Czarny bóg

"Nigdy nie odszedłem, bo wtedy przestałem istnieć. Nie mogłem odejść, bo już mnie nie było. Zawsze tu byłem. Nigdy nie istniałem" Zimowa aura za oknem sprzyja literackim podróżom w rejony chłodu i mroku. Ostatnio zostałem porwany na obrzeża egzystencji za sprawą powieści Nie ma wędrowca Wojciecha Guni. ​Bohaterem jest tu samotnik podejmujący pracę w Bazie – tartaku na odludziu, miejscu owianym ponurą legendą. Poprzedni pracownicy nie wytrzymywali tam długo, pokonani przez specyficzną, duszną energię tego miejsca. Zagadka losu poprzedniego stróża, Roszczuka, widmowe dzieci i tajemnica zbiorowej mogiły to tylko wierzchołek góry lodowej. ​Gunia mistrzowsko buduje "slow burn" – grozę, która nie uderza nagle, lecz powoli przenika do kości. Powieść realizuje fascynujący motyw architektury lęku: Baza to przestrzeń, która magazynuje traumy i wspomnienia, stając się niemym, wrogim obserwatorem. Panujący tu zimowy spokój jest pozorny; to cisza przed burzą, która każe z niepokojem patrzeć na każdą zaspę śniegu. ​Jeśli szukacie ambitnej, polskiej grozy z nurtu weird fiction – Nie ma wędrowca jest pozycją obowiązkową.

Dla mnie petarda. Bardzo dobry, bardzo równy zbiór opowiadań przesiąkniętych klimatem grozy. Bije od tego jakiś realizm, momentami można bez problemu wyobrazić sobie, że te historie wydarzyły się naprawdę. Nie pozostaje nic innego jak usiąść, przeczytać i zachwycać się kunsztem autora. 9/10

Orbitowski w tym zbiorze pokazuje, jak różnorodne mogą być krótkie formy – od mrocznych horrorów po subtelne, niepokojące opowieści psychologiczne. Każda historia wciąga dzięki sugestywnemu językowi, mocnym emocjom i budowaniu atmosfery niepokoju, która zostaje w pamięci długo po przeczytaniu. Autor świetnie balansuje grozę z codziennością, pokazując, że strach często kryje się w tym, co dobrze znamy. Zgrzyt: Momentami niektóre opowieści są mniej dopracowane, a zakończenia kilku historii wydają się zbyt otwarte lub urwane w pół słowa – dla czytelnika, który lubi pełne rozstrzygnięcia, może to być irytujące. Niektóre motywy są też powtarzalne, co może dawać poczucie déjà vu. Podsumowując: „Wigilijne psy i inne opowieści” to zbiór wciągający, mroczny i pełen emocji – idealny dla fanów krótkich, gęstych w napięciu historii Orbitowskiego, którzy lubią mrok przeplatający się z codziennością.

