Sekretna mowa kamieni

Christiana Moreau „Czerwony kaszmir” Siła kobiet jest niezaprzeczalna. To ona jest motorem napędowym, szczególnie widoczna w ekstremalnych sytuacjach, to wtedy bowiem kobiety pokazują że stereotypowa „słaba płeć” nie istnieje. „Czerwony kaszmir” to utkana z siły, marzeń, determinacji historia o losach trzech przypadkowych kobiet, które połączy tytułowy kaszmir. Losy Alessandry, Bolormy i Xiao Li poznajemy w różnych momentach ich życia. To smutna, słodko-gorzka przejmująca proza o sile pasji, marzeń, o wytrwałości w ich życiu, które jak to ma w zwyczaju, torpeduje w najmniej oczekiwanym momencie. Wieloaspektowość zdarzeń i postępująca szybko akcja zabiera czytelnika przez odległe stepy Mongolii, aż po włoskie dzielnice. „Czerwony kaszmir” jest lekturą – ostrzeżeniem, że w pogoni za modą, udajemy że nie dostrzegamy oszustw, matactw, a także zwykłego wyzysku ludzi. Ile zła może przynieść nadmiernie rozbuchany konsumpcjonizm, ile nadziei jest w zwykłej pracy chałupniczej. Moreu pochyla się nad losem uciemiężonych ofiar kapitalizmu, którzy w poszukiwaniu lepszego życia pozwolili się oszukać i dać sobie wmówić, że wolność kiedy nadejdzie. Bolorma i Xiao Li, to przykłady silnych, niezłomnych kobiet, i mimo że ich życie nie jest usłane różami, to każda z nich swoją niezłomnością, uporem i wiarą w własne możliwości pokazuje że może być lepiej. Moreau zabierze nas w jakże sugestywnie opisany świat, i mimo iż książka nie jest obszerna ilościowo, nie wydaje się, by czegoś w niej zabrakło. Czasem mniej, znaczy lepiej, i tu to się doskonałe sprawdziło. „Czerwony kaszmir” subtelnie przypomina o tym co ważne, i jest ważnym głosem w współczesnym świecie. Mimo lekko naciąganego zakończenia, to i tak uważam, że po tę książkę warto sięgnąć. Polecam. 8/10

To moje drugie (i na razie niestety ostatnie) spotkanie z twórczością Janet Skeslien Charles, gdyż nie przetłumaczono więcej jej książek. Wydarzenia poprzednio czytanej „Bibliotekarki na froncie” rozgrywają się podczas I wojny światowej nazywanej Wielką Wojną. Tym razem pisarka umiejscowiła akcję swojej książki w okupowanym Paryżu podczas II wojny światowej. Równocześnie prowadzi wątek współczesny w latach 80-tych XX wieku w małym amerykańskim miasteczku. Oba te wątki łączy postać Odile - młodej Francuzki, pracownicy Amerykańskiej Biblioteki w Paryżu, która po wielu wojennych perypetiach zamieszkała w USA. Tam staje się przyjaciółką, nauczycielką i wzorem dla amerykańskiej nastolatki Lily. Opowieść jest oparta na prawdziwej historii paryskich bibliotekarzy, którzy walczyli o przetrwanie książek i bibliotek w czasie wojny. A swój bierny opór realizowali przez potajemne rozprowadzanie książek lub ukrywanie najbardziej drogocennych egzemplarzy. To powieść dla prawdziwych bibliofilów i wielbicieli historii w lżejszej odsłonie. Jedyny mój zarzut to postać Lily, która charakterologicznie jest w dużym stopniu kopią Odile. Tak jakby pisarka nie miała pomysłu na tę kreację. Poza tym świetnie się to czyta (czy w moim przypadku słucha).

