Single

Książka „Ciotki” Anny Drzewieckiej naczekała się na mnie długo na Regale Czytelniczej Hańby… Wciąż wydawało mi się, że skoro to tylko 150 stron, to w każdej chwili mogę zacząć czytać. Zaczęłam dzisiaj w poczekalni u dentysty. I skończyłam zaraz po powrocie do domu. Całość przypomina sagę, gdyż autorka opisuje losy kilku pokoleń swojej rodziny, jednak akcja płynie linearnie tylko na początku. Potem Anna Drzewiecka skupia się na konkretnych postaciach - babci, dziadku, rodzicach i tytułowych ciotkach, których było osiem (w tym jedna „gorszego sortu”, bo ...okazała się nie siostrą mamy, a bratową 😉 ). Dużo tu także skojarzeń związanych z konkretnymi przedmiotami, miejscami, zapamiętanymi zapachami i smakami. Te wspomnienia układają się we wzruszające opowieści i reminiscencje. Raz bywa nostalgicznie i nastrojowo, innym razem – zabawnie, a także groźnie. Część opisanych historii ma rozbrajający charakter, gdyż świat jest tu często widziany i poznawany oczyma dziecka, ale opisany z perspektywy dorosłej osoby. Okazuje się, że po latach niektóre zdarzenia rozumie się i ocenia inaczej. Są też fragmenty poświęcone dzieciom autorki, jej samej w roli matki i miłośniczki zwierząt Czytało mi się bardzo przyjemnie i z nutką tęsknoty za dzieciństwem oraz pierwszą młodością. Sentymentalnej lekturze sprzyjają wyjątkowa atmosfera i piękny język. Polecam z czystym sumieniem !!!

Oto książka, która latami spoglądała na mnie z wyrzutem, a ja - mimo gorących zapewnień znajomej - bałam się po nią sięgnąć, by nie doznać w takiej chwili nic poza kolejnym rozczarowaniem. Tak długo niepotrzebnie odwlekałam tę podróż. A może to właśnie dzięki temu trafiłam na wyjątkowy moment, by móc w pełni cieszyć się jej treścią? Może czytając ją w szpitalu zyskała inny wymiar? Filtrujemy treści przez własne doświadczenia, emocje czy tego chcemy czy nie, a co też niesie niebagatelny wpływ na walory czytanego tekstu. Książka staje się pocieszeniem w chwilach zwątpienia, książka potrafi odciągnąć uwagę od problemów, czasem daje słodką satysfakcję jak po zjedzeniu ciastka. "Sztuka uprawiania róż z kolcami" w pierwszej chwili wydawała się być lekką opowiastką o zamiłowaniu do pielęgnacji kwiatów, w toku zyskiwała coraz większy potencjał na dramat chorego człowieka. Jest tutaj wszystkiego po trochu, jak w życiu, podróż nie jest jednostajna i nie odbywa się jednym torem. Bohaterka wiedzie życie dyktowane pobytami w szpitalu, uciążliwymi dializami i oczekiwaniem. Nie da się tego zepchnąć na margines, chociaż pasja do hodowli róż i tworzenia nowych odmian zdaje się przyćmiewać tę niewygodną prawdę. Zawodowo Galilee Garner to zasadnicza nauczycielka biologii w prywatnej szkole, która nie chce iść na ustępstwa. Jest świadoma, iż wymagania względem uczniów owocują sukcesami w dalszej edukacji. Nie chce rezygnować z czegokolwiek ze względu na swój stan, nie daje forów innym, nawet przyjaciółce Darze. Taka już jest, bezkompromisowa. Na pewno nie można jej odmówić pasji w działaniu. Jest oschła, trzyma ludzi na dystans i myślę, że to charakterystyczne dla tych, którzy zmagają się z bólem na co dzień, bo ten zdecydowanie nas osłabia zarówno fizycznie jak psychicznie. (...) "Sztuka uprawiania..." jest ciekawa również z tego powodu, iż przedstawiana obecnie sytuacja staje się skomplikowana przez podesłanie do rodziny na kilka miesięcy Riley. Trzydziestosześcioletnia kobieta, żyjąca wedle ustalonego schematu zyskuje kolejny obowiązek. Pogubiona nastolatka nie może być tym, co uwzniośli jej życie, prawda? Uczymy się przez całe życie właśnie dzięki ludziom, którzy stają na naszej drodze. I to właśnie dzięki obecności Riley nasza bohaterka może pewne sytuacje i zachowania siostry poddać ponownej głębszej analizie i mimo iż dostrzega niesprawiedliwość w ocenie to nadal będzie ją uważać za nieodpowiedzialną. Z przyjemnością śledzi się poczynania bohaterów, którzy nie są nachalni wobec siebie, co czyni fabułę spowolnioną, jednocześnie lekko kreślącą zawiłości powstające między nimi. George Morton - nowy nauczyciel, który pojawia się w tym samym czasie w szkole, gdy przybywa siostrzenica Gal i wcale nie zamierza jej we wszystkim przytakiwać. Mark Walters - starszy pacjent, który zyskuje pierwszeństwo w kolejce po przeszczep nerki, co powoduje ogromny sprzeciw bohaterki na taką niesprawiedliwość. Do tego dr O'Malley, która wydaje się być jej nieprzychylna i działa jakby z zamiarem pozbawienia jej ratunku. Różne zdarzenia, nawet te związane z hodowlą róż i dzieleniem się swoją wiedzą pokazują, ze czasem zostajemy oszukani przez tych, którym zawierzamy. Ale Margaret Dilloway wskazuje też drugą dobrą stronę natury ludzkiej, bo przecież gdy trzeba to potrafimy się jednoczyć, zawsze ktoś przy nas jest, wystarczy poprosić i przyjąć pomoc. "Sztuka uprawiania róż z kolcami" to wyważona historia, z której nie wylewa się żal i rozpacz, a cierpienie jest okraszone słońcem i tym szczególnym promieniem płynącym od ludzi. Całość: https://nakanapie.pl/recenzje/pielegnacja-roz-pielegnacja-ludzkich-serc-sztuka-uprawiania-roz-z-kolcami