Ależ to było wyzwanie ! Tyleż momentów skrajnego zachwytu, co chwil zwątpienia, ogromny podziw i pojawiające się czasami znaki zapytania - czy na pewno jestem odpowiednim adresatem takiej prozy. Żeby było jasne na samym początku - "Powrót" to literatura wybitna, nie tylko jako literatura grozy (weird) ale tak w ogóle - przez tak zwane Wielkie L. Porusza ona najgłębsze struny w duszy człowieka, szuka odpowiedzi na największe pytania (a może tylko je stawia). To przeżycie, które pozostanie na długo z czytelnikiem i liczę, że wręcz będzie dojrzewało z upływem czasu. "Powrót" potrafi zachwycić zarówno treścią, jak i formą. Pomysły Autora są niezwykle świeże i nowatorskie. Jasne, w tle poszczególnych opowiadań pojawiają się tropy oczywiste i przez samego Gunię jawnie podsuwane - Kafka, Schulz, Grabiński, Ligotti czy Danielewski - ale umiejętne czerpanie z tradycji weird fiction w niczym nie umniejsza oryginalności "Powrotu". Również forma budzi podziw - tak misternych zdań, tak wspaniałej polszczyzny - z szacunkiem do innych współcześnie piszących doskonałych twórców, dawno nie czytałem (może ostatnio Lem ?). Warto czytać sobie na głos, dla czystego piękna frazy. Wielkie wrażenie wywiera ekstremalnie konsekwentna "scenografia" tej prozy - słowo "szary" odmieniane jest przez wszystkie przypadki setki chyba razy, wszędzie panuje półmrok, snują się mgły, ze ścian ponurych budynków odpada tynk (lub lamperia),ich okna są ślepe, mury robaczywe, podłogi wnętrz gnijące. No i wszędzie jest nieodmiennie zimno. Ciemnej szarości krajobrazu nie ożywiają nawet plamy krwi w technikolorze. To świadomy zabieg stylistyczny, przypominający trochę mi trochę samego Ligottiego z "Teatro". Co ciekawe, "starzy" mistrzowie weird fiction osiągali zbliżony efekt niejako mimochodem - to, co współcześnie jest w sferze formy utworu, świadomej stylizacji, onegdaj było elementem samej opowieści. Skąd zatem "wyzwanie" ? Skąd, niekiedy, opadające mnie wątpliwości ?Nie zaprzeczę - pojawiały mi się podczas lektury czasami problemy. Na pewno nie jest "Powrót" lekturą łatwą i przyjemną. Również w dosłownym tego słowa znaczeniu - opowiadania z "Powrotu" czyta się powoli, niekiedy z wysiłkiem (czasami oko musi zawrócić, by objąć sens co dłuższego zdania),walcząc z ogromną erudycją Autora (trudne słowa, daleko rozbudowane frazy). Tak, że kompulsywne czytanie gdzie popadnie, przy śniadaniu, w autobusie czy jakoś tak - raczej odpada. Gęsta proza Guni to Zazdrosna Kochanka - nie pozwala się dzielić uwagą czytelnika, żąda jej w całości, żąda skupienia i wyciszenia. Dlatego "Powrót" stanowić będzie spore wyzwanie dla tych, którzy w literaturze grozy szukają bądź to eskapistycznej krwawej zabawy bądź rozlewnych kingopodobnych baśni dla dorosłych. Porównałbym "Powrót" do wyrafinowanego obiadu w trzygwiazdkowej restauracji dla koneserów. A czasami człowiek nad taką rafinację przedkłada zwykłego schaboszczaka.... W początkowych opowiadaniach "Powrotu" nastrój niepokoju i nierzeczywistości zastępuje czy dominuje nad "prawdziwą" grozą. Tak jest w lekko inspirowanym "Procesem" "Wezwaniu, w odrobinę "danielewskim" "Domu" czy intrygującej "Wojnie". Pierwszy sztos to wspaniałe opowiadanie "Bardzo Długo Była Ciemność" - gdzie pierwsza część niezwykle koresponduje z obecnym problemem uchodźców, druga zaś, znowu korzystająca z tradycji Kafki, koncentruje się na metaforze władzy symbolizowanej przez Zamek. Groza (za to od razu wysokooktanowa) pojawia się wraz z tytułowym "Powrotem", aczkolwiek, obok fragmentów najlepszych były w tym opowiadaniu i trudniej strawne strony. Po świetnej makabresce "Ostrza" (jedynym przebłysku, jakby-humoru w książce) przychodzi seria najbardziej udanych, najlepiej wymyślonych opowieści - "Spisek", "Ojciec" i "Zachwyt" to, naturalnie uwzględniając wysiłek włożony w ich lekturę - niesamowite, odkrywcze pomysły, konsekwentna i naprawdę mocna groza, głębsze treści i pytania ukryte za efektownymi rozwiązaniami fabularnymi. Ostatnie opowiadanie jako jedyne wydało mi się całkowicie przeszarżowane i obniżyło moją prywatną ocenę "Powrotu" aż o punkt. Właśnie - jak ocenić "Powrót" ? Czy w ogóle mam prawo ? Skoro mam świadomość, że rodzące się czasami wątpliwości to głównie wina mojego nieprzygotowania, pośpiechu, kiepskiego smaku ? Uczciwie oceniając "Powrót" muszę - jak na luksusowych koniakach - zapisać V.S.O.P. Lektura obowiązkowa dla każdego fana wyrafinowanej prozy, dla fana weird fiction, dla szukającego Czegoś Więcej fana horroru. Aczkolwiek wahałbym się przed bezrefleksyjnym polecaniem jej każdemu - "Powrót" wymaga raczej ostrzeżenia, bo nie każdemu będzie musiał przypaść do gustu Moja prywatna ocena chwieje się pomiędzy 7 a 8/10. Nie do końca dorosłem do aż tak wymagającej literatury, czasami Podziw (a nawet Zmieszanie) brały przewagę nad Zachwytem. Z wtedy, kiedy udawało mi się "dostroić" do fali, na której nadaje Autor, wrażenie było porażające. Myślę, że za parę miesięcy, ta ocena jeszcze wzrośnie, bo "Powrót' to literatura wgryzająca się w czytelnika na trwałe.

