Świat Akwilonu: Ziemie Ogona: Tom 01: Zul Kassajowie

Świat Akwilonu: Magowie Tom 3 Altherat to kolejna porcja mrocznej, intrygującej porcji fantasy, w której magowie, królowie i zdrady mieszają się w niebezpiecznym tańcu. Tym razem na pierwszy plan wysuwa się Altherat – nekromanta z przymusu służący królowi Goddrikowi. A trzeba przyznać, że to władca mający więcej ambicji niż rozumu. Marzy o podboju całej Yrlanii, a żeby to osiągnąć, wikła się w coraz bardziej ryzykowne sojusze i wojenne manewry. Altherat, choć wierny królowi, wcale nie jest ślepy na to, co się wokół niego dzieje. Lawiruje pomiędzy spiskami i zdradami niczym wąż, starając się coś ugrać dla siebie, a niektóre jego decyzje wynikają bardziej z chorej, destrukcyjnej miłości niż z chłodnej kalkulacji. Brzmi znajomo? Skojarzenia z serialem Ród Smoka z HBO są jak najbardziej na miejscu. Tutaj też królują intrygi, manipulacje i emocjonalne rozgrywki, które często mają większe znaczenie niż same bitwy. Fabuła może nie jest aż tak epicka jak w innych tomach Świata Akwilonu, brakuje tu kilku większych wątków i szerszego spojrzenia, ale za to wciąga jak bagno. To historia gęsta od napięcia, gdzie każdy dialog i spojrzenie ma znaczenie. Postacie są napisane świetnie – złożone, niejednoznaczne, a przez to bardzo ludzkie. Na ogromny plus zasługują też ilustracje, które idealnie oddają klimat zimnych i surowych komnat zamków. Całość ma w sobie ten chłodny nastrój, który idealnie pasuje do historii. To kolejny mocny punkt w uniwersum Akwilonu. Może nie jest to najbardziej widowiskowa część cyklu, ale zdecydowanie jedna z bardziej emocjonalnych i pełnych politycznego napięcia. Polecam! Komiks możesz zobaczyć na moim Instagramie: Lukkegeek https://www.instagram.com/p/DQBYbFYjApr/?igsh=Z29vMno4NHFlaHRv

Waham się z oceną, która oscyluje pomiędzy 7 a 8 gwiazdek. Derdhra, tytułowa postać tego komiksu nie jest główną postacią, lecz jest tą, która pociąga za sznurki, abyśmy poznali dalsze losy Orda z Bractwa Monety (z tomu drugiego). To pieniądz rządzi światem, a władzę mają ci, którzy tymi pieniędzmi obracają. Wywołują wojny i spiski, aby tylko zwiększyć swe wpływy i dochody. Myliłby się ten, kto uważa, że takie rzeczy to tylko w świecie fantasy, a wojny wybuchają tylko dlatego, że jednemu przywódcy nagle coś odwala i staje się zły, bo atakuje innego. Bardzo dobrze, bo niezwykle przejrzyście i prosto jest to wytłumaczone właśnie w tym komiksie. Wśród tych zakulisowych matactw, na zlecenie "szarych eminencji", pracują pionki, które po wykonaniu zadania odchodzą w stan wiecznego spoczynku. Nie inaczej jest w przypadku Orda, który dziwnym trafem wpada w szpony jednej z takich eminencji, która wie jak podejść do naszego bohatera, aby ten wykonał jej plan. No cóż więcej mam napisać, o czym jeszcze nie wspomnieli inni komentujący... Najlepiej sami sięgnijcie po ten tom, a z pewnością poza wciągnięciem w świat fantasy, zyskać możecie też pewien wgląd także w rzeczywistość.

