Robin Hood z zielonego lasu

Książkę tą mam jeszcze z wydawnictwa Da Capo z tłumaczeniem Jerzy Krzysztonia. I dostałem w prezencie szkolnym w 1994 r. 65.000 zł na stare pieniądze na 368 stronach w ośmiu częściach z epilogiem. Czym jest ten Robin Hood? To tacy brytyjscy Trzej muszkieterowie tylko z mniejszą klasą i poziomem ale równie awanturnicze co powieść Dumasa. I do takich chłonących barwne przygody postaci jest adresowana książka.

Wspaniała książka przygodowa. Klimatem przypomina starego, poczciwego "Robin Hooda". Akcja bardzo dynamiczna, trzymająca w napięciu. Cały czas coś się dzieje... Wątek miłosny sympatyczny, choć trochę naiwny. Zupełne odmienny od współczesnych ujęć tematu. Powieść wpadła mi w ręce przez przypadek, ale już teraz wiem, że nie jest to moja ostatnia, pełna emocji podróż w krainę wyobraźni wraz z panem Stevensonem ;) Szczerze polecam.

Thackeray był ciekawym człowiekiem. Większość z nas kojarzy go przede wszystkim z Targowiskiem próżności zapominając, że był także rysownikiem, dziennikarzem, ówczesnym "celebrytą", a przede wszystkim ogromnym śmieszkiem (czego dowodzi choćby jego pseudonim George Savage FitzBoodle XD). W Pierścieniu i Róży decyduje się użyć formy baśni, żeby obśmiać wyższe sfery, klasyczne pouczające książki dla dzieci oraz pompatyczne powieści historyczne. Mamy więc królestwo Paflagonii, gdzie rządy sprawuje (bezprawnie) król Walorozo. Miał sprawować opiekę nad prawowitym dziedzicem tronu, Lulejką, ale uznał, że wygodniej będzie po prostu zająć jego miejsce. Sam Lulejko nie jest też jakoś specjalnie zainteresowany sprawowaniem władzy, bardziej interesują go polowania, jedzonko i zaloty do kuzynki Angeliki. Tymczasem Angelika oddaje swoje serce księciu Bulbo z sąsiedniego królestwa, gdzie również rządzi uzurpator (prawdziwą następczynią tronu powinna być Różyczka, jednak ona zniknęła w tajemniczych okolicznościach). Zdecydowanie nie mogę zgodzić się z opinią na LC, że to "fantasy dla ubogich" - choćby dlatego, że to nie jest fantasy, a przeurocza satyra. Słuchając tej opowieści uśmiałam się jak norka. Thackeray poczyna sobie z fabułą bez ograniczeń, nie ma też zbyt wiele litości dla swoich bohaterów, wytykając ich wady w sposób bardzo cwany ale i ostry. Lulejko nie przypomina księcia z bajki, to raczej leniwy nieuk, który dopiero zmuszony przez wydarzenia dookoła zaczyna się ogarniać, jego rywal Bulbo jest z kolei ciapowatą mamałygą. Dostaje się także Angelice, która jest przekonana, że jest najpiękniejsza i "zna na pamięć wszystkie daty z historii Paflagonii i wszystkich krajów całego świata". Nawet Czarna Wróżka nie przypomina miłej kochanej matki chrzestnej - jest niezmiernie ironiczna i lubi zamieniać irytujących ją ludzi w sprzęty domowe. Zresztą, już same imiona postaci rozbrajają - Padella (po włosku patelnia), Kalafioro, Gburia Furia. Ogromna w tym zasługa również autorki polskiego tłumaczenia - Zofia Rogoszówna to w sumie legenda, odpowiedzialna za polski przekład Przygód Piotrusia Pana, ale także za mnóstwo klasycznych dziś już wierszy dla dzieci. To Rogoszównie zawdzięczamy popularność zwrotów "klituś bajduś" czy "koszałki opałki" (były to tytuły jej zbiorów wierszy dla dzieci), a także piosenkę o tym, że tańcowała ryba z rakiem a pietruszka z pasternakiem. W zachowaniu ducha opowieści pomógł także wybór lektora - Krzysztof Tyniec to mistrz, jego bohaterowie mówią tysiącem głosów! Jedyne, czego żałuję po wyborze audiobooka to to, że ominęły mnie ilustracje autora, ale można je w sumie obejrzeć po fakcie, a śmiem twierdzić, że nikt inny nie "dośmieszyłby" tej książki tak jak pan Tyniec. W kręgu kultury anglosaskiej Pierścień i Róża uchodzi za klasykę literatury dziecięcej, u nas ta pozycja była modna w latach 80. za sprawą adaptacji telewizyjnej - zresztą wtedy zdarzył się ogólnie jakiś większy peak popularności, bo powstała także wersja rosyjska, niemiecka, a książka znalazła się w serialu Twin Peaks - Ogniu krocz za mną. Mnie, o dziwo, w dzieciństwie ominęła, a szkoda.

