Raport Pelikana

Pierwsza część książki jest rewelacyjna. Cela skazańca, krzesło elektryczne i wielki dramat dziennikarza, któremu świat nagle wywrócił się do góry nogami. Bardzo przejmująca, dramatyczna końcówka. Ale to był dopiero środek, a nie koniec. Potem jest znacznie gorzej. Miałem wrażenie, że pisali to jacyś posługacze, a pisarz wrócił do biurka, by postawić ostatnią kropkę. Dłużyzny, męczące wspomnienia, straszne dialogi, duszna atmosfera, błyskotliwe porównania typu: „Noc owinęła się dookoła niego jak niedopasowany garnitur.” Na szczęście są pewne elementy humorystyczne: penetracja wygódki, szaleńcze jazdy wynajmowanymi samochodami, wystraszona policjantka nosząca broń w torebce, dziennikarz z notesem, dzika pogoń detektywa za młodym Murzynem, uparcie nazywanym zabójcą (zabójca to, zabójca tamto). No i jest jeszcze babcia z dubeltówką. I jest trzech tłumaczy, którzy chyba na zmianę pracowali nad powieścią, i są redaktorzy, i są liczne pomyłki w druku. O ile pierwszą część oceniłbym nawet na „10”, to dalszy ciąg najwyżej na trzy gwiazdki, więc wychodzi 6,5.

Joseph Finder to ekspert od thrillera „korporacyjnego”, opisującego sposób funkcjonowania wielkich firm. Fabuła dzieli się na dwie drogi: kryminalną i firmową. Pierwsza przeprowadza nas przez interesujące wątki, a druga to takie trochę lanie wody. Przez tą drugą książka jest sztucznie wydłużona i spokojnie mogłaby być dużo krótsza. W “Instynkcie zabójcy” wątki firmowe były ściśle powiązane z fabułą, a tutaj mogłyby zejść na dalszy plan i nie być tak bardzo eksponowane. Za to pierwsza droga trochę przypomina motyw ze “Zbrodni i kary” Dostojewskiego. Nick jako główny bohater zachowuje się nijako. Nie jest panikarzem, ani też zbyt pewny siebie jeżeli chodzi o sytuację stresowe. Lepiej wychodzi to Eddiemu Rinaldiemu, który trzyma rękę na pulsie. Początkująca śledcza Audrey ma wiele do zaoferowania, ale cały czas jest pomijana w męskim świecie policji. Gdy dostaje sprawę zabójstwa może w końcu pokazać swoje umiejętności. Historia ma jeden wielki zwrot akcji zawarty w zakończeniu. Według mnie trochę zbyt przekombinowany, ale nie zmienia to faktu, że samo zakończenie jest oryginalne. Reasumując książka byłaby lepsza gdyby nie pewne wątki, które wydają się tu być zbędne. Nick to dyrektor finansowy wielkiej firmy, który jest nękany przez włamywacza wandalistę. Zbiega się to z redukcją zatrudnienia w jego firmie. Policja jednak lekceważy incydenty w jego domu. Dlatego Nick postanawia wziąć sprawy we własne ręce, przez co doprowadza do tragedi. Ten problem zmieni całkowicie jego życie.

Jest to moja pierwsza książka od Johna Katzenbacha i przyznaję, że się nie zawiodłem. Świetna historia, z psychologicznego punktu widzenia bardzo mądrze napisana, nie zasypuje nas mnogością niezrozumiałych medycznych terminów, przez co czyta się ją bardzo lekko i przyjemnie. Przez całą książkę miałem uczucie, że to gotowy scenariusz na bardzo dobry film i nie zdziwiłem się, gdy wyczytałem że już co najmniej dwie książki J. Katzenbacha zostały zekranizowane! Jedyne do czego mogę się przyczepić to niedosyt, ostatnia część została zakończona zbyt szybko i trochę niezrozumiale (bynajmniej dla mnie), myślę że mogłaby być bardziej dopracowana. Jednak z ręką na sercu polecam książkę, wszystkim kochającym kryminały.

