Śmierć na żywo

Powrót do korzeni. To właśnie dzięki Pattersonowi pokochałam kryminały. Mam wiele książek tego autora i wreszcie po latach do niego wróciłam. Nie wiem czemu opinie są tak niskie. Jak dla mnie dygresje bohatera o prezydentach i filmach wzbudziły podziw dla autora. Nie wiem czy umiałabym wskazać tyle tytułów filmów wraz z aktorami jacy w nich grali, a co dopiero jeszcze przypisać określone zdarzenia. Jak dla mnie książka momentami zabawna, momentami ukazująca jaki chaos maja niektórzy w głowie. Fajne połączenie dwóch zjawisk. Pierwsze kiedy okazuje się, ze osoba która uważaliśmy, że znamy okazuje się zupełnie inna, a drugie kiedy kogoś ocenialiśmy nie widząc całości.

Nawet dobry jak na literacki fast food. Nie będę oceniać naukowych podwalin tej książki. Naukowcem nie jestem. Pomysł, że to cywilizacyjny postęp ludzkości wpłyną na agresywne zachowanie zwierząt, uważam za trafiony. Lepsze to chyba niż jakiś zmutowany wirus, czy ingerencja kosmitów. Dzięki temu znalazło się miejsce w tej sensacji na leciutką refleksję na temat ekologii i tego jak niszczymy własny świat. Spokojnie jednak. Jeżeli ktoś ma alergię na "zieloną retorykę", nie musi się obawiać. ZOO aż tak ambitne nie jest. To wciąż akcja nastawiona na sensację. W tych aspektach Patterson i wspólnik trochę się wykładają. Hordy psów mordujące ludzi? A jaki problem wejść na podwyższenie na które psy nie wejdą i wystrzelanie zbuntowanych czworonogów? Niszczące cywilizację szympansy(Planeta Małp się kłania)? A ile takich małp biega sobie po Ameryce, że wojsko nie daje sobie z nimi rady? Zwierzątko podpalające Kapitol? A ogrodzenie pod napięciem to ciężko postawić? Agresywne i mordujące ludzi zwierzęta to byłby wielki problem. Z tym się zgodzę, bez dwóch zdań. Ludzka głupota bywa ogromna. Z tym też się zgodzę. W zniszczoną przez faunę całą cywilizację, jest mi jednak ciężko uwierzyć.

Ciekawa książka, opisująca dla wielu abstrakcyjne życie w więzieniu, a szczególnie dla kobiet i to jeszcze w e Francji. Jednak pomysł, aby zwykła kobieta przemieniła się w superbohaterkę jest mocno naciągany. Ale prawda musiała wypłynąć, więc to było chyba jedyne wyjście.

Ot i koniec polskiej części przygód super policjanta Alexa Crossa. Jedyny taki policjant w Waszyngtonie staje przed nowym wyzwaniem w obronie życia mieszkańców amerykańskiej stolicy . Seryjni mordercy i człowiek, który szuka na nim pomsty . Sprawy rozwikłane, ale chyba nie tak jak by tego Alex sobie życzył . Styl Pattersona to istny wyścig z kolejną stroną książki . Prawie 400 stron czystej aukcji i adrenaliny.

Lubię tą serię bardzo za to, że jej się nie czyta ale pochłania. Krótka chwila i po książce. Szybka akcja, dobrze rozbudowany wątek, prosty. Trochę wątków prywatnych. Wszystko czego książka tego typu potrzebuje. W tej części jest motyw porwania, z wątkiem dorabiania sie na ludzkim nieszczęsciu. Polecam

Ethan i Abigail Breslowowie zostają zamordowani w trakcie miesiąca miodowego. Ojciec Ethana, chcąc odnaleźć morderców syna i synowej, zleca zawieszonemu w służbie czynnej agentowi FBI, Johnowi O’Harze, przeprowadzenie prywatnego śledztwa. Kiedy jednak w trakcie miesiąca miodowego zostaje zamordowana kolejna para, staje się jasne, że ktoś poluje na nowożeńców. W tym samym czasie agentka Sarah Brubaker tropi innego seryjnego zabójcę, którego ofiary łączy jednakowe imię i nazwisko: John O’Hara. Podążając tropem wskazówek zostawianych przez mordercę, Sarah odkrywa, że sprawa ma związek ze śmiercią siostry zabójcy, Nory, i agentem Johnem O’Harą. Kilka lat wcześniej John zajmował się sprawą Nory, „czarnej wdowy”, i miał z nią romans. Brat Nory obwinia go o jej śmierć i po ucieczce ze szpitala psychiatrycznego zaczyna mordować ludzi noszących to samo imię i nazwisko. Sarah otrzymuje polecenie skontaktowania się z Johnem, który ma ukryć się na czas prowadzonego śledztwa. Oboje jednak lekceważą polecenia swoich szefów i łączą siły, by rozwiązać obie sprawy.

