Spragnione dusze. Zjawy z czyśćca. Ich widoczne ślady - Muzeum Dusz Czyśćcowych w Rzymie

Moje przeżycia z duszami czyśćcowymi - Maria Simma opisuje położenie dusz znajdujących się w czyśćcu, przedstawia ich cierpienia, które można określić jako mękę miłości, dusze najbardziej bowiem cierpią z powodu niemożliwości przebywania z Bogiem. Warto poświęcić choćby chwilę dla potrzebujących dusz, które same już nie są w stanie sobie pomóc, pomaganie duszom na cierpienia skazanym jest nie mniejszym obowiązkiem wierzących, niż uczynki miłosierdzia wobec żyjących. Niniejsza książeczka to ogromna pomoc dla wszystkich, którym drogie i cenne jest zbawienie dusz najbliższych i swojej własnej. Polecam wszystkim, bez względu na poglądy.

Książka dobrze napisana pod względem tego, że łatwo i przyjemnie się ją czyta ale trochę zbyt radykalna jak dla mnie pod względem treści. Autor do jednego worka wrzuca jogę kundalini, akupunkturę, satanizm i homoseksualizm. Wg autora wszystko, co nie pochodzi z Biblii jest dziełem szatana. No a jak coś jest w Biblii napisane, to czasem mamy to traktować dosłownie a czasem nie. W zależności jakiej argumentacji w danym momencie potrzebujemy. Czyli czasem za a nawet przeciw. Bardzo zero-jedynkowa wg zasady: można mieć tylko jednego pana - albo Boga albo Szatana. Z ciekawostek - zachęca do samodzielnego przeprowadzania egzorcyzmów. Ciekawe w ramach poznawczych - jak wygląda sposób myślenia radykałów.

Bardzo dobra książka. Nie dlatego że mnie przekonała do tezy (bo nie ;) ) ale dlatego że pokazała mi punkt widzenia ludzi, którzy argumentują z punktu widzenia filozofii, więc pokazał mi także czemu nie mogę się dogadać z dyskutantami na YT pod filmami religijnymi :D Dla mnie argumenty z filozofii są... no niczym więcej niż "ja uważam". Ale niektóre w tej książce są dobre! Więc książkę przeczytałem z zainteresowaniem, podobała mi się i chyba nawet ją zatrzymam. "Nauka sama w sobie nie może dostarczyć argumentu na rzecz istnienia Boga. Ale trzy świadectwa empiryczne, jakie rozważaliśmy w tej książce - prawa przyrody, życie i jego celowa organizacja oraz istnienie wszechświata - można wytłumaczyć jedynie w świetle Inteligencji, która jest wyjaśnieniem zarówno własnego istnienia, jak i istnienia wszechświata. Takie odkrycie Boga nie wynika z eksperymentów ani równań, lecz ze zrozumienia struktur, jakie one ujawniają i odzwierciedlają." (pdf.str.180) - dzięki za to pierwsze zdanie, to też ważne ;) Co do reszty wniosków, możemy się nie zgadzać ;) Miałem zaznaczonych więcej stron, ale teraz wydaje mi się bez sensu przytaczać inne cytaty wyrwane z kontekstu - nie byłyby zrozumiałe. Książka to filozofia, aczkolwiek mnie "wchodziła" lekko, wbrew temu co donoszą inni komentujący. Za to będę tu cytować z ChataGPT, bo lubię z nim omawiać przeczytane książki... a potem on lepiej formułuje moje myśli ode mnie :D Flew chciał pokazać, że brak pełnej odpowiedzi to dowód na istnienie Boga. Ja zauważyłem coś odwrotnego: że nawet jeśli odpowiedź nie jest kompletna, to już mamy solidne wskazówki, że natura jest w stanie "zrobić robotę” sama (to odnośnie zagadnienia abiogenezy). Autor argumentuje, że obserwacje porządku świata, istnienie moralności, przyczynowość wszechświata, doświadczenia religijne oraz złożoność życia tworzą spójny zestaw przesłanek, które - jego zdaniem - wskazują na istnienie inteligentnego projektanta, czyli Boga. Z perspektywy naukowej: to jest spójna argumentacja filozoficzna, ale nie dowód empiryczny. (czytana/słuchana: 17-18.09.2025) 5-/5 [7/10]