„Arisjański fiolet. Cisza” Pola Pane. „Jeśli rozpacz jest bez złudzeń, trzeba postępować tak, jakby się miało nadzieję albo się zabić.” Albert Camus. Książkę Poli czytałam dwadzieścia dni. Dużo? Mało? W samych wolnych chwilach, oczywiście, co skutkowało tym, że niekiedy nie sięgałam po nią wcale. Czemu od tego zaczynam? Bo to niezłe tomiszcze jest. Niezłe tomiszcze, które czyta się wbrew pozorom szybko, gładko i przyjemnie. Serio. A skoro już skończyłam, to napiszę kilka słów na jej temat i wszystko, co przeczytacie, jest wyłącznie moją opinią, moim wypracowanym przez 400 stron zdaniem. Jak zawsze. Lecimy zatem od garstki myśli z notatek robionych na bieżąco. Podobają mi się dobrane do treści cytaty innych twórców, umieszczone jak u Poli – przed rozdziałami. Fajnie się je czyta i fajnie wyglądają. Są jakby zapowiedzią, mini wstępem, sugerującym co znajdziemy dalej. Odnośnie zaś utworów muzycznych, bo do książki dołączono płytę, mam mieszane odczucia. Jako autor popieram przypisywanie scen odpowiedniej muzyce, ponieważ sama tak robię. Natomiast jako czytelnik – już niekoniecznie. Przecież każdy słucha czegoś innego, nie tak łatwo trafić w gust muzyczny jednej obcej osoby, a co dopiero mnóstwa czytelników. Dlatego tu, według mnie, powstawał przez to zbędny chaos, no ale to muzyka nie w moim stylu, fakt. Wiem jednak, że taki zabieg tworzy specyficzny klimat, wprowadza w ten bardziej właściwy nastrój, gdyby ktoś miał trudności z wyczuciem albo wczuciem się, być może sugerując przy tym emocje towarzyszące autorowi. Z pewnością jest to pewnego rodzaju urozmaicenie, które na jednych zrobi większe wrażenie, na innych mniejsze. Spokojna i przejrzysta okładka zaciekawia, chociaż nic tak naprawdę nie ujawnia. I ten druk. Mimo wielu wad, a praktycznie wyłącznie samych wad „organu wydającego”, ten druk po prostu uwielbiam. Zobaczycie co mam na myśli, jak sięgniecie po książkę. Przechodząc niemal do rzeczy muszę się przyznać, że znów powieść zaczęła mnie wciągać, zaciekawiać dopiero po setnej stronie. Ostatnio ciągle tak mam, ze wszystkimi, które czytam. Tragedia. :D Może więc lepiej pomarudzę trochę o treści. Co my tu mamy? Kometę, katastrofę, wulkaniczny pył, prawie że zagładę, ocalałych i obcych. Tak, obcych – Arisjan. Kosmitów, znaczy się. No, już od razu byście chcieli zielonych! A tu taki zaskok, ha! Świetnie pomyślane, tak na marginesie. O miłości, seksie… i seksie… ^^ i kilku przygodach chyba nie muszę wspominać, to się rozumie samo przez się. Dodajmy jeszcze nowe środowisko po życiu w odosobnieniu, uwięzieniu, szkołę, nowych przyjaciół… Przypomina Wam to coś? :D Główna bohaterka jest dość typową nastolatką. Dość i nie dość. Mnie nie irytowała ona sama, bo zakładam, że taka właśnie miała być, ale jej „matematyczność”, co zaraz wyjaśnię. Jest uparta, nieco łatwowierna, impulsywna (ta cecha najbardziej mi się w niej podobała, lubię nieprzewidywalne kobiety), za bardzo otwarta, zbyt „szybka”. Była zamknięta 10 lat w schronie, niektóre reakcje są jak dla mnie niezbyt logiczne, nawet jeśliby je zwalić na owe zamknięcie… ale zwalam, a co! Po jakimś czasie rzuca się w oczy to, że książkę pisała osoba dobrze zaznajomiona z matematyką (zazdrocha…). Myślenie nastolatki nieco różni się od tego przedstawionego w innych, podobnych książkach. Jest „ułożone”. Jak ze wzoru. Wyjaśniając wcześniej wspomnianą matematyczność, podam przykład, który podzielę na dwie części, abyście zobaczyli, o co mi chodzi. „Czyżbym naprawdę się zakochała?” – pytanie. „A może to tylko burza młodzieńczych hormonów, które do tej pory uśpione, teraz dawały o sobie znać ze zdwojoną siłą?” – odpowiedź. Tym sposobem autorka odpowiada na pytania czytelnika, zanim ten zdąży choćby pomyśleć o własnych odpowiedziach. I kiedy z jednej strony to wyjaśnianie od samego początku jest pomocne, bo wszystko świetnie rozumiemy, to z drugiej odbiera nieco przyjemność czytania. Ja na przykład lubię czasem nie wiedzieć. Owszem, wszędzie bohaterowie rozważają swoje reakcje, ale moim zdaniem nie aż tak często. Na szczęście Pola pozostawia jeszcze sporo miejsca dla wyobraźni. Zanim przejdę do Arisjan, chciałabym wspomnieć, że szeroka jest wiedza autorki i to da się zauważyć. Matematyka, biologia, geografia, genetyka, astronomia… I pewnie więcej, ale będąc pod wrażeniem tak dobrego przygotowania Poli z tych dziedzin właśnie wymienionych, zwyczajnie nie odnotowałam. Szczerze. Moje gratulacje. A teraz fioletowa wisienka na pomarańczowym torcie. Arisjanie. Obcy bez uczuć wyższych, genialnie poprowadzeni, równie genialnie utrzymani w ryzach. Fascynujący. Przyznam, że dziś miałam przypadkową okazję wyczaić na mapie Alfa Centauri. Wow. Wiele razy, jak chyba większość z nas, zastanawiałam się, czy gdzieś tam istnieje inne życie. Powiem Wam, że jak dla mnie Arisjanie mogliby istnieć rzeczywiście. Byłoby co prawda więcej złamanych serc, ale cóż… W imię nauki! Polecam powieść Poli między innymi za to ciekawe spojrzenie w kosmos. Kupiła mnie tym. Bezsprzecznie. Tym oraz zakończeniem. „Jedyna różnica między mną a wariatem to fakt, że ja wariatem nie jestem.” Salvadore Dali. Osobiście zazdroszczę im na przykład tego opanowania, braku niektórych emocji. Tam, gdzie jest praca, jest praca, gdzie seks, tam seks, pożądanie. Takie idealne rozdzielanie bez niepotrzebnych odczuć, jak choćby tęsknota, z pewnością ułatwia życie. Jednak życia im nie zazdroszczę. Ba, nawet współczuję, poniekąd. Wszystko poukładane, żadnych rozrywek, niczego wyższego… Z ich perspektywy to wygląda inaczej, oni tego po prostu nie znają. Nie są jak ludzie i to trudno sobie wyobrazić, ale sprawia niebywałą frajdę. Domyślam się, jak trudno było ich w takiej bezuczuciowej formie utrzymać. Szacun. Wychodzi jednak na to, że jestem człowiekiem, stąd też to współczucie. Nie znają prawdziwej istoty życia. Dla nich ona jest czymś innym. Życie bez miłości? Bez pasji? Bez tego… TEGO, no. Wiecie co, to ja już wolę być wybuchowa, zazdrosna, zaborcza, złośliwa, wolę tęsknić i szlochać, wzdychać, cieszyć się i… kochać. Pieprzyć idealizm. Na temat zalet Ziemian i Arisjan w jednym zestawieniu można by dyskutować w nieskończoność. Tyle samo mam argumentów na ich obronę, co na atak. Są mega interesujący i żałuję, że Pola bardziej się w nich nie zagłębiła. Przechodząc do rzeczy, wreszcie, powiem tak – jedno wielkie wprowadzenie. Tym dla mnie stał się „Arisjański Fiolet”. To dobrze. Akcja jest umiarkowana, często spokojna, z nielicznymi, drobnymi odchyłami od normy i tak aż do końca. Miłość platoniczna, seks, przyjaźń, szkolne i pozaszkolne zwyczajne życie, wyjaśnianie tajemnic krok po kroku. Wystarczy zapamiętać, nie trzeba się głowić. A koniec? Proszę Państwa… Do tej pory myślę o tym, co będzie dalej, do cholery! :D Na koniec otrzymujemy zapowiedź czegoś extra. Pola pozostawia czytelnika w oczekiwaniu z duszą na ramieniu i pytaniami, tym razem bez odpowiedzi. Ja mam co najmniej dwa. Jedno dotyczy Korina i jego zachowania – co zrobi, czy cokolwiek poczuje (i tysiąc innych wariantów tegoż pytania)? A drugie dotyczy Profesora. Podstawowe – kim on jest?? Czy to czasem nie jej… (i tysiąc innych domysłów). Okej, tu następuje chwila ciszy i zaczyna obowiązywać pakt milczenia… Albo cokolwiek tam innego, z milczeniem związanego. :D Co ja mogę jeszcze powiedzieć? Czekam. Na drugi tom. Z tego, co mi wiadomo, pierwszy ma mieć swoje drugie pięć minut, czyli drugie wydanie, na co też czekam, bo z przyjemnością doszukam się różnic. I wszystkiego innego. :D No, ale drugi… Cholera! :D Pola Pane swoją powieścią rozbudza apetyt, wyostrza zmysły, urzeka. Cóż… Zapraszam! „Nawet nie wiesz, jak bardzo chciałbym umieć Cię kochać.” Zapraszam na stronę autorki: https://www.facebook.com/PolaPaneArisjanskiFiolet Oraz na swoją: https://www.facebook.com/A.M.Chaudiere