Kolejna część sagi o Wikingach. Główny bohater, Sigurd, jest znany czytelnikom z poprzedniego tomu "Porwani przez Wikingów". Autorka zastosowała ciekawy zabieg literacki - poznajemy te same wydarzenia, o których czytaliśmy we wcześniejszej części, ale są przedstawione z perspektywy Sigurda, syna jarla. Ta część podobała mi się bardziej niż poprzednia.

"Mumia" to film mojego dzieciństwa, dlatego z uśmiechem i przymrużeniem oka sięgnęłam po lekturę, oczywiście wiedząc, że nie wniesie ona nic nowego. To uproszczona historia filmowa, ale czytało się bardzo przyjemnie. Lektura na jeden dzień. Ale nastrój egipski utrzymany!

Może to kwestia wydania oraz przetłumaczenia lektury przez wydawnictwo, niemniej, Druga Księga Dżungli okazała się bardziej interesująca od swojej poprzedniczki!  Na pewno Czytelnik wiele więcej spotkał się z samym Mowglim oraz jego współtowarzyszami z dzikiej dżungli. Sama treść ogólnie była przedstawiona prostym i jasnym językiem. Te przygody były opisane w ciekawy sposób, momentami dość zabawny, ale również zawierały swój aspekt surowości w kontekście prawdziwego życia dzikich i prawowitych mieszkańców dzikiego raju. Tak, owa książka jest o wiele ciekawsza od pierwszej części, przynajmniej moim zdaniem! Każda historia w jakiś sposób nawiązywała do głównego bohatera, dzikiego chłopca, który łączy w sobie naturę człowieka oraz zwierzęcia.

Autor m/in " Hrabiego Monte Christi " i " Trzech muszkieterów " należał do moich ulubionych pisarzy wieku młodzieńczego. Wydaje mi się, że przeczytałem wszystkie jego książki. Klasyk i kanon literackiego gatunku powieści historyczno - przygodowej. Był czytany, jest czytany i będzie czytany. Wiele jego powieści doczekało się ( i to wielokrotnie ) adaptacji filmowych. XVII w. Holandia, czasy tzw. tulipomanii i walk politycznych. Książka jest określana jako jedna z bardziej oryginalnych powieści autora. POLECAM !!!

Przeczytałem z rozpędu, bodaj pierwszy raz w życiu. Powrót do bohaterów z pierwowzoru, w zupełnie innym momencie ich życia. Już nie muszkieterowie, przynajmniej nie wszyscy. A na pewno nie formalnie. Intryga, bohaterstwo, fantazja, przygoda. Wszystko to, co jako młodzieniaszek uwielbiałem w książkach. I w sumie - mimo upływu lat - nadal lubię.