Udało mi się wyciągnąć z koszyka z "tanią książką" w jednym z hipermarketów razem z Raportem Pelikana w ramach cyklu jakiegoś większego wydawcy. Za obie dałem w sumie ze 2 dychy. Jedna z lepszych inwestycji, bo razem z Czasem Zabijania to chyba najlepsze dzieła pana Grishama, również ze względu na świetne ekranizacje. Świetna fabuła, trzymająca w napięciu intryga i barwni bohaterowie. Z początku byłem sceptyczny wobec gatunku "thriller prawniczy", ale po obejrzeniu ww. filmów zmieniłem nastawienie i tym, którzy mieli podobnie, polecam się przełamać :)

Ostatnia akcja Nazwisko Thomasa Harissa, jako autora książek sensacyjnych, znane jest w świecie od dawna. Wydawałoby się, iż napisał niezliczone ilości opowieści, jak jego rówieśnicy, którzy tworzyli cały nurt literatury zwanej potocznie thrillerem. Wszyscy szturmem wdarli się do księgarń i na biblioteczne półki. Pisali, pisali, pisali, co jeden utwór to lepszy. Ale z Harissem tak nie było… Jeśli jeszcze nie wiecie, to informuje, iż jest on autorem zaledwie sześciu książek…. Ale wśród nich jest TA, jedyna, najważniejsza, która ukształtowała literaturę sensacyjna i nadał jej kształt. Zupełnie tak samo jak z piosenką „The Sound of Silence” duetu Simon & Garfunkel. Śpiewali jeszcze wiele, ale „Sound …” to utwór, który uczynił ich nieśmiertelnymi. W przypadku Harissa jest to „Milczenie owiec”. Nie o tej książce będę jednak mówić. Po raz drugi w życiu przeczytałam bowiem „Czarną niedzielę”, pierwszą powieść pisarza. Zatem parę słów o niej. Wydana został w 1975 roku, trzy lata po ataku terrorystycznym na wioskę olimpijską w Monachium. Do tamtej chwili mieszkańcom globu wydawało się, że terroryzm jest daleko od nich i dotyczy tylko garstki szaleńców. Atak organizacji Czarny Wrzesień wraz z nieudaną akcją odbicia zakładników uświadomiła, iż terroryzm stanowi jedno z największych zagrożeń współczesnego świata. Wkroczył również do literatury. „Czarna niedziela” jest właśnie ponurą opowieścią o przygotowaniu zamachu w imię ponurej ideologii i zemsty. Praktycznie wiemy wszystko od samego początku, kto dokona zbrodni, kto mu w tym pomoże, jak zostanie wykonana i kto zajmuje się poszukiwaniem przyszłych zamachowców. W trakcie czytania poznajemy życiorysy poszczególnych postaci i metody działania służb zwanych ogólnie specjalnymi. Oczywiście w znacznie okrojonej formie, bo to jeszcze nie czasy, kiedy dzielono się faktami z dziennikarzami czy pisarzami. Atak na wypełniony po brzegi stadion w czasie rozgrywek Super Bowl za pomocą sterowca musi być starannie przygotowany. Czy zostanie udaremniony? Część recenzentów książki popełnia delikatny błąd oceniając jej wartość. Porównuje do „Milczenia owiec” i krytykuje, że to nie to. Zapomina jednak, iż jest to pierwsza książka Harissa, być może jedna z pierwszych popularnych opowieści o terroryźmie. Rzeczywiście, chwilami może nużyć, ale nie usypia. Intryga prosta, ale trzyma w napięciu. Zamiast pytanie „kto kogo złapie”, zadajemy inne „kiedy go (ich) złapią”. Zakończenie – raczej zaskakujące, ale dość prawdopodobne. Hariss swą powieścią wpisał się w tematykę aktualną swoim czasom. Ostrzegł, że terroryści mogą być wszędzie, mogą być jednymi z nas. Akcje zamachowe to już nie garstka szaleńców rzucających się bez ładu i składu na cele daleko od naszych granic. To zaplanowane działania mające na celu unicestwienie niewinnych. Gdybym w 1975 roku przeczytała tę książkę, zapewne tak wyglądałaby moja interpretacja. Dziś potraktowałam ją jak inne opowieści sprzed lat. I … jak to zwykłam powtarzać przy takich okazjach… niech tak zostanie.