"Sekret Marii. Życie, miłość i pasja Marii Montessori" to fascynująca biografia Marii Montessori, włoskiej lekarki i pedagożki, która zrewolucjonizowała edukację. Laura Baldini zgrabnie łączy fakty z fikcją, tworząc wciągającą opowieść o życiu, miłości i pasji tej niezwykłej kobiety. Książka przenosi nas w czasy przełomu XIX i XX wieku, kiedy to Maria Montessori, jako jedna z pierwszych kobiet we Włoszech, podjęła studia medyczne. Baldini ukazuje jej determinację i upór w dążeniu do celu, a także trudności, z jakimi musiała się mierzyć w zdominowanym przez mężczyzn świecie nauki. Autorka z dużą empatią i wnikliwością opisuje życie prywatne Marii Montessori, jej miłość do Giuseppe Montessano i ich burzliwy związek. Nie pomija również trudnych tematów, takich jak samotne macierzyństwo i skrywany przez lata sekret narodzin syna Maria. Książka Baldini to nie tylko biografia, ale również opowieść o pasji i determinacji w dążeniu do zmiany świata na lepsze. Maria Montessori, poprzez swoją metodę edukacyjną, udowodniła, że każde dziecko jest wyjątkowe i zasługuje na szansę rozwoju. "Sekret Marii. Życie, miłość i pasja Marii Montessori" to lektura obowiązkowa dla wszystkich, którzy interesują się historią kobiet, pedagogiką i psychologią. Książka wciąga od pierwszej strony i zmusza do refleksji nad rolą edukacji w życiu człowieka.

Wybrałam tą książkę ze względu na dziewczyny (jak się okazało Irminę i Adę), które miały skrywać mroczny sekret. I miały one tajemnice, przez którą tajemniczy mężczyzna udał się za nimi w podróż na Kaszuby. Mężczyzna zakłócił leśną głuszą przeraził nie tylko kajakarzy, ale również zwierzęta. Niektóre stworzenie nie przeżyły starcia z zemstą mężczyzny. Między bohaterami spływy dochodziło do interakcji. Polubiłam w tej książce również Magdę właścicielkę psa oraz matkę i żonę w jednym. Udała się ona z rodziną oraz bratem męża na ten spływ. Jednak nie był to dla tych wszystkich osób zwykły spływ. Dla Magdy okazał się bardzo nierozważny. Spływ w najkrótszą noc miał swoje konsekwencje. Za chwilę zapomnienia, samowole i łamanie zasad, ktoś będzie musiał drogo zapłacić. Kto to będzie, a może nie tylko jedna osoba? Nie powiem, że tą książkę czyta się szybko (bo się nie czyta). Ale czy warto moim zdaniem tak, jeżeli zaciekawi Cię opis. Odnalazłam w tej książce obrazy przyrody prosto z kajaka, przygody grupy ludzi oraz tajemnice, które uwielbiam. Denerwowało mnie zmiana osoby opowiadającej, dosłownie co 2 strony (były takie przypadki) oraz zakończenie troszkę ucięte liczyłam na więcej. Jednak wątek młodych dziewczyn, Magdy jak i Borysa był dobry. Myślę, że jest to książka, do której się nie wraca.

"Zaginiona siostra" to emocjonalny rollercoaster, który zabiera nas w mroczną podróż w głąb rodzinnych sekretów. Tracy Buchanan z chirurgiczną precyzją kroi warstwy kłamstw, by odkryć prawdę, która boli. To lektura, od której nie sposób się oderwać, a jej zakończenie pozostawi cię z pytaniem: "Czy naprawdę znamy swoich najbliższych?".

Pełna paleta prawdziwych emocji,wzruszenia i wspaniała historia o zwyczajnej,zwariowanej Dance kobiecie,o jej normalnym,szczęśliwym małżeństwie. Czytałam z uśmiechem na buzi,fajny humor uśmiałam się po pachy z tej powieści. Pióro pisarki cudowne,zachwyca mnie swym własnym stylem przyjemnym,z lekkością książka napisana. Zachwyciła mnie ta przecudna,poruszająca i dowcipna lektura.

Owa książka opowiadała o kilkorgu ludziach, którzy byli „współlokatorami” na jednym ze szpitalnych oddziałów. Byli oni w różnym wieku i każdego z nich w jakiś znaczący sposób doświadczyło życie. Alfie w wyniku wypadku stracił nogę, a Alice doznała dotkliwych oparzeń podczas pożaru i cudem uszła z życiem. Autorka świetnie przedstawiła w swoim dziele trudny proces adaptacji tych młodych ludzi do nowej sytuacji życiowej oraz walkę z ich wewnętrznymi demonami. Udowodniła także, że miłość jest ślepa i nie trzeba nawet kogoś widzieć, aby obdarzyć go uczuciem, bo przecież - cytując klasyka (Antoine de Saint-Exupery’ego) - „Dobrze widzi się tylko sercem. Najważniejsze jest niewidoczne dla oczu”. Akcja książki w 90% toczyła się na szpitalnym oddziale, jednak - o dziwo - nie wiało nudą. Dialogi bohaterów czasami były zabawne. W jednej chwili przeżyłam nawet „moment grozy”. Na szczęście autorka szybko wyjaśniła sytuację, zanim do reszty pękło mi serce. Pod koniec lektury można było się nawet wzruszyć. Bardzo dobrze mi się to czytało i kompletnie nie rozumiem, czemu ten tytuł jest tak mało popularny? Koniecznie trzeba to zmienić!