Sięgnęłam po książkę przez zupełny przypadek i bez znajomości opisu. Szybko okazało się, że otrzymałam nie powieść, a opowiadania i do tego z gatunku, który wydawał się nie mój. Po pierwszym opowiadaniu poczułam jednak, że warto dać temu szansę. Nie żałuję swojej decyzji! Każde z opowiadań miało swój dziwaczny klimat. Z jednej strony myślałam: co ja czytam?! A z drugiej wciągałam się w te dziwy i jednym tchem przeczytałam wszystkie opowiadania. Przede wszystkim uwielbiam styl autora i jego sposób opisywania otoczenia czy sytuacji. Dodam również, że nie jestem ogromną fanką opowiadań i mam z nimi zwykle problem, bo nie są na tyle charakterystyczne żebym zapamiętała je na dłużej. Tu jest inaczej. Przyznaję szczerze, że ze wszystkich opowiadań tylko jedno mnie nie urzekło, a pozostałe... majstersztyk! Daję 7 gwiazdek. Bez zastanowienia.

Książkę dostałam w prezencie i długo nie mogłam się za nią zabrać z powodu okładki, do której nie mogłam się przekonać... Gdy w końcu zaczęłam czytać, nie mogłam się oderwać i przeczytałam ją w dwa wieczory. Mroczna historia Karola, pełna tajemnic i niedomówień powoduje, że zapomina się o otaczającym świecie. Książka intryguje, trzyma w napięciu i przede wszystkim skłania do refleksji nad swoim życiem. Napisana jest konkretnie i spójnie, bez żadnych zbędnych "wydłużeń". Duże brawa dla autora! Czekam na kolejne powieści grozy spod jego pióra.

Recenzja książki z inspirującej Okultury z „Playboya” nr 1 / 2015 r.: Pierwsza polska prezentacja wy­śmienitej prozy najbardziej kultowej i tajemniczej postaci współczesne­go horroru. Te mroczne opowieści zainspirowane przez H.P. Lovecrafta i... Bruno Schulza weszły ostatnio do popkultury, a to za sprawą słynnego serialu HBO "Detektyw", gdzie ponury Rust Cohle żywcem cytuje Ligottiego. zapraszam na blog: tesinblog.wordpress.com

7,5 (audiobook) To było bardzo osobliwe spotkanie. Bardzo chciałabym powiedzieć, że ta książka mnie przestraszyła. Uważam, że lepszym słowem będzie PRZERAZIŁA, ale nie była straszna tylko nieszczęśliwa. Przytłoczyła mnie ilością nieszczęścia, niesprawiedliwości, okrucieństwa, krzywdy dzieci i zwierząt. To ile nieszczęść zebrało się w jednej podłej wsi jest przerażające. Mam nadzieję, że autor właśnie taki miał cel. Nie straszyć tylko przerazić. Już zabrałam się za kolejną część w formie audio i jestem prawie w połowie. I im dalej w las tym gorzej. Polecam tylko tym co maj mocne nerwy.

