Przypływ

Proza Karin Fossum jest szczególna. Wśród recenzji "Czarnych sekund" przeważa opinia, że to nieszczególny kryminał. Nie zgadzam się. Jest szczególny, a nawet - jak na powieść z tego gatunku - bardzo. Rozpoczyna się dosyć tradycyjnie - zaginięcie dziecka, poszukiwania, niedowierzanie rodziców i w końcu dzień, w którym ktoś znajduje ciało. Małej dziewczynki, które nie umarła z własnej woli. Śledztwo prowadzi niezawodny Konrad Sejer, śledczy który jest świetnie wychowany, ale bez wątpienie również świetnie przygotowany do swojej pracy. Są pierwsi podejrzani, jakieś skąpe poszlaki i długo, długo nic więcej. Nuda? Nie. Bo to nie jest opowieść o zbrodni, ani o przygodach policjantów nawet nie o tym jak miłą dziewczynką była ofiara. Czarne sekundy to opowieść, w której najważniejsze są rozmowy - przesłuchania. Motywy i rozpacz. Fossum ma niezwykły talent wnikania do głów morderców. Poświęca im mnóstwo czasu. Stara się zrozumieć? Nie wiem. Ale to naprawdę unikatowa okazja, aby pobyć sam na sam ze sprawcę zbrodni. I choć oczywiście nic nam nie grozi, ja czułam ogromny dyskomfort, tak wyraźne i namacalne były to emocje. Zdecydowanie polecam!

Narracja z perspektywy niemal wszystkich głównych postaci była świetna, bo pokazywała ich nastroje, trudności, problemy, z którymi mierzą się w życiu codziennym, i jednocześnie muszą stawić czoła i iść do pracy. Przecież nawet nie zastanawiamy się, jakie trudności w życiu przechodzi teraz kierowniczka recepcji czy policjantka prowadząca śledztwo! Tu właśnie mamy tę perspektywę. Do końca, nie było wiadomo kto jest autorem morderstw. I ten aspekt trzymał w napięciu, mimo wszystko w zaskoczeniu i ciekawości! Pochłonęłam w dwa wieczory. Czytało mi się doskonale. Dla mnie, świetna, mimo, iż ma 12 lat!

Zdecydowałam się na ponowne spotkanie z nudnym i niezrozumiałym dla mnie środowiskiem psychologów nieradzących sobie nawet z własnymi problemami. Zdecydowałam się na kolejne spotkanie z niezwykle irytującą i rozmemłaną główną bohaterką. Wiedziałam bowiem, że kryminalna część powieści wynagrodzi mi tę kiepską część.

"Trzeci glos" to drugi tom duetu Cilla &Rolf Börjlind i tak samo dobry jak pierwszy. Już od pierwszych stron wzbudza ciekawość i kartka za kartką jest coraz lepiej, emocje rosną a historia staje się przerażająca .Ciekawie napisany kryminał zachęca do dalszego czytania kolejnych części.

Pierwszy tom serii o psychologu Sebastianie Bergmanie. Typie absolutnie odstręczającym, antypatycznym, nieznośnym. Trafia on przez przypadek w środek śledztwa dotyczącego zabójstwa młodego człowieka i pomaga (oraz przeszkadza równocześnie) swoim byłym kolegom rozwiązać sprawę. Historia jest ciekawa, odpowiednio zakręcona, dialogi interesujące. Postacie (poza Bergmanem) również odpowiednio "soczyste" i mające swoje historie i motywacje (które mam nadzieję, będą kontynuowane w kolejnych tomach), więc książkę czyta się szybko i z zainteresowaniem. Ogólnie, jak na pierwszy tom, jest bardzo dobrze i z chęcią zabiorę się za kolejne pozycje. Jako ciekawostkę podam, że książkę poleciło mi Gemini, po długich rozmowach na temat polecenia czegoś na wzór Harry'ego Hole:)