Wspaniale było znowu zawitać do Plaki, dowiedzieć się co działo sie z bohaterami "Wyspy". O wiele dojrzalszy styl pisania autorki pozwala nam jeszcze lepiej wyobrazić sobie miejsca wydarzeń i same postaci. Dobrze było znowu wrócić do Grecji i odkryć, że to co czasem zaczyna sie tragedią, może obrócić się w coś szczególnego i nie zawsze negatywnego - to jak wygranie drugiego życia.... chociaż niestety nie dla każdego. Polecam serdecznie.

Opowieść o życiu i śmierci. Przyjaźni, miłości i braku zrozumienia. Napisana w sposób figlarny, lekki, lecz nie pozbawiona głębi i chwili do podumania nad życiem. Historia o znajomości Lenni i Margot. Nastolatki i bardzo dojrzałej damy, których los splótł się na szpitalnym korytarzu. Humor jakim autorka obdarzyła Lenni jest mi bliski. Uwielbiam go. Postać pastora Artura to kolejna kreacja z krwi i kości. Autorka swoją twórczością pokazuje, że można w sposób zabawny, lecz nie śmieszny przedstawić, oswoić trudne tematy. Gorąco polecam zarówno starszym jak i młodszym czytelnikom.

Wrzuciłam do biblioteczki do odsłuchania myśląc, że będzie to fajny przewodnik po różnych miejscach w Portugalii z jakąś osobistą historią lub wspomnieniem. Zauroczyła mnie też okładka. Zaczęłam słuchać i tu zaskoczenie, to nie przewodnik, ale opowiadana historia na tyle wciągnęła mnie, że nie mogłam sieoderwać od słuchowiska. Szczególnie podobał mi się zabieg literacki polegający na opisywaniu tego samego oczami różnych ludzi, sprawiało to, że obraz nabierał barw, a historia stawałą się pełniejsza.

Drugi tom cyklu Między stronami życia. Tym razem poznajemy losy drugiej bohaterki - Marleny . Marlena – agentka Michała, mistrza horrorów, i przyjaciółka Justyny, autorki bestsellerowych romansów – chce zrobić wszystko, aby wyciągnąć dwoje pisarzy z twórczej niemocy. Gdy sprawy wydają się zmierzać we właściwym kierunku, na horyzoncie pojawia się jej brat, Krzysiek, który wpadł w tarapaty finansowe. Problemy brata zaczynają być problemami Marleny, a jedyną szansą na ratunek jest dla niej przyjęcie nietypowego zlecenia. Ma napisać autobiografię milionera Seweryna Mazura i w tym celu wyjechać do Francji. Podjęcie tej decyzji niesie za sobą bardzo poważne konsekwencje. Wszystko dobrze się kończy , a para Marlena i Seweryn szybko przypada sobie do gustu i zostają nieźle dobraną parą.

„Człowiek nie myśli trzeźwo, kiedy ma zranioną duszę.” Clara Belmonte pochodzi z wykształconej rodziny. Tata lekarz ginie na wojnie, a siostra z mamą wyprowadzają się z domu. Clara zmuszona do samodzielnego utrzymania się rzuca się w wir gotowania, a trzeba przyznać, że ma do tego talent. Don Diego to samotny, zgorzkniały wdowiec, zamieszkujący ogromną posiadłość Castamar. Ich losy krzyżują się ze sobą. Wkrótce rozpoczyna się pomiędzy nimi gra, a dokoła roi się od zawiłych intryg, polityki, miłości i pasji. Oraz oczywiście różnic klasowych. Trzeba przyznać autorowi, że bardzo przyłożył się do opisów tworzących niepowtarzalny klimat epoki. Stroje, wyposażenie wnętrz, obyczaje, zastawa stołowa, a przede wszystkim potrawy i napoje są opisane z ogromną dokładnością. Wręcz można poczuć ich smak i zapach, kiedy czyta się te doskonałe opisy. Nie jest to powieść oparta jedynie na uczuciu pomiędzy Clarą a Diegiem. Wątków jest znacznie więcej. I naprawdę nie dziwi mnie, że na podstawie powieści nakręcono serial (nie oglądałam, ale mam zamiar nadrobić). Klimat tej powieści jest tak niesamowity, że sama przez chwilę poczułam, jakbym była mieszkanką XVIII-wiecznej Kastylii i śledziła z bliska losy mieszkańców zamku Castamar. Z pewnością nie każdemu przypadnie ta powieść do gustu ze względu na może troszkę zbyt przytłaczający wątek romansowy… Ale dla mnie to nie jest żaden minus, a wręcz przeciwnie.