Ciekawa lektura, ale szalenie nierówna. Na dobrą sprawę, trudno mi przypomnieć sobie jakiś zbiorek, który miałby tak wielki rozstrzał i w tematyce, i w poziomie poszczególnych opowiadań. Bo czego tu nie ma? Meksykańskie legendy, wariacje na temat wampirów, klasyczne opowiastki o duchach, shockery, które wywracają całą fabułę dopiero w ostatnim akapicie, groteska itd. Fajnie, ale to sprawia, że więcej jak 7/10 nie dam. Zaczyna się dość niemrawo i zastanawiałem się, skąd ta renoma „Październikowej krainy”. Spodziewałem się czegoś spójnego, podobnych stylistycznie historii z dreszczykiem (wiecie, tak jak u Lovecrafta czy innego Derletha – skrzypiący dom, mrok, bluźniercze plugastwa i hej), a nie mogłem się „wgryźć” w ten klimat, bo co chwila rzucany byłem, gdzie indziej. Ostatecznie jednak natrafiłem na kilka perełek – Kosa, Mały skrytobójca, Zbiegowisko czy Szkielet – i głównie z ich powodu mogę polecić niniejszy zbiór. Reszta nieco wymęczyła – strzelam, że rzeczona pozycja zyskałaby na jakości (choć z wiadomych względów to już niemożliwe 😉), gdyby nieco inaczej dobrać utwory – wszakże nawet zbiorki przygotowane przez iluś autorów bywają bardziej spójne.

Nieczęsto się zdarza, by mistrzowie kina sięgali po pióro. I nie zawsze produkty ich wysiłku to utwory znakomite. Tak jednak jest w przypadku Davida Cronenberga i jego Skonsumowanej. Słynący z ekranizacji arcydzieł(np. Nagi lunch lub Cosmopolis) kanadyjski reżyser w swym debiucie powieściowym przedstawia drastyczną i niepokojącą wizję współczesności, przez wielu uznawaną za kontrowersyjną. A to najczęściej oznacza, że nie będzie nudno. I nie jest. Dwoje reporterów pozostających w wolnym związku rozpoczyna dziennikarskie śledztwo w sprawie małżeństwa francuskich filozofów i libertynów Celestine i Aristida Arosteguy. W internecie pojawiają się zdjęcia okaleczonych zwłok Celestine i policja podejrzewa o ten akt moderstwa i kanibalizmu jej męża. Ten jednak znika bez śladu. To punkt wyjścia zakręconej fabuły, która prowadzi powoli do makabrycznych i perwersyjnych odkryć w dalszym ciągu powieści. Książka Cronenberga to dzieło niejednoznaczne i wielowymiarowe łączące w sobie elementy traktatu filozoficznego jak i horroru; narastająca groza towarzyszy czytelnikowi aż po kres. Powieść fascynuje niesamowitymi wątkami i niekonwencjonalnym ujęciem związków ciała i duszy. Perwersyjna gra podjęta przez bohaterów wiedzie w mroczną głębię ich umysłów, każe zastanowić się nad granicami ludzkiej wyobraźni i nasuwa pytanie o to czy warto je przekraczać. Niezależnie od tego jak odpowie na nie czytelnik, lektura Skonsumowanej robi piorunujące wrażenie swym tematem i sposobem jego realizacji.

"Był cały wielki świat bez wirtualnych okien i ikon, a nad nim wisiały chmury, z których może padać tylko deszcz, grad albo śnieg, a nie przytłaczające tetrabajty danych, życia streamowane na żywo, holografie wyraźniejsze od najbardziej namacalnych wspomnień. Tam na zewnątrz, w trawie, chmurach i drzewach, w twarzach, gwiazdach i liniach papilarnych było przecież jeszcze tyle do przeczytania... Co to jest osobliwość? Gdy technologia przejmuje władzę nad ludzkością, człowieczeństwo zaczyna stopniowo zanikać. W mózgach szybko obumierają obszary odpowiedzialne za komunikację werbalną i niewerbalną. Nadmiar bodźców, informacyjna lawina i przedawkowanie wszelkiego rodzaju form rozrywki robią nam bajzel pod czachą. Nie byłem już człowiekiem, byłem echem, cieniem... I uśmiechnięty czekam, aż wszystko, co ludzkie stanie się obce."

Bardzo dobra pozycja w swojej kategorii, piekny jezyk i klasyk w jednym. Zamiast przygod z niebezpieczna rzeczywistoscia (krwiste kryminaly) i przewidywaniem przyszlosci (sci-fi), mamy tu mierzenie sie z nieznana sfera zwiazana z duchowoscia. Dla mnie wspaniale odswiezenie umyslu po serii sci-fi i horrorow. Polecam wielbicielom historii niesamowitych, prowadzonych bez pospiechu i dzikich twistow. 

