Słodka, leniwa Georgia

Niestety- Książka i film(wspaniałe role Crowea-Cotillard) to nie te same bajki. Zdaję sobie sprawę, że jest to serwis dla miłośników książek ale wielu wielu z nas-ogląda film i potem szuka książki(albo odwrotnie kwestia gustu)by na podstawie książki sprawdzić jak pracuje nasza wyobrażnia. W tym wypadku 1-0 dla filmu.

„Hotel Pastis” to literacka ucieczka z biura w sam środek pachnącej lawendą Prowansji. Peter Mayle serwuje historię, która smakuje jak dobrze schłodzony pastis – lekko, z humorem, ale z charakterem. To opowieść o zmęczeniu sukcesem, o drugiej szansie i o tym, że czasem trzeba się zgubić, żeby znaleźć coś naprawdę ważnego. Idealna lektura na leniwe popołudnie, kiedy marzy się o tym, by rzucić wszystko i otworzyć hotel na południu Francji.

RECENZJA W 5 ZDANIACH: Zastanawiałem się długo, co mi ta książka przypomina, i w końcu się udało: to takie "Przygody Mikołajka..." dla dorosłych. Jest myśl przewodnia, wspaniałe tło Toskanii, jedzenie, wino kobiety i śpiew, i co chwilę nowe perypetie głównego bohatera. Książka lekka i przyjemna, w sam raz do poduszki, kiedy to na spokojnie można przeczytać 1-2 rozdziały i iść spać. Najbardziej podobało mi się poczucie humoru autora — nie raz i nie dwa prychnąłem pod nosem. Aż ludzie w tramwaju dziwnie się patrzyli. Ogólnie — świetnie relaksujące czytadełko, aż człowiek chce rzucić to wszystko i przeprowadzić się do Toskanii!

Kontynuacja „Pod Słońcem Toskanii” nie obfituje w nowe nadzwyczajne zwroty akcji w życiu bohaterki. Frances Mayes żyje dalej i ma się dobrze. „Bella Toskania” to ciekawa powieść, skrojona perfekcyjnie pod wakacyjne słońce z kieliszkiem dobrego wina w ręku. Autorka ponownie zaprowadza nas w zakamarki Toskańskiej wsi odsłaniając życie codzienne, elementy historii i typowe dla siebie spojrzenie dla tutejszych obyczajów i zachowań. Nie jest to lektura, którą powinniśmy czytać szybko. Największą przyjemność czerpałem z wolnego chłonienia każdej strony. Dzięki temu „Bella Toskania” daje możliwość do osobistych rozważań. Pokazuje też, że mimo codziennego biegu możemy na chwilę przenieść się do spokojnej i czarującej krainy zwanej „Toskania”.

Mam bardzo miłe wspomnienia z tą książką, choć też czasem mam wrażenie, że autor zbyt przerysowuje walory Toskanii i swojego życia tam. Ale samą książkę czytało się przyjemnie, trochę się wręcz tęskniło za takim życiem, którego się przecież nigdy nie miało. Oddany klimat życia w toskańskim miasteczku. Przyjemna lektura.

Frances Mayes ponownie zbiera nas do Toskanii i odsłania zwykłe uczynki życia codziennego. Muszę przyznać, że ta pozycja podobała mi się o wiele bardziej, niż znane wszystkim ''Pod Słońcem Toskanii''. Autorka pięknie opisuje odczucia związane ze sztuką oraz sposób w jaki wpływa ona na postrzeganie świata. Mayes tą pozycją przykuła moją uwagę również bardzo osobistymi rozważaniami na temat natury człowieka i czerpania radości z życia. Nie jest to pozycja z szaloną akcją w tle, ale warto po nią sięgnąć. Pokazuje bowiem ile w rzeczach codziennych jest mocy i jak łatwo możemy je przeoczyć w codziennym biegu.