Książkę czyta się ciężko, to dobrze, ponieważ wymusza refleksje i przemyślenie omawianych kwestii. Oczywiście nie jest to kompendium odpowiedzi chrześcijanina na wszystko. Książka jedynie omawia i rozwiązuje sporą część problemów natury filozoficznej, wiedzowej czy racjonalnej odnośnie wiary. Jednak co się mało spotyka, poleca aby uzupełnić wiedzę z danych obszarów nieraz polecając przykładowe pozycje literatury specjalistycznej od archeologów i historyków po filozofów i teologów, które szerzej omawiają jakiś temat, co jest dobre dla rozwoju wiedzy i wiary. Książka jest bardziej ogólnikową odpowiedzią na wiele zarzutów odnośnie wiary chrześcijańskiej, swego rodzaju wstępem do dalszych badań, stąd nie daję 10 gwiazdek, ponieważ autor na końcu stwierdza, że to chyba wystarczy do uwierzenia co nie jest do końca prawdą, bo można wywieść inne zarzuty mniej popularne poddające w wątpliwość, zadające pytania, chyba że autorowi co nie jest napisane chodziło też o zapoznanie się z literaturą uzupełniającą, wtedy to jak najbardziej 10 się należy, jednak nie jest to powiedziane, bynajmniej ja tego nie wyczytałem. Niemniej książka warta polecenia. Zarówno wydanie, twarda oprawa, mocne kartki szyte, poręczny jak dla mnie format. Jednak muszę skrytykować pewną rzecz by pozostać obiektywnym. - Książka powtarza cytaty szczególnie na końcu przez co ma się wrażenie, że czytało się już to samo, co może zdezorientować kogoś kto, np miał z jakiś powodów dłuższą przerwę oraz na szaro są fragmenty cytatów, które za chwilę przeczytasz, w normalnym tekście, co mnie osobiście drażniło. Poza tym i językiem który może odrzucać oraz zbytnią pewnością [co mogłem źle odebrać nie biorąc pod uwagę literatury uzupełniającej, która omawia dokładniej podane zagadnienia i która w większości nie jest przetłumaczona na Polski jakby ktoś był ciekaw] co do siły argumentacji nie mam zastrzeżeń. Poza tym dla mnie książka warta przeczytania. I zaznaczenia sobie rzeczy wartościowych fiszkami. Czy książka jest idealna, nie i nie ma prawie takiej. Czy jest dobra jak najbardziej tak, godna polecenia przeczytania i zachowania w rodzinie, co nie zmienia faktu, że ma pewne wady, które nie wpływają na wartość treści, a na odbiór przez czytelnika. W skrócie jak komuś nie chce się czytać tyle Wydanie: 9/10 Treść: 10/10 Sposób przekazu: 8/10 Ocena końcowa: 9/10

O tej książce, a w zasadzie dzienniczku Jacques'a Fescha usłyszałam na rekolekcjach wielkopostnych. Ksiądz tak ciekawie o nim opowiadał, że musiałam go przeczytać. Kim był Jacques Fesch? Młodym francuzem, synem bankiera , ateistą, a w końcu mordercą. Napad na bank w którym brał udział skończył się przypadkowym zastrzeleniem policjanta. Chłopak został skazany na karę śmierci, a w więzieniu się nawrócił. Jacques miał małą córeczkę i do niej kierował słowa które zapisywał w dzienniczku. Szczerze, ja z dużą ostrożnością podchodzę do takich nawróceń kiedy śmierć zagląda w oczy, ale czytając tą książkę obiektywie muszę stwierdzić, że nie jest to jakaś tam pisanina nawiedzonego skazańca. Fesch czytał w więzieniu mnóstwo książek religijnych i jego wiedza o teologii była naprawdę imponująca, a przemyślenia o Bogu nie ustępują kazaniom głoszonym przez księży.To świadectwo zmagania się człowieka z własnymi słabościami, walka ze zwątpieniem ,poczuciem opuszczenia i samotnością .Jacques Fesch mimo tego co zrobił był Inteligentnym i mądrym człowiekiem i może coś jest w tej jego przemianie duchowej, skoro władze kościelne zdecydowały o rozpoczęciu procesu jego beatyfikacji. Myślę, że niezależnie od tego czy wierzymy czy nie, warto przeczytać ten dzienniczek .

Piękna książka która opisuje Matkę Boską w taki sposób że aż dech zapiera. Mamy wiele przykładów jak jej niesamowite piękno oraz bijącą od niej miłość oraz światło wypędza demony z ciał osób opętanych. Książka zawiera opisy dialogów między egzorcystą a demonami które drżą na samą myśl o matce Bożej a różaniec jest orężem który sprawia że uciekają w popłochu. Ta książka posiada niezwykłą moc którą czuć na każdej stronie.