Bardzo lubię tematykę drugiej wojny światowej. Chociaż po tym co się dzieje na wschodniej granicy to inaczej teraz na to patrzę, ale nie o tym. Zawsze interesowałam się książkami, filmami i różnymi innymi artykułami czy reportażami na temat wojen. Dlatego jak natrafiłam w księgarni na tę książkę wzięłam ją i kupiłam, bo tematyka mnie zainteresowała. Tym bardziej od strony kobiecej, bo główną bohaterką jest młoda dziewczyna, która tak naprawdę w samym środku wojny skacze ze spadochronu i co najważniejsze przemyca broń na teren wroga. Naprawdę pomysł intryguje, w końcu zapewne pisany życiem lecz realizacja nie spodobała mi się do końca. Strasznie mi się dłużyła i pewne wątki, które są tutaj rozpisywane według mnie są one bez sensu, wtedy kiedy akcja się rozkręcała i naprawdę było czuć niepokój o bohaterkę, pojawiały się jej przemyślenia, albo jakieś sytuacje opisane, które naprawdę sprawiały, że zaczynało mnie to nudzić. Chyba nastawiłam się na coś fantastycznego i okazało się, że wcale takie to nie jest i zawiodłam się na tej książce. Choć tematyka interesująca i pomysł bardzo dobry, tym bardziej, że naprawdę mało jest takich książek, gdzie to kobiety wiodą prym i są ukazane jak radziły sobie w czasie wojny. Trochę szkoda, bo można było to trochę inaczej przedstawić i może wtedy porwałaby każdego.

