Rok pełen inspiracji

Przyjazna, praktyczna, z użytecznymi konkretnymi ćwiczeniami (dwie kartki - wizualizacja stanu przed zmianą i po zmianie czy też ćwiczenie pt. AKWARIUM: czy chcielibyśmy nic w naszym życiu nie zmieniać i tkwić w danym stanie cały czas ... jak w akwarium?). Autorka odsłania nasze życiowe role, uczy dialogu z wewnętrznym krytykiem (i tu podaje konkretne przykłady z życia swoich klientek). Uczy oswajania lęku, wskazuje na moc słowa kierowanego przez nas samych do siebie, proponuje pracę z przekonaniami, uczy jak reagować na krytykę i iść w stronę autentyczności. Ciekawa i pomocna. Adresowana do młodszego czytelnika.

Książka dla osób, które dopiero "raczkują" w tematyce prawa przyciągania. Zawiera podstawowe kwestie, które mają przygotować Cię mentalnie do całego procesu. Dla mnie, osoby, która już sporo wie na ten temat nie było tam nic odkrywczego. Jednak książkę bardzo przyjemnie i szybko czyta się.

Wiele książek obiecuje szczęśliwie i udane życie. Tu autor podkreśla, że to czy książka spełni swoje zadanie zależy wyłącznie od nas. Dziennik ma na celu uczynienie nas bardziej szczęśliwą i spełnioną osobą. Wystarczy 6 min dziennie, przez 66 dni, bo tyle zdaniem autora trwa wypracowanie nowego nawyku. Moc sześciu minut zapewnia jedynie (lub aż) fundamenty i daje materiały budowlane, dzięki którym możemy samodzielnie pracować nad budowaniem szczęścia. Codziennie sami decydujemy, co wnosimy i z czego budujemy. Ale o co właściwie chodzi? W wielkim skrócie o wdzięczność. Zdaniem autora skupienie się na tym, by doceniać każdy dzień, a także na tym co już się ma pozwoli na bycie szczęśliwszym. Jednak by wyrobić w sobie wzory pozytywnych zachowań i nabrać optymistycznego nastawienia potrzeba codziennej praktyki. I tu wiadomo - jedną rzeczą jest czytanie o wdzięczności i mówienie o niej, a czymś zupełnie innym wprowadzanie zasad w życie. Nie ma drogi na skróty, dlatego w ciągu 3 min rano i 3 min wieczorem zapisujemy swoje przemyślenia (wdzięczność, afirmacje, zapis rzeczy do poprawy, miłe przeżycia). Oczywiście zasady wpisów można zmienić i dopasować do własnego stylu. Podoba mi się to, że pracując z dziennikiem koncentrujemy się na rzeczach, które mamy i które działają, co jest mi szczególnie bliskie. Dzięki temu dostrzegamy pozytywne aspekty życia i rozwijamy konstruktywne myślenie, znajdujemy równowagę między wdzięcznością, a rozwojem oraz własnymi dokonaniami. Dzięki zapiskom w książce tworzymy swoją prywatną księgę szczęścia. W momentach kryzysowych, kiedy wydaje nam się, że nie znajdziemy żadnego powodu do siły możemy powrócić do tego co napisaliśmy, do osobistego magazynu i czerpać z tego źródła nową moc. I to jest w tym cudowne, że z tego czerpiemy tylko i wyłącznie my. Ja wykorzystuję ten dziennik jako magazyn dobrych chwil, skrzynkę własnych diamentów wdzięczności, które przypominają mi moje niewielkie zwycięstwa, a tym samym wprawiają mnie na powrót w dobry nastrój. Jest to świetne narzędzie do budowania nawyków. Przypomina mi to trochę pracę z coachem, ale w coacha wcielamy się my sami dla siebie. Polecam!