To nie jest zwykły kryminał. To historia o ludziach, którzy próbują zmierzyć się z własnymi demonami, z tajemnicami, które miały pozostać ukryte. Z każdą kolejną stroną czułam, jak napięcie narasta, a każdy nowy wątek wprowadzał mnie w stan lekko paranoicznego oczekiwania: „Co teraz się stanie?” Bojrlind mistrzowsko balansuje pomiędzy tym, co widoczne, a tym, co ukryte, między emocjami bohaterów a brutalną rzeczywistością, w której żyją. Bohaterowie są realni, pełni sprzeczności i wewnętrznych konfliktów. Zżyłam się z nimi szybciej, niż bym przypuszczała, a ich decyzje, często trudne i moralnie złożone, sprawiły, że zatrzymywałam się, by zastanowić się nad własnymi reakcjami w podobnych sytuacjach. To książka, która zmusza do refleksji, nie tylko nad światem przedstawionym, ale i nad nami samymi. „Czarny świt” to również przypomnienie, jak cienka jest granica między światłem a mrokiem – zarówno w naturze, jak i w ludziach. Po odłożeniu książki czułam mieszankę satysfakcji i niepokoju, coś, co pozostaje długo w sercu i umyśle. Bojrlind udowodniła, że kryminał może być czymś więcej niż zagadką do rozwiązania – może być emocjonalnym doświadczeniem, które zapada w pamięć. Jeżeli szukacie książki, która wciągnie Was bez reszty, wywoła ciarki i zmusi do przemyśleń, „Czarny świt” jest idealnym wyborem. Ja na pewno wrócę do tej historii jeszcze raz, by ponownie zanurzyć się w tym mrocznym, hipnotyzującym świecie.

Mroczna, gęsta atmosfera. Praktycznie każdy z otoczenia bohaterki może być sprawcą - poddałam się w pewnym momencie podejrzewaniu niemal każdej postaci. Ciekawy pomysł na przytaczanie sesji terapeutycznych. Jedyne co mnie irytowało to postępowanie samej Siri - nie potrafię pojąć, dlaczego zachowywała się opieszale i do ostatniej chwili bagatelizowała wszystko, co się dookoła niej dzieje. Ale książka ciekawa - dla wielbicieli kryminałów czy thrillerów psychologicznych w sam raz.

Z balkonu mieszkania na szóstym pietrze wypada 57-letnia kobieta w średnim wieku.Czy to wypadek, czy samobójstwo, ktoś dostrzega cień mężczyzny w czapce za jej plecami.Następnie po jakimś czasie znika w niewyjaśnionych okolicznościach młoda dziewczyna Lili Aniela Rudek sprzątaczka zatrudniona na lato do sprzątania przy kempingu w Moss.Dziewczynę nękało i gnębiono nocami takie złe przeczucie, że jest przez kogoś śledzona.Za jej oknem domku przesuwał się i przechodził tajemniczy cień tego samego mężczyzny.Czy to nie jest czasami przypadek, że właściciel owego kempingu zamieszkuje ten sam blok, co zabita tam starsza kobieta. Cato Isaksen razem z nową jego pracownicą grupy śledczej Marian Dahle podejmuje się prowadzenia sprawy zabójstwa tej kobiety, a Marian Dahle to osoba bardzo impulsywna, empatyczna nie darzy sympatią policjanta Cata Isaksena i nie koniecznie ona uznaje regułę drogi służbowej. Mimo nieporozumień między nimi co wynikają z tego, muszą oni ustąpić i rozwiązać zagadkę kryminalną odnaleźć zabójcę, żeby nikomu nic już nie zrobił i nie zabijał. Po "Miodowej Pułapce", który był bardzo świetnym kryminałem, Unni Lindell zaskoczyła mnie swym genialnym skandynawskim kryminałem,wciągająca historia, trzymająca w doskonałym napięciu..szybko akcja rosła,z każdą stroną czytanej książki, zaskakująca, niezła fabuła..znakomity policjant Cato Isaksen, zaś Marian Dahle to taka wredna, denerwująca idiotka jak mi działała na nerwy, irytująca baba, stale kłóciła się Catem o coś drażniła mnie.Książka wzbudzała we mnie emocje, powodowała mnóstwo strachu, przerażenia. Trochę trudna, zagmatwana zagadka do rozwiązania,z zapartym tchem czytałam ten kryminał. "Człowiek Mroku" to świetny,zdecydowanie mocny kryminał z Czarnej Serii..Lindell i tym razem spisała się rewelacyjnie jest znakomitą norweską pisarką, dla której poświęcił super chwile i zagwarantowała mi moc zagadek, dała mi olbrzymią satysfakcję podczas czytania nie rozczarowała mnie książka przeczytałam ją z zainteresowaniem.