"Jeździec bez głowy" Thomasa Mayne’a Reida to powieść, która ma w sobie klimat dawnych historii – egzotyczna sceneria Teksasu, namiętności, zazdrość, honor i tajemnica, która spaja całą fabułę. Widać, że książka miała kiedyś ogromną siłę oddziaływania: osnuta wokół romansu, rywalizacji i zbrodni, rozgrywa się na tle dzikiej przyrody, mustangów i słońca południa. Autor umiejętnie buduje intrygę, a sama postać tytułowego jeźdźca przyciąga uwagę i daje tej historii mroczny, nieco gotycki posmak. Przyznam jednak, że spodziewałam się czegoś więcej. Miejscami akcja dłuży się, a styl, mimo całej barwności opisów, bywa nieco ciężki i archaiczny. To, co kiedyś mogło zachwycać rozmachem i egzotyką, dziś chwilami wydaje się zbyt rozwlekłe. Postacie też nie zawsze nabierają głębi – są raczej figurami podporządkowanymi fabule i dramatowi niż żywymi bohaterami. Mimo to, powieść ma swój urok. Można ją czytać jako podróż w czasie – do epoki, kiedy literatura przygodowa miała przede wszystkim bawić i trzymać w napięciu. I rzeczywiście: mimo moich zastrzeżeń, intryga ciągle wciąga, a tajemnica „jeźdźca bez głowy” sprawia, że chce się dobrnąć do końca. Dla mnie to książka ciekawa jako doświadczenie literackie i spotkanie z dawną klasyką. Nie zachwyciła tak, jak oczekiwałam, ale też nie rozczarowała całkowicie – pozostawiła raczej wrażenie solidnej, przygodowej historii, która ma swoje momenty, ale nie wybija się ponad przeciętność współczesnych oczekiwań.

To druga książka Haliny Rudnickiej. Treść podoba mi się, ponieważ jest ubrana ładne zdania, przy tym jest łatwa w odbiorze. To jedna z ulubionych powieści w moim dzieciństwie. Główny bohater – Kalias, nastoletni Grek z Aten – doznaje interesujących survivalowych przeżyć. Autorka ma żydowskie pochodzenie – daje się to odczuć. Odnoszę wrażenie, że opisując starożytną wojnę wraca myślami do współczesnej, drugiej wojny światowej. W powieści żydowska dziewczynka jest uratowana od zagłady. Jest mowa o wolności, prawach człowieka, oswobodzeniu spod władzy "panów" (tak jak głosi komunistyczna propaganda). Chcę wrócić do tej książki w przyszłości. Oceniam na 7,5 gwiazdki (zaokrąglam do 8 gwiazdek).