Orki i Gobliny Tom 4 Sa’ar. Od czasu do czasu lubię sobie wrócić do Świata Akwilonu. Jest to bardzo przyjemna seria komiksów fantasy. Większość tomów prezentuje dobry poziom, oczywiście zdarzają się zarówno perełki jak i czasem gorsze tomy. Ten należy do tych przyzwoitych. Większość historii zawartych w tej serii to opowieści dobrze znane, ale dostosowane do tego całkiem rozbudowanego uniwersum. Nie inaczej jest w tym tomie. Fabuła to takie połączenie Ojca Chrzestnego z Człowiekiem z Blizną, tyle że z goblinami w rolach głównych. Tytułowy bohatera jest zwykłym rybakiem ale w wyniku pewnych zawirowań dostaje się do Miasta Mieszańców, gdzie dzięki swojemu sprytowi pnie się w górę hierarchii organizacji przestępczych. Fabularnie jest naprawdę przyzwoicie, choć w pewnym momencie intryga jest tak przekombinowana, że staje się mocno niewiarygodna. Trochę też brakuje większego przywiązania do postaci, większość pada tutaj szybciej niż się pojawia 😉 Styl wizualny jest spójny z opowieścią i całkiem klimatyczny. Spora ilość detali zdobi kolejne karty komiksu, jest dobrze. Polecam, przyzwoity tomik, choć do najlepszych z tej serii sporo mu brakuje. Komiks możesz zobaczyć na moim Instagramie: lukkegeek https://www.instagram.com/p/DGky0kKs7g4/?igsh=MWEwemF3cXc1NTJlYg==

Historia Joruna, pełnego gniewu i wściekłości młodszego syna sławnego Redwina z Bractwa Kuźni. Zwykle najlepiej z całego Świata Akwilonu czytało mi się serię Krasnoludy i zwykle miała ona u mnie najwyższe noty. Z tym zeszytem miałam jednak kłopot i czytałam go wyjątkowo długo, robiąc wielodniowe przestoje. Dlaczego? Nie jestem pewna... Może trauma po przegranej w Kastennroc (ostatni tom Elfów, który przeczytałam)... No cóż, ta historia mnie do końca nie porwała, chociaż zła nie była.

Świat Akwilonu: Elfy Tom 10: Czarny Elf o mrocznym sercu to kolejny przyjemny odcinek solidnej serii fantasy. Tym razem wracamy do Gawyna — elfa, którego znamy z tomu 5 i od razu wrzuceni zostajemy w zupełnie nowe realia. Z mrocznych lasów i bitewnych szlaków trafiamy do miasta pełnego artystów, możnych rodów i przepychu. To środowisko obce dla bohatera, jak i trochę świeże dla samej serii, co działa zdecydowanie na jej plus. Gawyn dostaje zadanie z gatunku delikatnych: ma wyeliminować całą rodzinę królewską. Problem w tym, że pojawia się… miłość. I jak to zwykle bywa, uczucia potrafią wywrócić nawet najlepiej zaplanowaną misję. Sama fabuła może nie zaskakuje, to klasyczne fantasy z obowiązkowym konfliktem moralnym, ale właśnie otoczka, lokacje i atmosfera robią robotę. Dzięki temu czyta się to naprawdę lekko i z uśmiechem. Spiski, intrygi, eleganckie stroje, wysmakowane wnętrza i bohater, który próbuje lawirować między obowiązkiem a sercem. Warstwa wizualna? No, musi wyglądać dobrze i wygląda. Kolorowe kadry, bogate dekoracje, pełne detali stroje i architektura sprawiają, że oko cały czas ma się czego trzymać. To jeden z tych tomów, które po prostu przyjemnie się ogląda. Ładny, solidny, całkiem świeży tomik, który może nie powali nikogo na kolana, ale zdecydowanie oferuje miłą i stylową przygodę. Komiks możesz zobaczyć na moim Instagramie: Lukkegeek https://www.instagram.com/p/DRmARUqDDX3/?igsh=MTB1eHlkOWxnencycw==