Nie mam problemów ze snem, ale sięgnęłam po tę książkę (audiobook) w czasie, gdy czułam się mocno przybita. Nie wiem, czy pomogła, jednak na pewno bardzo pozytywnie na mnie podziałała. Na tyle wczułam się w nastrój wyciszenia i przytulności kreowany przez autorkę, że nawet bez czytania jestem w stanie go przywołać, szczególnie będąc w swoim mieszkaniu. Do pewnego momentu łatwo było mi się utożsamiać z opowieściami i ich bohaterkami, ale skończyło się, gdy opowieści zostały zdominowane przez orientację homoseksualną. Oczywiście wydźwięk się nie zmienił, ale trudno mi było całkowicie "wejść" w opowieść, bo czułam się trochę niekomfortowo. W innej sytuacji ok, ale nie w tym przypadku. Gdyby nie to, oceniłabym na 7.

"Sexy zaczyna się w głowie" to pozycja, która wykracza poza ramy typowego poradnika o seksie. To niezwykle inspirująca podróż w głąb siebie, która pozwala na odkrycie własnej seksualności i budowanie zdrowej relacji ze swoim ciałem. Autorki nie skupiają się jedynie na technicznych aspektach seksu, ale poruszają również kwestie emocjonalne, psychologiczne i społeczne związane z seksualnością. Książka obfituje w różnorodne ćwiczenia, które pomagają czytelnikowi lepiej zrozumieć siebie i swoje potrzeby, a także poprawić komunikację z partnerem. Autorki przekazują czytelniczkom potężną dawkę motywacji do pracy nad sobą i budowania pozytywnej relacji ze swoim ciałem. Książka napisana jest prostym i przyjaznym językiem, co sprawia, że jest łatwo przyswajalna. "Sexy zaczyna się w głowie" to pozycja skierowana do każdej kobiety, która chce lepiej zrozumieć swoją seksualność i poprawić swoje samopoczucie. Książka będzie przydatna zarówno osobom, które szukają odpowiedzi na nurtujące je pytania, jak i tym, które chcą pogłębić swoją wiedzę na temat seksualności.

"CzaroMarownik" to iście magiczny i pełen zaskakujących porad kalendarz osobisty, który oczarowuje wykonaniem i zawartością. Znajdziecie w nim: ❇ Pięknie opracowany kalendarz podzielony na poszczególne dni ❇ Skrócony kalendarz na rok 2021 ❇ Bogato opisany horoskop księżycowy ❇ Zaklęcia ochronne ❇ Ciekawostki związane z magią ❇ Techniki pracy z żywiołami ❇ Wróżby andrzejkowe I wiele innych tematycznie powiązanych informacji. Uważam, ze to jeden z tych tomików, który posiada wszystko to, co powinien posiadać taki planer.Dlatego też, mi osobiście bardzo się podoba.Tutaj kartki same w sobie stanowią ozdobę ale oprócz pięknej oprawy graficznej na każdej stronie nie brakuje też miejsca na własne "maziaje",notatki i postanowienia.Więc nic tylko planować .Ponieważ, wierzcie mi Kochani... z tak natchnionym kalendarzem pod ręką ---> na pewno każdy dzień będzie magiczny.

Przyznam, że długo się do niej zabierałam, bo… nie podobała mi się jej okładka 🫣 (a Wy jakie macie o niej zdanie?). Ale jak to mówią – „nie oceniaj książki po okładce”… bo wnętrze lektury jest pełne inspirujących i motywujących do pozytywnych zmian treści!

Całkiem niezła książka. Pierwsza część dotyczy pozbywania się rzeczy po bliskich zmarłych a druga ogarniania naszych rzeczy aby nie zwalać tego na innych, kiedy nas zabraknie. Mamy tu praktyczne rady, odniesienie do emocji. Lekko mną wstrząsnęło, że powinno ze mną zostać tylko tyle rzeczy ile zmieści się na stole. Warto przeczytać i w ogóle zaprzestać gromadzenia "przydasiów", bo to potem stwarza sporo problemów.