Bardzo dobry kryminało-thirller. Opowiesc o przyjaźni, miłości, trudach dorastania w takiej a nie innej okolicy, dorosłość . Wszystko podane w prosty sposób. Nie ma wielkich plot twistów ale przyjemnie się czyta. p.s patrzac na recenzje, gdzie ktos kierował sie tytułem, i słowem "Salem" oczekując czarownic i palenia na stosie a potem będąc zawiedzionym, że to nie o tym, zastanawiam sie, jak można książkę oceniać po tytule.

Ta książka zdecydowanie spośród z tych wszystkich czterech tomów, przewodzi na czele. Szybka akcja, choć znowu dużo bohaterów i chwilami zawiłości się pojawiają. Głowny wątek, opowieści widziane oczami innych na temat przeszłości - to mi się osobiście mnie podobało, ale każdy ma własny gust. Książkę oceniam dobrze, ale wciąż brakuje mi tego WOW. Końcówka - znacznie lepsza od poprzednich.

Po części pierwszej, od której wręcz nie mogłam się oderwać, druga okazała się zaskoczeniem - jest zdecydowanie słabsza. Być może jednak tak ją odebrałam, gdyż nie znoszę kryminałów o świrach i seryjnych mordercach (co zresztą zazwyczaj na to samo wychodzi). Akcja wtedy denerwuje mnie tylko zamiast zaskakiwać - wyobraźnia autorów okazuje się tutaj dość ograniczona, w związku z tym przewidywalność wydarzeń, a szczególnie zakończenia powieści zdecydowanie zmniejszają przyjemność czytania. Tutaj niestety również ten schematyzm się pojawia:(. W sumie - dobra, ale bez szału. Po następny tom sięgnę, by przekonać się czy główni bohaterowie dalej będą tak irytujący i antypatyczni jak dotychczas...

Naprawdę świetna książka, akcja trzyma w napięciu już od samego początku. Co do książki byłem sceptycznie nastawiony, nie lubię książek pierwszoosobowej, przy tej się zdziwiłem jak mnie wciągnęła. Historia jest zagmatwana, wiele się dzieje, nie sposób się nudzić. A co do końca …. Szokujący, zadziwiający i bez możliwości przewidzenia. Polecam jak najbardziej.

Schemat ten, co zawsze - historia z przeszłości, która ma swoje konsekwencje w teraźniejszości. Wszystko razem powiązane z rodziną lub znajomymi pani sędzi śledczej. Po dwóch poprzednich, nie przeszkadza już natłok nazwisk, wiemy już kto jest kto. Taki lekki kryminał do pociągu.