Mitch i Abby McDeer, ich brat Rey (w więzieniu). Mitch - prawnik, jego firma nielegalne interesy (Borteloto- szef, Lazarov, DeWasher, Lock, Lambert). Udało im sie uciec z plaży, dzięki Abnaksowi łodzią (ojciec chłopaka zabitego z Kozińskim i Hodgesem). Okradli firmę, dostali milion od FBI i uciekli na Kajmany. Książka lepsza od Komory, uporządkowana, jednak brak zwrotów akcji.

"dzień szakala" wypatrzyłem kilka lat temu na półce regału bookcrosingowego podczas oczekiwania na wizytę lekarską w przychodni. przygarnąłem od razu. po książkę sięgnąłem jednak dopiero po śmierci mistrza. o czym jest ta książka? chyba każdy fan literatury wie. o Szakalu, który za niemałe pieniądze bierze mokrą robotę i zmierza sprzątnąć francuskiego prezydenta De gaulle'a. przeszkadza mu w tym komisarz Lebel. Frederick Forsyth pisząc tę powieść był w szczytowej formie. historia opisana na kartach jest przedstawiona szczegółowo i co najważniejsze spójnie z rzeczywistością. czytałem z wypiekami na twarzy. w pewnym momencie nie umiałem się oderwać. uważam, że każdy fan literatury, obojętnie jakiej, powinien znać tę pozycję.

Jak to u Crichtona po prostu dobra powieść sensacyjna. Bohaterowie walczą ze złem w cywilizacji, odmrażają palce na lodowym pustkowiu, uciekają kanibalom w dżungli, momentami naprawdę przeżywałam ich przygody :-) Byłoby 7*, ale za rozprawienie się i to w świetnym stylu (łącznie z przypisami do źródeł cytowanych danych) z TEORIĄ globalnego ocipienia, hipokryzją zarządzających państwami, bezwzględnością ekoterrorystów i głupotą ludzi wspierających tą szopkę jest 9*! Dość łagodna, bo pisana z punktu widzenia Amerykanów, którzy jeszcze mają resztki rozsądku. O Unii Europejskiej i jej pomysłach, dojeniu ogłupionego społeczeństwa i pierdoleniu o śladzie węglowym nie ma słowa. No ale to już nie mogłaby być sensacja tylko horror, bo doprowadzenie do nędzy całego kontynentu z powodu swoich urojeń to już tak by się kwalifikowało. Polecam wyłącznie ludziom o otwartych umysłach. Reszta się tylko zirytuje.

Chyba nikomu nie muszę przedstawiać Shutter Island, więc daruję sobie wstęp do fabuły. Lehane stworzył fascynujący świat, który umieścił na wyspie będącej siedzibą szpitala psyhiatrycznego dla groźnych przestępców cierpiących na psychozy i paranoje różnego nasilenia. Cała ta przestrzeń, która została świetnie zbudowana - zarówno postaci poboczne, jak i miejsca czy siły natury - służy jako trybik historii głównego bohatera, Teddy'ego. Same w sobie wydarzenia już są ciekawym thrillerem, ale stanowią one tylko powierzchnię. To, co pod nią, jest najbardziej wciągającym elementem tej lektury - gra odbywająca się w głowie głównego bohatera. Moim zdaniem Lehane rozegrał to wyśmienicie: mógł zagłębiać się w psychologiczne analizy, starać się "tłumaczyć" czytelnikowi, przeintelektualizować całą powieść, ale tego nie zrobił. Pozwolił konstrukcji mówić samej za siebie, pozwolił, by czytelnik piął się po niej, wchodząc głębiej i głębiej w paranoję, błądząc, wątpiąc, odkrywając. Wyspa skazańców jest bardzo prosta i w swojej prostocie właśnie jednocześnie trudna i zawiła. Jest to idealny przykład na to, że nie trzeba wielkich słów i formatów, aby stworzyć zapadającą w pamięć, dobrą powieść.