Mam ogromny problem z oceną tej książki, gdyż jest bardzo nietypowa. Dziwny temat, dziwna konstrukcja, bez jakiejkolwiek akcji. Po prostu jeden facet cały czas mówi o sobie i swoim życiu. A wszystko przeplatane poezją, refleksjami o życiu i umieraniu, o różnych wartościach, do tego dylematy moralne. Karol, nauczyciel języka polskiego w liceum po śmierci żony, Marty wiedzie samotnicze życie. Pracuje jako nauczyciel języka polskiego w liceum i praca ta najwyraźniej mocno go frustruje, bo młodzież bywa trudna i niewdzięczna i można sobie żyły wypruwać a i tak ciężko coś z licealistów wykrzesać. Poza nielicznymi wyjątkami jak na przykład uczeń Wiśniewski. W dodatku Karol zapuścił się jako facet, trochę chyba zdziwaczał. Pewnego dnia orientuje się, że zaginął mu notatnik, w którym zapisuje sobie różne osobiste i zawodowe notatki. Odnajduje zeszyt w szkolnej ławce i ze zdumieniem spostrzega, że pod jedną z dat pojawił się dopisek: “śmierć”. Najpierw się przestraszył, a potem pomyślał, że może któryś z uczniów zrobił mu taki makabryczny żart. Miał też dziwny, bardzo realistyczny sen związany ze śmiercią. Zresztą temat śmierci jakoś dziwnie wokół niego krąży w różnych okolicznościach. Karol zaczyna rozważać czy może rzeczywiście zagraża mu utrata życia i w związku z tym podejmuje pewne działania, nakierowane na to aby podomykać pewne sprawy życiowe. Bywały w książce momenty, które mnie nudziły, jak choćby ogromnie długi i szczegółowy wywód Karola ( skierowany do wspomnianego już Wiśniewskiego, ucznia startującego w olimpiadzie polonistycznej) na temat grzechu pierworodnego i różnych jego interpretacji: filozoficznych, teologicznych. A jednocześnie przez cały czas intrygowało mnie pytanie: “jak to wszystko się zakończy?” Ciekawiło mnie czy główny bohater rzeczywiście umrze w dniu zaznaczonym w notatniku i o co w ogóle w tym wszystkim chodzi. Jako takiej akcji nie ma tu w ogóle. Są scenki z życia Karola w klasie podczas lekcji, w pokoju nauczycielskim, czy inne wycinki z jego życia, ale poza tym to nic się tu nie dzieje, a z drugiej strony w powietrzu cały czas wyczuwa się jakieś napięcie. Natomiast zakończenie zaskakujące, dramatyczne, wbiło mnie w fotel i mocno zdołowało. Polecam tę książkę. Jest mądra, wartościowa, ma nowatorską formę i bardzo wyróżnia się na plus od tandety jakia od dłuższego czasu zalewa księgarski rynek. Aż trudno uwierzyć, że tak młoda osoba (19 lat) wydała tak dojrzałą i dobrą książkę. Przeczytajcie koniecznie.