Po tytule spodziewałem się jakiejś abstrakcyjnej koncepcji "sądu nad Bogiem", ale jest to tylko tytuł jednego z wielu niepowiązanych ze sobą artykułów, z których sklecona jest ta książka. Tytuł dotyczy zarzutu ateistów, jakoby Bóg był winny, jeśli nie: istnienia na świecie zła, to przynajmniej jego dopuszczania - czym w ich oczach, czyli "sędziów", którzy ze stworzeniem świata poradziliby sobie znacznie lepiej, skazuje się na niegodność bycia obdarowanym wiarą przez zacnych ateistów. Pozycja okazała się jednak całkiem niezła. Lewis posługuje się błyskotliwymi analogiami, a pytania na które odpowiada są wciąż obecne w mediach, internecie i codziennych rozmowach. Najbardziej podobał mi się artykuł tytułowy (z racji posiadania podobnych doświadczeń), w którym przyznaje się do trudności, jakie ma osoba posiadająca dużą wiedzę i zaawansowany poziom intelektualny, kiedy usiłuje rozmawiać z człowiekiem "przeciętnym", który nie jest skory do poszerzania horyzontów. Ateiści, wbrew ich własnemu przekonaniu, są bardzo ograniczeni w swoich poszukiwaniach i wystawianiu na próbę własnych mniemań, co aż nazbyt jaskrawo widać w komentarzach na LC pod wieloma pozycjami apologetyki chrześcijańskiej - zazwyczaj ograniczają się do: "głupie (bo ja nic nie rozumiem)" - otóż nie rozumiesz, ponieważ wpierw musisz się nauczyć "języka filozofii", jakbyś uczył się zupełnie innego języka obcego, z jakim dotąd nie miałeś kontaktu. Na minus chybione uwagi do stoicyzmu, którego Lewis najwyraźniej nie zgłębił dostatecznie. Nie bez powodu Senekę nazywa się "nieochrzczonym chrześcijaninem".