Rzut oka na tekst zamieszczony na skrzydełkach i już pierwsze zaskoczenie. Spodziewałem się opowieści o kobiecie, która radykalnie zmieniła życie, odcinając się jednocześnie od zewnętrznych oznak sukcesu rządzących środowiskiem, w którym wcześniej przyszło jej żyć i z którego chciała się wyrwać. Tymczasem: jest kobietą sukcesu: pracuje nad nową powieścią, sprzedaje wina w Anglii, Szwajcarii i Japonii, wynajmuje domy wczasowiczom, a Anglicy realizują o niej filmy dokumentalne. Ci, którzy liczą na książkę o niewielkiej winnicy, gdzie zatrzymał się świat, w której rządzi naturalny rytm, a kolejne dni wypełnia spokój i harmonia, mogą doznać zawodu. Tym polecam "Lawendowe pole" Joanny Posoch. Pomysł na książkę jest nieco banalny. Homo urbanus zmęczony zgiełkiem miasta ucieka na prowincję poszukując innego życia. Trudno zliczyć powieści osadzone w tym klimacie. Jako że żadnej nie czytałem (z wyjątkiem wspomnianego wyżej "Lawendowego pola") skusiłem się na "W dojrzewającym słońcu". Sam tytuł niespecjalnie pasuje mi do tej książki. Sugeruje (a może tylko mi się tak wydaje?) sielsko-anielską rzeczywistość, w której czas płynie tylko sobie znanymi drogami, opóźniając się znacznie w stosunku do reszty świata. Przed rozpoczęciem lektury zastanawiałem się, czy Patricia Atkinson będzie potrafiła mnie zaskoczyć. Nie bawi mnie czytanie pozycji, których fabuła jest do bólu przewidywalna i jeszcze przed skończeniem książki mam o niej wyrobione zdanie. Cieszę się, że tym razem było inaczej. W pewnym momencie miałem ochotę przerwać lekturę i już do niej nie wracać. Wydawało mi się, że skoro do tej pory nic mnie nie urzekło to nie ma sensu męczyć się przez kolejne trzysta stron. Mimo to zdecydowałem się skończyć "W dojrzewającym słońcu". W tym przypadku właściwie ostatnie kilkadziesiąt stron zaważyło na całościowej ocenie książki. Wróćmy jednak na początek. Patricia Atkinson po porzuceniu pracy w jednym z angielskich banków osiedla się na południu Francji, gdzie kupuje winnicę. Nie ma zielonego pojęcia o uprawie winorośli, a co więcej nie zna nawet podstaw francuskiego! W dodatku prawie wszystkim musi zajmować się sama (jej mąż pracuje w Anglii, zresztą później dochodzi do rozstania). Radzi sobie dzięki nieocenionej pomocy sąsiadów. Lokalna społeczność szybko przyjmuje ją do siebie. Gdy łamie nogę nie może kompletnie nic zrobić winnicy. Kiedy leży w łóżku okoliczni mieszkańcy wykonują wszystkie pracy przy winorośli. Gdyby nie oni to tamtego lata nie autorka nie mogłaby liczyć z pewnością nawet na jedną butelkę wina. Wydaje się, że przemiana życia Patrici Atkinson i stworzenie przez nią winnicy są tylko tłem do pokazania czegoś więcej - bezinteresownej pomocy, życzliwości, ofiarności i otwartości na potrzeby innych. Zdecydowanie zawodzi natomiast przedstawienie scenerii. Liczyłem na wyczerpujące opisy przyrody. Południowa Francja, poza winnicami, kojarzy mi się z polami lawendy po horyzont, ciepłolubnymi roślinami i rozsianymi średniowiecznymi zamkami. Na moment zapomniałem, że autorka jest właścicielką nie rodzinnego gospodarstwa, ale poważnego przedsięwzięcia, a winogrona to najbardziej pryskane owoce na terenie Unii Europejskiej. Boujema powtarza procedurę mniej więcej co dziesięć dni, choć dolne liście wciąż jeszcze są niebieskawe po ostatnim oprysku. Gwoli sprawiedliwości dodam, że znajdziemy nieliczne, aczkolwiek bardzo plastyczne opisy przyrody: wzdłuż ściany domu rośnie glicynia, wspinająca się na drzewo limonki. Właśnie kwitnie - olśniewająco bladoliliowa na tle dwóch różowych tamaryszków w głębi. ich aromaty się mieszają: pieprzowy tamaryszka i odurzający, piżmowy glicynii. I dalej: przyszła wiosna. Glicynia na dziedzińcu znowu odcina się oślepiającym bladym fioletem od ciemnoróżowych koron tamaryszków. Rosną pod nimi muguets, konwalie. Ich odurzający aromat miesza się z piżmowym zapachem bukszpanowego żywopłotu i pieprzową wonią tamaryszku. Drobne ptaki śmigają wokół, pochłonięte życiem, budową gniazd i śpiewem. Obok momentów radosnych (które mimo wszystko dominują w powieści) nie brakuje tragicznych. Jednym z najbardziej oddanych pracowników autorki był młody Edge. Przyznam, że irytowało mnie cytowanie jego grafomańskich wierszy. Nie rozumiałem celu tego zabiegu. Traktowały one o banalnych czynnościach ze zwyczajnego życiu dwudziestoparolatka. Przedostatni rozdział kończy gwałtownie historię tej znajomości. Patricia Atkinson zamiast opisywać postępy choroby, która go dopadła ograniczyła się do zacytowania listów, przez co czytelnik przyjmuje to jeszcze bardziej emocjonalnie niż gdyby otrzymał informację o tragedii w toku narracji. W czasie lektury mój stosunek do "W dojrzewającym słońcu" zmieniał się. Najpierw czułem się zawiedziony. Później przekonałem się, że mój zawód bardzo dobrze świadczy o książce. Gdyby autorka spełniła moje oczekiwania, jakkolwiek to nie świadczy o moim guście, to czytelnicy otrzymaliby sielską, rustykalną, może trochę naiwną i wyidealizowaną opowieść o urokach życia na prowincji. Tymczasem na miejscu dawnych, tradycyjnych winnic pojawiła się ich nowoczesna forma. Nie sztuką jest opowiadać o odwiecznych wartościach, które powinny przyświecać człowiekowi w scenerii, w której wszystko wygląda tak jakby czas zatrzymał się. Wtedy wydaje się to niejako naturalne. Dużo trudniej jest przedstawić to samo w świecie, który nieustannie zmienia się. W moim mniemaniu autorce udało się stworzyć niebanalną opowieść łączącą elementy z przeszłości (w sferze materialnej ilustrują je w powieści stary kościół i zamek zamieszkany przez dwojga staruszków) z otoczeniem, które ma coraz mniej wspólnego ze światem naszych antenatów. [Recenzja pochodzi z bloga: librimagistri.blogspot.com]

