Silesia Noir

Sasza Hady umie pisać. Nie jest to jakimś przesadnym zaskoczeniem, w końcu wszyscy czytaliśmy "Trupa z Nottingham" i "Morderstwo na mokradłach". W każdym razie Sasza Hady naprawdę umie pisać i napisała bardzo przyjemną powieść obyczajową o pracy w gamedevie. Świetnie się czyta, klimat jest podobny do "Wszyscy jesteśmy podejrzani" Chmielewskiej, środowisko jest bardzo wiarygodnie nakreślone. Jedyny minus to liczba podobnych do siebie bohaterów, w trakcie lektury miałam silne wrażenie, że znowu oglądam "Gosford Park". "Na końcu wchodzą ninja" jest zresztą bardzo "filmowa".

Komisorz mo wielko utropa. Kożdy tukej wiye, że Hanusik się blank załomoł i chyba łod sztyrech lot łazi łożarty. Drugi tom trzyma poziom. Wspaniale się czyta. Na głos oczywiście ;D Hanusik zostanie wplątany w wielką politykę, a Ślązacy zostaną poddani wielkiej próbie z powodu „Ustawy Normalizacyjnej”. Nowy wojewoda, nowe prawo. Te antypolskie Hanysy dostają wciry, a tyn wrazidlaty Hanusik mo sprawa z czornymi ancugami. Jak śląski komisarz sobie poradzi „we tajnyj sużbie ślonskij nacyje”? „Jakby to pedzieć: choby niy wiadomo jak dugo loło, yntlich zawdy przidzie danga” A na koniec ten maszketny mały ziylonkawy chopek, co go Bercik z Lojzikiem napotkali. Nie obyło by się bez jakiegoś Ufoka. Uśmiałam się i polecam bardzo.

Megadawka rewelacyjnie dobrych informacji podnoszących nasze pozytywne postrzeganie siebie i Polski w świecie! Nie miałam pojęcia, że aż tak wszędzie nas pełno. Prawie pod każdym kamieniem w dowolnym zakątku ziemskim. Że jesteśmy, że istniejemy i ze współtworzymy historię ludzkości – tak, ale że na tak ogromną skalę – nie. A podejrzewam... Co tam podejrzewam! Wiem na pewno, że dokonania Polaków wymienionych w tej pozycji to tylko ułamek dużo większej całości. A jesteśmy wszędzie! Gdzie nie spojrzeć, w którąkolwiek stronę nie pojechać, można napotkać polskie nazwiska lub ślady polskości. I to zarówno w znaczeniu geograficznym, jak i społecznym. Autorzy sięgnęli po przykłady osób, które odniosły lub odnoszą sukcesy (bo to bardzo współczesna książka jest!) w takich dziedzinach, jak nauka, sport, sztuka, filantropia, a nawet biznes. Zajrzeli do dorobku życiowego nie tylko Polaków z przeszłości, ale i tych mi współczesnych, jak Jurek Owsiak, Anna Dymna czy Janina Ochojska. Nie tylko znanych, jak Mikołaj Kopernik, wrzuconych na wabia, do czego autorzy przyznali się we wstępie, używając dokładnie tego wyrażenia, ale i tych całkowicie zapomnianych, o których dokonaniach, przyznam się, dowiedziałam się z tej publikacji po raz pierwszy. Każdy rozdział ma swojego bohatera - wynalazcę, handlowca, artystę, filantropa, podróżnika czy odkrywcę – pokazanego w ciekawy sposób. Nie encyklopedyczny, chociaż oparty na faktach, ale tak pokazanych, by zaciekawić, tworząc atmosferę sensacji i ponownego odkrywania znanego/nieznanego. Dzięki temu zabiegowi także ci sławni stawali się nieszablonowi. Każda opowieść podana z dużym poczuciem humoru językiem często i gęsto sięgającym do określeń i zwrotów kolokwialnych. Autorzy jako czynni dydaktycy (są między innymi nauczycielami w liceach) świetnie zdają sobie sprawę, że taki swojski styl przekazu czyni pozycję przystępną zarówno młodym odbiorcom, jak i dorosłym. Atrakcyjność przekazu podnoszą rysunki ilustrujące tekst. Niektóre w formie minikomiksu. Komentarze internautów oraz komentarze w dymkach z wizerunkiem autorów budują wrażenie dyskusji z czytelnikiem. Czyta się tę dawkę budującej wiedzy jednym tchem! Bo lubimy być dowartościowani. Lubimy być chwaleni. Lubimy być wartościowi i ważni. A ta książka dostarcza, nam Polakom, mnóstwo powodów do dumy. Leczy z kompleksów i jest antidotum na nasze narzekanie, „bo to tylko tak się wydaje, że nam nigdy nic nie wychodzi, poza narzekaniem, które wychodzi bardzo dobrze”. Autorzy, kontynuując tą pozycją serię „Historia Polski 2.0”, postawili tym razem na podbudowanie poczucia własnej wartości rodaków. Ten cel podkreślają we wstępie – „Wierzymy, że jeśli człowiek (w tym przypadku czytelnik/czytelniczka) otrzyma uderzenie dobrej energii, to już do końca życia będzie wypatrywał, czy aby za jakimś wielkim dokonaniem w przeszłości nie czai się Mazurek Dąbrowskiego. Albo Mazurka.” Bo mnóstwo wśród kreujących markę Polski w świecie jest również kobiet. Możemy pękać z dumy! Jesteśmy od dawna skazani na sukces, tylko, jak zauważyli autorzy, czasami o tym zapominamy. Czas przypomnieć sobie, że nie wypadliśmy sroce spod ogona, a świat kręci się dookoła Słońca tylko i wyłącznie dzięki nam! Polakom! http://naostrzuksiazki.pl/