Długo czekałem na zabranie się do kolejnej części cyklu NYPD Red i wreszcie postanowiłem przeczytać Zdążę Cię zabić będącym drugim tomem przygód Zach Jordana i Kylie MacDonald. Oczekiwałem po niej dobrego i nie zobowiązującego kryminału w sam raz na odpoczynek po czymś bardziej wymagającym. Jednak miałem nadzieje na ciekawą powieść z szybka akcją i wieloma zwrotami przynoszącymi zaskakujące momenty. Byłem bardzo ciekawy co dostanę i chciałem poznać kolejna sprawę prowadzoną przez tych detektywów. W Central Parku zostaje odnalezione ciało kobiety, która została zamordowana. Do śledztwa zostają przydzieleni Zach Jordana i Kylie MacDonald, gdy okazuje się, ze ofiarą była Evelyn Parker-Steele. Wtedy wpadają na trop mordercy wybierający swoje ofiary spośród znanych osobistości. Nigdy nie został złapany i zawsze działa w podobny sposób zostawiając swoje ofiary, aby można było odnaleźć je szybko. Wymierzając wszystkim karę kto myślał, że jest bezkarny. Detektywi muszą podążyć tropami i spróbować odgadnąć kto będzie następna ofiarą, aby złapać morderce. Książka rozpoczyna się od wprowadzenia na scenę Czyściciela, mordercy próbującego zrobić to z czym ma problem wymiar sprawiedliwości wypuszczający przestępców, którzy powinni trafić za kratki. Dzięki temu ludzie zaczynają podziwiać i pomimo zbrodni kibicować mu. Autorzy chcieli stworzyć tym razem postać mordercy, który zamiast patologicznych skłonności ma własną misje w postaci usuwania osób mających na sumieniu znacznie wiele grzeszków niż wszystko wskazuje na pierwszy rzut oka. Na celowniku znalazły się ludzie sławni z pierwszych stron gazet, którzy nie są bezpieczni, bo morderca uświadamia innym, że nie są bezkarni i zawsze mogą być ukarani. Ciekawy pomysł na taką postać sprawcy, który jest inny niż dotychczas dostawałem od Jamesa Pettersona. Chronić ma ich powołany w tym celu oddział policji NYPD Red zajmujący się sławnymi postaciami z polityki, aktorami lub piosenkarzami, którzy mogą liczyć na pomoc. Morderstwo sławnej Evelyn Parker-Steele dostają do rozwiązania detektywi Zach Jordana i Kylie MacDonald. Dochodzenie prawdy zostaje utrudnione przez brak pozostawionych przez sprawcę śladów na miejscu zbrodni i pojawienia się jakiś nawet nikłych poszlak. Bohaterowie muszą za wszelką cenę poradzić sobie z pozyskaniem informacji i odkryć prawdę. Jeszcze dochodzą naciski na nich z samej góry od burmistrza i wplątanie w to wszystko politycznych intryg pomiędzy obecnym kandydatem, a kandydatką Muriel Sykes na fotel burmistrza. Każdy gra według swoich zasad i każdemu zależy na wygraniu wyborów stosując niekiedy nieczyste zagrania. Pomysłu na historie nie można odmówić autorowi, bo nawet wprowadzono gangi z Chinatown i pojawił się wątek włoskiej mafii, która pała chęcią zemsty na zabójcy syna głowy rodziny Saviego. W historii jaką otrzymałem autorzy spinają razem kilka wątków ze sobą w całość. Dostajemy dwójkę głównych bohaterów książki. Pierwszym z nich jest Zach Jordan, detektyw z NYPD Red zajmujący się sprawami najważniejszych celebrytów z pierwszych stron gazet. Jego postać została nakreślona bardzo dobrze pod względem psychologicznym. Zazwyczaj spokojny, spostrzegawczy, potrafiący rozmawiać, cierpliwy, ale również twardy policjant nie bojący się walki. Można poczuć sympatie do niego i podczas trudniejszych momentów w książce chce się mu kibicować. Druga postacią jest Kylie MacDonald będąca przeciwieństwem Zacha. Bardziej wybuchowa, mająca cięty język i potrafiąca nie zważając na nic wydusić z osób przysługujących interesujące ją wyznania. Twarda policjantka, nieraz nie stosująca się do regulaminu i zawzięta. Jej sylwetkę nakreślono bardzo dobrze pod względem psychologicznym. Dzięki ukazaniu życia jakie prowadzi, kłopotów z mężem mającym problem z uzależnieniem i borykająca się z dylematami staje się bohaterem, który wypada ciekawie. Pomimo tego nieraz wybuchowy temperament bierze górę nad zdrowym rozsądkiem i dlatego czasami trochę mnie irytowała swoim zachowaniem. Razem tworzą parę detektywów uzupełniających się i autorzy ukazują zażyłość pomiędzy partnerami z policji