Wstrząsająca opowieść. O Hani, która miała tragiczne i życie na jawie, i życie we śnie. Byłam roztrzęsiona czytając o tym, jak matka alkoholiczka znęcała się nad nią, jak bierny ojciec (sugestia dr psychiatrii o wykorzystywaniu seksualnym, chociaż Hanka się tego wyparła, nie wydaje się wcale taka niedorzeczna) nic z tym nie robi, o niechcianym braciszku, którym musiała się opiekować (chociaż sama była mała) i którego nie udało jej się obronić przed złem świata. Jak życie po kolei odbierało jej wszystkich, których miała. We snach nie było nic lepiej, koszmary z krukiem, próby interpretacji tych snów. Ile razy człowiek może zapomnieć patrząc w słońce?

Julia jest po pięćdziesiątce, ma dorosłe dzieci, jest przepracowana i właśnie rozstała się z partnerem. To wszystko sprawia, że postanawia sprzedać swój majątek i wyjechać na jedną z greckich wysp. Marzy o spokoju i odpoczynku. Udaje jej się kupić wymarzony dom i poznaje całkiem interesujących ludzi. Niestety nie wszystko przebiega po jej myśli, wplątuje się bowiem w aferę kryminalno - archeologiczną, której korzenie sięgają do czasów II wojny światowej. Bardzo przyjemna lektura, miło spędziłam czas i myślę że sięgnę po inne książki tej autorki. Polecam.😁

Ewa główna bohaterka matka dzieci miała dom z rodziną,męża z perspektywy życiowej stabilizacji. Niespodziewane spotkanie z nim sprawiło,że wszystko co miało miejsce w życiu to zaczęło wirować niczym te jesienne liście poderwane gwałtownym podmuchem wiatru. Poznała z Czeczenii Czeczeńca,w którym się zakochała straciła głowę. Historia życiowa,mądra,a sama książka wciągająca,ciekawa poruszająca głęboko.

