A właśnie, że będę szczęśliwa! Sztuka tworzenia dobrego i pełnego radości życia

„Gdyby to był ostatni rok mojego życia...” to co bym zrobił/a? Czy zastanawialiście się nad tym kiedyś? Cztery lata temu przeżyłam graniczne doświadczenie – zdiagnozowano u mnie przewlekłą chorobę jelit, która w konsekwencji może rozwinąć się w raka co mnie tak zwyczajnie ścięło z nóg. Wtedy zaczęłam myśleć… co będzie, gdy umrę, ile mi jeszcze zostało czasu? Jak ja w ogóle chcę żyć? Co jest dla mnie ważne w życiu. Prawie po roku od diagnozy wspomagana lekami od psychiatry i psychoterapią wiedziałam jak nie chcę przeżyć reszty swojego życia. Przewartościowałam swoje życie i wywróciłam je do góry nogami. I przyszły do mnie odpowiedzi jak chcę żyć. Dwa lata temu, gdy nagle zmarł mój partner… myślałam, że umarłam razem z nim… Strach i lęk zawładnął mną całkowicie i nie potrafiłam wyobrazić sobie mojego życia dalej... a jednak wstałam i… choć było mi bardzo ciężko to wszystko poukładać, to dziś mam życie dokładnie takie jak chciałam mieć choć w innych okolicznościach i wiem już, że nie mam czasu marnować żadnej chwili... Książkę „Deadline. Przeżyj ten rok jakby miał być twoim ostatnim” Alexandry Reinwarth kupiliśmy razem z moim nowym partnerem w styczniu tego roku podczas naszej pierwszej wspólnej podróży. Janek przeczytał ją w styczniu, ja teraz, w grudniu. Moja intuicja mówi mi, że tak miało być… Początek i koniec. Jin Jang. Wzajemność. Uzupełnienie. Rok 2024 wspólnie przeżyliśmy tak, jakby to był nasz ostatni i… kolejny i kolejny i kolejny też tak zamierzamy przeżywać :) „Chwilo trwaj” :) Osobiście uwielbiam historie przeżyte i opowiedziane przez Autora, samorzecznictwo ma dla mnie największą wartość. Autorka sama postawiła sobie tę tezę: „będę żyć tak, jakbym miała deadline. Konkretną datę śmierci” i cały rok tak żyła, jakby nie było jej dane więcej czasu… Historie, które opisuje są jej osobistym udziałem i jej osobistą zmianą, ale z każdym kolejnym przeżytym dniem jej otoczenie i ludzie w nim dokonuje transformacji. Uświadomienie sobie, że nasz ziemski czas jest skończony jest największym darem i największą wiedzą jaką możemy posiąść: „świadomość, tego, że kiedyś przyjdzie nam pożegnać się z tym światem – i to definitywnie – pomaga uporządkować wszystkie sprawy”. Żyjesz na autopilocie, tak jak większość, bo oczekiwania, powinności, przekonania etc., czy stwarzasz sobie życie i przeżywasz je tak jak chcesz? W obliczu ostatniego roku życia dobra materialne przestają mieć znaczenie (bo i tak do trumny ich nie weźmiemy) a liczy się… miłość, przyjaźń, dobrzy, serdeczni i życzliwi ludzie (i rodzina i przyjaciele) wokół nas. Liczy się spokój, poczucie bezpieczeństwa, ale też odwaga w podejmowaniu działań, których się boimy a są... naszymi marzeniami, które chcemy spełnić. Dla mnie osobiście ten poradnik był fantastyczną przygodą i jednocześnie potwierdzeniem, że mam absolutne prawo zadbać o siebie i żyć na swoich zasadach i tylko mój umysł mnie ogranicza a i momentami finanse. Alexandra Reinwarth dzieli się bardzo cennymi wskazówkami na koniec każdego z rozdziałów, które są puentą ale i kluczem do zrozumienia samego siebie: * „mówić to, czego nigdy nie mówiłam”, * „mówić rzeczy, które mogą prowadzić do konfrontacji – i potem się nie wycofywać”, * „unikać pseudorozmów”, * „powody, które nie powinny wpływac na moją decyzję: spotkania, koszty, trudności. Powód, który powinien mieć decydujący wpływ na to, co zrobię: tak podpowiada serce”, * „doprowadzić sprawy do szczęśliwego (dla mnie) zakończenia”, * „wybaczać sobie, wybaczać sercu, komu należy wybaczać, a komu nie, co można wybaczyć – a czego wybaczyć się nie da”, * „spełniać pragnienia, do których nie przyznaję się przed sobą albo przed innymi ludźmi”, * „odważ się wyrażać pragnienia, przyznawaj się do słabości i niepewności, żadnych szklanych ścian!, odważ się wyrażać uczucia”. Jej własna ścieżka pracy terapeutycznej, którą przeszła jest dowodem na to, że warto się w swoim życiu zatrzymać, pobyć ze sobą i swoimi myślami, zadawać sobie mnóstwo pytań i szukać na nie odpowiedzi. Zacząć iść drogą, której przed nami jeszcze nie ma, a którą sami dla siebie będziemy budować. Tu potrzeba odwagi i wiary w siebie i w swoje marzenia. Ja umierając chcę powiedzieć sobie: „mimo wszystkich trudności i ścieżki cierpienia, którą przeszłam, miałam piękne życie i dokładnie takie, jakim chciałam żyć, spełniałam swoje marzenia i miałam kochających, wspierających ludzi wokół siebie, kochałam i byłam kochana. Sama byłam dobrym człowiekiem. Dziękuję za dar Życia, a teraz, gdy kres bliski odchodzę w spokoju i z Pogodą Ducha”. „Gdyby został mi tylko rok życia, chciałabym czytać więcej dobrych książek, słuchać częściej muzyki, która porusza moje serce, i częściej wystawiać twarz do słońca. I częściej się zatrzymywać. Gdybym miała pożyć tylko rok, chciałabym zachować w pamięci cudowne chwile (…) z najbliższymi”. Punkt widzenia autorki Alexandry Reinwarth bardzo mi się podobał i zachęcam Was serdecznie do poznania tej niezwykle wartościowej pozycji.