Naprawdę bardzo dobra interpretacja przypowieści o synu marnotrawnym. Prezbiteriański pastor Timothy Keller nie tyle poświęca tutaj uwagę synowi młodszemu, co przygląda się starszemu i udowadnia, że wbrew powszechnym interpretacjom przypowieść ta nie dotyczy tylko jednego syna. Obaj bowiem w gruncie rzeczy pobłądzili tak samo – i jeden i drugi popadli w iluzję samostanowienia, opierając się albo na swojej wolności (młodszy) albo swoich zasługach (starszy), co dla jednego i drugiego stało się bożkiem. Wlaśnie dlatego – jak przekonuje Keller – starszy syn nie mógł znieść tego, że Ojciec przygotował dla młodszego ucztę, gdyż opierając się o swoje uczynki żądał za nie nagrody, robił po prostu wszystko dla siebie. Jego własne uczynki stały się dla niego źródłem pychy i ostatecznie zgorzknienia, gdy Ojciec jednak postanowił inaczej. Polecam jednak samemu poczytać. Książka jest krótka i dobrze napisana, bez lania wody. "Jeżeli sądzisz, że dzięki dobrym uczynkom i przyzwoitości zaskarbisz sobie u Boga łaskę dobrego życia, będzie cię zżerał gniew, ponieważ życie nigdy nie układa się tak, jakbyśmy tego chcieli. Zawsze będziesz przekonany, że zasłużyłeś na więcej, niż dostajesz. Zawsze będziesz widział, że w danym aspekcie życia komuś powodzi się lepiej niż tobie, i zapytasz: „Dlaczego on, a nie ja? Przecież tak się starałem”. Ale ten żal to tylko i wyłącznie twoja wina. Powodzenie innych nie ma tu nic do rzeczy. Żal wynika z usilnych prób kontrolowania życia poprzez własne zachowanie. Tak silne podłoże złości, które sam wytwarzasz, zapewne nie zamieni cię w mordercę, jak w przypadku Salieriego, ale spowoduje, że nieraz stracisz równowagę. Widzimy także, że starszy brat ma silne poczucie własnej wyższości. Wskazuje, jak dalece lepsze są jego moralne osiągnięcia. Za pomocą pogardliwego sformułowania („Ten syn twój...”) podkreśla, że jego własny brat przestał być jego bratem." "„Starsi bracia” budują swój wizerunek w oparciu o własną pracowitość czy moralność, przynależność do elitarnej grupy czy też wyjątkową mądrość i bystrość. Nieuchronnie prowadzi to do poczucia wyższości względem tych, którzy nie posiadają podobnych przymiotów. W zasadzie na tego typu porównaniach budują oni poczucie własnej wartości. Uprzedzenia rasowe i klasowe są więc po prostu wersją projektu „zbaw się sam”. Ten dynamizm staje się wyjątkowo intensywny, kiedy „starsi bracia” wywyższają się ponad wszystkich ze względu na swoją religijność. Jeśli członkowie grupy uważają, że Bóg wybrał ich ze względu na prawdziwą doktrynę, sposób wykonywania praktyk religijnych i etyczne postępowanie, ich zachowanie względem osób spoza grupy może być wrogie. Ukrywają poczucie własnej nieomylności pod pretekstem sprzeciwiania się tym, którzy ich zdaniem są wrogami Boga. Kiedy popatrzymy na świat z tej perspektywy, uzasadnienie nienawiści i opresji w imię prawdy wydaje się proste." "Jezus radykalnie przedefiniowuje to, co dla nas złe. Prawie każdy definiuje grzech jako przekroczenie pewnych zasad. Jezus pokazuje, że człowiek, który w rzeczywistości nie popełnił wykroczenia przeciw żadnemu z moralnych przykazań, może być tak samo duchowo zagubiony jak człowiek rozpustny i niemoralny. Dlaczego? Ponieważ grzech to nie tylko łamanie zasad, to stawianie siebie w miejscu Boga jako Pana, Zbawcy i Sędziego. Właśnie tak każdy z synów chciał pozbawić ojca autorytetu." "Jeśli nie potrafisz okiełznać swojego temperamentu i widzisz, że inni mają podobny problem jak ty, jesteś im w stanie wybaczyć, ponieważ wiesz, że wcale nie jesteś od nich lepszy. „Jak mogę mieć im to za złe, skoro sam tak postępuję?” – myślisz sobie. U „starszych braci” jednak grzech i antypatia względem Boga są ukryte głęboko pod warstwą opanowania i moralnego zachowania, nie widzą więc powodów, dla których nie mogliby czuć się lepsi od innych. Widząc ludzi, którzy kłamią, zdradzają żony lub nie modlą się do Boga, po prostu patrzą na nich z góry. A jeśli taki człowiek ich skrzywdzi, „starsi bracia” czują, że przez wzgląd na swoje nieskazitelne zachowanie mają prawo być obrażeni i nieustannie przypominać swoim winowajcom o ich złym postępowaniu." "Religie opierają się na zasadzie „Jestem posłuszny – a więc Bóg mnie akceptuje”. Podstawowa zasada ewangelii mówi natomiast: „Jestem akceptowany przez Boga poprzez dzieła Jezusa Chrystusa – i dlatego jestem posłuszny”. Jak widzieliśmy, wiara w ewangelię to sposób, w jaki człowiek nawiązuje kontakt z Bogiem. Daje nam nową relację z Bogiem, nową tożsamość. Nie możemy jednak myśleć, że kiedy chrześcijanin raz uwierzy, kończy się jego przygoda z ewangelicznym przesłaniem. Fundamentalnym spostrzeżeniem Marcina Lutra było to, że „religia” jest domyślnym stanem ludzkiego serca. Komputer automatycznie działa w trybie domyślnym, chyba że celowo każemy mu zrobić coś innego. Luter mówi, że nawet jeśli raz nawrócimy się na ewangelię, nasze serce automatycznie wróci to pracy na starych zasadach, chyba że celowo, wielokrotnie będziemy je przełączać na tryb ewangeliczny."

Jedyny minus książki, to jak dla mnie, sporadyczny brak przypisów. Czasami są nawet cytaty bez źródła. Nie wpłynęło to jednak na obniżenie 10pkt oceny. Każdy wierzący powinien mieć Biblię i te książkę, A każdy przeciwnik wiary, przeczytać p. Piotrowskiego przed włączeniem się w dyskusję.

Książka krótka i prosta. Niestety dla mnie była ona aż za prosta. Po przeczytaniu Ducha Liturgii treści się powtarzały i były pisane wręcz za prostym językiem. Żeby nie było, jak najbardziej polecam tą książkę, ale na sam początek poznawania Mszy Świętej. Jest bardzo prosta i można przeczytać w jeden dzień. Autor nie używa trudnego słownictwa. Jeżeli chcesz poznać Mszę Świętą to warto czytać książki w takiej kolejności: ta książka, Żyć Mszą Świętą i Duch Liturgii. Ja przeczytałem niestety odwrotnie i dlatego nie mogę tej książki ocenić wyżej.