Na okładce książki znajduje się informacja, iż przedmowa jest autorstwa Ryu Jeong-Hwa, jednakże sformułowania w niej użyte, a odnoszące się do treści całości książki typu „opowiem” tudzież „liczę, że uda mi się zainspirować cię”, sugerują, że wspomniana Ryu Jeong-Hwa jest także autorką wszystkich rozdziałów poradnika. Książka podzielona została na sześć części, spośród których każda rozwija inną gałąź tak zwanej k-culture. Rozdział pierwszy dotyczy pielęgnacji skóry. Autorka zwraca uwagę na nowe trendy takie, jak: glass skin, ombre lips czy też Aurora dotyczący zdobienia paznokci. Nie bez znaczenia są tu informacje przybliżające dziesięć kroków koreańskiej pielęgnacji skóry, ze szczególnym uwzględnieniem dwóch najważniejszych czynników, a mianowicie snu i wody. Czytelniczka, bo można odnieść wrażenie, że książka ta powstała głównie z myślą o dziewczętach i kobietach, dowie się tu także o makijażu w stylu no-make-up, czym jest seshin czy też jakie koreańskie marki kosmetyków zdobyły uznanie blogerów. Najważniejszym jednak przesłaniem wydaje się myśl, że k-beauty polega nie na cudownych środkach kosmetycznych, lecz na konsekwentnie codziennie wykonywanym rytuale pielęgnacyjnym. Rozdział drugi dotyczy koreańskiej mody. Mowa tu, oczywiście, o hanboku i jego nowoczesnych wersjach, o Seoul Fashion Week oraz o popularnym w Korei Południowej trendzie couple look. Autorka wspomina tu najważniejszych koreańskich projektantów mody oraz podkreśla fakt, iż k-fashion wiąże się przede wszystkim w ogromną pewnością siebie, odwagą wyrażania własnej osobowości i wysoką samooceną. Kolejny rozdział książki dotyczy k-popu. Autorka dookreśla, iż k-pop narodził się dokładnie 11 kwietnia 1992 roku, kiedy to podczas telewizyjnego konkursu talentów wystąpił zespół Seo Taiji and Boys. Dopiero później pojawili się Girls` Generation oraz PSY, otwierając niejako drogę kolejnym sławnym zespołom takim, jak: BTS, EXO, Blackpink czy też Twice. W kolejnej części poświęconej koreańskim serialom i filmom autorka skupia się przede wszystkim na propozycjach dram w ramach poszczególnych jej gatunków, od romansów i science fiction zaczynając, a na dramatach kostiumowych kończąc. Wspomina ona także o niekwestionowanym sukcesie południowokoreańskiej kinematografii, jakim jest bez wątpienia zdobycie czterech zwycięskich statuetek podczas 92. ceremonii wręczania Oscarów przez film „Parasite” Bonga Joon-ho. Rozdział piąty został poświęcony koreańskiej kuchni, ze szczególnym uwzględnieniem takich potraw, jak: kimchi, bibimbap, buldogi czy też galbi. Autorka wymienia też popularne w Korei Południowej herbaty. Clou tej części wydaje się przekonanie, że koreańskie jedzenie ma niewątpliwy dobry wpływ na wygląd i nastrój osób jedzących. Ostatnia część książki poświęcona jest wystrojowi mieszkania. Istotny jest tu, oczywiście, minimalizm oraz porządek, który sprzyja wewnętrznej równowadze. Koreańczycy zwracają bardzo dużą uwagę na to, by wnętrze zapewniało spokój i relaks, dlatego też autorka poleca tu różnego rodzaju olejki eteryczne oraz rośliny, które bezpośrednio łączą mieszkańców ze światem natury. Cały poradnik napisany jest bardzo przystępnym językiem, wzbogacony został licznymi przykładami ze świata k-culture, w tym zdjęciami obrazującymi omawiane aspekty. Książka może się podobać i stanowić źródło wiedzy na temat kultury Kraju Spokojnego Poranka, jednakże – niestety – jedynie na początkowym etapie rozwoju tego zainteresowania. Jeśli ktoś interesuje się Koreą Południową już od dłuższego czasu, prawdopodobnie nie dowie się z tej książki zbyt wielu nowych rzeczy. Przed sięgnięciem po tę pozycję trzeba mieć zatem świadomość, że „Korean lifestyle book” jest głównie dla tych, którzy właśnie połknęli koreańskiego bakcyla i chcą go w sobie oswoić. https://www.facebook.com/literackakorea/posts/pfbid0B1YoVC8sq9wb8yzGu1b3G2kgSAvVKSp74nfVA4ivC91PUpBVCEgh4GojuA3wa1Qgl

