać po skosztowaniu ludzkiej krwi, ma w sobie coś oryginalnie urzekającego. Choć fabuła zdecydowanie rozwijała się w kierunku nieuzasadnionej i odrażającej rzezi, to autor znalazł niesamowity sposób na zakończenie tej historii, które dosłownie - zwala z nóg. Wszystkim miłośnikom cyberpunkowych klimatów SF polecę tą książkę z czystym sumieniem - nie będziecie zawiedzeni.

Ta seria z tomu na tom robi się coraz lepsza. Pojawiają się poważniejsze wątki militarne i to wychodzi świetnie. Widać, że Szmidt ma smykałkę do pisania zasadzek i potyczek. Udało mu się nawet stworzyć bardzo ładną scenę, która już prawie mnie wzruszyła, a to na mnie zawsze duży plus. Fajne są też nazwy nadawane SI - zawsze mają literki SI: Sito, Siksa, Jesień, Basileus... Ciekawy pomysł.

Jaki jest Wasz cel w grach? Chcecie cieszyć się fabułą, wykonywać wszystkie możliwe misje, a może zależy Wam na levelowaniu postaci? Mark Dervine póki co ma jasny cel- chce ocalić Wiewiórkę i przeżyć. Mimo że jego pragnienia wydają się stosunkowo proste, gra szybko je weryfikuje. Młodzieniec uświadamia sobie, że zbyt wysoki poziom postaci działa na jego niekorzyść, gdy skupia na sobie spojrzenia grupy najemników. Jak ma przeprowadzić cichy atak i zdobyć dodatkowe Monety, gdy od razu po wejściu do heksagonu wyświetla się na górze topki graczy? Taki rozgłos jest mu zdecydowanie nie na rękę i jedynie generuje niepotrzebne problemy. Inny gracz zamierza wykorzystać jego popularność i umiejętności dla swoich własnych celów. Vort się zmienia i dobrze o tym wie. Zostało mu niewiele czasu w swojej naturalnej postaci i jest gotowy posunąć się do wszystkiego, żeby powstrzymać rozpoczynającą się mutację. Jego jedyną nadzieją jest użycie tęczowej perły, a zamknięta w kapsule dziewczyna wydaje się gwarancją pomyślnie przeprowadzonej transakcji zawartej z Markiem. W końcu nie poświęciłby własnej siostry dla jednego przedmiotu z gry, prawda? Problemy coraz wyżej piętrzą się przed mężczyzną. Choć ciężko mu to przyznać nie wie, gdzie szukać przedmiotu, na którym tak zależy Vortowi- w tym przypadku zmuszony jest całkowicie zaufać NPC-owi z najbliższej Strefy Bezpiecznej, którego oczy zalśniły wręcz na wieść o rozpoczętych poszukiwaniach. Mimo że jego podpowiedzi wydają się pomocne narzucenie Dervinowi kolejnego zadania nie poprawia mu samopoczucia. Jak ma skupić się na pomocy Wiewiórce, jeżeli ktoś co chwilę próbuje go w coś wmanewrować? Jak się okaże droga, którą podąża, jeszcze bardziej się skomplikuje. Dzięki ofiarowaniu kilku bryłek noa innemu zarządcy Strefy Bezpiecznej Mark w końcu dowiaduje się nieco więcej o znaczeniu poziomów i klasie postaci. Czemu taki tutorial nie pojawił się na samym początku? Teraz poświęcając poziomy jest w stanie rozwijać w kolejnych Próbach najbardziej przydatne dla siebie Umiejętności. Szybko dostrzega płynące z tego korzyści, nawet biorąc pod uwagę stracone poziomy i postanawia rozwijać je w każdej możliwej chwili. Jeżeli dzięki temu zdobędzie możliwość powstrzymania idących za nim krok w krok najemników, a dodatkowo zniknie z najwyższych miejsc w rankingu, to opłaca się poświęcić na rozwój wszystkie wolne zasoby. Gra nie ma jednak zamiaru bezczynnie czekać na jego kolejny ruch. Zbyt potężni gracze o wysoko rozwiniętych Umiejętnościach nie są grze na rękę, dlatego zrobi wszystko, żeby się ich pozbyć. Gdy po wskrzeszeniu Dervina wcześniej nałożone na niego sankcje znikają, Generał decyduje się wysłać za nim grupę Carter. Ze swoimi poziomami przedmiotów imiennych stanowią dla mężczyzny prawdziwe zagrożenie. Jak, z gorącym oddechem na karku, ma szukać tęczowej perły? A czas dany mu na poszukiwania nieustannie ucieka. „Perła południa” to kontynuacja ciekawej historii przedstawionej przez Wasilija Machanienki. Choć pierwszy tom z tego niezwykłego świata przypadł mi do gustu, to drugi nie był dla mnie już tak udany. Mark Dervine wydaje się postacią niezniszczalną. Z rozdziału na rozdział umyka przed niebezpieczeństwem, dodatkowo dając przeciwnikom mocno popalić. Nie raz jego brawura mogłaby mieć dla niego fatalne skutki, gdyby nie uśmiech szczęścia ścigający mężczyznę przez całą lekturę. Wiele razy udało mu się wyjść obronną ręką z patowej sytuacji, w którą wpakował się na własne życzenie. Inne postacie nie towarzyszą Markowi zbyt długo. W swoich poszukiwaniach przez chwilę może liczyć na pomoc przyjaciela Grusta, ten jednak w końcu poświęca się, by umożliwić koledze dalszą podróż. Tę ofiarę zapamięta na długo. Fabuła trochę zaciera się w tym tomie. Na brak akcji nie mogłam narzekać, niestety czasem kolejne walki z potworami odbiegały od głównej osi wydarzeń i kiedy Mark w końcu zabierał się na poważnie za główną misję wybijałam się z rytmu. Mimo wszystko uważam, że „Perła południa” Wasilija Machanienki to książka ciekawa, której kontynuację na pewno chętnie przeczytam. Mam nadzieję, że Dervine osiągnie swój cel i zaserwuje nam kolejną niezapomnianą historię.