Świetna powieść. Emocjonalna, opisująca życie w Toskanii, w prostych warunkach, wśród przyrody. Opisuje zwyczaje Toskańczyków, mówi trochę o ich tradycji i o życiu w zgodzie z porami roku. Opowiada o relacjach między ludźmi i o wchodzeniu w społeczeństwo wiejskiej ludności. Można się zakochać. A do tego po każdym rozdziale są umieszczone apetyczne, włoskie przepisy.

Ach! Raz na jakiś czas wsiąkam w książkę bezkompromisowo, nie jestem w stanie się od niej oderwać i tak zaczęłam czytać "Kuchnię..." wczorajszym popołudniem i dzisiaj ukończyłam tę smakowitą lekturę. Cóż mogę więcej powiedzieć? Ta książka to okrycie kołderką w zimowy wieczór, rozgrzewające kakao, zapach smażonego czosnku zalany pomidorami z puszki. Na kartkach znajduje się wszystko, czego zabiegany człowiek potrzebuje: można rozgościć się w kuchni sześćdziesięcio-, a może i siedemdziesięcioletniej Franceski, która wróciła z dwutygodniowego wyjazdu do córki ze słonecznej Florydy do zaśnieżonego miasteczka Nowej Anglii Providence. Uwielbia odwiedzać lokalną bibliotekę, ale trochę przykrzy jej się w domu, je posiłki w samotności, a jak wiemy, włoski temperament zagrzewa do celebrowania posiłków hucznie przy stole, w gronie rodzinnym. Pewnego popołudnia odnajduje drobne ogłoszenie w gazecie i jej życie zaczyna nabierać kolorów...