[ współpraca reklamowa ] Wychodzę z założenia, że tomików poezji nie można nikomu wciskać. Owszem można komuś wspomnieć o danym tomiku, ale ta osoba powinna po niego sięgnąć sama, gdy uzna, że przyszedł na niego czas. Czemu o tym mówię? Ponieważ już nie raz się o tym przekonałam. Sięgałam po poezję różnych autorów w różnych momentach mojego życia i raz mnie nudziła, a raz byłam tym, czego najbardziej potrzebowałam. Tak było właśnie w przypadku "Inward", które owszem miało swoje słabsze momenty, jak zresztą wszystko, ale było poezją, w której mogłam odnaleźć cząstkę mojej osoby. Ten tomik odzwierciedlał miejscami moją obecną sytuację, to co czuję i jak to wygląda. Potwierdzeniem na to jest fakt, że gdy wysłałam niektóre z moich ulubionych elementów przyjaciółce to ona sama do mnie napisała, że jakby czytała o mnie. Nie wiem, co ja tu więcej mogę dodać. "Inward" na pewno będzie idealny, jeśli będziesz co chciał zmienić w swoim życiu, pozbyć się więzów, które uważasz za miłość, uzdrowić jakąś część siebie, w czym cię pokieruje, a także ukaże ci jak nawet w małym stopniu można zmienić ten świat na lepsze, bo czasem wystarczy zmienić coś w sobie, aby było lepiej.

CupOfTherapy. Jak dbać o siebie, by być szczęśliwym i dawać szczęście innym, książka autorstwa Antti'ego Ervasti oraz Matti'ego Pikkujamsa to pierwsza pozycja, którą dostałam do recenzji (bardzo dziękuję @wydawnictwoznakemotikon ). Znajdują się w niej porady dotyczące naszego samopoczucia i samooceny na każdą sytuację. Bardzo przypadły mi do gustu ilustracje - po jednej do każdej porady. Lubie tego typu obrazki i wiele profili z tego typu rysunkami obserwuję na fb. Wracając do poradnika, nie spodziewałam się, że tyle mądrości w niej znajdę. Wiele rzeczy które robię automatycznie okazują się mieć zbawienny wpływ na samopoczucie, a co podkreśla tytuł, żeby dawać innym szczęście sami musimy uporać się ze sobą. Urzekły mnie również wtrącenia dotyczące ochrony środowiska i zdrowia naszej planety. Nie zabrakło też porad związanych z auktualną stuacją na Świecie. Jedyne co mnie rozczarowało to fakt, że książka bardzo szybko się skończyła... Mam nadzieję na kontynuację.