Przyjazna, praktyczna, z użytecznymi konkretnymi ćwiczeniami (dwie kartki - wizualizacja stanu przed zmianą i po zmianie czy też ćwiczenie pt. AKWARIUM: czy chcielibyśmy nic w naszym życiu nie zmieniać i tkwić w danym stanie cały czas ... jak w akwarium?). Autorka odsłania nasze życiowe role, uczy dialogu z wewnętrznym krytykiem (i tu podaje konkretne przykłady z życia swoich klientek). Uczy oswajania lęku, wskazuje na moc słowa kierowanego przez nas samych do siebie, proponuje pracę z przekonaniami, uczy jak reagować na krytykę i iść w stronę autentyczności. Ciekawa i pomocna. Adresowana do młodszego czytelnika.

[ współpraca reklamowa ] Wychodzę z założenia, że tomików poezji nie można nikomu wciskać. Owszem można komuś wspomnieć o danym tomiku, ale ta osoba powinna po niego sięgnąć sama, gdy uzna, że przyszedł na niego czas. Czemu o tym mówię? Ponieważ już nie raz się o tym przekonałam. Sięgałam po poezję różnych autorów w różnych momentach mojego życia i raz mnie nudziła, a raz byłam tym, czego najbardziej potrzebowałam. Tak było właśnie w przypadku "Inward", które owszem miało swoje słabsze momenty, jak zresztą wszystko, ale było poezją, w której mogłam odnaleźć cząstkę mojej osoby. Ten tomik odzwierciedlał miejscami moją obecną sytuację, to co czuję i jak to wygląda. Potwierdzeniem na to jest fakt, że gdy wysłałam niektóre z moich ulubionych elementów przyjaciółce to ona sama do mnie napisała, że jakby czytała o mnie. Nie wiem, co ja tu więcej mogę dodać. "Inward" na pewno będzie idealny, jeśli będziesz co chciał zmienić w swoim życiu, pozbyć się więzów, które uważasz za miłość, uzdrowić jakąś część siebie, w czym cię pokieruje, a także ukaże ci jak nawet w małym stopniu można zmienić ten świat na lepsze, bo czasem wystarczy zmienić coś w sobie, aby było lepiej.