Książka Bajki przez telefon Gianni Rodariego jest propozycją dla młodego czytelnika i ciekawy byłem jakie bajki dostanę wewnątrz jej. Miałem nadzieje na jakieś fajne, ciekawe i pełne magii od pierwszych stron. Pomimo krótkości i czasami kilku zaledwie stron oczekiwałem wciągających oraz przyjemnych bajek w tym zbiorze autora. Książka Bajki przez telefon zaczyna się od krótkiego wprowadzenia, gdzie tata podróżujący opowiada przez telefon swojej córce krótkie bajki na dobranoc. Czasami nieco dłuższe jak starczy pieniędzy, lecz właśnie krótkie wygrywają. Ciekawy pomysł autora chcącego stworzyć taki zbiór bajek jakie można opowiedzieć w parę minut przez telefon dziecku na dobranoc. Znajdziemy tutaj opowieść o niewidzialnym chłopcu, mieście wybudowanym z lodów, znikającej Alicji, o skarbach, zwierzętach, niezwykłych krainach, przygodach bohaterów i wielu jeszcze innych. Wszystko łączące przygodę z fantazją i pewną dozą morału. Chciwość, ciekawość, postanowienie na swoim, wyrzucenie spoza rodziny w opowieści o krabie, podążaniu za marzeniami, przyjaźni i dobroci. Autor wykorzystując krótkość swoich bajek tworzy z nich przypowieści zakończone puentą lub po przeczytaniu można odnieść wrażenie, że zawierają pewne przestrogi i morał płynący z nich. Z łatwością przychodzi stworzenie bajecznego świata pełnego ciekawych młodocianych bohaterów i ich przygód jakie mają po drodze. Niezwykła wyobraźnia dotycząca światów przedstawionych w kilku zdaniach pełnych zadziwiających momentów, zabawnych chwil i zdarzeń. Wciągają mimo krótkości i przyjemnie czyta się. Na uwagę zasługuje również zarys postaci, którzy przy takim sposobie mogą wyjść płasko i papierowo. Jednak wypadają dobrze, do polubienia i miło dając poczuć nić sympatii do nich przez cały czas. Zawarte bajki są różnej długości od takich jedno lub dwustronicowych po dłuższe kilkustronicowe. Okraszenie ich rysunkami było świetnym pomysłem, które powodują klimat i urokliwość uzupełniając opowiadaną bajkę. Ilustracje spodobały mi się i takie właśnie często znajdziemy w dawno wydanych książkach. Książka Bajki przez telefon nie znanego mi wcześniej autora okazała się dobrą propozycją dla młodego czytelnika, do którego jest kierowana. Pomysł na nią był może prosty jeżeli chodzi o opowiadanie bajek na dobranoc dziecku przez rodzica będącego w podróży. Znajdziemy tutaj różnorodne i dobrze napisane przez autora potrafiące wciągnąć mimo swoich różnych długości w wykreowany świat. Przyjemny styl pisania, prosty, bez udziwnień, lekki, z bajkowym klimatem, przystępny, przyjemny i barwny spodobał mi się. Nie ma tutaj przestojów, męczących opisów i dłużyzn. Wszystko podane zwarty sposób, ciekawie i wciągająco. Sięgając nie wiedziałem czego mogę spodziewać się po niej i jestem zadowolony z miłej podróży po świecie bajkowym jaki zafundował mi autor. Nieraz prostota w opowieści popłaca i tak stało się w tym przypadku. Nie obarczonym nachalnym moralizatorstwem, ale dodanym i ładnie wkomponowanym w bajki po przeczytaniu dostajemy przestrogi, nieraz morał lub ukazanie jak wybory mogą wpływać na późniejsze losy. Nie każdemu może przypaść krótkość niektórych utworów proszących się o trochę rozbudowania i czasami prostotę opowiadania. Takie drobne niuanse, lecz mi akurat nie przeszkadzało i świetnie bawiłem się w czasie czytania. Jednocześnie autor tworzy światy z łatwością, pełne klimatu, magii i przedziwnych zdarzeń. Znajdziemy w niej absurdalne sytuacje, dozę humoru i lekkość w podaniu. Dlatego bawiłem się przy nich świetnie i miło spędziłem z nimi czas. Rysunki są klimatyczne, bajkowe i dopełniają zawarte bajki pięknymi ilustracjami. Książka Bajki przez telefon pomimo skierowania jej do młodszego czytelnika nawet starszy znajdzie coś dla siebie w tym przypadku. Pierwsze spotkanie z autorem mogę zaliczyć do udanych i dostałem dobrą i przyjemną w odbiorze zbiór bajek krótkich, lecz interesujących i pełnych magii jaką zawierają w sobie. Jest to też sposób na podróż do czasów młodszych gdy czytało się takie baśnie, bajki, legendy lub podania. Mam nadzieje, że będę miał okazje przeczytać jeszcze coś autora, który mnie zaciekawił swoimi bajkami. Na pewno sięgnę i przeczytam coś jeszcze w przyszłości jak będę miał okazje ku temu.

Czytałam ją na głos moim chłopcom 9-14 lat. Uwielbiali ją! Jest przygoda, są bitwy, podróże i niebezpieczeństwa. Bohaterem jest młody chłopak z którym każdy potrafi się utożsamić. Najbardziej mnie ujmuje poprawność historyczna i geograficzna. Śledziliśmy razem trasę podróży, dyskutowaliśmy o wyższości kultury Aten nad Spartą (nie wszyscy zgodzili się z autorem) i oczywiście o niewolnictwie. Albo do czytania razem, albo dla dziecka 9-15 lat, które dużo czyta - to nie jest współczesna książka, która ma łatwo wejść i jeszcze szybciej wyjść. Było kilka momentów, gdzie musiałam tłumaczyć, co to znaczy, aczkolwiek język jest przystępny i miły dla ucha.