Jeśli lubisz klimaty Kraszewskiego, Gołubiewa, Bunscha to... dalej nie musisz szukać !!! Czasy panowania Mieszka I i B. Chrobrego, powstanie Jamsborga (Wolin),wikingowie, wielka polityka, walka o władzę, chrystianizacja Pomorza i wczesnośredniowieczne spory religijne. Saga ( 3 t.. ) bywa, że jest krytykowana za swoją objętość. A ja właśnie lubię, dobrą historyczną beletrystykę !!! POLECAM !!!

Lajerman jest jak katarynka - łączy dźwięki, nuty, rytmy, przestrzenie osobistego doświadczenia i wędrówkę myśli. Jest na wskroś hermeneutyczny. Tropi sensy, generuje związki, pobudza pejzaże wyobraźni. Wyśpiewuje prywatną pieśń o Górnym Śląsku - nieoczywistą nawet dla samych Ślązaków, choć na pewno po części przez nich rozpoznawaną jako własną. Mam kłopot z Lajermanem, bo wydaje mi się, że autor zbyt wiele, czasem nazbyt odległych nut porusza. Rzecz w tym, że tekst wydaje mi się przeintelektualizowany - zamiast od tego, co prywatne, wyruszać w makrokosmos Górnego Śląska, dostałam erudycję, która niestety zbyt mocno przyprawiła i niepotrzebnie zdominowała właściwy smak. Panie Profesorze, po co te przyprawy? Za dużo w tym uniwersytetu! Niemniej warto Lajermana przeczytać. To dziesięć esejów o tożsamości, o Górnym Śląsku, który odkrywa się z wypiekami na twarzach - o tym, jaki był kiedyś i co z niego zostało w ludzkich kręgosłupach. Dekalog małej ojczyzny, która jest niezwykle toż-sama (co nie znaczy "taka sama"), bo poznaje się ją przez "Szczęść Boże!" a nie "Dzień Dobry" czy "Dobry Wieczór"; przez klopsztangę, moczkę, hołdę, ryczkę, szolkę (i szolę!), luft, larmo… i lajerę. "Kaj my to som?". Nie w Himalajach - choć ten fragment ubawił mnie do łez (podobnie jak passus o młodym śląskim pisarzu z parasolem). Jesteśmy tutaj, na Górnym Śląsku, miejscu tak różnorodnym, jak dźwięki lajery… niestety współcześnie bez Lajermana na placu przed familokiem czy blokiem z wielkiej płyty. Ale może chociaż z pamięcią o nim. Ma | Aleksander Nawarecki, Lajerman, wydawnictwo słowo/obraz terytoria, Gdańsk 2011