Książka ciekawa, jestem nowicjuszem jeśli o księżyc chodzi , gdzieś zawsze słyszę wewnętrzne podszepty by coś w tym temacie zgłębić ale jakoś tak bez efektu dotychczas. Niestety większość z rzeczy wyparuje z mojej głowy ale liczę że kiedyś wrócę do tematu księżyca, choć nie chciałabym kierować się w życiu i tłumaczyć wszystkiego jego fazami. Polecam tą pozycję dobrze się czyta, ciekawy poradnik.

Emocje towarzyszą nam przez całe życie, zarówno w życiu prywatnym, jak i zawodowym. Ale czym tak naprawdę są emocje? Czy jesteśmy w stanie ogarnąć je w naszym miejscu pracy? Przyznam szczerze, że emocje w pracy to temat nienowy i dość rozległy, to bowiem właśnie one potrafią być w pewnym sensie drogowskazami i wypadałoby umieć je wyrażać i z nich się uczyć. Liz Fosslien i Mollie West Duffy, dwie przyjaciółki, autorki zabawnie ilustrowanego przewodnika "Jak ogarnąć emocje w pracy", obalają mit, iż w pracy nie ma absolutnie miejsca na emocje, co więcej - autorki uczą nas, jak przestać tłumić emocje w pracy, poradzić sobie z lękami, zazdrością, zainwestować w empatię, otworzyć się i postrzegać swoje uczucia, jako coś, do czego warto podejść z troską i sympatią. Przeczytany przeze mnie poradnik, napisany potocznym, prostym językiem, składa się z ośmiu rozdziałów. W każdym z nich przyglądamy się, jak emocje wpływają na jeden z siedmiu głównych aspektów zawodowych tj. zdrowie, motywację, podejmowanie decyzji, pracę zespołową, komunikację, kulturę oraz przywództwo. Rozdziały tej książki pełne są cennych porad - możemy z nich korzystać i wprowadzać je od zaraz do naszego życia zawodowego. Autorki, bardzo zwięźle i na temat, w punktach, podsumowały każdy rozdział, podając najważniejsze wskazówki dla nas, które warto zapamiętać. Ponadto mnóstwo obrazków i wykresów pomaga zrozumieć sens i mądrość płynącą z tej książki. Dodatkowo na końcu poradnika współtwórczynie dołączyły, stworzony przez siebie test do oceny tendencji emocjonalnych i przyznam szczerze, że robiąc go już na samym początku, jak tylko była o nim wzmianka w tekście, w pełni zgadzam się z jego wynikiem. Kończąc książkę, dowiadujemy się o dodatkowych źródłach w sprawie samych emocji. Czy książka pomogła mi coś zrozumieć i nauczyć mnie czegoś nowego? Myślę, że na pewno. Co więcej, uświadomiła mnie, że może nie zawsze jesteśmy zadowoleni ze swojej pracy i nie zawsze będzie nam idealnie odpowiadać to, co robimy, ale najmniej przyjemne zadania, okazują się znośne, jeśli będziemy przypominać sobie o ludziach, tzn. będziemy mieć w głowie ludzi, dla których nasza praca ma wpływ czy też sens. Dzięki cennym wskazówkom samych autorek wiem, że trzeba nauczyć się samego siebie oraz sytuacji, które wywołują w nas stres. Warto zwolnić tempo, gdy stwierdzimy, że wpływamy na innych poprzez swoje negatywne emocje. Zdałam sobie również sprawę - kiedy będziemy odzywać się weselej, mniej niecierpliwie, to wszyscy dookoła też będą mieć lepszy nastrój, większą wydajność. Zdecydowanie polecam Ci tę książkę, jeśli chociaż raz czułeś się w swojej pracy osamotniony, sfrustrowany, znużony, a nawet czułeś lęk i przytłoczenie. Uważam, że powinna to być obowiązkowa lektura dla każdego menedżera, który chce budować kulturę organizacyjną i zgrany, lubiący się zespół. Ponadto jeśli jesteś osobą, która pracuje w zespole z denerwującym współpracownikiem, to na pewno dowiesz się, jak sobie z tym poradzić. A może jesteś pracoholikiem, który uważa, że jedyny sposób na sukces to nigdy nie przestawać pracować - to książka również dla Ciebie!