"Muzeum Dusz Czyśccowych" od wydawnictwa Vesper to zbiór nowel, które swoim klimatem przypominają lokalne legendy, czy historie opowiadane późną nocą, przy ognisku. Swoją treścią skłoniły mnie do refleksji, jak i rozważań nad pozorną losowością wydarzeń. Jednocześnie wyjątkowy, archaiczny styl, w sposób wręcz poetycki obrazował z osobna, każdą historię, oddając wiernie jej klimat i towarzyszące historiom uczucie osobliwości. Szczególnie spodobał mi się tomik "Demon Ruchu", który uważam za najlepsze dzieło Grabińskiego. Autor w wyjątkowy sposób zamienił świat kolei w scenę dla mrocznych, osobliwych historii. Nie mniej warte uwagi okazały się nowelki z tomu "Na wzgórzu róż", "Szalony pątnik" czy "Niesamowita opowieść", które potrafiły zaskoczyć bogactwem różnorodnych konceptów. Tak więc dreszcz grozy wzbudzają nie tylko zwykłe demony, czy duchy, ale siła i psychika ludzkiego umysłu, czas, niedopowiedzenia, przedmioty codziennego użytku. Przyznam, że niektóre z nowelek nie przypadły mi do gustu. Wydają się być niedokończone, brakuje w nich puenty, jakiegoś rozwiązania, które rozładowałoby nabudowane wcześniej napięcie i ciekawość. Do takich nowelek należały między innymi tytułowe "Muzeum dusz czyśćcowych", czy "Osada dymów", inne znów były zbyt przewidywalne, jak np. "Czerwona Magda". Niemniej jednak, z pewnością powrócę do tego zbioru w przyszłości, aby ponownie zanurzyć się w ulubionych opowiadaniach i historiach, a także z przyjemnością będę się nimi dzielić, zarówno podczas wspólnego czytania, jak i opowiadając je bliskim w trakcie długich, zimowych wieczorów.

Nie lubię horrorów (no, może poza Kingiem, który mocno rozbudowuje wątki obyczajowe), więc z własnej woli pewnie nigdy nie sięgnęłabym po tą książeczkę. Ale osoba polecająca użyła słów: tam nie ma nic strasznego, za to jest bardzo zabawnie, no i to Orbitowski! I faktycznie, jeśli czytelnik cierpliwie przebrnie przez przyciężki, przeładowany bluzgami i opisami giełdy początek, reszta to fantastycznie groteskowa przygoda, pełna egzystencjalnych przemyśleń. Nie spodziewałam się tak fajnego i równocześnie makabrycznego pomysłu, tak wartkiej akcji i świetnych refleksji autora, bo kto zna i lubi jego sposób myślenia, ten się na pewno nie zawiedzie. Nie brak tu kryzysu egzystencjalnego, brawurowego popisu manipulacji, zawiści i całej gamy ciemnych uczuć. To niewielka pozycja napisana przez człowieka wkurzonego na świat, mająca na celu ukazanie całej jego (świata) brzydoty, wraz z horrorem szarej codzienności, walką o utrzymanie się na powierzchni, strachem i bezsilnością tych, którzy „stoją na pierwszym stopniu drabiny społecznej i boją się spaść”. Jest tu upchane mnóstwo bólu, ale przyprawione i pokolorowane tak, aby gładko się połykało. Geniusz Orbitowskiego polega na tym, że w pozornie lekkiej treści jest w stanie przemycić ważne tematy. Warstwa fabularna również fantastyczna. Dla mnie to była świetna zabawa!