Elfy Tom 9 Oblężenie Cadanli to kolejny bardzo udany komiks z serii Świat Akwilonu. Elf Fah-Laen wraz z narzeczoną wiedzie spokojne życie w tytułowej Cadanli. Ma piękną narzeczoną, spodziewa się potomka, ma dobrą pracę w miejskiej rzeźni zwanej Kotłem, nic tylko mu pozazdrościć. Niestety sprawy szybko się komplikują. Bydło z ubojni pada na zarazę, którą ciężko powstrzymać. Władze miasta obarczają naszego bohatera winą za taką kolej rzeczy, po czym zamykają go w Kotle (w ramach kwarantanny) z misją zabicia wszystkich zwierząt, aby nie dopuścić do przeniesienia zarazy poza mury rzeźni. Gdy odizolowany Fah-Laen w pocie czoła pracuje, pod murami miasta niespodziewanie pojawia się ogromna armia Ghuli. Opowieść wciąga od razu, a para bohaterów szybko uzyskuje naszą sympatię. Mocno zarysowany wątek miłosny fajnie powiązano z mrocznym i pełnym niebezpieczeństw światem, gdzie miłość, polityczne intrygi oraz wojna splatają się w ekscytującą opowieść. W tomie tym Elfy muszą stawić czoła nie tylko zewnętrznemu zagrożeniu, ale także wewnętrznym podziałom społecznym i zdradom, które zagrażają ich przetrwaniu. Ilustracje są tutaj jednym z kluczowych elementów nadającym wyjątkowy klimat opowieści. Świetnie przedstawiają zarówno majestatyczne krajobrazy, jak i intensywne sceny walki. Rysunki są pełne detali, które doskonale korespondują z narracją, wzmacniając uczucie niepewności i zagrożenia. Jestem pod wrażeniem jak spójnie i klimatycznie to wyszło. Oczywiście, jak to często w tej serii bywa, komiks jest zdecydowanie z krótki. Cierpią na tym postacie drugoplanowe, którym zdecydowanie brakuje głębi charakteru. Niemniej jest to jedne z lepszych tomów. Polecam. Komiks możesz zobaczyć na moim Instagramie: Lukkegeek https://www.instagram.com/p/DHp3oXFM4bL/?igsh=cml4Z3Ewd3RkamN2

Myślałem, że nie przeczytam tego do końca. W pewnym momencie jednak komiks bardzo mnie wciągnął. Ciekawa kreska, choć czasem miałem wrażenie, że postacie nie pasują do tła, tak jakby zostały narysowane w zupełnie innym stylu. Kadry przedstawiające otoczenie i budynki zdecydowanie lepsze, bardzo klimatyczne, trochę przypominały mi Diablo. Ostatecznie po słabym początku bardzo ciekawa fabuła.

Brutalny świat Pięciu Krain stroi na rozdrożu, a kolejne zawirowania u władzy sprzyjają spiskom i buntom. Tu nie ma tak naprawdę jednoznacznie dobrych postaci, szarość moralna jest wszechobecna i ukazuje, jak trudno jest odnaleźć pokój w tak surowym świecie. Czyta się to znakomicie, a emocje nie opuszczają podczas lektury. Polecam!

Diuny nigdy mało, a forma powieści graficznej sprawdza się zaskakująco nieźle, dodatkowy plus, za wizualizacje myśli bohaterów które w Diunie są bardzo ważne. (Jest duża szansa, że jeśli ktoś zachwycał się politycznymi intrygami z Pieśni Lodu i Ognia, nigdy nie czytał żadnej z Kronik Diuny.)

Świat Akwilonu: Elfy Tom 11 Kastennroc. Jedenasty tom Elfów stanowi bezpośrednią kontynuację historii rozpoczętych w tomach 1 i 6, skupionych wokół konfliktu Niebieskich Elfów z nekromantką Lah’są. Scenarzyści tym razem rozszerzają skalę opowieści, wprowadzając do fabuły zarówno ludzi, jak i Redwina — dobrze znanego czytelnikom z cyklu Krasnoludy. Dzięki temu album przybiera formę pełnoprawnego crossoveru, w którym różne linie fabularne Akwilonu zaczynają się aktywnie splatać. Głównym punktem tomu jest oczywiście monumentalna batalia. Starcie zostało przedstawione z rozmachem, który powinien usatysfakcjonować fanów epickiej fantasy. Trzeba jednak zaznaczyć, że choć konflikt eskaluje do imponującej skali, sama struktura opowieści pozostaje otwarta — album wyraźnie przygotowuje grunt pod dalsze rozwinięcia w kolejnych odsłonach cyklu. To rodzi pewne wątpliwości: Czy Świat Akwilonu potrzebuje tak mocnego łączenia poszczególnych serii? Z jednej strony integracja daje szansę na budowę większej narracji, z drugiej odbiera kolejnym tomom ich dotychczasową samowystarczalność. Nie każdy czytelnik będzie entuzjastycznie nastawiony do tego kierunku. Warstwa graficzna, zgodnie z tradycją cyklu, trzyma bardzo wysoki poziom. Ilustracje są szczegółowe, dynamiczne i świetnie oddają skalę konfliktu. Co ciekawe, najlepiej wypadają nie sceny bitewne (choć te są na poziomie) lecz otwarcie albumu. Początkowe partie mają wyjątkowo gęsty, sugestywny klimat, który skutecznie buduje nastrój i ostatecznie okazuje się najbardziej pamiętnym elementem tomu. Kastennroc to solidna odsłona serii, atrakcyjna wizualnie i ważna fabularnie, choć niepozbawiona pewnych wad. Komiks możesz zobaczyć na moim Instagramie: Lukkegeek https://www.instagram.com/p/DSzku7HDAse/?igsh=MTMxc29tNXF2czJ6dQ==