„Tożsamość Bourne’a” Roberta Ludluma była dla mnie niespodzianką, gdyż bardzo długo wzbraniałam się przed sensacją zarówno w filmach, jak i książkach. Uważałam, że to gatunek nie dla mnie, a ta książka stanowczo mi nie podejdzie. Nie mogłam się bardziej pomylić. Chciałabym, żeby każde moje pierwsze zetknięcie się z danym gatunkiem zaczynało się od tak dobrych lektur jak ta. Bardzo szybko wciągnęła mnie swoją fabułą, nabierającą co chwila rozpędu akcją, napięciem i pogłębiającą się intrygą, grą z tożsamością głównego bohatera oraz bardzo dobrze wykreowanymi postaciami. Naprawdę przyjemnie spędziłam czas przy tej lekturze i bardzo chciałabym o niej zapomnieć, żeby znów móc przeczytać ją po raz pierwszy. Fabuła była naprawdę wciągająca, dobrze przemyślana i zaplanowana od pierwszej strony aż do ostatniej. Początek był nieco spokojny, ale szybko zdałam sobie sprawę, że to tylko cisza przed burzą. Gdy Bourne trafił do Szwajcarii, akcja bardzo przyspieszyła i od tego momentu niemal nie pozwalała mi oderwać się od książki. Każdy moment na przerwanie lektury był zły. Choć zdarzały się spokojniejsze i wolniejsze rozdziały, to było ich niewiele i traktowałam je raczej jako chwile na wytchnienie, zwłaszcza że po nich tempo historii znów bardzo szybko rosło. Czasem też pojawiały się humorystyczne sceny, które bawiły, skutecznie rozładowywały napięcie i mam poczucie, że również wpasowywały się w całą historię. Dzięki nim historia zachowywała równowagę i ani przez moment nie przytłaczała mnie samą akcją. Ponadto Ludlum jak dla mnie mistrzowsko sobie poradził z dialogami oraz opisami. Gdy pochylał się nad wyglądem miejsc, choćby Paryża, to miałam wrażenie, jakbym tam była i obserwowała to, co wskazuje mi autor. Mogłam się w tym bardzo łatwo zatracić. Ludlum często też zwracał uwagę detale, jak np. co działo się w tle, jak zachowywali się przechodnie, przez co miałam poczucie, że pierwszy, drugi i dalsze plany były bardzo żywe. Z kolei dialogi między postaciami zdawały się bardzo naturalne, nieprzegadane i to właśnie za ich sprawą przekazywano istotne informacje. Dzięki nim czułam, że napięcie w scenach nie opadało, a relacje między postaciami wydawały się autentyczne. Wielokrotnie miałam poczucie, jakbym podczas lektury oglądała film we własnej wyobraźni. Postacie w „Tożsamości Bourne’a” zasługują na szczególne wyróżnienie. Każda z nich była dla mnie złożona, wyraźnie zarysowana i miała swoje miejsce w historii. Nie miałam poczucia, by ktokolwiek pojawił się przypadkowo, każdy miał jakiś cel. W całej książce nawet epizodyczne postacie, np. z pozoru zwykły taksówkarz, były częścią tej historii i przyczyniały się do rozwoju zdarzeń. Szczególnie spodobała mi się postać Marie, wobec której początkowo miałam spore obawy. Bałam się, że jej rola ograniczy się do stania i bycia ładnym dodatkiem dla głównego bohatera. Szybko jednak okazała się jedną z najlepiej napisanych postaci. Niezachwianie towarzyszyła Bourne'owi w jego wyprawach, wspierała go w odzyskiwaniu pamięci, pomagała mu i wdrażała w dobrze sobie znany świat finansów. Czułam, że z Bournem byli sobie równi. Choć na początku dostrzegałam w jej zachowaniu rysy książkowego syndromu sztokholmskiego, nie wpłynęło to negatywnie na mój odbiór postaci i z czasem przestałam zwracać na to uwagę. Moją uwagę przykuł również Bourne, którego kreacja była według mnie fenomenalna. Bardzo podobał mi się ten zabieg, że wraz z nim odkrywałam kim tak właściwie jest i że nawet do końca książki nie było to takie pewne. Informacje na jego temat były według mnie idealnie rozmieszczone w czasie. Dzięki temu nie miałam poczucia przytłoczenia nadmiarem faktów oraz mogłam zrozumieć sytuację, w jakiej się znalazł. Szczególnie ciekawił mnie dysonans między Bournem „teraz” a „kiedyś”. Jego zagubienie i niepewność kontrastowały z wyuczonymi umiejętnościami, którym w niebezpiecznych sytuacjach ufał bez wahania, choć sam ich do końca nie rozumiał. Najbardziej jednak empatyzowałam z nim w momentach, gdy na głos analizował swoją przeszłość, wpadał w potok myśli i próbował uporządkować chaos w swojej głowie. Miałam wrażenie, jakbym była tuż obok i wyczuwała narastające w nim napięcie, z ciekawością śledziłam jego próby poskładania siebie od nowa. Muszę jednak przyznać, że niektóre momenty wymagały ode mnie większego skupienia. Dotyczyło to rozdziałów, w których naradzali się wysoko postawieni urzędnicy, CIA oraz rząd. Szczególnie zapadły mi w pamięć rozdziały 19 i 20, w których sporo kwestii się wyjaśniło, dużo się działo, ale jednocześnie pojawiło się stanowczo za dużo dla mnie postaci naraz. Dodatkowo autor naprzemiennie żonglował ich imionami, nazwiskami i pseudonimami, przez co szybko zaczęło mi się wszystko mieszać. Gdy już kończyłam 20. rozdział, żałowałam, że wcześniej nie wpadłam na pomysł stworzenia sobie listy postaci, która pomogłaby mi uporządkować wszystkie informacje. Konieczny okazał się powrót do początku 19. Nie spodziewałam się, że aż tak w tej książce przepadnę. Z ogromną przyjemnością zagłębiałam się w jej fabułę, dałam się wciągnąć akcji oraz chętnie poznawałam kolejne, świetnie rozwinięte postacie. Według mnie Ludlum zrobił kawał dobrej roboty, książka z pewnością zostanie w mojej głowie na dłużej. Z przyjemnością sięgnę po dwie kolejne tomy serii o Jasonie Bournie.