Mikołaj Gołkowski „Mykoła” („SybirPunk” #4) - odbicie Jacka Reachera w cyberpunkowym stylu No cóż, rozpisywać się specjalnie nie będę. „Mykoła” to czwarta już odsłona cyklu „SybirPunk” pióra Michała Gołkowskiego, na pewno jednego z najlepszych współczesnych rodzimych pisarzy. Nawet tym, którzy niczego jeszcze z tej serii nie poznali, tytuł cyklu zdradza i przynależność gatunkową, i miejsce oraz czas akcji. Cyberpunk, Syberia, jakaś bliżej nieokreślona, ale niezbyt odległa przyszłość. Gatunek więc z założenia dość lekki, i tak jest w istocie. Fabuła jest, owszem. Pierwsze trzy części tworzyły konstrukcyjną całość, a ta, czwarta, to dalsze dzieje jednej z głównych postaci wcześniejszej opowieści. Właściwie półtorej postaci, żeby być dokładnym. O ile te trzy pierwsze powieści pod względem fabularnym były nowatorskie i oryginalne, a w połączeniu z niepowtarzalnym klimatem wręcz genialne, to „Mykoła” korzysta ze schematu znanego już i z hitów filmowych, i z klasyki literatury akcji. Mniej nowatorskie wcale nie znaczy gorsze. Jeśli kogoś wciągnął wcześniejszy „SybirPunk”, to i ten będzie rewelacyjną rozrywką. Znajdziemy tu tę samą niepowtarzalną atmosferę, i może jeszcze większą dynamikę akcji. O! - gdyby ktoś to dobrze przeniósł na ekran, mógłby być hicior na Netfliksie na miarę pierwszej dziesiątki seriali ever. Ja wybrałem audiobook, jak w całym cyklu z głosem autora, i jak zwykle było super. W tej roli, w tym cyklu powieściowym, Michał Gołkowski śmiało wchodzi do grona najlepszych. Niestety praca studia nagraniowego jest żałosna. Słychać różne odgłosy, szczególnie przed i po dłuższych kwestiach, akapitach, rozdziałach. Nawet amator Mako New, który nagrywa samodzielnie w prywatnych warunkach i własnym sumptem, robi to jak należy. I on swoją pracę udostępnia za darmo, a tu ktoś bierze pieniądze za taką fuszerkę. Wstyd! Oczywiście nie dla autora i lektora w jednym. Jeśli szukacie prozy z wielkimi ambicjami i parciem na Wielką Literaturę, której tytuły i autorów należy znać, gdy się bywa, to „Mykoła” nie jest dla Was. Lecz jeśli chcecie dobrej literatury akcji w opisanym wcześniej kanonie, to czwarty „SybirPunk” jest strzałem w dziesiątkę. Można go czytać bez poznania wcześniejszych części, ale nie jest to najlepsze rozwiązanie. Gorąco polecam zacząć serię od początku, jeśli jeszcze jej nie znacie. Naprawdę warto. I ciekaw jestem, czy zostanie wypromowana na rynku światowym jak podobny w wielu aspektach „Jack Reacher”, czy też, jak wiele innych obiecujących dzieł polskiej prozy, nie przebije się na eksport ulegając dziwnej modzie promowania przez nasz rynek wydawniczy cudownych piór publikujących co roku po kilka powieści, które po osiągnięciu sukcesu sprzedażowego i ustaniu parcia marketingowego na niewyrobione czytelniczo masy i tak wcześniej czy później lądują w śmietniku. No cóż, mamy swoją specyfikę, więc czemu inaczej miałoby być w literaturze. źródło: https://www.goodreads.com/user/show/98941868?ref=nav_profile_l