„Dużo orgazmów proszę" autorstwa The Hotbed Collective to książka, która z pewnością wzbudziła sporo zainteresowania wśród czytelniczek. Autorki podejmują temat kobiecej seksualności w sposób otwarty, szczery i niezwykle zabawny. To lektura, która nie boi się żadnych tematów tabu, a jednocześnie jest pełna empatii i zrozumienia. Autorki analizują wszystkie aspekty kobiecej seksualności, od anatomii po psychologię. Dzięki temu czytelniczki mogą lepiej zrozumieć swoje ciało i potrzeby. Książka jest pełna zabawnych anegdot i komentarzy, co sprawia, że czytanie jej to prawdziwa przyjemność. Autorki nie boją się mówić o swoich własnych doświadczeniach, co dodaje książce autentyczności. "Dużo orgazmów proszę" to książka, która daje kobietom siłę i przekonanie, że ich seksualność jest ważna i zasługuje na to, by być celebrowana. Książka skierowana jest do wszystkich kobiet, które chcą lepiej zrozumieć swoją seksualność. Bez względu na wiek, doświadczenie czy orientację seksualną, każda czytelniczka znajdzie w niej coś dla siebie.

Dzisiaj opowiem o książce, która ostatnio dała mi motywację do podjęcia nowych kroków. Tytuł typowo kobiecy: "Jak być szczęśliwszą, zdrowszą, piękniejszą" autorstwa Jennifer Ashton i Sarah Toland. Fajnie, szczerze i komunikatywnie napisana, trafia łatwo do czytelnika i szybko się czyta. Można skorzystać z zaproponowanych dwunastu wyzwań na każdy miesiąc lub wybrać coś co nam pasuje, albo poprostu przeczytać i cieszyć się że autorce udało się wytrwać. Mnie na przykład nie które wyzwania nie dotyczyły, ale chętnie przeczytałam wszystko i przypomniałam sobie o rzeczach które mi uciekły, a czemu miałabym do nich regularnie nie wracać.

Polecenie z zeszłego roku, przez jakąś osobę w sieci, więc im dłużej na liście do przeczytania, tym większe oczekiwania, chociaż już zdążyłam zapomnieć, co mnie zachwyciło w tym poleceniu. Lecz to nie jest ważne, bo książka rzeczywiście zachwyca – jest prosta i nieskomplikowana. A przecież dotyka ważnych kobiecych spraw, upływu czasu, akceptacji, samoświadomości i bycia w sobie dla siebie. Wielkie tematy, bez rozdmuchania, a z dużą dozą poczucia humoru. Mam to szczęście, że pewne rzeczy, o których autorki wspominają, już są za mną, pewne protipy, które podarowują czytelniczkom, również już mi się nie przydadzą. Śmiesznie było czytać, że książka jest kierowana dla pań 40+, a do nich mi jeszcze kawałek. Co pokazuje, że czytanie książek i praca nad sobą – mentalnie może nas postarzać (mi to się stało, to pewne). Bardzo fajna książka od kobiet dla kobiet – po prostu polecajka.

Bardzo interesująca pozycja dla osób, które po wielu nieudanych próbach budowania trwałych relacji, nadal zmagają się z globalnym zjawiskiem nowoczesnych czasów - samotnością. Książka zawiera merytoryczne treści, poparte badaniami naukowymi, jak również szereg ćwiczeń oraz pytań, które umożliwiają wyłuskać ukryte zadry, bolączki, czy też uświadomić nam, jak często powielamy te same błędy tylko dlatego, iż żyjemy iluzją, ignorując przy okazji szereg licznych znaków i sygnałów ostrzegawczych.