Akcja powieści toczy się w niewielkim miasteczku na szwedzkiej prowincji. Tym razem jednak zamiast mroźnej zimy, panuje wyjątkowo gorące lato. Życie toczy się tu leniwie, dodatkowo spowolnione wszechobecną duchotą i skwarem. Aż pewnej nocy płonie willa. W pożarze ginie Mirjam Fransson, jak się niebawem okazuje - lokalna seksbomba, w której kocha się co drugi mężczyzna, włącznie z policjantem prowadzącym śledztwo w jej sprawie. Kilka dni później płonie kolejny dom - tym razem ofiary to małżeństwo, prowadzące cukiernię. Potem w pożarze ginie była nauczycielka, przewodnicząca rady miejskiej. Policja nie ma wątpliwości, że mają do czynienia z podpaleniami. Pozostaje znalezienie związku między tymi zajściami. Okazuje się, że nie jest to wcale takie łatwe ponieważ wszyscy w Hagfors się znają i wiedzą o sobie niemal wszystko. A jednak ktoś się wyłamał i czyha na życie sąsiadów. Trudno jest podejrzewać o cokolwiek sąsiadów i znajomych. Sprawą podpaleń z zawodowej ciekawości interesuje się poznana już w poprzedniej części Magdalena Hansson, dziennikarka lokalnego dziennika "Värmlandsbladet". Wraz z kolejnymi artykułami zbliża się ona coraz bardziej do odnalezienia sprawcy podpaleń. Jako pierwsza odkrywa, że każda z ofiar przed śmiercią otrzymała tajemniczą wiadomość: ,,Nie słyszysz gdy przestaję płakać". Niepokojące zdanie, będące zarazem wyrokiem. Autorka po każdym rozdziale odsłania nam postać od strony psychologicznej podpalacza, możemy się wtopić w jego umysł. Ale nadal pozostaje do końca zagadką, kto kryje się w roli podpalacza. Bohaterowie są różnorodni i każdy borykają się ze swoimi problemami, które skrzętnie ukrywają przed światłem dziennym. Postać Magdaleny budzi sympatię czytelnika, jako dziennikarka nie jest w żaden sposób nachalna, po części z przypadku, a po części z chęci pomocy znajduje się w centrum wydarzeń. Komisarze nie są błyskotliwi, nie rozwiązują śledztwa w 5 minut, tylko toczy się ono swoim rytmem i procedurami. Dzięki temu powieść staje się wiarygodna. Mimo wszystko, nie ma w powieści spodziewanego napięcia i poczucia zagrożenia. Śledztwo toczy się leniwie, przerywane prywatnymi zdarzeniami z życia bohaterów. Są problemy z dziećmi, zakupy, rozmowy przy stole, odwiedziny u rodziny. Życie toczy się swoim torem, pomimo śmiertelnego zagrożenia. Podsumowując jest to kawał porządnej, solidnej prozy, powieść kryminalna w bardzo dobrym, dosyć klasycznym wydaniu. Jestem przekonana, że spodoba się wszystkim miłośnikom gatunku.

Na początku poznajemy małego chłopca, nad którym znęcają się koledzy. A następnie krok po kroku oglądamy to, co wyrosło z tego malca. Morderca. Specyficzna książka, odwrotna niż inne. Z reguły bohaterem jest policjant, który krok po kroku odnajduje sprawcę. Tu sprawca jest znany, niemal siedzimy w jego głowie i widzimy jakie ma przemyślenia i jak popełnia kolejne zbrodnie, a policja jest trochę z boku.

Bardzo ciekawa postać glównej bohaterki Marian. Ktoś ja porównał do nieszczęsnej Salander - Larsson mógłby się uczyć od Lindell jak stworzyć outsiderkę, ale intrygujacą i wzbudzającą ciepłe uczucia. Intryga ciekawa, jest w tej książce jakieś rozedrganie, które każe czytać dalej, nawet kosztem snu.