„Zaginiony książę” to dla mnie jedna z tych historii, które pochłaniają od pierwszego rozdziału, a potem jeszcze długo zostają w głowie. Sięgając po tę książkę, nie spodziewałam się, że aż tak mnie poruszy, ale już po kilku stronach wiedziałam, że trafiłam na coś idealnie „mojego”.

Zbiór mitów greckich adresowany do dzieci, który powstał w pierwszej połowie XIX w. (1840 to.), gdy literatura pisana dla najmłodszych czytelników dopiero raczkowała. Zawiera mity w łagodnej wersji z misją poznawczą oraz dydaktyczną, które były pisane z najlepszymi intencjami i okraszone dawką serdecznych uczuć, ponieważ pisarz stworzył ten zbiór dla swojego syna. Podobno kiedyś ta książka była lekturą w klasie III szkoły podstawowej. Aż trudno uwierzyć, że uczniowie nauczania początkowego bez szemrania czytali kiedyś książki liczące ponad 300 stron, a ich rodzice nie zarzucali nauczycieli komentarzami typu: "Czy dziecko naprawdę ma przeczytać CAŁĄ książkę?", "To zbyt długie, moje dziecko tego nie przeczyta." itp. "Opowieści z Zaczarowanego Lasu" są wciąż obecne w świadomości starszego pokolenia, w antykwariatach, na portalach sprzedażowych, czasami w bibliotekach lub prywatnych zbiorach. Pomimo tego, że książka niedługo będzie obchodziła dwusetne urodziny, nadal ma oddane grono czytelników. Obecnie to zwykle starsze pokolenia zapoznają z nią dzieci lub wnuki. I to jest bardzo dobry pomysł, bo do rodzinnego czytania w długie zimowe wieczory ta lektura nadaje się doskonale. Można dzięki tym opowieściom zaszczepić w najmłodszych fascynację mitami greckimi, oderwać dzieciaki od ekranów smartfonów. Czasem może wydawać się, że jest to książka nieco anachroniczna, ale stwarza niepowtarzalny klimat a humor i celne spostrzeżenia narratora nie zestarzały się ani trochę. Narrator to świetny gawędziarz, który nawiązuje i podtrzymuje relacje z młodymi czytelnikami, trudno go nie polubić za jego komentarze: 🔸a to porówna dzieci smoczych zębów do jarzyn, bo były zabrudzone ziemią jak marchewki wyrwane z grządki w ogrodzie; 🔸w innym miejscu o woskowych figurach Pigmejów powie, że były "naturalnej małości"; 🔸z kolei za chwilę nie będzie mógł sobie przypomnieć, jak wyglądała czwarta służka Cyrce; 🔸na widok okrutnego mitologicznego monstrum dobrotliwie podsumowuje swą opowieść: 🔰"Mam nadzieję, że ani ja, ani wy nigdy nie natkniecie się na Chimerę." 🔸a w innym miejscu kapitalnie podsumuje wyrocznię w Delfach mówiąc, iż problem z nią polegał na tym, że przemawiała z otworu w skale dość mętnie: 🔰"Słowa te były tak zagadkowe, że równie dobrze mogły pozostać na dnie dziury." Zupełnie nieoczekiwana była dla mnie, przedstawiona w tym zbiorze wersja mitu o puszce Pandory. Kiedy lekkomyślna i ciekawska piękność otworzyła zakazaną puszkę, wypuściła na świat troski i nieszczęścia, te niewdzięczne, pokraczne stwory otoczyły ją i zaczęły bezlitośnie kłuć swoimi żądłami. W ten sposób powabna Pandora od razu i na własnej skórze przekonała się co nabroiła. "Ukłucie troski" - to poetyckie i niezwykle sugestywne określenie, a przy tym doskonały temat na wiersz konfesyjny. Do mnie ta metafora bardzo przemawia... ;) Interesujące jest to, że mity greckie zawarte w tym zbiorze pokazują w znacznie gorszym świetle nie bogów, a ludzi. Mamy tu pełną obfitość: spiskujących krewnych, macochy wysyłające pasierbów z misjami na pewną śmierć, ojców porzucających dzieci i pierwsze żony za podszeptem nowych kochanek. Bogowie nie są w tych opowieściach kapryśni, zapalczywi czy okrutni, nie mają humorów, starają się ludzi wspierać. Najbardziej zaangażowani w pomoc ziemskim śmiertelnikom są "Żywe Srebro", czyli Hermes i Atena. "Opowieści z Zaczarowanego Lasu" to łagodna i przyjazna wersja mitów greckich adresowanych do dzieci, jakże inna od krzykliwych, nachalnych kreskówek kreujących miałki, głupawy humor, brutalność i przemoc.