Wydaje mi się, że nie mamy obecnie zbyt wielu dobrych powieści opartych o historię najnowszą. Poza - oczywiście - całą masą makulatury, której celem jest wychwalanie pod niebiosa jednych a nazywaniem zdrajcami drugich. Ale mówię tu o dobrych powieściach. Stawiających mnie, jako czytelnika, przed wyzwaniem intelektualnym i psychologicznym. Akurat ci dwaj: Jerzy Borejsza i Jacek Różański nadają się do tego genialnie. Autor trafnie nazywa ich polskimi doktorem Jekyllem i panem Hyde'm. Trudno tę książkę opisać. Niewątpliwie dużo w niej jest autentycznej historii, choć nie jest to w żadnym wypadku biografia ani książka historyczna. Jednak napisana jest naprawdę dobrze historycznie, na tyle, że łatwo jest się dać złapać i zapomnieć, że to jest w samej podstawie fikcja. I właśnie to jest największą jej siłą: naprawdę można polubić Różańskiego, naprawdę można zacząć sobie pytania o to, jak ja bym postąpił, naprawdę można chcieć dowiedzieć się jeszcze więcej. No i można nabrać prawdziwego szacunku do Borejszy, co akurat wcale nie jest zaskakujące, bo to była wyjątkowa postać. Cokolwiek by jednak nie pisać: ta książka mnie po prostu wciągnęła jak wir rzeczny i pociągnęła mnie na dno. Bardzo mocne!

Bardzo dobra, kolejna opowieść o Antku poznanym w Autoportrecie z samowarem. Tym razem głównie okupowana Warszawa jest tłem opowieści. Trudy życia pod okupacją, sprawa getta, aprowizacja to tylko niektóre wątki poruszone przez autora. Oczywiście głównym jest wątek kryminalno-sensacyjny.

Bardzo rzadko trafia mi się, że autor nie ma jeszcze nawet opisu na popularnych portalach dla książkolubów i wszystko co o nim wiemy to z tych kilku zdań autobiogramu, który znajdziemy w Internecie. Czyli właściwie nic. Intrygujące tym bardziej, że właśnie przeczytałam jedną z lepszych ostatnimi czasy historii grozy. Swojej słabości do folk-horroru nigdy nie ukrywałam i wiem, że choć wielu się z nim mierzy, tylko nieliczni umieją oddać atmosferę kultowego „Wicker Mana”. W podgatunku tym nie chodzi przecież tylko o nawiązanie do ludowych wierzeń, ale przede wszystkim o to, aby protagonista był tak bardzo „przeciwko wszystkim” i aby na końcu spłynęło na niego zrozumienie tego, czego na pozór zrozumieć się nie da. Tu wszystko mamy a do tego w ostatecznym rozrachunku „Czarny Bóg” bardziej przypomina mi wspaniałego wczesnego Orbitowskiego („Pies i klecha”!), niż Urbanowicza, do którego jestem szczerze mówiąc znacznie mniej entuzjastycznie nastawiona. Jakby tego było mało, akcja dzieje się w ultraciekawym momencie dziejowym, tuż po II wojnie światowej i w okolicy, którą zupełnie przypadkiem dość dobrze znam i lubię (Smołdzino, Kluki, Rowokół, Gardno). To tak zwane Ziemie Odzyskane, multikulturowy kocioł pełen wiszącego na włosku spokoju pomiędzy Polakami, Ukraińcami, Niemcami i separującymi się Słowińcami. Kiedy lokalny posterunek policji przejmuje nowy komendant, człowiek - oczywiście - z zewnątrz, od razu wiadomo, że powojenne „zawieszenie broni” jest tu tylko pozorne i zaraz coś… I tu pojawia się Żywy Mit, który ma w sobie coś z Lovecrafta ale znacznie bardziej ze słowiańskich wierzeń. Bardzo satysfakcjonujaca manifestacja zaświatów, która nie dość, że sięga eonów wstecz, to jeszcze, w przeciwieństwie do bydlęcych potęg, charakterystycznych dla takich historii, wykazuje inteligencję i ma nawet w sobie coś, jakby to powiedzieć, nostalgicznego: bezczas, który zawsze tu był, jest i będzie, podczas gdy człowiek przemija niczym pył na wietrze. „Czarny Bóg” to świetny debiut i szczerze mam nadzieję, że Krzysztof Wroński na nim nie poprzestanie. Czytajcie, jeśli lubicie opowieści nasycone kontekstami społecznymi i przygodową, nienachalną grozę. Jest moc.