Serię poradników rozwoju osobistego "Jak łatwiej żyć" jak najbardziej warto rozpocząć od tej własnej pozycji.  Po przeczytaniu kilku książek z tej serii uważam, że ta jest dobrym wstępem i ogólnym wprowadzeniem do tematyki o osobach nadzdolnych, dla "zbyt inteligentnych oraz skomplikowanych".  Niemniej, jeśli tę książkę potraktuje się zupełnie oddzielnie od pozostałych, Czytelnik może odczuwać zdecydowany niedosyt na określone pod tematy, ponieważ w tym wydaniu tematy potraktowane są wybiórczo, skrótowo, niewyczerpująco, niemniej, nadal przedstawione są tak, aby zaciekawić i przyciągnąć Czytelnika na dłużej w tematyce egzystencji osób wysokowrażliwych oraz ich codziennego funkcjonowania we współczesnych czasach.

Uwielbiam Reginę Brett i żałuję, że jej mądrość towarzyszy mi tylko przez te chwile, kiedy czytam jej książki, a później już odkładam to wszystko na półkę i chcoiaż jej słowa często towarzyszą mi także i później, to jednak z czasem trochę blakną, niektóe się wycierają. Tutaj mamy coś wspaniałego, bo w tym mini terminarzu towarzyszy mi, inspiruje mnie, przez cały czas, przez cały rok - każdego tygodnia, każdego dnia. Mam dla Was też dobrą wiadomość, bo przychodzę do Was z tą recenzją już w piątym miesiącu tego roku, i jeśli się martwicie, że już trochę późno i straciliście dużo, bo część już jest nieaktualna z tych pięciu miesięcy, to już Was uspokajam - to nie jest taki typowy kalendarz z datami. Nie ma tutaj dat, tu jest zwykły podział na tygodnie, więc można zacząć prowadzić ten dziennik w dowolnej chwili, bez względu na miesiąc czy rok. Mam nadzieję, że Regina zainspiruje Was, tak jak i mnie, do lepszego i kreatywniejszego życia.

Całkiem niezła książka. Pierwsza część dotyczy pozbywania się rzeczy po bliskich zmarłych a druga ogarniania naszych rzeczy aby nie zwalać tego na innych, kiedy nas zabraknie. Mamy tu praktyczne rady, odniesienie do emocji. Lekko mną wstrząsnęło, że powinno ze mną zostać tylko tyle rzeczy ile zmieści się na stole. Warto przeczytać i w ogóle zaprzestać gromadzenia "przydasiów", bo to potem stwarza sporo problemów.

Wbrew opisowi na portalu LubimyCzytać nie jest to poradnik. Raczej jest to zbiór dziennikarskich fieletonów o specyfice wieku średniego. Jeżeli masz między 40 a 50 lat, to znajdziesz w tej ksiażce wiele zabawnych, czasem sentymentalnych refleksji i anegdot na temat dojrzewania do dojrzałości. Autorka przetacza wiele wątków autobiograficznych i z zacięciem dziennikarskim bada wiele tematów. Wiele w tym autoironii i dystansu. Co prawda rozdziały są dość nierówne jedne mnie zaciekawiły inne mniej, ale myślę, że warto :)

Książka na miarę naszych czasów. Każdego z nas nachodzą czasami czarne myśli. Przewidujemy złe zakończenia, które się nie wydarzą. To wszystko odbija się na naszym zdrowiu. Wraz ze wzrostem jakości życia i świadomości, wzrasta poczucie nieszczęścia i depresji. Mamy większy dostęp do wiedzy ale i do wyidealizowanych wzorców. Pporownujemy się i chcemy być naj we wszystkim. Książka ma na celu pozwolić poznać swoje ciało. Nauczyć się samoświadomości. Pamiętajcie, że każdy ruch wpływa na nas pozytywnie. Nie musi to być od razu maraton. Wystarczy rozpocząć od prostych ćwiczeń, które pozwolą nam się rozwinąć. W tej książce znajdziemy mnóstwo wskazówek z opisami i ilustracjami jak zacząć praktykować jogę i cieszyć się życiem 🤍 Myślę, że to książka dla każdego. Polecam ♥️

Według mnie jak na tak krótką formę, jest w stanie poukładać pewne rzeczy w głowie. Treść krąży ciągle wokół wątku „będziesz się martwić dopóki nie rozwiążesz problemu”. Jest to powtórzone tak wiele razy, że doszło do mnie, że tak po prostu jest. Wątki są ciągle powielane, przez co treść utrwala się w głowie. Takie terapeutyczne spotkanie z książką. Mi wystarczyło na początek drogi z taka literaturą. Zainteresowała mnie tematem, żeby dalej drążyć. Możliwe, że kiedyś będę mieć swój egzemplarz. Wiele przykładów miało odzwierciedlenie w moim życiu. Na ten moment bardzo pomogła.