Dostaliśmy kontynuację wydarzeń z albumu poświęconego leśnym elfom i ich przymierzu z jednym z ludzkich miast-państw. Przedstawiona tutaj historia dzieje się ponad trzydzieści lat po tym jak zawarto przymierze pomiędzy ludźmi z Eysine a alfami zamieszkującymi las Duhann. Niestety ten czas nie okazał się dla sojuszu łaskawy. Ludzkie miasto upadło, władcy Serca Archipelagów zbudowali swój kanał, a kruchy ludzko-elfi sojusz powoli upada z braku sił. Na domiar złego ziemie najeżdżają Yrańscy wojownicy, zatem królowa elfów udaje się na daleką północ szukać pomocy podążając za starodawną legendą. Opowieść jest prowadzona dwutorowo. Z jednej strony mamy przedstawione wydarzenia przed inwazją Yrlańczyków z drugiej wędrówkę elfiej królowej. Dzięki temu opowieść nabiera nieco innego wydźwięku, bowiem możemy lepiej zgłębić losy poszczególnych postaci, ich motywacje oraz cele. Fajnie się to uzupełnia i pozostawia przez dłuższy czas wielką niewiadomą, co umila lekturę i daje pewien element zaskoczenia. Co do samych postaci to spotykamy cały gros z poprzedniego albumu oraz kilka nowych występujących epizodycznie lub ewidentnie tylko na tą przygodę. Ciekawie to buduje klimat i uwiarygadnia całą opowieść, bowiem przypominamy sobie poprzednie wydarzenia i sytuacje, które do nich doprowadziły, a przy okazji miały dalekosiężne konsekwencje. Zatem finalnie oceniam ten album bardzo dobrze i czekam na kolejne tomy z cyklu elfów, licząc że losy wszystkich tych postaci zaczną się w końcu łączyć w jedną opowieść. MOJA OCENA - 7/10

Minęło już trochę czasu i Fall okrzepł w swej zjadliwości, chociaż nadal poluje; przynajmniej tym razem ogranicza rzeź do złych person. Wyżyna ludzi, przysposabia dwa gryfy i pod koniec dostaje pomoc, która, uważam, powinna przybyć znacznie wcześniej. Bo w pojedynkę (prawie) azylu nie ochronisz.

Nie oczekiwałem wiele po tym komiksie, ale pozytywnie mnie zaskoczył. Świetny pomysł z ukazywaniem świata oczami różnych ras. Fabularnie tom 1 wypada przeciętnie – to dość ograny motyw w fantasy – ale rysunki bardzo mi się podobały i sprawiły, że szybko sięgnąłem po kolejny tom.

Krasnoludy Tom 5 Tiss z Bractwa Tarczy to kolejny komiks z serii Świat Akwilonu. Tom ten opowiada o Tiss - córce kapitana straży Bractwa Tarczy. Gdy rodzi się jej braciszek, a mama umiera, ojciec całą swoją miłość przelewa na syna. Tiss jako dziecko nie ma łatwego życia. Gdy dochodzi do kolejnej tragedii postanawia wziąć się w garść i pokazać światu co potrafi. W wyniku wypadku jej braciszek zostaje kaleką a młoda bohaterka, wbrew tradycji, postanawia wstąpić do Bractwa Tarczy jako wojowniczka. Oczywiście droga do realizacji marzeń nie jest łatwa, ale hart ducha oraz temperament dziewczyny sprawiają, że droga na szczyt staje się osiągalna. Opowieść nie jest może nowatorska, ale potrafi czasem zaskoczyć, dzięki czemu nawet przyjemnie się ten komiks czyta. Minusem niekiedy wydają się być postacie, są trochę zbyt mało wyraziste i czuć, że czegoś tutaj zabrakło. Styl kreski jest ok. Trochę brakuje spektakularnych ujęć i epickich krajobrazów znanych z innych tomów tej serii, ale nie jest źle. Ogólnie mogę spokojnie polecić ten tom. Nic nadzwyczajnego, ale jest to przyjemna lektura. Komiks możesz zobaczyć na moim Instagramie lukke_geek https://www.instagram.com/p/C_VV62UtRxL/?igsh=MXVkeDNsdnRkNnhlZQ==