Jeśli miałbym tę książkę określić jednym słowem: jest ona bezpretensjonalna. Wiamomo, że to niezbyt fachowa opinia, ale uważam, że naprawdę celna. Czytelnik cały czas wie, że nie jest to pozycja, która jest super odkrywcza albo która zmieni jakoś jego życie. Ba, może nawet za pół roku nie za bardzo będziecie ją pamiętać. A mimo wszystko naprawdę fajnie się czyta. Opisanie historii, która nie jest jakoś szeroko znana, nieoczywista narracja, bohaterowie potraktowani niestety troche pobieżnie, ale każdy z nich miał tam jakiś swój specyficzny rys. Gwiazdka wyżej za bardzo ładny język, czytanie sprawiało prawdziwą przyjemność. Polecam na urlop, poczytanie w komunikacji miejskiej albo jako odpoczynek od pozycji poważniejszych. Warto.

Kawałek historii o wojennym Poznaniu. Jako, że jestem Wielkopolanką to dla mnie jest to bardzo wartościowa pozycja. Uważam, że trzeba znać historię, a tym bardziej regionu, w którym się żyje. Książka zawiera treści do tej pory niepublikowane - więc cenne.

Jest to już czwarta książka Konrada T. Lewandowskiego, którą przeczytałem. Lektura każdej z nich sprawiała mi bardzo dużą satysfakcję - ze względu na przyjemny styl autora, emocjonującą fabułę oraz niewymuszone dowcipy. Akcja książki dzieje się w Zaleszczykach w okresie międzywojennym. Był to wówczas popularny kurort, położony w jarze w zakolu Dniestru, miasto powiatowe o prawie śródziemnomorskim klimacie. W Rumuńskich kawonach jest oryginalna i wciągająca zagadka kryminalna, ciekawi bohaterowie oraz zgrabnie przedstawione tło historyczno-społeczne - z wieloma detalami. Autor opisał sceny erotyczne w niebanalny sposób, a przy tym ze smakiem, np.: "Teraz poczuli, zobaczyli, usłyszeli i zrozumieli - trzema najważniejszymi zmysłami, a ponadto całym umysłem, od głębin podświadomości po szczyty objawień, czym jest prawdziwy dionizyjski szał, amok i zatracenie. Nie oni obcowali ze sobą, ale boskość obcowała z nimi" (s. 228). Ogromny plus dla K. Lewandowskiego za wprowadzenie Franciszka Fiszera (1860-1937) do fabuły. Fiszer był filozofem, krytykiem literackim i bohaterem ogromnej liczby anegdot, osobistością życia intelektualnego Warszawy. Pan Kleks otrzymał wiele jego cech (m.in. wygląd oraz pozornie beztroskie podejście do życia). W Rumuńskich kawonach znalazły się nawet próbki autentycznej grafomanii początkującego literata: "Gdy teraz szedł obok niej na ruchliwej ulicy i trzymał jej lewą rękę w swojej prawej - czuł poprzez jej cienką sukienkę gorąco jej ciała - i pragnął jej. [...] A po dniu następuje... noc - na co tez nie ma rady" (s. 184). K.T.Lewandowski podał nazwisko autora powyższych fragmentów w Posłowiu. Gdyby autor nie zamieścił pewnego irytującego mnie zdania ("- To jest życie, a nie powieść kryminalna, drogi panie!" (s. 87), oceniłbym tę książkę na dziesięć punktów.