Zwykle nieufnie podchodzę do książek, które opowiadają o tym jak to kobietom cudzoziemkom wychodzi życie na obczyźnie. Co tu dużo gadać – do tej pory żadnej takiej książki nie udało mi skończyć. Już po kilku stronach opisów, jak to panie remontowały dom, uczyły się gotować, itp.- pasowałam. Przepisów na potrawy to ja szukam w książkach kucharskich, a remontuję,co umiem, od reszty są fachowcy. Tym razem przeczytałam "Extra virgin" i jej kontynuację "W krainie oliwek" dosyć szybko, pewnie dlatego, że bawiły mnie opisy przeróżnych faux pas, jakie może popełnić nieświadomy turysta. No bo skąd niby można wiedzieć, że obiad w liguryjskiej gospodzie należy zamówić dzień wcześniej, że wypicie trzech kaw dziennie grozi poważną chorobą, jeśli nie śmiercią (aż się dziwię czasem, że ja jeszcze żyję ;-)), co znaczy „wino z winogron” i do czego może służyć wapno (a raczej do czego wapna nie używać, bo to byłoby łatwiej wymienić)? Minusem książek jest dla mnie leniwa akcja, sporo opisów potraw (jednak nie jest z tymi opisami najgorzej, skoro ja – totalna przeciwniczka takich opisów, przez nie przebrnęłam), no i przede wszystkim długość książek. Moim zdaniem spokojnie można było wyciąć sporo wątków i napisać jedną, a nie dwie książki, ale na długie, zimne wieczory, albo do kuchni to dobra lektura. W sam raz, żeby się wyciszyć, odpocząć i nie na tyle frapująca, żeby czytając np w kuchni, przypalić swój obiad.

Czytanie tej książki jest niebezpieczne bo można co chwile robić się głodnym od tych wszystkich przepisów. A tak na poważnie to książka jako romans nie powala, historia miłości głównych bohaterów nie jest jakoś specjalnie ciekawa, jak dla mnie ta książka mogła by być krótką książką kulinarną.

Bardzo ciekawa pozycja...ukazuje pogmatwane losy poszczególnych bohaterów, ich zmaganie się z życiem, próby zbudowania własnego szczęścia...sylwetki wyraziste i trochę pogubione; ludzi, których ścieżki zaczynają się splatać ze sobą....a to wszystko okraszone klimatem Irlandii, opowieściami o sztuce wytwarzania sera...bo w tej książce procedura wytwarzania sera jest wielką sztuką:):):)

Czytałam książki obcokrajowców, którzy kupili domy w Toskanii. Przeczytałam zapiski Pani Małgorzaty i cieszę się, że Autorka nie pozostawiła ich tylko w formie bloga, gdyż wówczas ominęłaby mnie przyjemność ich przeczytania. Autorka opisując swoje życie w Toskanii i pracę na plebanii "przemyca" wiedzę o sztuce i architekturze, ukazuje "urokliwość" miejsc.

Drzewa, ludzie, dziki, dzicy sąsiedzi, dzikie charaktery, dzikie żniwa, niedzikie pszczoły, dzikie szkodniki. Fascynująca jest wielowątkowość i wielowarstwować tej opowieści. Niezwykła opowieść o miłości do życia, poszukiwania siebie, konfrontacji z własnymi poglądami i ocenami. A na pierwszym planie jest ona, farma drzew oliwnych, która przygarnia nie tylko właścicieli, ale również czytelników. Przynajmniej tak się czuję, jakbym własnymi rękoma uprawiał drzewka, przycinał, bronił przed dzikami, walczył z insektami. Jesteśmy zaproszeni na oliwkowe żniwa :-)

"Eukaliptus" to intrygująca książka z pogranicza baśni i fantasy, za którą w 1999 roku Murray Bail został uhonorowany australijską nagrodą Miles Franklin Award. Pozornie można by rzec, że autor poświęcił całą historię eukaliptusom - najbardziej popularnym drzewom w Australii, które występują w ponad sześciuset odmianach. Eukaliptus z greckiego oznacza "dobrze okryty", co ma bezpośredni związek z pąkami kwiatowymi tej rośliny. Jednak samo tworzenie plantacji, wybierania i sadzenie drzew, czyli szczegółowa lekcja botaniki to tylko przykrywka, pod którą znajdziemy faktyczną opowieść o ojcu i dorastającej córce, o ich relacjach, uczuciach, życiowych wyborach. Holland, wdowiec mieszkający z córką Ellen na stworzonej przez siebie plantacji Eukaliptusa, która stała się swoistym muzeum drzew na wolnym powietrzu pragnie znaleźć dla swej ukochanej jedynaczki jak najlepszego kandydata na męża. Wyznacznikiem ma być rozpoznanie i nazwanie wszystkich odmian drzew w jego posiadłości położonej w Australii, w zachodniej części stanu Nowa Południowa Walia. Śmiałek, który tego dokona dostanie rękę Ellen... Powieść jest mocno nieoczywista i wymaga uważnego czytania. Poszczególne historie składające się na ostateczną całość mają wymowę symboliczną i metaforyczną. Autor wprowadził inteligentne porównania, liczne dygresje, posługuje się paradoksem, czerpie z filozofii, a to wszystko sprawia, że lektura "Eukaliptusa" jest swego rodzaju egzotyczną wyprawą w głąb ludzkiej duszy. Ale to także urzekający zapis unikalnego australijskiego krajobrazu. Jeśli macie ochotę na wymagającą lekturę, której możecie poświęcić nieco więcej czasu i uwagi to zachęcam do sięgnięcia właśnie po tę książkę. Być może momentami ogarnie Was znużenie, ale warto je pokonać, by poznać zakończenie tej osobliwej powieści. Zapraszam do lektury