znających się jak łyse konie. Pozostałe postacie drugoplanowe i trzecioplanowe zostały nakreślone dobrze. Zazwyczaj mające do odegrania role w całej historii jakie przewidzieli dla nich autorzy książki. Dlatego wypadają jak wypadają. Nieraz lepiej, raz gorzej, innym razem wzbudzają dobre wrażenie I złe swoich zachowaniem. Postacie są niejednowymiarowe lub całkowicie płaskie, ale posiadają na tyle głębi, że są ciekawe. Relacje łączące bohaterów zostały nakreślone bardzo dobrze. Dialogi jakie dostałem nie są męczące, ale sprawnie napisane. Książka Zdążę Cię zabić jest dobrze napisanym kryminałem z wieloma intrygami, ciekawą zagadka kryminalną i różnymi wątkami jakie pojawiają się zgrabnie połączonymi w całość. Śledztwa jest prowadzone od samego początku świetnie i nie brakuje w nim zwrotów akcji. Bohaterowie mają spory orzech do ugryzienia podczas szukania sprawcy morderstw, bo utrudnienie przychodzi w postaci braku śladów lub jakiś poszlak. Sprawa wydaje się trudna i niemożliwa do rozwiązania do czasu. Okazuje się, że takich przypadków morderstw było więcej. Zaczynają badać sprawy i poszukiwać odpowiedzi, które mogą przybliżyć do rozwiązania zagadki Czyściciela. Rzucają autorzy podejrzenia na różne osoby. Dlatego trudno wytypować tak naprawdę sprawcę i dopiero sporo później nawet moje podejrzenia nie sprawdziły się do końca. Dopiero w zakończeniu wszystko staje się jasne kto stoi za morderstwami. Wprowadzenie twistu zmienia wszystko i nawet mnie zaskoczyło w pewnym momencie wyjaśnienie dotyczące mordercy. Samo zakończenie jakie dostałem było od pewnego momentu do przewidzenia i niczym mnie nie zaskoczyło. Szkoda, bo spodziewałem się mocniejszego akcentu na koniec. Autorzy pokusili się na nakreślenie tła obyczajowego w szerszym zakresie niż oczekiwałem. Poznajemy prywatne życie Kylie i jej kłopoty z mężem, które wpływają na jej pracę jaką wykonuje. Nieraz miałem wrażenia przesunięcia tego wątka na pierwszy plan względem toczącego się śledztwa. Oprócz tego relacje z Zachiem, który w przeszłości był związany z Kylie, dba o nią samą w czasie pracy i interesujący się jej kłopotami. Mający sam własne życie, ale nie zapomina o przeszłości. Dla mnie czasami za dużo było właśnie obyczajowego wątku, który pojawiał się często i wypierał śledztwo z pierwszego planu powodując ukazanie obrazu życia bohaterów. Zdążę Cię zabić jest kolejną powieścią przeczytana przez ze mnie autora, którego książki lubię czytać. Zawierają błyskawicznie poprowadzoną akcji nie zwalniającą ani na chwile i toczącą się wartko. Wydarzenia zostały poprowadzone szybko do przodu i cały czas coś dzieje się podczas czytania. Dlatego nie nudziłem się. Brakowało mi nieraz napięcia podczas niektórych wydarzeń. Nawet wprowadzenie gangów z Chinatown nie zrobiło na mnie wrażenia i było takim małym dodatkiem do historii nie wnoszącym za wiele. Za dużo również poświecono życiu prywatnym bohaterów. Pomimo tego książkę czyta się szybko i przyjemnie. Jest trochę strzelanin, pościgów, przesłuchań i sporo zwrotów akcji występujących u autora. Mają na celu zaskoczenie i wciągniecie czytelnika w historie. Napisana została przystępnie, łatwym, prostym i przyjemnym stylem. Zawiera krótkie rozdziały, oszczędne, zwięzłe napisane i dlatego książkę czyta się szybko. Sięgając po kolejny tom NYPD Red nie wiedziałem czego spodziewać się po nim i z jednej strony miałem obawy, ale z drugiej strony liczyłem na dobrą powieść kryminalną. Dostałem nie zobowiązującą rozrywkową lekturę, którą czyta się dobrze, nie pozbawiona została dawki akcji, nawet czasami pojawienia się humoru w relacjach i ciekawych bohaterów. W historii znalazło się miejsce na korupcję, walki o władzę i porachunki mafijne. Książki Jamesa Pettersona mają do tego, że szybko czyta się, wydarzenia toczą się wartko, nie brakuje intryg i trzymających w napięciu chwil podczas czytania. Nie żałuje czasu poświęconego na Zdążę Cię zabić, bo historię czyta się przyjemnie, jest świetnie skonstruowana i potrafiła mnie wciągnąć. Książka jest dobrym kryminałem, który można przeczytać w dwa wieczory i przy tym spędzić miło czas.