Spodziewałem się większego powiązania książki z Poznaniem, brakowało mi gwary, poznańskich ejbrów. To, co znalazło się w książce to było zbyt mało. Atutem książki jest wplecenie w wydarzenia rzeczywiste postaci. Kryminał dość wartko się czyta, jednak brak w nim zaskakujących czytelnika zmian akcji.

Jeśli lubisz klimaty Kraszewskiego, Gołubiewa, Bunscha to... dalej nie musisz szukać !!! Czasy panowania Mieszka I i B. Chrobrego, powstanie Jamsborga (Wolin), wikingowie, wielka polityka, walka o władzę, chrystianizacja Pomorza i wczesnośredniowieczne spory religijne. Książka, bywa, że jest krytykowana za swoją objętość. A ja właśnie lubię, dobrą historyczną beletrystykę !!! POLECAM !!!

jestem szczęśliwy, że poznałem Hrdlaka, ale szkoda, że to się stało dopiero przy końcu. od pierwszych stronic tekstu miałem go za życiowego ofermę, ciamajdę i trochę było mi go żal, bo myślałem, że janosch przedstawił bohatera w sposób martyrologiczny, ukazując cierpienie i dupowatość Ślązaków. a tymczasem było zupełnie odwrotnie. książka ukazuje losy społeczności międzywojnia żyjącej w małym, prowincjonalnym miasteczku Kłodnica, gdzieś między Gliwicami, a Bielszowicami. proszę, nie porównujcie jej z Cholonkiem, to zupełnie inne historie, które swoim minimalizmem wręcz same wchodzą do głowy. dla prawdziwego Ślązaka absolutny must read.

Nie rozumiem dlaczego książka posiada wersję po polsku, zwłaszcza, że jest to wersja bardzo "ugładzona". Jak mamy rozliczyć się z historią, skoro nawet w dwujęzycznej książce jest ona "tuszowana"? Mimo wszystko lektura bardzo przyjemna.

Lektura książki pani Małgorzaty Saramonowicz była logiczną kontynuacją mojego zainteresowania słowiańskimi klimatami. Jestem pozytywnie zaskoczona i trochę zdziwiona, dość niską średnią ocen na LC. Historia z czasów Bolesława Krzywoustego miesza się tu z czystą fantazją i dawnymi wierzeniami. Na pewno nie należy się nastawiać na rzetelną wiedzę historyczną, bo wcale nie o to tutaj chodzi. Bardzo ciekawym zabiegiem w książce jest przeplatanie opowieści o losach głównego bohatera Nefasa, z jego oficjalnymi zapiskami w kronice, sławiącymi osobę i czyny panującego władcy. Nefas - kronikarz, szpieg i wierny przyjaciel Krzywoustego jest przekonany, że potomnym nie należy przekazywać prawdy, tylko ugładzoną wersje wydarzeń, a historia jest w istocie pisana przez zwycięzców. Dużo się tutaj dzieje , nie ma miejsca na nudę, a jedyne co mi trochę przeszkadzało, to momentami zbyt dużo okrucieństwa. Klimat jest naprawdę mroczny, ale też bardzo emocjonujący. Czytelnik, mimo fantastycznych fragmentów, nie traci poczucia autentyczności i realizmu tej opowieści. Zaraz zabiorę się za następny tom Xsiąg Nefasa ,, W zaświatach''.

W "Czarnych batalionach" autor bawi się w zgadywankę " co by było gdyby związek radziecki zdobył globalną władzę? " Wizje te bynajmniej nie napawają wcale optymizmem, ale z pewnością są ciekawym sprawdzianem dla wyobraźni. Niektóre z opowiadań są mocno pokręcone i futurystyczne. Np. w "Janek Poranek i jego goscie" widzimy Polskę jako centrum pielgrzymek stworzeń z róznych zakątków kosmosu. Ich odwiedziny są tak częste, że gospodarka kraju zaczyna się opierać jedynie na produkcji i sprzedaży pamiątek. W tytułowym opowiadaniu zaś widzimy świat socjalistycznych republik obracanych w perzynę za sprawą tajemniczej choroby. Mnie chyba najbardziej zapadła w pamięć historia o chłopaku, który dzwoniąc pod numer widniejący na witrynie z plakatami łaczył się z osobami na tych plakatach widniejącymi. "Czarne bataliony" to naprawdę arcyciekawa antologia fantastyczna. Zdecydowanie i z całego serca polecam!