Lubię książki o katastrofach lotniczych, w ogóle o samolotach. Tę powieść czytałam pierwszy raz wiele lat temu. Teraz wróciłam do niej i oczywiście się nie zawiodłam. Wartka akcja, mocna intryga i do tego tragedia na pokładzie samolotu. Dla mnie jest to świetna książka. Polecam.

Ocena całej powieści. Kontynuacja jednej z najsłynniejszych powieści szpiegowskich, która zrewolucjonizowała gatunek i nadała mu miano global conspiracy thriller to brawurowy pokaz wspaniałej historii, która w całości odbiega od poprzednika i zachowuje przy tym swoją własną tożsamość doskonale eksplorującą mroczny świat tajnych agencji wywiadowczych. David Webb zostaje ponownie wplątany w spisek międzynarodowy i zmuszony do przyjęcia odrzuconej osobowości z przeszłości Jasona Bourne’a, by ocalić świat przed groźbą wojny atomowej, a przede wszystkim by odnaleźć swoją ukochaną Marie. Wmówiono mu iż gdzieś w Chińskiej Republice Ludowej znajduje się zamożny taipan szukający zemsty za śmierć swojej ukochanej, i obwinia o to samego Jasona, tak naprawdę jego brytyjskiego naśladowcę i nowego wybitnego mordercę na zlecenie podszywającego się pod Bourne’a. Prawda jednak zahacza tutaj o przewrót na najwyższych szczeblach krajowych przez nacjonalistycznego maniakalnego generała pragnącego zjednoczenia Chin i zagarnięcia Hongkongu, krótko przed wygaśnięciem umowy handlowej z Wielką Brytanią, i symulacje porwania żony na zlecenie amerykańskiego rządu. Bourne nie cofnie się przed niczym, by odzyskać ukochaną i odkryć prawdziwy spisek władz amerykańskich z czołowymi magnatami polityki na czele próbującymi zapobiec rozlewowi krwi w dalekiej Azji. Powieść, chociaż często wydaje się nazbyt rozległa i wydłużona, to wspaniały pokaz brutalnych i pomysłowych scen akcji, a także dwutorowej fabuły, bowiem śledzimy losy nie tylko Webba, ale także perypetie Marie i jej próby ucieczki po całym Makau przed agentami wojskowymi. Oboje stanowią tutaj równe stanowisko w historii na zmianę dopowiadając poszczególne fakty czytelnikowi, a wszystkie postacie drugoplanowe jak powracający Alexander Conklin, eks-agent Meduzy D’Anjau czy nowe osoby – psychiatra doktor Panov, kanadyjska ambasador Catherine Staples i politycy rządowi Havilland i McCallister, odgrywają znaczące role w wizji Ludluma wprowadzając ogromną dawkę polityki, krasomówstwa i głębi w powieści. Bourne, wraz z D’Anjau, podróżuje po Chinach poszukując swojego psychopatycznego impostora, który trzykrotnie unika złapania stosując przy tym metody naśladujące swojego idola, a my siedzimy na krawędzi fotela próbując zrozumieć do czego zmierza owa zabawa w kotka i myszkę. Rzeźnia na politycznych pionkach w parku narodowym, zasadzka w mauzoleum Mao Tse-Tzunga czy atak terrorystyczny na ambasadorów narodów na lotnisku Pekinu? Ludlum doskonale bawi się z czytelnikiem odwlekając starcie między zawodowymi mordercami, by na końcu zaserwować nam krwawą potyczkę w siedzibie CIA i w chińskiej dżungli ze zwolennikami generała Shenga. Krucjata to znakomita kobyła literacka, która nie wymaga od czytelnika znajomości wcześniejszej Tożsamości, a jej historia to znakomity samograj, który został zaprzepaszczony w pseudo-ekranizacji filmowej, z której wyciągnięto tylko nazwisko głównego bohatera. Szkoda, bo mamy tu do czynienia z wzorowym przykładem historii pełniącej funkcję komentarza społecznego, aktualnego nawet dzisiaj po 30-stu latach w tamtym zakątku świata, a cała reszta rozrywki to już czysta przyjemność dla fanów teorii spiskowych i spadkobierców Fleminga i Forsythe’a.