Książka byłaby prawdziwą petardą, gdyby zabrał się za nią porządny redaktor i skłonił debiutującego autora do w gruncie rzeczy drobnych poprawek stylistyczno-narracyjnych (co mogło mieć miejsce w wydaniu drugim, być może kiedyś sprawdzę, bo sama historia jest sympatyczna, choć dziwne to może słowo jak na horror/thriller). W porównaniu do niedawno przeczytanych przeze mnie „Córek moru”, też debiutu, też rozgrywających się rzekomo (bo jednak nie) na Podlasiu, to i tak jest petarda. Mimo że zawiera jedną z najbardziej żenujących scen seksu, jakie kiedykolwiek przeczytałam. Klimat trochę jak z filmowych horrorów „Osada” czy „Midsommar” albo znacznie wcześniejszy „The Wicker Man”, tyle że w okolicznościach Suwalszczyzny, której główne atrakcje autor postanowił zaprezentować przy okazji wycieczki bohaterów, Tomka i Karoliny, studenckiej pary z Warszawy. Para to oparta na przeciwieństwie przekonań, on ateista, ona wierząca i praktykująca katoliczka, co oczywiście prowadzi do ideologicznych spięć, a finalnie do bardzo przewrotnego końca. Ma ta książka liczne niedostatki wykonania, ale wynagradza je klimat.

Kilka lat po I Wojnie Światowej. Irlandzki meteorolog udaje się na leżącą w pobliżu koła podbiegunowego wyspę, gdzie zamierza zająć się przez rok obserwacjami pogody. Jedynym mieszkańcem, którego zastaje na skalistym atolu, jest austriacki latarnik, który już od początku sprawia wrażenie nietowarzyskiego i nieokrzesanego dziwaka. Stacja meteorologiczna jest opuszczona, a po poprzednim badaczu nie ma żadnego śladu. Bohater postanawia wbrew wszystkim niepokojącym odkryciom pozostać na miejscu. Jednak szybko zauważa, że on i latarnik nie są jedynymi żywymi duszami na tej wyspie. Stworzenia… ogromna ilość obślizgłych, humanoidalnych stworzeń wypełza pod osłoną nocy z wody i szturmuje jego stację. Od tego czasu rozpoczyna się walka o przetrwanie. Znam wiele książek, które nie wykorzystały czy nawet zaprzepaściły swój początkowy potencjał. W przypadku tej niezwykłej perełki mamy do czynienia z odwrotną sytuacją. Opis fabuły mógłby równie dobrze pochodzić z kiepskiego czytadła klasy B. Jednak nie podążono w żadne rejony tandety czy taniej rozrywki. Łącząc elementy gotyckie, mityczne i baśniowe, autor stworzył mroczną i wciągającą intelektualnie historię przygodową, która utrzymuje czytelników w napięciu dzięki gęstej atmosferze i tajemniczym stworzeniom. Przez jego pięknie skonstruowaną narrację praktycznie się płynie. Jego literacki debiut przypomina mi trochę wypłynięcie na morze. Piñol snuje na początku podróży swoją specyficzną wizję rzeczywistości, w której porusza problem izolacji, strachu przed nieznanym, zachowania jednostek w ekstremalnych warunkach, tworząc skłaniającą do myślenia opowieść o przetrwaniu i narastającym szaleństwie. Im bardziej oddalamy się z tą historią od stabilnego brzegu, tym więcej odkrywamy detali. Mamy powolną degradację psychiki ludzkiej po wpływem niespotykanego stresu oraz małą alegorię do epoki podbojów kolonialnych, w trakcie których klasyfikowano miejscowych jako podludzi i usprawiedliwiono tą postawą swoje bestialstwa. Dużym atutem powieści jest również jej tajemniczość i niedosłowność. Pan Piñol wiedział, że brnięcie w zbędne szczegóły i serwowanie czytelnikowi informacji na tacy zabija w pewien sposób klimat. Autor zataja sporo, a jednocześnie nie spłyca swoich postaci, a ich przemyślenia stają się przez to jeszcze ciekawsze. Ta umiejętność przekazania dokładnie to, co ma służyć powieści, jest bardzo cenna, szczególnie gdy objawia się już w debiucie.