Pierwszy tom Pięciu Krain to tak naprawdę zapoznanie się z zainstniałą sytuacją w królestwie. Bohaterów i powiązań jest naprawdę wiele dlatego bardzo doceniam załączony na końcu spis bohaterów z wyjaśnieniem kto jest kim i dla kogo. Naprawdę bardzo często tam wracałem. Strzał w dziesiątkę. Tak samo dużą wartość ma dla mnie mapa świata? a napewno królestwa czyli tytułowych pięciu krain. pomaga sobie zobrazować wiele rzeczy, a i dodaje do immersji. Sama historia już na wstępie pokazuje, że będzie się działo dużo i to na wielu frontach. To prawda - istna gra o tron w wydaniu komiksowym, jeszcze bardziej fantasy. Zakończenie mnie zaskoczyło i zapewne zaskoczy pewnie wielu bo jeśli mogłem się czegoś spodziewać to nie tego. Tomik zachęca do pozostania w krainach i kontynuacji przygody. Jak najbardziej jestem na tak.

Pora na mową rasę w wielkimi świecie akwironu, gobliny czyli najlepsi złodzieje i wspinacze . Mith to najlepszy złodziej ,przynajmniej tak o sobie mówi w karczmach ,ale czy gdyby kłamał to opowiadał by o akcji okradania mrocznych elfów ? Kolejna przygoda w której można się zanórzyc i poznać nowego bohatera choć tym razem chyba antybohatera i rasę. Super rysunki i nawet kumple mitha inne gobliny nie są przypadkowi i też czuć ich charakter na tych kilku stronach . Zdecydowanie lepsze od orków . I pozostawia pytania nie tylko o goblinach ale też o czarnych elfach . Polecam

Przeczytałem dotąd około 15 tomów ze Świata Akwilonu i ten uważam za jeden z najlepszych, zarówno pod względem fabuły, jak i rysunków. Sporo się dzieje, a sama opowieść uczy nas kilku ważnych rzeczy, którymi warto kierować się w życiu. A poza tym, Krasnoludy to od zawsze moja ulubiona rasa fantasy, także w tym świecie ;)

