Prawdziwa miłość to ktoś, kto sprawia, że lśnimy. Jedyna osoba, która potrafi zeszlifować nasze kanty tak, żeby światło wydobywało całe nasze wewnętrzne piękno. […] Życie, a z nim napotykane przeszkody, kształtuje ludzi. Przycina nas, szlifuje, poleruje jak surowe diamenty. Ale tylko miłość nadaje nam blasku.

Podróż to przemiana, skarbie. Podróżując, oddalasz się od siebie samej, lecz już odmienionej. Nigdy nie będziesz taka sama, gdy usłyszysz skrzypienie podeszwy w pyle, gdy ujrzysz blask księżyca na drugim końcu świata.

Prawdziwa miłość to ktoś, kto sprawia, że lśnimy. Jedyna osoba, która potrafi zeszlifować nasze kanty tak, żeby światło wydobywało całe nasze wewnętrzne piękno. (...) To ktoś, kto umie ukazać światu piękno, które nosimy w sobie, ponieważ tylko ta osoba naprawdę potrafi je dostrzec. Dlatego prawdziwa miłość jest taką rzadkością.

Do szczęścia prowadzi więcej niż jedna ścieżka.

Jeśli poprzestaniemy na omieceniu kryształu wzrokiem, dostrzeżemy tylko kilka odcieni jego koloru. Jeśli jednak weźmiemy go w dłoń, obrócimy w palcach, przyjrzymy mu się uważnie, wtedy zobaczymy, jak błyszczy każda z jego powierzchni. To dlatego musimy szukać tej jednej jedynej osoby, która zechce się do nas zbliżyć, obejrzeć nas cierpliwie, która będzie umiała ustawić nas pod odpowiednim światłem, by wydobyć z nas blask. I czyż to właśnie nie jest miłość?