Historia doskonale znana każdemu czytelnikowi wychowanemu w kręgu cywilizacji judeochrześcijańskiej opowiedziana podobnie, a jednak zupełnie inaczej, niż ma to miejsce na kartach Nowego Testamentu. Przede wszystkim opowiedziana dużo bardziej emocjonalnie. Wywarła na mnie potężne wrażenie, chociaż niektóre fragmenty (jak na przykład historia Dyzmasa) wzbudziły moje zdziwienie. Dla osoby wierzącej lektura Objawień to niezwykłe doświadczenie, dotykające głębi duszy. Niezwykle wzruszające przeżycie. Dodam jeszcze, że pomimo moich obaw, iż tekst może być skomplikowany i trudny do zrozumienia dla przeciętnego człowieka nic takiego nie miało miejsca. Czytało się bardzo dobrze.

Jeżeli sięgasz po tę książkę dla dreszczyku, to nie jest to pozycja dla Ciebie. Nie ma tu horroru. Autor przybliża nam problematykę egzorcyzmu, oraz tłumaczy dlaczego brak egzorcystów, oraz brak wiary w diabła jest dużym problemem. Książka jest bardzo ciekawa odnośnie wiary. Jeżeli jesteś osobą wierzącą, ale zadajesz sobie pytania, lub nie znasz odpowiedzi na zaczepki osób trzecich próbujących podważyć Twoją wiarę, to szczerze polecam. Gabriele Amorth wytłumaczył kilka pytań i nawet potwierdził moją hipotezę co do obecności Boga w naszym życiu ;)

Najbardziej intymny i bolesny zapis walki z własną wiarą i poczuciem opuszczenia. Możliwość poznania historii Matki Teresy, czytając jej listy, poznając historie o których wcześniej nie słyszałam, pozostawiło we mnie świat na lata. To tak jakby te przeczytane słowa żyły we mnie, i nawet jeśli o nich nie pamiętam, one pamiętają o mnie.

Często to, co powszechnie ludzie uważają za naukę Kościoła, wcale nie jest tym, czego faktycznie Kościół naucza. Nic nie poukładało mi tak w głowie spraw wiary, jak ta książka. Genialna. Na pewne prawdy wiary spojrzałam zupełnie inaczej, na nowo. Polecam każdemu, kto pragnie zgłębiać (lub poznać) wiarę katolicką :) Fascynujące jest to, jak od dwóch tysięcy lat trwamy niezmiennie w nauce Chrystusa i postępujemy zgodnie z tym, jak postępowały pierwsze gminy chrześcijańskie.

Książka bardzo pouczająca, niosąca z sobą głęboką mądrość, nadzieję i pokorę. Przypomniała mi o tym, co w życiu ważne, i nie chodzi tylko o kwestię wiary, ile o moralność ludzkiego żywota. Bardzo przypadła mi do gustu. Czy w moim zyciu jest miejsce dla Boga? Czy mnie kocha, widzi, toleruje...? Czego ode mnie oczekuje; kim jestem w Jego planie? Te, i wiele innych pytań nasuwa się po lekturze tej pozycji. Na pewno będę do niej wracał i pozostanie na długo w mojej biblioteczce.

Książka której bardzo potrzebowałem. Temat niełatwy który w zasadzie każdy z ojców pisze po swojemu. Ojcostwo było jednym z moich wielkich pragnień, teraz już zrealizowanych (albo ciągle w trakcie realizacji). Ale życie jest znacznie bogatsze niż nawet najpełniejsza książka. Choć warto czytać to nic nie zastąpi własnego doświadczenia. Książka napisana przez o. Józefa Augustyna, modrego i duchowo bogatego kapłana, który sam ojcem fizycznym nie jest to doskonale zdaje sobie sprawę z głębi i trudności ojcostwa. Swoje przemyślenia przełożył na tekst. Treść nie jest łatwa w odbiorze, ale warta i potrzebna.

Mam mieszane uczucia co do „Chrześcijanina na rozdrożu” ks. Roberta Skrzypczaka. Przystępując do lektury spodziewałem się wejścia na neutralny grunt dyskursu. Bez wywodów w stylu „Kościół mówi A i tak ma być”, albo „Kościół mówi A, ale jak chcesz B, to rób co chcesz”. Ani skrajnego radykalizmu, ani skrajnego liberalizmu. Czekałem na rozmowę. Dialog. Daleki jestem od negacji Kościoła, gdyż mam w nim miejsca, które są mi bliskie (np. dominikanie, twórczość ks. Halika, kilku znajomych duchownych), i pomimo słabości ludzi i pewnych poglądów, z którymi się nie zgadzam, próbuję szukać miejsc, gdzie duch chrześcijaństwa jest wciąż żywy. Więcej: http://zzyciaksiazek.blogspot.com/2012/02/chrzescijanin-na-rozdrozu-polemika.html#more