Od czasu do czasu lubię się na nowo zainspirować, chociaż właściwie to w momencie czytania już skończyłem pewien poważny przegląd stanu posiadania ;) ale mimo to, lubię poczytać coś w tej tematyce. I ja może nie liczę na jakieś super-odkrywcze informacje ale tu naprawdę nie ma nic nowego... to jest dla początkujących, bardzo początkujących i raczej dla Amerykanów ;) Książkę przesłuchałem w końcu na przyspieszeniu x1,9 bo inaczej to mi tak wolno i monotonnie brzmiała, że ciężko było wytrzymać. Autor proponuje sprzątanie pomieszczeniami - to może być dobre jeśli to nie jest czyjeś pierwsze poważne odgracanie, bo jak jest, to jednak dużo lepiej sprawdzi się metoda Marie Kondo, czyli sprzątanie kategoriami. Nie przekonuje mnie też zupełnie kolejność jaką proponuje autor, niby to ma być rosnący poziom trudności ale: 1. salon i pokój dzienny 2. sypialnia i pozostałe pokoje 3. szafy ubraniowe 4. łazienki i pralnia 5. kuchnia i jadalnia 6. gabinet 7. przechowalnie, pokój z zabawkami, pracownia 8. garaż i ogród - pomijając już fakt, że większość ludzi nie ma tak dużych domów i osobno jakichś gabinetów i pracowni, to żaden pokój nie wydaje mi się najlepszy na start - zacząłbym od łazienki i kuchni, bo tam najmniej będzie sentymentów. Natomiast znalazło się coś ciekawego w książce: "Obecnie 12% światowej populacji zamieszkującej Amerykę Północną i Europę Zachodnią przekłada się na 60% wydatków na prywatną konsumpcję, podczas gdy 1/3 mieszkańców Azji Południowej i Subsaharyjskiej Afryki przekłada się na jedyne 3,2% wydatków." - daje do myślenia... "W minimalistycznym domu każdy przedmiot ma swój dom. Niektóre z nich żyją w garażu, inne w piwnicy w szafie ubraniowej albo w szufladzie kuchennej." - to milutkie, "rzeczy żyją" - podoba mi się, bardzo w moim stylu :D Podsumowując: ani zła ani dobra. Raczej dla początkujących. Albo dla mega-zaawansowanych którzy przeczytali już wszystko inne w tej tematyce i nadal nie mają dość ;) (słuchana: 22-28.08.2025) 3/5 [6/10]

Nadszedł czas na kilka słów o "Jak nie bać się żyć. Sztuka panowania nad lękiem". Żałuję, że ta książka została wydana dopiero teraz, ponieważ przydałaby mi się wcześniej i podeszłabym inaczej do pewnych rzeczy. Ustalmy sobie na początek jedną rzecz, ta książka was na pewno nie wyleczy. Wydaje się to oczywiste, ale życie nauczyło mnie, że nie jednak znajdą się osoby, które będą sądzić inaczej. Na pewno jednak wskaże wam poprawą drogę, co jest niezwykle ważną według mnie rzeczą. Do tego jeszcze będzie ona źródłem najważniejszej wiedzy. Jeśli jakiś temat nie został dostatecznie rozwinięty autor odsyła nas do konkretnych pozycji. Wszystko zostało opisane w sposób przystępny oraz zrozumiały dla czytelnika. Jeśli jest wam potrzebna pozycji o lęku to myślę, że śmiało możecie po nią sięgnąć.

Z książki można wynieść i wartościowe porady ale zdecydowanie trzeba do niej podejść z dystansem... Wiele uproszczeń, trochę stereotypów. Wydaje mi się, że psycholog nie powinien się ograniczać myśleniem "kobiety są takie, a mężczyźni tacy, kropka". Książka napisana bardzo prostym językiem, na prostych przerysowanych przykładach, co może być plusem bo ułatwia zrozumienie opornym/początkującym w temacie. Czyta się lekko i szybko, także ogólnie można przeczytać, natomiast jeśli ktoś jest doświadczony w temacie, to nie polecam, nie dowie się niczego nowego. Poruszonych jest też dużo tematów, ale każdy dość powierzchownie.