Po powieści Nelsona DeMille sięgam bez wahania, a tę książkę, jak głosi okładka, pisarz wydał jako pierwszą pod własnym nazwiskiem w 1978 roku. Mimo to nie zestarzała się ani trochę. Autor z precyzją opisuje metody walk terrorystycznych armii partyzanckich, do czego potrzeba nie tylko wyobraźni, ale i solidnej wiedzy, także z zakresu historii. Akcja toczy się dynamicznie dzięki krótkim podrozdziałom, podobały mi się też soczyste, często dowcipne dialogi.

Dave nie wie, czemu wsiadł do tego samochodu. Czemu wsiadł do auta, w którym siedziało dwóch dorosłych gości. Ta jedna decyzja, zła decyzja dzieli jego życie na beztroskie "przed" i przerażające "po" Trauma z dzieciństwa rzucająca cień na resztę życia. Tragedia, która niszczy przyjaźń, poczucie własnej wartości, wysysa radość, pewność i wiarę w szczęście. Świetny thriller. Doskonały styl, fenomenalna kreacja postaci, intryga, analiza psychologiczna. Rewela totalna. Wcale nie dziwi fakt, że w 2003 na jego podstawie powstał nagrodzony Oscarem film w reżyserii Clinta Eastwooda. "Po jaką cholerę stoimy w tych wszystkich kolejkach? Dokąd mamy nadzieję się udać, choć nigdy nie czujemy się uszczęśliwieni, gdy w końcu tam dotrzemy".

Jeżeli John Grisham jest w swojej twórczości wybitnym specjalistą od amerykańskiego środowiska prawnego, Robin Cook sytuuje wszystkie swoje książki do środowiska medycznego (jest z zawodu lekarzem). „Coma” to zatem ponownie thriller z dziedziny medycyny, pomysłowy, z ciekawą fabułą, która z pewnością wciąż jest bardzo aktualna, zwłaszcza w kontekście naruszania elementarnych zasad etyki lekarskiej. Styl autora charakteryzuje się doskonałą, szczegółową znajomością opisywanego środowiska, książka ma specyficzną atmosferę, akcja jest wciągająca, a charaktery poszczególnych postaci są dobrze wykreślone. Ogólnie rzecz biorąc, książka zdecydowanie powyżej przeciętnej.