Książkę czyta jak zwykłą obyczajówkę, dopiero na sam koniec dowiadujemy się, że za tło autor wziął prawdziwe wydarzenia historyczne, które zdarzyły się w tym artystycznym holenderskim miasteczku. Jednakże trzeba sobie szczerze powiedzieć, że oby otrzymać miano powieści historycznej, książka jest nieco przy krótka i za mało klimatyczna. Autor skupił się na przybliżeniu czytelnikom starych technik malarskich, tworzenia farb, procesu przygotowania, ustalania perspektywy, terminowania młodych talentów ... zabrakło nieco więcej informacji z codziennego życia, brudu i pospolitych czynności. P.S. " zastanawiam się skąd pomysł na tytuł " skrzydła nad Delft" ? Hmm, po skończeniu lektury byłam święcie przekonana, że tytuł powinien brzmieć " piorun nad Delft" ;)

Początkowo Rita mnie irytowała. Odbierałam ją jako kobietę, która nie potrafi docenić tego, co ma. Później byłam jej wdzięczna, że zabrała mnie do miejsca, które stało się dla niej i dla innych kobiet prawdziwą ostoją. Pozwoliła mi je odkrywać w czterech odsłonach związanych z porami roku i dokonującymi się w nich zmianami w przyrodzie, rytmie dnia mieszkańców. Pokazała również zmiany dokonujące się w niej samej przez ten rok. Może rzeczywiście warto by było ograniczyć ilość wskazówek dotyczących samorozwoju, ale mnie one nie przeszkadzały.

Mott twierdzi, że napisał tę powieść po śnie, w którym wróciła do niego zmarła matka. Frapująca idea, ale czytanie jest jak drapanie się przy wysypce- nic nie daje, tylko podrażnia. Dużo myśli kłębiących się w głowie- poza tematami życia i śmierci, dla mnie też o traktowaniu wszelkich Innych. Ale zamiast razem z czytelnikiem zgłębić te kwestie, autor prześlizguje się po wątkach i kończy jakby w pewnym momencie znudził się pisaniem. 6☆ za pomysł.

"Accabadora.Ta, która pomaga umrzeć" jest jedną z tych książek, które zmuszają nas do refleksji nad życiem i moralnością. Śmierć jest tematem tabu, podobnie jak seks. Wiadomo, że Kościół stoi na straży moralności i wprost potępia aborcję. W włoskiej wiosce, mieszka kobieta, która zajmuje się krawiectwem. Jednak tak naprawdę pomaga ludziom w odchodzeniu z tego świata. Jej podopieczna nie ma pojęcia czym zajmuje się jej ciocia. Pewnego razu, młody człowiek zostaje pozbawiony nogi. Jego życie się zmienia i staje się nieznośny dla otoczenia. Wiedząc czym zajmuje się kobieta prosi ją o pomoc. Kobieta podejmuje decyzję, która zmieni życie wszystkich osób z jej najbliższego otoczenia. Eutanazja jest w Polsce zakazana. Z tym motywem spotkałam się w "Zanim się pojawiłeś"i to jest dopiero druga książka z tym motywem przeze mnie przeczytana. Nie jest to typowa książka o której można łatwo zapomnieć ze względu na temat jaki ona porusza. Książka zmusza nas do refleksji nad sobą i nad życiem. Często mówimy, że nigdy byśmy tak nie postąpili i potępiamy tych co coś takiego zrobią. Jednak czasami bywa tak, że postępujemy dokładnie tak jak te osoby, które potępilismy. Kim my jesteśmy, żeby pouczać innych o moralności? Moralność nie obowiązuje na wojnie, gdzie trzeba zabijać ludzi i czy wtedy powinniśmy krytykować te osoby? Często zapominamy o tym, że życie nie jest ani czarne ani białe. Zapominamy, że są takie sytuacje w których trzeba postąpić inaczej niż byśmy chcieli i o tym przekonuje się Maria, duchowa córka Accabadory. Książka jest krótka można ją spokojnie przeczytać na jednym posiedzeniu. Dla tych co interesują się psychologią bohaterów oraz o tematach o których się głośno nie mówi będzie idealną pozycją.