Problemem powieści s-f jest opisywanie obcych i sposobu ich myślenia. Autorzy zgrabnie część tematu pozostawili w domyśle i próbowali, też z gorszym skutkiem, opisać świat obcych. Mocnym elementem powieści jest niewątpliwie zaskakujący bieg wydarzeń (choć zaginiona przed wiekami część ludzkości mogłaby być mniej podobna do obecnego społeczeństwa). Podoba mi się ta historia, jej potężne założenia i to nowe uniwersum..

Ta ocena to podsumowanie całego cyklu. "Hayden War" to fascynujący i wciągający akcyjniak sci-fi, który łatwo się czyta i przyswaja. Pomimo tego, że nie będę wchodził w szczegóły fabuły, epilog mógłby być bardziej rozbudowany. Jednakże, jeśli jesteś fanem uniwersum DC lub Marvela oraz ogólnie pojętych superbohaterów, ten cykl jest dla Ciebie.

O tyle o ile poprzedni tom był dość powtarzalny i już momentami nudził, ten nadał trochę powiewu świeżości do serii. Trzecia inwazja na ziemię tym razem pełną flotą imperium czy to się uda? Tak i niestety czuje niedosyt mocny po zakończeniu - zwłaszcza wątku Erica i Odyseusza. Bitwa epicka, kończy się nagle i następuje co? Jakiegoś rodzaju kruchy rozejm nie zrozumiały trochę dla mnie. No nic zaczynam Archengel One, może ta część trochę co nie co rozświetli zakończenie.

Fajna fabuła, co prawda nie ma wielu wątków, ale akcja jest. Główny bohater na początku wydaje się niezbyt rozgarnięty, w miarę rozwoju historii jego postać się rozwija. Cała powieść ma super humor i na nudę i długie opisy nie można narzekać. Lekkie i przyjemne.

W przeciwieństwie do poprzednich tomów, nie mam tu za dużo zwiedzania, co osobiście uwielbiałem, ale tu autor serwuje nam zwiedzanie mega konstrukcji, więc jestem mu wstanie to wybaczyć. Cała książka też skupia się wokół tych dwóch wątków, co różni ją od pozostałych, gdzie działo się mnóstwo historii naraz. Nie wiem w sumie czy to plus czy minus, ale trochę zmienił się ten styl. Mimo wszystko, humor, styl pisania i multum odniesień popkulturowych pozostał i wciąż świetnie bawi. Mamy bardzo dużo rozważań, na wiele różnych tematów. Cóż, to zawsze było nieodłączną częścią tych książek, ale tu konkretnie skupiamy się na rozważaniu nad duszą i życiem po życiu. A warto pamiętać, że Bob jest ateistą. Pewnie perspektywa bycia rozumną sondą trochę zmienia spojrzenie na świat.