Intrygująca opowieść o oszustwach i przestępczych machinacjach ze świata wielkich firm farmaceutycznych. "Adwokat" to typowy thriller sądowy, Akcja koncentruje się na kilku wątkach ze świata przestępczego i prawniczego. Głównym bohaterem jest młody, świetnie zapowiadający się adwokat jednej z kancelarii w Oregonie, Daniel Ames. Klientem owej kancelarii zostaje firma farmaceutyczna Geller Pharmaceuticals, oskarżona o produkcję leku zagrażającemu zdrowiu kobiet w ciąży i ich nienarodzonych dzieci. Twórczość Phillipa Margolina polecam każdemu miłośnikowi intrygujących thrillerów

Fabuła książki bardzo dynamiczna. Początkowo wydawała mi się nawet zbyt dynamiczna. Ale po pierwszym szoku było już tylko lepiej. Jak wszystkie książki Frsyth'a czyta się jednym tchem. Autor mistrzowsko łączy fakty i postaci historyczne z wątkami zmyślonymi. Jeżeli ktoś słabo orientuje się w historii gotów myśleć, że w USA po Reganie prezydentem był niejaki Cormack. Polecam dla mnie klasyka gatunku.

Joseph Finder, amerykański autor thrillerów politycznych i korporacyjnych, kryminałów i książek sensacyjnych. Tak naprawdę trudno go łączyć z jednym określonym gatunkiem literackim. Zadebiutował powieścią „Moscow Club” w 1991 roku, gdy był jeszcze na studiach. Opisywał w niej wyimaginowany zamach na Michaiła Gorbaczowa zorganizowany przez KGB i co ciekawe, zamach taki się dokonał pół roku po wydaniu powieści. Książkę przetłumaczono na 30 języków, stała się bestsellerem i przyniosła autorowi światowy rozgłos. „Paranoja” wydana w 2004 roku należy do gatunku thrillerów korporacyjnych. Znakomita, trzymająca w napięciu historia. Adam Cassidy, młody pracownik wielkiej korporacji elektronicznej Wyatt Telecommunications defrauduje fundusze firmy i aby uniknąć odsiadki, godzi się na propozycję szefa by zatrudnić się w konkurencyjnej firmie Trion Systems i wykradać dla niego poufne informacje. Z każdym kolejnym dniem pracy w nowej firmie zaczynają dręczyć go coraz większe wyrzuty sumienia, zwłaszcza że zdobywa tu coraz wyższą pozycję. Znakomite tempo, pełna zwrotów i nieoczywista akcja, świetni bohaterowie i zakończenie, które kompletnie zaskakuje. Jest tu również sporo humoru i groteski, gdy Joseph Finder opisuje korporacyjny świat Ameryki i bezwzględnej walki o rynki zbytu. W roku 2013 na podstawie powieści powstał film w reżyserii Roberta Luketic’a z gwiazdorską obsadą. Zagrali tu m.in. Liam Hemsworth, Gary Oldman i Harrison Ford. Polecam.

Generalnie niezbyt lubię tzw. thrillery/kryminały prawnicze, które w USA są bardzo popularne. Przede wszystkim dlatego, że wyrażają pewien idealizm prawniczy (jak w Stanach znakomicie działa system prawny), co - wiemy z informacji prasowych - dalekie jest od prawdy, liczna pomyłek sądowych jest strasznie długa, a już samo utrzymanie kary śmierci świadczy bardziej o barbarzyństwie cywilizacji niż o jej wysokim rozwoju moralnym. Po drugie, trzeba jednak w tej kulturze prawa precedensowego się wychować, czuć to, aby argumentacja przedstawiana na łamach takich powieści trafiała do przekonania. I wreszcie, większość z tych powieści jest po prostu słaba literacko - szablony, prostata aż wpadająca w prostactwo, drętwe gadki... Phillip Margolin (którego dla siebie odkrywam) unika większości tych płycizn, chociaż jego apoteoza wymiaru sprawiedliwości USA aż bije w oczy. Margolin pisze sprawnie, intryga jest w miarę zawiła, ale nie za bardzo. Właściwie gdy postawił klasyczne pytanie - kto zabił, odpowiedź jest oczywista - ten, kto jest najmniej podejrzany. Da się czytać.

Thriller spiskowy z globalna intryga. Bardzo ciekawa historia zachaczajaca o mroczna tajemnice. Czytalam z przyjemnoscia, rozkoszujac sie pierwszorzednymi opisami przyrody i miejsc, ktore wzbogacaja tresc i podnosza walory ksiazki dzieki, ktorym wciaga czytelnika, a sama fabula pobudza umysl. Nietaktem z mojej strony byloby pominiecie, pieknie wykreowanych przez autora postaci. Ksiazka bedzie perelka dla fanow Robina Cooka i Roberta Ludluma. Polecam.