Chwilami trochę infantylna, ale rozbraja parę niesprawiedliwych przekonań o singlach: że są niedorośli (mimo, że wszystko muszą ogarniać sami), że nie zasługują na świętowanie ważnych momentów (bo świętuje się śluby i narodziny dzieci, a nie wyzwolenie z toksycznego związku), że są sami, bo nikt ich nie chce, a nie że jest to wybór (ucieczki z nieszczęśliwej relacji, niewiązania się z kimkolwiek za wszelką cenę), że ich życie jest pasmem porażek, i że z definicji ich życia muszą być bardziej nieszczęśliwe, niż osób w związkach. Całkiem dobrze robi, chociaż jest napisana raczej w formie lekkiego poradnika, niż poważnej pozycji psychologicznej. Tak czy siak zmienia podejście do życia w pojedynkę i pomaga zbić sobie piątkę za samodzielność i za wolność. Chwilami styl pisarki trochę mnie irytował, ale część zawartych tam myśli na pewno warto nieść w świat!

"Sexy zaczyna się w głowie" to pozycja, która wykracza poza ramy typowego poradnika o seksie. To niezwykle inspirująca podróż w głąb siebie, która pozwala na odkrycie własnej seksualności i budowanie zdrowej relacji ze swoim ciałem. Autorki nie skupiają się jedynie na technicznych aspektach seksu, ale poruszają również kwestie emocjonalne, psychologiczne i społeczne związane z seksualnością. Książka obfituje w różnorodne ćwiczenia, które pomagają czytelnikowi lepiej zrozumieć siebie i swoje potrzeby, a także poprawić komunikację z partnerem. Autorki przekazują czytelniczkom potężną dawkę motywacji do pracy nad sobą i budowania pozytywnej relacji ze swoim ciałem. Książka napisana jest prostym i przyjaznym językiem, co sprawia, że jest łatwo przyswajalna. "Sexy zaczyna się w głowie" to pozycja skierowana do każdej kobiety, która chce lepiej zrozumieć swoją seksualność i poprawić swoje samopoczucie. Książka będzie przydatna zarówno osobom, które szukają odpowiedzi na nurtujące je pytania, jak i tym, które chcą pogłębić swoją wiedzę na temat seksualności.

Myślę, że w tej książce jest sporo uniwersalnych prawd, które każdy może odnieść do swojego życia. Przez ostatnie 15 lat sporo naczytałam się różnej literatury psychologicznej, przede wszystkim zagranicznej. To co stało się po kolejnej książce/poradniku z cyklu jak radzić sobie z emocjami, uzmysłowiło mi to samo, co wybrzmiewa i zostało jasno wypowiedzianej w tej książce: nie ma rodzin idealnych. Nie ma idealnego dzieciństwa. Każdy ma jakieś mniej lub bardziej "toksyczne" zachowania. A nasi rodzice często nieświadomie powielali błędne schematy wychowawcze. Nie znalazłam tu niczego, czego już bym nie wiedziała, nie mniej przyjemnie się czytało.