Książka, która nie zwalnia nawet na moment. Od samego początku jest ciekawie, autor wprowadza nas w fabułę w bardzo interesujący sposób. Nieprawdopodobny, spektakularny wynalazek zostaje wykradziony i znajduje się w rękach złych, bezwzględnych ludzi, którzy dbają tylko o własne interesy i wykorzystują nowo zdobytą technologię do własnych celów. Niewielka grupa ludzi próbuje odnaleźć sprzęt i odebrać go, co nie jest wcale proste wśród ciągłego zagrożenia życia. Mimo że wynalazek mógłby służyć ludziom dla ich dobra i zapobiegać katastrofom, ze względu na jego nieograniczone możliwości, trzeba go zniszczyć. Akcja toczy się szybko i nieprzerwanie, ciężko oderwać się od lektury choćby na chwilę. Jestem jak najbardziej na tak, i na pewno sięgnę po inne książki autora, jeśli są tak samo dobre jak ta. Polecam!

Mocna dwuwatkowa powieść z serii o Alexie Crossie. Siatka saudyjskich terrorystów siejaca strach w Waszyngtonie i porwanie dzieci prezydenckiej pary . Czy te dwie sprawy coś łączy? Patterson to mistrz mega szybkiej akcji . Te powieści może nie są mistrzowskie, ale jak się czyta .

Były żołnierz "niosący demokrację" w Iraku nie radzi sobie z emocjami po powrocie. Wszystkie jego uczucia uległy zablokowaniu. W Iraku stracił przyjaciela? kochanka? i wmówił sobie, że winni są temu konkretni ludzie. Zabija więc osoby, które tamci kochają. Kobietę i malutkie dziecko. A potem - właściwie nie wiadomo dlaczego, zabija kolejne kobiety i dzieci. Książka fajna, akcja wartka, fabuła wciągająca.

17 letnia Sophie zostaje przywieziona przez policję do domu. Dziewczyna jest skołowana , nie wie co się dzieje. Ostatnie co pamięta to wypad z paczką znajomych do knajpy. Następnego dnia zostaje znalezione ciało jej przyjaciółki, a ona dostaje dziwne i niepokojące maile. Fajny kryminał, trochę psychologiczny. Polecam.