W popkulturze przywykliśmy do konkretnej interpretacji określenia ronin. Tym bowiem mianem, określało się samurajów, którzy utracili pana. Jednak dosłowne znaczenie jest zupełnie inne, a brzmi ono „człowiek-fala” który uda się tam gdzie poniesie go wiatr. Do ostatniego z Żółwi ten przydomek pasuje jak ulał. Jeśli kierowani nostalgią oczekujecie od Wojowniczych Żółwi Ninja relatywnie przystępnej rozrywki z pewną dozą humoru, to w tył zwrot, bo to zdecydowanie nie ten adres. Fabuła „Ostatniego Ronina” jest lepka i brudna niczym najpodlejszy ściek. Ostatni z synów Splintera ma jeden cel: rozprawić się z klanem Stopy, lub zginąć próbując. Zemsta jest tym, co go motywuje, napędza i wyniszcza jednocześnie. Jednak wie, że warto, bo gdy odebrano Ci wszystko, nic poza celem nie ma znaczenia. Oczywiście są jeszcze wątki poboczne. Choćby związany z oddolną rewolucją wymierzoną w klan Stopy, czy dotyczący trenowania pewnej młodej adeptki sztuk walki. Chociaż generalnie są one całkiem ciekawe, to dla mnie stanowią jedynie dodatek. Ten komiks to przede wszystkim znakomite studium straty, cierpienia i brzemienia, które z niej wynikają. O bohaterach będzie ogólnie, bo niemal każde poznane przed lekturą imię byłoby niepowetowaną stratą dla czytelnika. W komiksie spotkamy sporo znanych postaci, będą też zupełnie nowe, bo fabuła jest osadzona wiele lat po tym jak Shredder przewodził klanem Stopy. Można się więc domyślić, że ostatni z braci zdecydowanie wiek nastoletni ma daleko za sobą (dla niewtajemniczonych angielski nazwa tego uniwersum to Teenage Mutant Ninja Turtles). Sposób w jaki skonstruowano jego postać jest niesamowity i zaskakujący. Przyznam też, że gdy dowiedziałem się kim jest Ronin, nie mogłem wyjść z szoku, bo nigdy bym się nie spodziewał akurat jego. W temacie tej postaci warto również wspomnieć o jego relacjach z braćmi. Ich rozmowy czy kłótnie… może to nostalgia, ale za każdym razem miałem kluchę w gardle. Nie mówię tu o retrospekcjach, tylko czasie rzeczywistym. Do samego końca nie wiemy, czy są duchami czy wytworami jego pokiereszowanej przez okrutny los psychiki. To nieważne. Są, mówią i jak zawsze wkurzają, choć doskonale wie, że tak naprawdę ich nie ma. A on został i nie może sobie wybaczyć, że to akurat jemu z wojowniczej czwórki się udało. Styl graficzny jest cholernym majstersztykiem. W zasadzie dwa style. Jeden, stosowany przez większość czasu: niezwykle dopracowany, o mrocznym charakterze, idealnie dobranej kolorystyce i pięknej kresce. Drugi, gdy autorzy wspominają o tym, co się z Roninem działo w przeszłości, jest zupełnie inny. Niezwykle oszczędny, lekko zamazany, wręcz pozornie niedbały. Czarno-biała kolorystyka w stylu kreskowania krzyżowego. Te kadry pokazują największą tragedię w życiu głównego bohatera, więc człowiek ma poczucie, że kolor byłby tu wręcz nie na miejscu. Absolutnie genialny zabieg! Zostaje mi podsumować to następująco: brałem do ręki komiks z myślą, że to będzie fajny powrót do bohaterów z dzieciństwa. A odkładałem dzieło, które obróciło w pył wspomnienia i zredefiniowało postrzeganie tego klasycznego uniwersum. Jeśli kiedykolwiek było Ci z Wojowniczymi Żółwiami Ninja po drodze, musisz to przeczytać. Ostrzegam jednak, będzie bolało. BARDZO. P.S. Ten komiks absolutnie nie jest przeznaczony dla młodego czytelnika.

Bardzo dobra część fabularnie. Mocno wiedźminska. Bardzo spójna z wizerunkiem Geralta, który przysięgał bronić ludzi. Dużo różnych potworów i trudne wybory między nimi. Kocham tą konsekwencję dotyczącą miecza na ludzi 💚 Immersja na full, nie było szans bym się oderwała. Klimatyczne czytelne rysunki. Wiele oddane wyrazem twarzy. Warta za trzymania i postawienia się w sytuacji Geralta. Co ja bym zrobił na jego miejscu?

Piękne, ciepłe, śródziemnomorskie kolory. Przyjemna dla oka kreska oraz barwne postacie, które zaczynasz lubić od pierwszego wejrzenia. To widoczne na pierwszy rzut oka cechy, które doskonale reklamują tą przyjemną opowieść graficzną. Opowieść kryminalną niezbyt skomplikowaną, bo w zasadzie, na szczęście dla tytułu, intryga jest tłem dla przemycenia głębszych treści. Główna bohaterka jest atrakcyjną, piękną, młodą kobietą, na którą wszyscy zwracają uwagę. Opowieść czyta się i ogląda szybko. Kolory miłe dla oka sprawiają, że nie tylko kadry z widokami powodują dłuższe spojrzenia czytelnika. Okazuje się, że dużo można wyczytać z oczu i sylwetek postaci. Historia w komiksie jest pełna, kompletna. Dla mnie osobiście, oprócz pięknej kreski, kolorów i sympatycznych postaci, autor zyskuje kilka cennych punktów właśnie tym przemyceniem głębszych treści, jakże ważnych, zwłaszcza teraz, w tym zwariowanym świecie. Polecam, warto poświęcić wieczór.