W połowie lektury uświadomiłam sobie, że to już koniec opowieści z Hammarby. A dla kogoś, kto zżył się z bohaterami tak jak ja, nadchodzi przykra konieczność pogodzenia się z faktami. Z końcem opowieści można było się zatem spodziewać doprowadzenia do rozstrzygnięcia wątków osobistych kilkorga policjantów z grupy dochodzeniowej Sjöberga. Jednak to, iż jeden z kolegów zostanie uwikłany w prowadzoną sprawę kryminalną już tak oczywiste nie mogło być. Być może to tylko moje złudzenie, że tutaj najpełniej i tak po ludzku - z wadami i lękami - zostają pokazani współpracownicy Sjoberga. Być może sprawia to fakt, iż nie jeden z nich poczuje smak winy. I tak jak poprzednio znów możemy przyglądać się sprawie mając różne punkty odniesienia, jakie czynią bohaterowie składający przebieg zdarzeń w całość. Zresztą będzie się to odbywać, jak do tej pory, na dwóch poziomach - prywatnym i zawodowym. A ponieważ to już trzecie spotkanie, to autorka pozwoliła sobie szerzej zająć się postacią Conny'ego Sjöberga i wyjaśnić traumatyczne przeżycia jego rodziny oraz to, co jest podstawą uporczywie pojawiających się co jakiś czas snów. Zresztą tak sprytnie poukładała wydarzenia z planu prywatnego, że odpowiadają tematycznie wydarzeniom śledczym. Nagle teraźniejszość i przeszłość składa się na jedno pasmo zdarzeń. A wszelkie nawiązania do przeszłości budują obraz dzisiejszych zdarzeń, w ciąg których zostają wplecione jeszcze losy mało popularnego w komisariacie - Einara Erikssona. Dopiero teraz dowiadujemy się skąd w Erikssonie tyle skrytości, tej specyficznej dla niego niechęci ni to do kolegów, ni to do wydawanych rozkazów. W toku prowadzonego śledztwa przedstawienie ze szczegółami jego sylwetki, powoduje zmianę spojrzenia kolegów oraz czytającego na tego nieuprzejmego człowieka. Można śmiało powiedzieć, iż Einar staje się bohaterem tej części na równi z komisarzem, gdzie oboje podążając drogami przeszłości dochodzą do wyzwolenia się od tajemnic. Tym razem nie tylko finał znajdzie śledztwo, ale również pewien etap ich życia. Każda z części trylogii odnosi się do zbrodni dokonanych na młodszych bądź starszych dzieciach, co naprawdę działa na wyobraźnię i powoduje, iż wzbiera w czytelniku gniew wymierzony bezpośrednio w sprawcę. To uczucie może być na tyle silne, iż początkowo, samo okrucieństwo czynu, przysłania nam taktyczne podejście sprawcy. Śmierć dzieci zawsze wywołuje silne emocje. Bez względu czy jest to śmierć zamierzona, czy przypadkowa, trudno o wybaczenie takiej winy, jak i trudno o pokonanie w sobie odruchu zemsty. Tutaj te czynniki są mocno wyeksponowane i płynnie poprowadzone na różnych poziomach na przykładzie kilku postaci. Również i tym razem, poprzez akcję i nakreślenie okrutnej zbrodni, Carin Gerhardsen zaprezentowała mroczną stronę ludzkich poczynań, kondycji psychicznej oraz braku akceptacji dla zdarzeń z przeszłości, gdzie krzywda bierze górę nad życiem poszkodowanych, by zatruć ich jadem i podsycać chęć zemsty. Sięgamy w przeszłość, by zgłębić tajemnice naszego istnienia. Sięgamy w przeszłość, by wyjaśnić tajemnicę zbrodni. Sięgamy w przeszłość, poddajemy się próbie rozgrzeszenia, by wyzwolić się od win. "Kołysanka na śmierć" daje nam klucz do rozwiązania, być może niejednej przeszkody, jaka zalega na naszej drodze. Na pewno pobudza do refleksji nad własną przeszłością, skrywanymi niechęciami, poczuciem nieukojonego żalu, winy albo brakiem zgody na przebaczenie. Autorka z dużą wprawą skupia się w swoich książkach na wyjaśnieniu postępowania ofiar oraz sprawców. Przez co czasami można odnieść wrażenie, że ważniejsze od tkania samej intrygi kryminalnej są czynniki bazujące na emocjach, które ostatecznie doprowadzają morderców do eksplozji. Takie podejście na pewno nie odbiera lekturze niczego, przez co mogłoby się poczuć znużenie bądź narzekać na nieefektywnie poprowadzoną fabułę. Zresztą, jak w rasowym kryminale, tak i w przypadku "Kołysanki na śmierć" śledztwo jest prowadzone metodyczne, ale przy znacznie większym nacisku na podłoże psychologiczne. Trzeba przyznać, że Carin ma prawdziwy dar wyciągania na światło dzienne - z każdego! - cech negatywnych. Jakby chciała ostrzec przed ewentualnością, że nawet z pozoru dobry człowiek, taki, który wydaje się, że by nie mógłby wyrządzić krzywdy, jest jak najbardziej zdolny - w sprzyjających warunkach - do okrutnych czynów. Umiejętność manipulacji, zacierania śladów i sprawiania korzystnego wrażenia nie jest obce również stróżom prawa. Dlatego z taką ciekawością obserwujemy zdarzenia, w jakie uwikłani są policjanci prywatnie. Na początku, jeszcze w pierwszej części mogło się wydawać, iż są to wątki planu pobocznego, ale później już łatwo było dostrzec ten balans, który zyskują wydarzenia kryminalne dzięki zaprezentowanym zdarzeniom z życia Petry Westman, Jensa Sandéna czy Einara Erikssona. Poszerzenie fabuły właśnie o te elementy, którym również nadano nutę sensacyjności, by móc obserwować bohaterów na różnych poziomach, daje akcji więcej dynamizmu oraz pozwala odbierać policjantów, jako tak samo zagubionych, popełniających błędy obywateli, jak cała reszta społeczeństwa.