Według mnie jak na tak krótką formę, jest w stanie poukładać pewne rzeczy w głowie. Treść krąży ciągle wokół wątku „będziesz się martwić dopóki nie rozwiążesz problemu”. Jest to powtórzone tak wiele razy, że doszło do mnie, że tak po prostu jest. Wątki są ciągle powielane, przez co treść utrwala się w głowie. Takie terapeutyczne spotkanie z książką. Mi wystarczyło na początek drogi z taka literaturą. Zainteresowała mnie tematem, żeby dalej drążyć. Możliwe, że kiedyś będę mieć swój egzemplarz. Wiele przykładów miało odzwierciedlenie w moim życiu. Na ten moment bardzo pomogła.

Polecam. Uważam że warto kupić, mieć i zaglądać do książki i kart by poznać, i oswoić się z emocjami które nie do końca rozumiemy. Jedna uwaga-być może w nowszych wersjach zostało to poprawione, ale brakuje karty CIEKAWOŚĆ, za to w książce występuje ZACIEKAWIENIE. Takie myślę drobne niedopatrzenie.

;Pieprzyć to! Jak przestać spełniać cudze oczekiwania, a zacząć własne;. Alexandra Reinwarth uraczyła nas poradnikiem o zasadniczych radach, jak być bardziej asertywna, mówić NIE i walczyć o swoje. Wskazuje na docenianie siebie, odważnie stawiając kroki do dystansu do siebie. Autorka opisuje swoje życie na podstawie dobrych rad, co buduje śmieszne sytuacje i zapewnia również dobrą rozrywkę. `W tej książce widzimy wiele podobieństw do siebie, naszych znajomych przyjaciół, rodziny. Stawiamy za cel nasze życie, zmiany, samodoskonalenie które ląduje w koszu z dniem ostatniego miesiąca stycznia, póki jeszcze nam się chce, a jak już nie to PIEPRZYĆ TO. Więc co z tym wszystkim począć, skoro już wiem jak działać na wielu polach ? Można uznać że uwielbiam się samobiczować, zauważyłam że działa to bardzo ogólnie i jednostronnie, wymagam od siebie zdecydowanie za dużo, by inni czerpali korzyści, inni pieprzą moje poświęcenie, zmianę, fakt że cokolwiek mi się chcę, nikogo to nie obchodzi, mało tego i tak wytkną mi brak ogłady, wychowania, subtelności, pracy nad kondycją fizyczną, psychiczną, na co mi robić cokolwiek, gimnastykować się, uprawiać feminizmy, dygresje, okaleczać się w imię czego, zostaje to odrzucone, zakłamane przez niesamowitą ilość słów, ten potok potrafi mnie przytłoczyć, sprawia że tylko na chwilę rośnie i puchnie moje ego. Ktoś w końcu zauważył że się staram, że się postarałam, ale ma w dupie całą otoczkę mojej konsekwentnej pracy. Po co się zmieniać? Jak można pieprzyć to! pozostać sobą, na cóż malujemy się, my kobiety, twierdzimy że poprawia nam się samopoczucie, robimy to dla siebie, serio?! Owszem wyskoczymy do warzywniaka bez makijażu, ale szykując się do pracy, idąc na miasto, musimy brylować eyelinerami, pudrami, tuszem, korektorem, masą rzeczy która zatyka pory, ale co zrobić jeśli natkniemy się na nielubianą Kowalską, i tak trzepać rzęsami z podniesioną brwią bez błyszczyka na ustach, w wymiętej koszulce i spodniach z plamami, nie przystoi. My kobiety musimy być zawsze gotowi na różne sytuacje, więc najlepiej dla własnego bezpieczeństwa mieć puder na sobie lub w przepastnej torebce. Bo torebki posiadamy różne, od malutkich które noszą nasze niezbędniki, do wielkich w których ginie nasze życie i cała masa codzienności. Kiedyś też lubiłam wielkie, barczyste torebki w których posiadałam wszystko tylko nie to czego szukałam. Pieprzłam to w cholerę, mam plecak, mały z kilkoma przegródkami i tak widnieje w nim syf i grengolada! Na cóż nam zmiany - bo tak pisałam lubimy się samobiczować? zaczynamy od korekty figury i tutaj zaczynają się schody, bo za duża dupa, bo fałdy, tłuszcz, bo lato i wiadomo - plaża, a to wymaga