To piękna opowieść o sile prawdziwej przyjaźni, która potrafi przetrwać nawet najgorsze piekło. Paryż, 1940 roku. Trzy kobiety Claire, Mireille i Vivienne mieszkają na poddaszu, w budynku, w którym pracują jako krawcowe. Wojna trwa w najlepsze, a każda z nich chce zrobić wszystko, aby skrócić to okrucieństwo, które trawi Europę. Współpraca z ruchem oporu to jedyne wyjście, aby móc chociaż w jakimś stopniu przysłużyć się zakończeniu wojny. Nie jest to łatwe, ponieważ w okupowanym Paryżu, naziści posuwają się do coraz okrutniejszych działań, aby pozbyć się niewinnych ludzi. Gdy trzy przyjaciółki staną oko w oko z wrogiem, będą musiały podejmować najtrudniejsze w życiu decyzje, aby przeżyć, a przede wszystkim, żeby ratować siebie nawzajem. Chęć i wola walki jest silniejsza niż strach, dlatego nawet gdy dosięga je śmiertelne niebezpieczeństwo, nie mają zamiaru się poddać. Paryż, rok 2017. Harriet jest wnuczką Claire. Przybyła do Francji, aby spełnić swoje marzenia, ale przede wszystkim przywiodło ją tutaj zdjęcie, które przedstawia jej babcię i dwie nieznajome kobiety. Los sprawia, że zaczyna pracę w tym samym budynku, w którym pracowała jej babcia przy Rue Cardinale. To właśnie sprawia, że Harriet, chce poznać losy swojej babci i jej przyjaciółek. Kiedy zagłębia się w historię, okazuje się, że historia jej babci jest znacznie bardziej skomplikowana niż jej się wydawało, a ona poznaje także prawdę o sobie samej. Historia Claire odkryje przed nią wydarzenia, o których nie miała pojęcia, a ona dzięki temu, będzie mogła zrozumieć, dlaczego jej życie było pełne niepowodzeń i traum. To właśnie przyjazd do Francji pomoże jej odnaleźć siebie i rozpocząć prawdziwe życie. Los lubi zaskakiwać, a Harriet na własnej skórze przekona się, jak zaskakujące potrafi być życie, a losy kilku pokoleń mogą się przeplatać, zataczając koło. Jest to trudna lektura, o okrucieństwach wojny, jakie naziści wyrządzili ludziom w okupowanych państwach. Opisy morderczej pracy w obozach, dramatycznych przesłuchań i warunków życia, a także traktowania ludzi zarówno w obozach jak i zwykłych obywateli pozwalają znaleźć się w samym centrum tych wydarzeń i poczuć dreszcz strachu, a przede wszystkim gorycz i złość jaką czuły Claire, Mireille i Vivienne przeżywając piekło na ziemi. Najważniejsze w tej historii jest to, że wtedy ludzie znacznie bardziej doceniali wartości i małe rzeczy, które teraz są dla nas tak oczywiste, że czasami zapominamy o tym co jest naprawdę ważne w życiu.