"Wakacje w Andaluzji" Ciekawe opowiadanie, opisujące dużo emocji i gorących uczuć. Bohaterka została postawiona przed trudną sytuacją, która niesie za sobą szereg wspomnień z przeszłości. To, jak sobie z tym radzi pokazuje kobietę z bardzo silnej strony, a za razem jako istotę bardzo kruchą i delikatną. Bardzo podobały mi się wyraźne opisy bohaterów, dzięki czemu mogłam sobie ich dokładnie wyobrazić. Po za tym, odrobina miłości i tzw. erotyzmu też była miłą niespodzianką w tym typowym Harlequinie. Daje ocenę dobra - 5/10. "Wino, słońce, Barcelona" Drugie opowiadanie w tej książce, jednak o wiele lepsze od pierwszego. Bardzo spodobała mi się "nieprawdziwa" atmosfera stworzona przez bohaterów, co znacznie dodawało "pikanterii" i tajemnicy. Carrie i Maks to niezła parka dwóch "przekrętów", którzy brnąc wciąż w stek kłamstw nieświadomie się w sobie zakochują...Ocena: 6/10. "Tylko w Madrycie" Moim zdaniem najlepsze opowiadanie w tej książce: niepowtarzalny klimat jak zza dawnych czasów, dzięki cudownemu zamkowi i wielopokoleniowym tradycjom rodziny Herrera. Młoda dziewczyna, kochając ponad wszystko ojca stara się wyciągnąć go z długów. Sprawy biorą nieoczekiwany obrót i wychodzi za mąż za powiernika, którego oszukał właśnie ojciec... To jak potoczyły się losy młodej Grace, domyślałam się do samego końca opowiadania, i się nie domyśliłam. Naprawdę fajne opowiadanie! Ocena: 7/10.

Wzruszająca historia, która pozwala wierzyć, że ci, co odchodzą, tak naprawdę wciąż są obok nas. Maia, młoda żona i matka 5-letniego Josha, umiera na raka. Jednak jej miłość jest tak silna, że w "pożyczonym" ciele wraca do świata żywych, żeby dopilnować tego, by jej mąż i syn na nowo ułożyli sobie życie. Popłakałam się już przy pierwszych stronach książki.

Właśnie skończyłam. Podobała mi się, zwłaszcza druga część książki. W sumie wszystko w niej jest, co może posiadać powieść, humor, powaga, wątek romansu, lekki erotyzm, problemy dzisiejszego świata i nawet mądrości życiowe :-) Chętnie wracałam do niej, a juz w połowie czytania nie mogłam się oderwać. Bardzo dobrze się czyta i wyobraźnia pracuje. Polecam drogie Panie ;-)

Zwykłe miasteczko, jakich wiele. Zwykłe dramaty prostych ludzi, których od tak dawna porasta kurz stagnacji i złości na zły los. Każdego z mieszkańców gonią demony, które ich. unieszczęśliwiają. Jednak w końcu los odwraca kartę i wraz pojawieniem się staruszki, przez gęste chmury przebuja się promyk nadziei. Książka ma bardziej postać baśni, gdzie jest morał, który każdy czytelnik będzie musiał zinterpretować po swojemu. Lekka i przyjemna powieść,

"Zanim nadejdzie ciemność" to przyjemna obyczajówka, tak po prostu. Nie znajdziemy tu wyszukanej fabuły czy złożonych postaci, jednak autorce udało się poruszyć kilka ważnych tematów i nareszcie nie miałam poczucia, że książka jest o niczym. Tytuł dobrze i szybko się czyta.

Fajnie jest czasem wrócić do powieści, które pokochałaś od pierwszego wejrzenia, Ale też zdarza się tak, że książkę, którą kiedyś uwielbiałaś - teraz nienawidzisz. U mnie z "Nieskończonością" H. J. Rahlens było tak, że we wrześniu 2018r. ją przeczytałam i pokochałam bez pamięci. Natomiast teraz w sierpniu 2024r. jest ta "miłość" do te książki, ale niestety słabsza i widzę parę mankamentów w niej. Przy pierwszym jak i przy drugim czytaniu zastanawiałam się czym była Mroczna Zima? Dlaczego ona wybuchła? Kto postanowił, aby takie wydarzenie zrealizować? Wiemy oględnie, że Mroczna Zima zniszczyła wszystkie dobra kulturowe, przykład: wyginięcie języka angielskie, niemieckiego, etc. I jeśli ktoś znajdzie jakiś przedmiot z naszych czasów, to jest badany pod każdym kątem (tak było z pamiętnikiem Eliany, który został znaleziony, a Finn dowiedzieć się co w nim jest). Kolejna kwestia to relacja Finn z Elianą. Finn na początku nie był zafascynowany tym, że czyta czyjś pamiętnik. On uważał, że tłumaczenie dzieł naukowych sprzed wieków, to jest to w czym naprawdę się widzi. A nie tłumaczenie pamiętnika nastolatki. Ale ten właśnie pamiętnik dużo namieszał w żuciu Finna - i to bardzo. Ocena 9/10 Szkoda, że ta książka jak i inne z serii "Poza czasem" nie są wznawiane.