poświęcenia, rozebrać się do i dla tłumu, w tedy okazuje się że musimy szybko zgubić kilogramy ( ja bym przytuliła ), opalić się bo jak z takim białym ciałem wystawić się na publikę i krytykę! a przecież pracę nad sobą zaczynamy od stycznia, aby właśnie latem pokazać jacy to jesteśmy idealni ( nie idealni ). Jeśli nam się podpunkt pierwszy nie uda zrealizować zawsze można zmienić w sobie makijaż. I tutaj przypomniała mi się fajna sytuacja z poprzedniej pracy. Koleżanka nie zdążyła z samego rana zrobić ów ; facjaty; i wchodząc do firmy została zignorowana. Nikt jej nie poznał. Zawsze mocny makijaż, podkreślający kości policzkowe, idealne połączenie cieni z pomadką, brwi, rzęsty a tu nagle blada twarz jakby brakowało jej kolorów ( brakło twarzy ). Doprawdy przyzwyczaiła nas jak do zmienności filtrów nakładanych na zdjęcia które sprawiają że Kowalska zamienia się w Iksińską. Można paść trupem z wrażenia, zdziwienia, śmiechu. Uwielbiamy przyzwyczajać się do stylów, gustów, bo to nas wyróżnia, wchłaniamy rzeczy tak mało istotne, które zabierają nam czas, choćby właśnie makijaż, codziennie stajemy przed lustrem ( podziwiając siebie - wiadomo! lub się zadręczać że nic mi się w sobie nie podoba ), a przecież można byłoby spożytkować na spokojnie wypitą kawę, kilka kartek ciekawej lektury, ale my lubimy się zadręczać kosmetykami, w wieku już adekwatnym staje się koniecznością, jakbyśmy codziennie nakładali drugą skórę. Dochodząc do samorealizacji która zazwyczaj nam nie wychodzi, musielibyśmy narodzić się na nowo aby przejąć inne zachowania, inne niż te wyuczone które weszły nam w skórę, charakter i zbudowały osobowość. A co tyczy się znajomych, przyjaciół, rodziny? Cóż, czasem dobrze przesiać plewy od plonów, zauważyć i dostrzec kto jest tym prawdziwym przyjacielem, lojalnym, zaufanym, najbliższym i wyjątkowym, od tych zacnych pustych słów składanych na deklaracje, obietnice. Wszystkie te deklaracje wychodzą w momencie kiedy potrzebujesz pomocy, gwaranty sypią się jak domek z kart więc sugeruję brać nogi za pas zanim życie zrobi nam jesień średniowiecza. Nie na próżno mówi się także że z rodziną najlepiej wychodzi się na zdjęciach, wystarczy ustawić się po środku a resztę odseparować najlepiej na kilka metrów. Proste porady którymi można wybrukować piekło, słuchając innych i racząc się nimi, sami dajemy reszcie świata radę jak żyć najlepiej. Ale samoocena jest bardzo ważna, by dbać o siebie fizycznie i psychicznie, szczerze? Niczego nowego Wam nie podałam jak to co sami już wiecie. Czytając ten poradnik doszłam do ściany, wieku a to znaczy, że nie chcę mi się i PIEPRZĘ TO! udawadnianie innym że nie jestem koniem, wielbłądem, jeleniem, że wyglądam jak wyglądam, ile można się tłumaczyć za swoje zmarszczki, blond włosy, gusta, za to że jestem chuda, a raczej filigranowa, dawno powinnam popaść w depresję, uwierzcie mi, to nie takie trudne. Ale PIEPRZĘ TO! Mówi się także że piękno skrywa dusza, serce, piękny mózg, intelekt, osobowość ukryta w mądrości. Nie oceniamy człowieka po szatach, doprawdy? W dzisiejszych czasach to standard bycia ocenianym, mamy żyć Instagramowo, pięknie, pokazywać tło zbudowane na kłamstwie, ile w tych fotach jest prawdy o nas samych? No właśnie. Jeśli szukasz lekkiej narracji, masz problemy z niską samooceną, szukasz odpowiedzi na dręczące cię pytania, uwielbiasz złote myśli i dobre rady, sama także szukając dystansu pozwoliłam by ta śmieszna opowieść niosła puentę. Najważniejsze to się akceptować, to czego zmienić nie możesz, nie zmieniaj, bo zostaniesz zniesmaczona, a ta mina zostanie ci na zawsze.