Całkiem przyjemny kryminał. Czyta się błyskawicznie, lubię książki z którymi rozdziałami, ale tak krótkich chyba jeszcze nie widziałam (108 rozdziałów na nie całe 400 stron daje ok. 3,5 strony na rozdział). Do tego każdy jest zakończony w taki sposób, że po prostu trzeba przeczytać kolejny. Akcja cały czas się toczy, nie ma nudy. Nie jest to majstersztyk i nie pozostaje w pamięci, ale polecam dla zabicia czasu.

Pomysł na fabułę ciekawy, chociaż mam wrażenie, że skądś go znam. Zważywszy na objętość książki trup ściele się tu bardzo gęsto. Autor myli tropy tak, że do ostatniej strony nie wiadomo, kto jest mordercą. Mimo, że nie gustuję w skandynawskich kryminałach, to akurat tę pozycję czytało mi się bardzo przyjemnie.

No musze przyznać, że książka zrobiła na mnie wrażenie. Może nie od samego początku, ale... co strona dalej to wzrastało napięcie. To super uczycie podczas czytania tak się zżyć z bohaterami dzięki wnikaniu w ich emocje, a Pani Hayder potrafi to sprawić. Oczywiście, że po kolei typowałam głównego czarnego bohatera :) Czy skutecznie? Hmmm.. połowicznie. Czas powrócić do pierwszych spraw detektywa Jacka, bo inteligentnie zaczęłam serię od końca :D

„Nie ma innej ciemności” Sarah Hilary to przejmujący i mroczny thriller psychologiczny, który już od pierwszych stron wciąga czytelnika w historię bardzo trudną emocjonalnie. Autorka po raz kolejny udowadnia, że potrafi pisać nie tylko o zbrodni, ale przede wszystkim o jej konsekwencjach – tych, które niszczą ludzi długo po tym, gdy dramatyczne wydarzenia już minęły. W centrum powieści znajdują się detektywi Marnie Rome i Noah Jake, którzy trafiają na jedną z najbardziej poruszających spraw w swojej karierze. W ogrodzie zwykłego domu robotnicy odkrywają zasypany schron, a w nim ciała dwóch chłopców. To odkrycie nie jest jednak początkiem sensacyjnej pogoni, lecz wejściem w świat pełen traum, sekretów i rodzinnych dramatów, które przez lata pozostawały starannie ukryte. Hilary prowadzi fabułę powoli, ale niezwykle sugestywnie. Buduje gęstą, przytłumioną atmosferę, w której każda rozmowa i każdy szczegół mają znaczenie. Zamiast epatowania brutalnością, autorka skupia się na emocjach – na tym, co czuje sprawca, co czuje ofiara i co czują ci, którzy muszą po latach zmierzyć się z konsekwencjami cudzego błędu. Największą siłą tej książki jest jednak psychologiczna wiarygodność bohaterów. Nikt tu nie jest jednowymiarowy, nikt nie jest z gruntu dobry albo zły. Każda postać nosi w sobie własny ciężar, a decyzje, które podejmują, bywają tragiczne, ale zawsze wynikają z ludzkich emocji, nie z potrzeby literackiego efektu. „Nie ma innej ciemności” to książka, która nie daje łatwego wytchnienia. Jej temat jest ciężki, a fabuła przygnębiająca, ale jednocześnie trudno się od niej oderwać. Zakończenie, zbudowane subtelnie i bez tanich zwrotów, uderza bardziej niż jakikolwiek krzykliwy finał. To dokładnie ten typ thrillera, w którym najgorsze nie dzieje się na oczach czytelnika – najgorsze rozgrywa się w jego wyobraźni. Sarah Hilary stworzyła powieść dojrzałą, pełną emocjonalnej głębi i niepokojącej prawdy o tym, jak niewiele trzeba, by zwykłe życie zamieniło się w tragedię. To kryminał, który zostaje w głowie długo po przeczytaniu i który bardziej niż przeraża – boli…