Pełna treść recenzji wraz z niepublikowanymi wcześniej materiałami związanymi z Jamesem - tylko na blogu Milczenie Liter. https://bit.ly/46k5TPZ *** Jeśli ktoś lubi grzebać w archiwach i zaczytywać się w opowieściach niesamowitych, nie znajdzie chyba lepszej pozycji niż "Opowieści antykwariusza". To mistrzostwo formy, nienachalna erudycja, gra niedopowiedzeniami a także czystej wody talent. Nie tylko literacki, ale przede wszystkim talent do budzenia grozy i stopniowania napięcia. Jest tu 15 opowiadań, z czego minimum 10 to rzeczy dobre/bardzo dobre. Jeden z lepszych zbiorów opowieści niesamowitych, jakie czytałem, a z całą pewnością jeden z najcenniejszych klejnotów w całym katalogu "Biblioteki grozy" wydawnictwa C&T. Jamesowskie opowieści nie zestarzały się ani o jotę. To kunsztownie skonstruowane, nieoczywiste dziełka. Straszyły 100 lat temu, straszą nadal i nie wygląda na to, żeby miało im się to znudzić.

Uwielbiacie marynistyczną grozę? Jeśli tak, to zapraszam na prawdziwą nadnaturalną perełkę, która pierwotnie została wydana w 1907 roku, czyli ponad sto lat temu!🖤 Zanurzymy się tu w relację z przygód Johna Winterstrawa, rozbitka statku "Glen Carrig". Gdzieś na nieznanych wodach, hen daleko... na morskich mapach ich nie uświadczysz. Trafiają w okolice bagnistych, ponurych pustkowi porosłych osobliwą roślinnością. Za dnia panuje bezruch i niepokojąca cisza, natomiast nocą słychać przedziwne dźwięki płaczu... To wszystko jest takie niesamowite! Mrok zasnuwa umysł! Poczucie istnienia czegoś nieznanego, gargantuicznego wymykającego się z ram racjonalnego pojmowania świata. Brzmi fascynująco, prawda? A to zaledwie początek tej opowieści!🌊 Nieustraszeni żeglarze i istnienie świata, który nigdy nie powinien zostać odkryty. Cmentarzyska statków, krwiożercze kraby giganty, ogromniaste głowonogi, kłębowiska wodorostów, diabelskie ryby i wiele innych ohydnych rzeczy. Tekst nie został unowocześniony i bardzo dobrze! Inaczej ta książka straciłaby cały urok. Zdaję sobie sprawę, że dla niektórych może ta lektura może być niełatwą przeprawą, ale warto! Zachęcam do zagłębienia się w te przedziwności, które potrafią zmrozić krew w żyłach. Całkowicie pochłonął mnie klimat tej opowieści. Uwielbiam takie awanturnicze historie z domieszką grozy! Gorąco polecam, zwłaszcza miłośnikom twórczości Samotnika z Providence czy Algernona Blackwooda.

Wendigo i inne upiory to niezwykły zbiór opowiadań, historii pełnych tajemnic, sił natury i tego co zasłyszane w ludowych opowieściach i miejskich legendach. Lubię klasykę literatury grozy właśnie za ten klimat, za to, że jest delikatniejsza niż horror, a jednak może wywołać gęsią skórkę i snuć opowieści pełen niesamowitości. Bohaterowie opowiadań z tego zbioru starają się wszystko tłumaczy racji sobie, jednak bieg wydarzeń sprawia, iż pewnych rzeczy nie można wytłumaczyć inaczej, niż przyznać rację temu co wymyka się racjonalności, a budzi grozę i lęk. Autor też świetnie ukazuje tu Naturę, jej piękno, niesamowitości i ogrom, którym może przytłoczyć człowieka i zmącić jego zmysły. Klimatycznie, polecam.

Powieść ta nie jest aż tak kiepska, jak niektórzy to oceniają. Nie jest to jednak z drugiej strony jakiś niezwykły horror. Sama intryga, związana jak się później okazuje z duchem brata głównego bohatera jest oryginalna, podobnie, jak zakończenie. To ostatnie również zaskakuje. W końcu można się dowiedzieć o co chodziło i czym faktycznie są Morwany. Całość została przez autorów uzupełniona o wyjątkowo mocno wyuzdane sceny pornograficzne. Wprawdzie pasuje to do tego gatunku literackiego, to jednak autorzy nieco przesadzili. Dotyczy to choćby sceny z przybyłym do Morwan detektywem i demonicami. Generalnie jednak jest to na swój sposób zabawne. Niewątpliwie plusem jest dosyć dobrze zachowana spójność tekstu. Większość współczesnych autorów ma z tym poważny problem.