Drobiazgowo opisana historia batalii sądowej o prawa zatrzymanego przez Amerykanów rosyjskiego szpiega. Będący jego adwokatem autor przedstawił zarówno prawne, jak i własne, moralne rozterki, które towarzyszyły mu podczas procesu. Ciekawy wątek przyjaźni z klientem, do pewnego stopnia interesujące przedstawienie amerykańskiego wymiaru sprawiedliwości, a na koniec fascynująca historia negocjacji z Sowietami i NRD. Uwaga! Książka jednak nie jest tym, na co wygląda. Lwia część historii to opowieść prawnika o tym, co działo się w sądzie i podczas przygotowań do procesu. Autor skorzystał ze swoich notatek, które sporządzał, reprezentując pułkownika Abla i odniosłem wrażenie, że opis tej części historii przyszedł mu po prostu najłatwiej. Ze względu na wykonywany zawód, James Donovan nie umiał (albo nie chciał) pozbyć się nawet mało istotnych elementów, które być może dobrze naświetlają tło argumentów, jakimi posługiwała się obrona, ale jednocześnie sprawiają, że opowieść jest przeciągnięta i nużąca. Historia wymiany szpiegów i negocjacji między mocarstwami pojawia się dopiero pod koniec, a czytelnik może poczuć rozczarowanie tym, jako mało uwagi jej poświęcono. Zwłaszcza ci, którzy najpierw obejrzeli film z Tomem Hanksem zauważą, że niewiele tu szczegółów, które uzupełniają opowieść Spielberga. Wszystko to razem sprawia, że ciężko jest ocenić tę książkę jako wybitną, zwłaszcza jeśli ktoś liczył na trzymającą w napięciu historię szpiegowską. Być może, problem tkwi w tym, że Donovan napisał ją sam, skromnie unikając stawiania samego siebie w centrum. Film poszedł inną drogą i wydaje mi się, że słusznie. Z drugiej strony, ta książka właśnie taka miała być. To solidny, dobrze udokumentowany reportaż, który wydaje się dobrze oddawać charakter autora. A historia sama w sobie jest wybitnie interesująca, więc ani trochę nie żałuję, że ją przeczytałem.

Moja pólka wstydu. Kolejna z książek, która się wyczekała. I po co. Mogłam przeżyć tą przygodę już wcześniej. Ok, jest tu i teraz. I było bardzo dobrze. Zachwycona jestem lekkością pióra, swobodą w mieszaniu historii(tych na prawdę ważnych jej chwil) z trywialnym zdarzeniem, zachowaniem, a nawet fizjologicznym bąkiem. Jednocześnie prosta i zwyczajna, a jednak inteligentna opowieść o tym jak małe zdarzenie może wpłynąć na historię świata, jak poczucie winy może zniszczyć życie kochankom, a jednocześnie uratować życie kilku nieszczęśnikom wyrwanym z wegetacji. Wciągnęła i zakręciła mnie ta powieść.

Do Astronoma ze Szklanej Wieży przybywają goście zaniepokojeni zbliżaniem się komety zwiastującej wielkie zło. Razem próbują ustalić plan, który pozwoliłby na odwrócenie losów świata. W tym samym czasie w innym wymiarze; nad znaną nm Ziemią zawisa Wielkie Oko i powołuje do działania swoich wysłanników. Ich jedynym celem jest zabicie Joanny, która akurat wybrała się w gościnę do rodziny wraz ze swoją kuzynką Kingą. Ta ostatnia wciąż poszukuje swojej drogi życiowej poprzez wypróbowywanie różnych religii i filozofii. Dlatego też objawienie, którego obie doznają na drodze bierze za znak od swojej prywatnej Istoty Wyższej, która chciała przekazać jej, że została wybrana do wypełnienia misji. Żaden z bohaterów nie ma jeszcze pojęcia, że niedługo wszystko, co znają stanie się nieaktualne. Całość recenzji pod adresem: http://zapach-ksiazek.pl/studnia-zagubionych-aniolow/