" Kto czyta książki, żyje podwójnie " Umberto Eco Myślę o tej książce z wielkim sentymentem. Jest jedną z moich ulubionych z okresy późnego dzieciństwa, czytana mi przy jedzeniu ( byłem niejadkiem, albo czytanie, albo strajk ) przez babcię, albo mamę. Po raz pierwszy wydana w Anglii w 1886 r. w `Polsce w 1889 r. i do tej pory miała wiele wznowień, ostatnie w 2006r. Książka była momentem przełomowym w karierze autorki. Książkowe ilustracje R. Bircha stały się wzorem ubrania dla małych chłopców pochodzących z amerykańskiej klasy średniej. Na podstawie książki S. Markwick napisał muzykę i libretto do musicalu " Mały Lord ", jego premiera odbyła się 12.03.2011 r na deskach Opery Krakowskiej. Książka doczekała się w 1980 r. wspaniałej, wzruszającej ekranizacji z niezapomnianą rolą A. Guinnessa, jako Lorda dziadka. Mam satelitarną TV, Niemcy mają taki zwyczaj, że na Święta Wielkanocne, co roku pokazują ten film. Okładka książki to filmowy " Mały Lord " Jestem bardzo nieszczęśliwy, jeśli nie uda mi się go ( po raz, nie wiem który ) oglądnąć. Tak nawiasem, to w Sylwestra, co roku niemiecka TV uszczęśliwia niemiaszków " Kevin sam w domu " I dobrze im tak !!! Książkę i film POLECAM !!! Obiecuję niezapomniane wrażenia !!!

Moja ukochana książka z dzieciństwa, przeczytana wielokrotnie. Co ciekawe dostałam ją jako nagrodę w szkole i tak mnie wciągało to czytanie, że jadłam nawet podczas czytania. Świat baśni lepszy niż najciekawsza bajka z telewizora. No i nie mogłam dać mniej gwiazdek:-) Bardzo, bardzo polecam!

Do portowej tawerny melduje się stary podejrzany emerytowany marynarz, który każe wypatrywać pewnego kuternogi synowi właścicieli. Sam szwenda się po nabrzeżu z lunetą i na coś czeka i czegoś się boi. Wkrótce okazuje się, że posiada on mapę do zaginionego skarbu kapitana Flinta, na który chrapkę ma wiele barwnych postaci - w tym jego dawni piraccy przyjaciele, oraz lokalny dziedzic. Na wyprawę rusza też nasz główny bohater Kuba Hawkins jako chłopiec okrętowy. Tak - Kuba - nie Jim. Czytałem e-book Siedmiorogu z tłumaczeniem przedwojennym stąd Kuba i Długi Jan Silver Długi Jan Silver - archetyp pirata z najbardziej znanej książki o nich. Poszczególne motywy z "Wyspy skarbów" były powtarzane w tak niezliczonej ilości innych książek, komiksów i filmów aktorskich i animowanych, że nawet czytając po raz pierwszy miałem wrażenie jakbym wracał do znanej historii. Naprawdę miło wrócić do takiej literatury - piraci, rum, sztormy, zdrady, strzelaniny i walki na szpady, gadające papugi i skarb korsarza, mapa, bezludna wyspa itp. Polecam każdemu kto za młodu lubił klasyczne powieści przygodowa Maya, Szklarskiego czy Londona.