Przeczytałam wcześniej dwie książki Moniki Orłowskiej i znów mnie poniosło do kolejnej, która wcale nie jest przyjemną lekturą o słodkim życiu, historią wymyśloną na potrzeby szerszej publiki dla ukojenia własnych nerwów. "Adam i Ewy" to wykładnia zmagań z życiem jakie sobie obrałyśmy. My, bo książka pisana z punktu bohaterki, pod którą może "podłożyć się" każda kobieta z własnym życiem. Powieść jest refleksyjna, dająca wiele powodów do dyskusji i to nie koniecznie w temacie przemyśleń, co do wyborów poruszanych przez Ewę, ale rozważań o własnych - mniej lub bardziej świadomych - decyzjach. Ktoś może powiedzieć, że ta książka jest nudna, mało w niej barw, mimo iż bohaterka wraca również do wspomnień, kiedy żyli na wyspie, w warunkach diametralnie innych niż w polskiej rzeczywistości krakowskich dzielnic. Ja powiem, że jest przyziemna, bo dotyka zwykłych problemów, codziennych spraw, drobiazgów, które nie mają w sobie nic z romantycznych uniesień bohaterów bajkowych scenerii. Ewa - macocha, Ewka - pasierbica, Karolina - córka oraz teściowa, to układ scalony opowieści Orłowskiej. Mężczyzna pojawia się tu na chwilę, choć trwa niejako na stałe w ich świadomości. One, chociaż niedoskonałe, popełniające błędy, startujące w życie, czy też u jego schyłku, mają w sobie więcej odwagi i godności niż ów mężczyzna, który na odległość wydaje dyspozycje i jeszcze czasem ma pretensje. Problem szeroki jak świat i od wielu lat aktualny, gdzie niejedna rodzina boryka się z rozłąką. Na ile można się odnaleźć przebywając większą część roku w oddaleniu od bliskich, w innym kraju, obcej kulturze, bez namacalnego wsparcia? Bo pytanie na ile jest się w takiej sytuacji rodziną jest dla mnie retoryczne, skoro już sześciolatka po zajęciach w przedszkolu raczyła mnie uświadomić, iż jej tatuś jest tatusiem, ale to nie rodzina, bo rodzina mieszka razem. Co uzmysławia, że nawet najmłodsi mają świadomość czym są więzi rodzinne, ze to bliskość i wzajemne wspieranie się buduje rodzinę. Jedyne, co w tej książce jest tandetne to okładka. To chyba syndrom obecnych czasów, żeby "zasłodzić" czytelniczkę przynajmniej poprzez okładkę, skoro autorka uwzięła się by opisać realistycznie żywot wcale nie jednej takiej Ewy, ale setek kobiet, które w imię dobra rodziny coś poświęcają, a do tego nie mają skłonności narzekać czy też egzekwować prawa do zaspakajania własnych potrzeb. Czasem bardzo łatwo zagalopować się w ogarnianiu rzeczywistości domowej kosztem samej siebie. Trzeba jakiegoś impulsu by przeorganizować to, co do tej pory tkwiło na głowie, czyli barkach żony, by i ten mężczyzna partycypował w obowiązkach i najtrudniejszych chwilach. A wracając jeszcze do okładki, która oczywiście przekłamuje co do zawartości, jaką możemy ujrzeć wewnątrz, to była ona czynnikiem, który odpychał mnie od zapoznania się z treścią. To tak, jakbym wyśmienitą czekoladkę zapakowała w szary papier, a krówkę w pozłotko. I na początku tylko czekałam, aż bohaterzy zaczną przeżywać słodkie chwile, będzie mdło, aż nie naturalnie, a tu okazało się, że dosięgła mnie bogata szara rzeczywistość. Oto kolejna książka, która przekonuje mnie do autorki, jak i rynku księgarskiego, gdzie nie muszą pojawiać się powielane historyjki snute na temat rozkosznie przeżywanych chwil pośród nagromadzonych katastrof spadających jedna za drugą na jedną bohaterkę/rodzinę. Nie ma potrzeby by polskie autorki budziły do życia sztuczne sytuacje, powoływały się kolejny raz na te same motywy, żeby tylko odegrać przed czytelnikiem niebywałe dramaty. Można prościej i przede wszystkim prawdziwie oddać sytuacje i emocje bohaterów.

Porywająca opowieść o zdradzie ,miłości rozgrywająca się w dziewiętnastowiecznym Londynie.Życie przedstawione w powieści to życie ludzi biednych i tych bogatych chwyta za serce aż łezka kręci się w oku.Przedstawione są opisy wiktoriańskich zwyczajów związanych z pochówkiem ,żałobą.Dla mnie kontrowersyjny wydaje się pomysł stworzenia rodziny która wzbogaca się na śmierci innych Polecam.