"Krok do miłości" Sylwia Kubik Tom I cyklu żuławskiego „Krok do miłości” autorstwa Sylwia Kubik to książka, która potrafi emocjonalnie rozłożyć czytelnika na łopatki. To historia pełna bólu, cierpienia i niesprawiedliwości, ale także nadziei i walki o lepsze jutro. Główną bohaterką powieści jest Ewa – młoda dziewczyna, której świat rozpada się w chwili zaginięcia ukochanej matki. Życie u boku despotycznego i toksycznego ojca staje się dla niej nie do zniesienia. Niestety, ucieczka od rodzinnego dramatu okazuje się jedynie zmianą jednego koszmaru na drugi – trafia bowiem „z deszczu pod rynnę”. Michał, który początkowo okazuje jej uczucia i zdobywa jej zaufanie, z czasem pokazuje swoje prawdziwe oblicze – człowieka apodyktycznego, okrutnego i pozbawionego empatii. Ewa, uzależniona emocjonalnie od partnera, doświadcza przemocy i upokorzeń, aż w końcu zostaje pozostawiona sama sobie – bez dachu nad głową i środków do życia. Z ranami – zarówno fizycznymi, jak i psychicznymi – musi zdecydować, co dalej. Nie mając nikogo, do kogo mogłaby się zwrócić o pomoc, trafia do odziedziczonego po babci zaniedbanego domu na Żuławach. To właśnie tam postanawia zacząć wszystko od nowa – bez strachu, przemocy i przeszłości, która nie daje o sobie zapomnieć. Ewa to bohaterka niezwykle silna, choć doświadczona przez życie. Jej droga do odzyskania równowagi i szczęścia jest trudna, pełna bólu i wybojów, ale jednocześnie inspirująca. W małej społeczności spotyka zarówno życzliwość, jak i niechęć. Pan Bronek - starszy mężczyzna, który mimo własnej skromnej sytuacji okazuje jej wsparcie i dobroć. Na jego dobre słowo i wspólnie spędzony czas przy herbacie, Ewa zawsze może liczyć. Drugą ważną postacią jest Kamil – młody mężczyzna, który na Żuławach chce stworzyć swoje miejsce na ziemi. Kupuje stary dom podcieniowy i planuje przekształcić go w restaurację z duszą, opartą na lokalnej historii i tradycji. Fascynuje się regionem – jego kuchnią, kulturą i opowieściami. Wspiera lokalność i stawia na ekologiczne rozwiązania. W jego życiu ważną rolę odgrywa również babcia, która nieustannie go wspiera i motywuje. Relacja Kamila z matką jest jednak chłodna i napięta – kobieta próbuje kontrolować jego życie i narzucić mu swoją wizję przyszłości w dużym mieście, co stoi w sprzeczności z jego marzeniami. To historia, która ma wszystko: ból, tęsknotę, strach i niesprawiedliwość, ale również determinację, siłę i nadzieję. Autorka pokazuje, że nawet po najcięższych doświadczeniach można spróbować zacząć od nowa. Na tle tej trudnej rzeczywistości rodzi się subtelna, nieśmiała miłość – niczym wiosna budząca się po długiej zimie. Ogromnym atutem książki jest jej autentyczność. Nie ma tu miejsca na sztuczny lukier – bohaterowie są prawdziwi, niedoskonali, zmagający się z codziennością i własnymi słabościami. To właśnie czyni tę historię tak poruszającą. Na uwagę zasługuje również wpleciony w fabułę wątek historii i tradycji Żuław, który dodaje opowieści wyjątkowego klimatu i zachęca do bliższego poznania tego regionu. Po trudnych doświadczeniach Ewa musi nauczyć się na nowo ufać – sobie i innym. Jej droga ku szczęściu jest wymagająca, ale daje nadzieję, że nawet po największych burzach może przyjść upragniony spokój. Nie mogę nie wspomnieć jeszcze o pięknej, odświeżonej szacie graficznej serii – prostej, ale niezwykle klimatycznej. Bardzo mi się podoba. Czy Ewa odnajdzie na Żuławach swoje miejsce i upragnione szczęście? Odpowiedź poznamy na pewno w kolejnych tomach tej ciepłej i jakże poruszającej serii. Gorąco polecam!