Książkę przeczytałam bardzo szybko, w jeden wieczór, lektura mocno mnie wciągnęła, choć przyznam, iż początkowo trochę zmylił mnie tytuł tej pozycji - myślałam, że będzie w niej sporo odniesień do tego, co wpływa na długość życia Japończyków. W rzeczywistości jednak okazało się, że pozycja ta opowiada o sztuce akceptacji oraz o tym, co osoby innych narodowości mogą wynieść dla siebie z obserwacji kultury japońskiej. Mimo, iż książka zawiera trochę inne treści niż się początkowo spodziewałam, to są one ciekawe (szczególnie dla osoby, która nie miała okazji wcześniej poznać tej kultury). Choć podczas lektury nie zgadzałam się w pełni ze wszystkim, co autor próbuje przekazać czytelnikowi (przede wszystkim z przekazem, by potrzeby innych stawiać ponad swoje własne, który w moim odczuciu w odniesieniu do niektórych sytuacji może być szkodliwy), to skłoniła mnie ona do kilku refleksji oraz działań. Po pierwsze zachęciła do regularnego praktykowania uważności w piciu herbaty (stworzenia sobie własnego rytuału wokół tej czynności) i przygotowywaniu posiłków (poczułam się też zachęcona do przeczytania książek o japońskiej kuchni), do spędzania jeszcze większej ilości czasu na łonie natury (by doświadczać jej bliskości i rytmu), do przyzwalania sobie na drzemkę, gdy jej potrzebuję, do uważności i takiej świadomej powolności w rozmowach z innymi ludźmi, do poczucia się częścią społeczności i doceniania faktu, że jesteśmy w stanie funkcjonować dzięki sobie nawzajem. Ucieszył mnie również rozdział, który został poświęcony tematyce minimalizmu i odgracania. Zachęca on do zastanowienia się nad swoimi prawdziwymi potrzebami i docenienia tego, co mamy. Cieszę się, że mogłam zapoznać się z tą pozycją i trochę bardziej przybliżyć sobie specyficzny styl życia Japończyków. Myślę, że warto z otwartością podchodzić do innych kultur i czerpać z ich wiedzy. Od każdej z nich jesteśmy w stanie czegoś się nauczyć i zainspirować całkowicie innym podejściem, biorąc z niego coś dla siebie.

Wiele książek obiecuje szczęśliwie i udane życie. Tu autor podkreśla, że to czy książka spełni swoje zadanie zależy wyłącznie od nas. Dziennik ma na celu uczynienie nas bardziej szczęśliwą i spełnioną osobą. Wystarczy 6 min dziennie, przez 66 dni, bo tyle zdaniem autora trwa wypracowanie nowego nawyku. Moc sześciu minut zapewnia jedynie (lub aż) fundamenty i daje materiały budowlane, dzięki którym możemy samodzielnie pracować nad budowaniem szczęścia. Codziennie sami decydujemy, co wnosimy i z czego budujemy. Ale o co właściwie chodzi? W wielkim skrócie o wdzięczność. Zdaniem autora skupienie się na tym, by doceniać każdy dzień, a także na tym co już się ma pozwoli na bycie szczęśliwszym. Jednak by wyrobić w sobie wzory pozytywnych zachowań i nabrać optymistycznego nastawienia potrzeba codziennej praktyki. I tu wiadomo - jedną rzeczą jest czytanie o wdzięczności i mówienie o niej, a czymś zupełnie innym wprowadzanie zasad w życie. Nie ma drogi na skróty, dlatego w ciągu 3 min rano i 3 min wieczorem zapisujemy swoje przemyślenia (wdzięczność, afirmacje, zapis rzeczy do poprawy, miłe przeżycia). Oczywiście zasady wpisów można zmienić i dopasować do własnego stylu. Podoba mi się to, że pracując z dziennikiem koncentrujemy się na rzeczach, które mamy i które działają, co jest mi szczególnie bliskie. Dzięki temu dostrzegamy pozytywne aspekty życia i rozwijamy konstruktywne myślenie, znajdujemy równowagę między wdzięcznością, a rozwojem oraz własnymi dokonaniami. Dzięki zapiskom w książce tworzymy swoją prywatną księgę szczęścia. W momentach kryzysowych, kiedy wydaje nam się, że nie znajdziemy żadnego powodu do siły możemy powrócić do tego co napisaliśmy, do osobistego magazynu i czerpać z tego źródła nową moc. I to jest w tym cudowne, że z tego czerpiemy tylko i wyłącznie my. Ja wykorzystuję ten dziennik jako magazyn dobrych chwil, skrzynkę własnych diamentów wdzięczności, które przypominają mi moje niewielkie zwycięstwa, a tym samym wprawiają mnie na powrót w dobry nastrój. Jest to świetne narzędzie do budowania nawyków. Przypomina mi to trochę pracę z coachem, ale w coacha wcielamy się my sami dla siebie. Polecam!