Muszę przyznać, że ta część przygód Janusza Magnuszewskiego to prawdziwy rollecoaster. Oj trzeba się skupić, bo momentami nie wiadomo, w którym świecie i z kim aktualnie przebywa bohater. Magia przez duże "M", niebezpieczeństwo lub zdrajca wychodzi z każdego kąta i niestety bohaterowi też się dostaje. Światy stworzone przez autora genialne, książka super. Polecam

Książka „Level Up” jest dla mnie pewnym nowym, ponieważ w powieściach z LitRPG nie miałam okazji się jeszcze mocniej zagłębić, a co tutaj bardziej zaskakujące, to fakt, że ta główna narracja skrywa ludzką historię o porażce stagnacji i próbie odmiany swojego losu. Głównym bohaterem jest Phil, postać którą od początku trudno polubić czy jakkolwiek sympatyzować, bo to trzydziestoletni matołek bez ambicji, lawirujący przez życie i nastawiony na rozrywkę i wygodne życie. Książka opisując jego los, nadaje nieco depresyjny ton wydarzeniom, ponieważ rozpad małżeństwa, egzystencjalna pustka ma w sobie ciężar, który może dotknąć absolutnie każda z nas, wtedy pojawia się przełom w postaci wprowadzenia interfejsy RPG w umyśle bohatera. Spodobało mi się, jak mechanika gry jawi się tutaj jako jedna wielka metafora rozwoju osobistego, co ciekawe książka może też być dla wielu swoistym otrzeźwieniem, bo nie jedna osoba w marnych statystykach Phila może usłyszeć nutki wprost ze swojego życia. Mozolne poprawianie statystyk, często okupione bólem i sporym wysiłkiem może podziałać motywująco na każdego. Historia jak to z grami bywa, jest dynamiczna i przyznaje, że była w tej lekturze jakaś prostota, która sprawiała, że trudno się było oderwać, by dalej nie levelować.
Było też kilka słabszych rzeczy jak dość bezbarwne postacie drugoplanowe i niektóre wątki zostały tylko „liźnięte”, ale tutaj odniosłam wrażenie, że autor po prostu chce pewne rzeczy zostawić na kolejne części. „Level Up” okazała się ciekawą pozycją, która pod swoją powierzchownością skrywa znacznie więcej, niż się spodziewałam. Książka mnie wciągnęła i była całkiem niezłym substytutem gry. Bardzo ciekawy eksperyment, który będę zgłębiać dalej.

TO MNIE ZASKOCZYŁO --> fabuła zaczyna się jak tani film akcji klasy B i kiedy już miałem machnąć ręką na tę historię, to nagle stała się ona intrygująca! Dodam, że poznawałem ją w SUPERPRODUKCJI (audio) - a trzeba przyznać, że ostatnio "superprodukcje" z obsadą świetnych lektorów (aktorów) są naprawdę doskonale zrobione! Być może więc mój pozytywny odbiór wynika po części z pracy aktorów, scenarzystów i dźwiękowców - ale całość wyszła bardzo dobrze (audio i dźwięki w tle rewelacyjne!). Oczywiście w samej opowieści są pewne "niedociągnięcia", albo raczej "nadużycia" - które w normalnej pracy służb, nie miały by prawa zaistnieć. Niemniej jednak dobrze zrealizowany scenariusz audiobooka przykuwa uwagę słuchacza do końca. I chociaż niby wiemy, jak to się prawdopodobnie skończy, to jednak chcemy wiedzieć, w jaki sposób do tego końca dojdzie :)) Ostatecznie cieszę się, że wysłuchałem tej historii w całości …i chyba chciałbym poznać ciąg dalszy.

Tom pierwszy bardzo mi się spodobał i myślałem że drugiemu tomowi raczej nie uda się go przebić, ale o dziwo zostałem miło zaskoczony. Kontynuacja została genialnie poprowadzona wątki z poprzedniego tomu zostały domknięte w satysfakcjonujący sposób a te które nie zostały, zakończyły się bardzo fajnym Cliff hangerem. Z niecierpliwością będę czekał na tom trzeci.