Niezły, biorąc pod uwagę to że to mój pierwszy w życiu poradnik :). Zakupiłam ze względu na chwytliwy tytuł :). Czasami tak mam że wystarczy tytuł czy okładka i książka ląduje w koszyku. Poradnik przedstawia nasze błędy myśleniowe ,które chyba pojawiają się u każdego człowieka. Napisany w dość humorystyczny sposób. Chętnie sięgnę po jeszcze jedną pozycję tej autorki o tytule,,Pieprzyć to ,, :).

Książka bardzo ładnie wydana, z pięknymi ilustracjami, na kredowym papierze oraz w twardej oprawie. Treść książki ciekawa, zachęcająca do tworzenia własnych BuJo. Są wiadomości, które się powtarzają, ale jako całość, warto przeczytać jeżeli tylko kogoś interesuje tworzenie i wypełnianie notatników w kropki;) na pewno interesująca pozycja dla osób zaczynających przygodę z planowaniem, pewnie jakaś tam motywacja dla osób, którzy mają problemy z systematycznością i konsekwencją prowadzenia kalendarzy czy własnych BuJo jest. Ja sięgnęłam bardziej z ciekawości co można przeczytać na ten temat oraz jak mogę urozmaicić własnych notes. Osobiście wiele nie wyciągnęłam, więcej inspiracji jest na Pinterescie lub w necie. A tak na prawdę prowadzę dopiero pierwszy BuJo i niewiele przeniosę z książki do siebie. Przydatność wiedzy z książki też pewnie zależy od stylu życia i zawodu, ale są w niej rzeczy, które można do siebie dopasować.

Wspaniała książka - tak mogę określić ją w dwóch słowach. Polecam ją każdemu rodzicowi. Myślę również że jest to książka która powinien obowiązkowo przeczytać każdy nauczyciel, osoba pracująca z dziećmi. Dzięki tej książce zrozumiałam co to znaczy być nadwydajnym i czym nadwydajny różni się od reszty społeczeństwa. Dlaczego reszty? Ponieważ z badań wynika że na świecie nadwydajni stanowią ok 15%. Teraz wiem jak ogromny wpływ na nasze życie ma nasze dzieciństwo i to jak nasze najbliższe otoczenie pomoże nam przez to dzieciństwo przebrnąć kiedy nie radzimy sobie z trudnościami. Książka składa się z 13 rozdziałów. Znajdziemy w niej wiele pojęć bardzo obszernie wytłumaczonych, często też popartych przykładami. Czytając ten poradnik zrozumiałam że nadwydajni nie są gorsi, nie są chorzy - jak to często przez społeczeństwo są określani. Są po prostu inni. Potrzebują innego sposobu żeby się zrelaksować, myślą bardzo zawile, są bardziej wrażliwi. Autorka porusza w książce temat dzieci z autyzmem, ADD/ADHD, zaburzeniami dysocjacyjnymi. W tym poradniku znalazłam wiele odpowiedzi na niezrozumiałe dla mnie zachowania ludzi, teraz postrzegam ich trochę inaczej i mam większą wrażliwość oraz wyrozumiałość na niestandardowe zachowania.