„Każde Twoje słowo” to moja pierwsza pozycja autorki. Długo się do niej zabierałam ale w końcu się udało podczas ostatnich porządków i „wyczytywania” przed kolejną edycją WWK. W książce podobały mi się retrospekcje i skoki w czasie. Zmiany narracji. Raz z perspektywy Karoliny a raz z Nelsona. Dzięki temu możemy poznać ich oboje, perspektywę kobiety oraz mężczyzny. Raz młodych zakochanych w sobie studentów stojących przed ważnymi życiowymi wyborami a raz dorosłych już ludzi żyjących w dwóch różnych światach, w dwóch różnych państwach, dotkniętych przez życie i po części rozczarowanych swoich losem. To nie jest ckliwy i przesłodzony romans ani opowieść o naiwnych nastolatkach i zgorzkniałych dorosłych w kryzysie wieku średniego. To historia o młodzieńczej miłości, która zostaje wystawiona na próbę czasu, odległości i intrygi. To historia o młodej kobiecie, która opuszczona przez najbliższych bała się zaufać ludziom i światu. To historia o ambitnym studencie, który kochał do szaleństwa ale pragnął robić karierę. To historia o niedomówieniach, niedopowiedzeniach, domysłach i intrygach. O trudnych wyborach. O tym jak przez wiele wiele lat potrafimy żyć z traumą i poczuciem winy, chować urazę ale i tęsknić. Kochać i nieświadomie sabotować swoje życie. Żyć w nieporozumieniu i nieświadomości. Jakie przeżycia z dzieciństwa ukształtowały Karolinę? Co rozdzieliło tych dwoje? W jakich okolicznościach spotkali się ponownie? I najważniejsze… czy odnajdą drogę powrotną do siebie?🙏🏻

Dawno nie czytałam książki poruszającej drażliwy temat, jakim jest żona Jezusa napisanej tak niezwykle poprawnie politycznie katolicko :)) To na wstępie. Moim zdaniem jest to książka o kobietach i dla kobiet. Piękna w tym zakresie, ale.... i tu skończę, by nie psuć innym odbioru.

Książki tej autorki traktuje jako lekką lekturę w przerwach cięższych tematyk. Ta książka nie jest taka typowa lekka- u mnie dobrze wkomponowała się jako przerywnik w ciężkich tematach, ale... można się z tą książką nie polubić. Bohaterka bywa irytująca, zwroty akcji są niespodziewane- i to mnie w tej książce akurat ujęło, ta nieprzewidywalność, a trochę brak rozsądku. Tacy właśnie są ludzie. Nie zgadzam się z opinią, że do zamachu na WTC była fajna, a po zamachu nudna. Dla mnie było odwrotnie- przeczytaj sam/sama i się przekonaj.

Twórczość Katarzyny Kostołowskiej znam bardzo dobrze, uwielbiam, mam przeczytane wszystkie 40-stki.. Morele trafiły do mnie troszkę przypadkiem i oczarowały, zaczarowały, wywołały gamę odczuć wszelkich, po uśmiech, sentyment, smutek, refleksję.. niesamowite.. to książka, która pozostawia po sobie to coś w sercu, to coś, co przypomina, cóż takiego w życiu jest najważniejsze, rodzina, miłość, to książka, która momentami bawi, momentami wyciska łzy, to książka, która spowoduje, że pokochasz kwiaty, przyrodę, zapragniesz to poczuć, to bohaterowie, którzy pokazują, że za wszelką cenę należy walczyć o siebie.. noo i ta śliwkówka, kieliszek w towarzystwie Luizy, Janka, Basi, Marii i zarządu Moreli byłby bezcennym doświadczeniem😊 polecam, przeczytajcie🙂

„Sekrety Marianny” to moje drugie spotkanie z powieścią historyczną w wykonaniu Agnieszki Olejnik i także w tym wypadku uważam je za udane. Autorka starała się w bardziej współczesny sposób opisać perypetie swoich bohaterów, których wzoruje na postaciach znanych z powieści Jane Austen. Mamy tu więc młodą Mariannę, prawnika Swena oraz szereg innych postaci poznanych w „Wyborze Charlotty”, których losy śledzimy w nieśpiesznym rytmie wyznaczanym przez kolejne życiowe dramaty, wyjazdy, przeprowadzki i listy. Książka jest romansem, ale spętanym przez XIX-wieczne konwenanse i zwyczaje, co w połączeniu z elementami erotyki dało rewelacyjny efekt. Świetna powieść, lekka i przyjemna, akurat na letni wyjazd albo zimowy wieczór. Szukałam w niej czystej rozrywki i to właśnie otrzymałam. Polecam :)

Bardzo mi się podobała. Ciekawie przeplatają się losy Zuzanny (czas wojny i późniejszego życia) i jej wnuka Artura (teraźniejszość). Artek po słuchaniu opowieści babci, zaczyna zmieniać i doceniać doceniać swoje życie. Dawno się tak często nie wzruszałam przy żadnej książce.