Chociaż nie czytałam pierwszej części, to nie odczuwałam dyskomfortu. Wręcz przeciwnie, można tą książkę potraktować jak samodzielną. W książce nie ma dialogów jako takich, wszytko jest pisane na zasadzie relacji. Zdaję sobie sprawę, że może to niektóre osoby zniechęcić, sama na początku podchodziłam sceptycznie, ale warto się przełamać. Myślę nawet, iż właśnie taki styl współtworzy klimat. Jeżeli ktoś chce się czegoś dowiedzieć o mieszkańcach gór Ligurii i ich zwyczajach to zapraszam do lektury. Ja po przeczytaniu tej książki na pewno sięgnę po pierwszy i trzeci tom:)

Ta ksiazka mnie oczarowala.Przesympatyczna opowiesc o Esme,Pogu,Louisie,Charlim,babci Mac i dziadku Henrym.O Domu w Chmurach,slepej kozie,kulawym osle,psie Brownie i neurotycznych osach.Ale najwspanialszy jest chleb,chleb na zakwasie.Wiem,o czym mowie,bo mialam to szczescie,szczescie jedzenia takiego chleba w dziecinstwie.Naprawde nie sposob zapomniec jego smaku i zapachu....Nie brakuje rowniez dramatow,milosci i przyjazni.Naprawde piekna historia.Polecam!!!La bellissima storia di vita di Esme è la sua casa tra le nuvole.........

Po serii zaczytywania się w powieściach wiktoriańskich szczerze przyznam, że potrzebowałam chwili, by przestawić się na powieść współczesną. Sama książka wciąga choć widać niedociągnięcia i urywane historie które ze spokojem możnaby pociągnąć dalej. Niemniej jednak Stojałowska potrafi oczarować piękna Toskania i jej tajemniczymi domostwami ;) co jest największym atutem tej historii? Zdecydowanie jej ZWYCZAJNOŚĆ ;)

Wyzwanie LC czerwiec 2024 - Przeczytam książkę z motywem podróży Lekka, sympatyczna historia o tym jak zostać właścicielem domu w kraju, którego języka się nie zna. „… robię to, co uczyniłby każdy dorosły szanujący się, niezależny przedstawiciel pokolenia baby boom, planujący kupno domu lub potrzebujący wymówki. Dzwonię do mamusi.” Urocze.

"Oliwkowa farma. Miłość w rajskim ogrodzie na południu Francji" to oparty na faktach, intymny i dość szczegółowy dziennik brytyjskiej aktorki Carol Drinkwater, która opisuje swój szalony pomysł a jednocześnie spełnienie marzenia- zakup domu we francuskiej Prowansji. Kupują go razem ze swoim ukochanym, Michelem. Ale to nie luksusowa, bogata willa ale stara, niemal rozpadająca się choć cudownie położona farma oliwkowa. Carol opisuje jak mozolnie ale z wielką determinacją i entuzjazmem doprowadzają swoją posesję do stanu używalności, jak wzrasta ich przywiązanie do tego kawałka ziemi, jak zapuszczają tam stopniowo korzenie i marzą by osiąść tam na stałe. Poznajemy też życie prowansalskiej prowincji, francuską biurokrację, stosunki sąsiedzkie i umiłowanie prostego acz często ciężkiego życia. Jesteśmy też świadkami zmagań Carol i Michaela z codziennymi wyzwaniami oraz walki o utrzymanie farmy. Rzetelna, czasami nieco dłużąca się opowieść, pełna jest jednak pasji, determinacji i umiłowania życia. I jak to we Francji pachnie świeżymi bagietkami, serem, warzywami, oliwą z oliwek i dobrym winem.