Kolejna powieść ukazująca śledztwa Martine Poirot, belgijskiej sędzi śledczej z miasta Villette. W noc miejskiego festynu zamordowano trzy nastolatki, szybko wychodzi na jaw, że ta wstrząsająca zbrodnia kryje za sobą znacznie więcej, niż się na początku mogłoby wydawać. W sprawę potencjalnie zamieszanych może być wiele osób, w tym brat Julie Wastia, asystentki Martine. Okazuje się także, że wydarzenia z przeszłości rodziny głównej bohaterki (matka Martine była podczas II wojny światowej wywieziona do niemieckiego obozu koncentracyjnego) mogą odcisnąć piętno na toczącym się śledztwie. Skomplikowana intryga kryminalna jak się okaże przybierze nieoczekiwany kierunek. Ponownie warto!

Czyta się dobrze, historia jest skrojona z dużym wyczuciem, a bohaterowie czytelnie nakreśleni. Duży plus za osadzenie fabuły w specyfice szwedzkiej prowincji na dalekiej północy. Na pierwszy plan, poza chęcią odnalezienia mordercy, wysuwa się wątek wspólnoty religijnej, która, jak każda inna religia, jest jednym wielkim oszustwem. Ktoś na pobudzeniu religijnym zarabia, ktoś inny realizuje marzenia o wielkości, jeszcze innym wydaje się, że żarliwość pozwoli im ukryć problemy, z którymi się zmagają. Mechanizm wyparcia jest silny, trudności zakopuje się pod dywan, a wszystkie motywy do działania podlewa się świętoszkowatą obłudą.

"Czasami człowiek się zastanawia, co za feler tkwi w niektórych ludziach?" W książce "Nasza słodka tajemnica" największym felerem okazuje się słabość bohaterów wobec przemocy. Jedni nie potrafią przestać jej stosować wobec najbliższych, inni zaś są bezbronni wobec braku dowodów, które mogłyby pomóc w wymierzeniu sprawiedliwości. Tym razem bohaterów, z różnych środowisk policjantów: Christera, Petrę, Betty oraz ich współpracowników, dziennikarkę Magdalenę Hansson, oraz żyjących w skrajnie ubogich warunkach rodzinę Svenssonów, łączy zaginięcie jednej z pracownic opieki społecznej: Anny - Karin Ehn. Wszystkie dowody świadczą o tym, że zginęła, dodatkowo po mieście Hagfors grasuje gwałciciel. Policja oraz dziennikarze mają pełne ręce roboty. Jakie tajemnice kryją się w tym na pozór przyjaznym, choć hermetycznym mieście?, Co się stało z Anną - Karin Ehn? Jak daleko może się posunąć osoba zdolna do przemocy?