Najgorsza sprawa jest nudna jak flaki z olejem. Jednak książka dobrze napisana, jak zawsze u Pattersona, więc czytało się szybko i całkiem przyjemnie. Duży minus za końcówkę powieści. Wtedy z ust czarnego charakteru padają mniej więcej takie słowa: "Muszę zrobić coś tak strasznego, czego nikt jeszcze nie zrobił, ale trudno, tak trzeba" i wiecie co? Nie dzieje się nic strasznego. Następuje kolejne zwyczajne przestępstwo. Kolejne flaki z olejem. Pan Patterson chyba nie słyszał o holokauście skoro pokusił się o tak pompatyczne słowa przy opisie banalnego przestępstwa. I za tę pompatyczność wymieszaną z niesamowicie nudną i przewidywalną końcówką książki daję tylko 6. To jest już co najmniej 3 książka Pattersona, którą przeczytałam w ostatnich 2 latach. Może gdy byłam młodsza to bardziej mi się jego twórczość podobała, a może po prostu zapominałam o jego książkach bardzo szybko... Dziś stwierdzam, że powieści Pattersona to taka muzyka pop wśród literatury - ładnie napisane czytadła do pociągu, nie męczą, ale też nie wzbudzają emocji. Jakiejś wiedzy kryminalistycznej i kryminologicznej tu nie ma za bardzo. Psychologia postaci słaba, intrygi proste, bohaterowie raczej nudni. Ot, przeczytać i zapomnieć.

Dawniej zaczytywałem się w thrillerach medycznych. Tacy pisarze jak Gerritsen, Robin Cook, Palmer stale gościli w mojej biblioteczce. Pomysły na fabułę zaczynają się powtarzać, dlatego teraz czytam mniej w tej tematyce. Plusy: + pisanie książki po nagłej śmierci Michaela dokończył jego syn Daniel i trzeba przyznać, że wyszło całkiem zgrabnie; + poruszenie tematu zespołu stresu pourazowego u weteranów wojennych; + jak niewiele robią rządy, aby pomóc im wrócić do normalnego funkcjonowania; + pokazanie, że dla kasy i sławy wielu ludzi nie liczy się z życiem innych; + lekarze powinni leczyć, a nie zabijać z różnych egoistycznych pobudek; + dość zrozumiale przekazanie wielu terminów związanych z medycyną; + czy możliwa jest taka stymulacja mózgu, żeby zmniejszyć urazy psychiczne; + może i nie było wielu zaskakujących momentów, ale czyta się przyjemnie; + czasami warto poświęcić wiele dla ratowania rodziny z opresji; + bardzo przypadło mi do gustu zakończenie. Minusy: - niby dociekliwa i spostrzegawcza Carrie Bryant, czasami jej zachowanie irytowało; - pomimo wszystko fabuła zbyt przewidywalna, schematyczna. Ogółem książka dobra.

Nie było tu wielkiego wow, ale też nie mogę się do niczego przyczepić. Każdy element, od postaci, przez pomysł na zbrodnie i zagadkę, do opisu samego budynku, był na prawdę sprawnie dopracowany. Czytało się dobrze, jeśli ktoś lubi tego autora to powinien się dobrze bawić, ale rewelacji nie ma.

„Rzeźnik” Tony’ego Parazons to całkiem udana lektura, która potrafi zainteresować czytelnika od pierwszych stron. Fabuła jest dobrze poprowadzona, a sposób narracji sprawia, że książkę czyta się płynnie i bez większego wysiłku. Historia jest intrygująca i momentami wciągająca, choć niekoniecznie przełomowa. Było to moje przypadkowe spotkanie z tym autorem, ale na tyle pozytywne, że niewykluczone, iż sięgnę po kolejną jego książkę, by sprawdzić, jak rozwija swoje pomysły w innych historiach.

Rick wraca do opuszczonego i zaniedbanego domu rodzinnego po nieudanym okresie w życiu. Jego ojciec od prawie 20 lat po przebytym udarze mieszka w domu opieki. Nie mówi, kontakt z nim jest bardzo utrudniony a wręcz niemożliwy. Był kiedyś prawnikiem i zajmował się trudnymi sprawami w większości "grubych ryb" i " brudnego półświatka". Całe halo rozpoczyna się od wielkiej gotówki znalezionej przy remoncie i rozwalaniu ścian. Niby wszystko super, mógłby być urządzony na długi czas ale co dalej... skąd to? czyje to? za co? kto o tym wie? co będzie jak się dowie? Tylko ojciec mógłby pomóc w odpowiedzi na te wszystkie pytania ale czy pomoże?....