Przeciwnik

Południowe Włochy, słoneczna Apulia, małe nadmorskie miasteczko Montepuccio. Z miejscem tym związana jest rodzina Scortów, której historię obserwujemy na przestrzeni stu lat. Z każdą przeczytaną stroną coraz bardziej czuje się włoski klimat - jest upał południa Włoch, plantacje oliwek, leniwe sjesty, są małomiasteczkowe, pełne emocji relacje i silne więzy rodzinne. Jest też smakowity opis uczty i szaleńczy taniec tarantelli - zachęcam do poszperania w internecie i poczytania o tym charakterystycznym dla tego regionu Włoch tańcu - bardzo ciekawa historia. Książka otrzymała Nagrodę Goncourtów w 2004r. Podobała mi się.

Zaciekawiła mnie konstrukcja tej książki – historia uczuciowego trójkąta opowiedziana głosami osób zainteresowanych: Stuart, Gillian oraz Oliver. Na początku ma się wrażenie, że będzie to rzecz wyłącznie do śmiechu. Ot, dwojgu osobom, którym niezbyt wiedzie się w życiu, los zsyła dar małżeństwa. I przyjaciela w pakiecie. Każda z postaci opowiada swoją historię z własnej perspektywy i pokazuje jak osoby sobie bliskie mało o sobie wiedzą. Im bliżej końca, tym narracja zmienia się na poważniejszą, natomiast zyskuje na głębi. Wynurzenia Stuarta są gorzkie, ale nie pozbawione racji. Z kolei Oliver nie wychodzi z roli swoistego bon-vivant, który używając błędnych zwrotów jest zabawny tylko z pozoru. W trakcie lektury nachodziła mnie nieznośna myśl, że gdyby przed laty przenieść tę powieść na ekran, to idealny byłby tercet aktorski z „Rybki zwanej Wandą”. Tamten Kevin Kline w roli Olivera byłby wręcz idealny, podobnie jak John Cleese jako Stuart i Jamie Lee Curtis jako Gillian. Moja pierwsze spotkanie z prozą Pana Juliana, mam nadzieję - nie ostatnie.

Ten zbiór opowiadań pokazuje, że autor "Lektora" ma swój ulubiony lejtmotyw - nic nie jest takie na jakie wygląda i jakie się wydaje. Ten temat zwłaszcza w relacjach ukazuje w przeróżnych kostiumach i charakteryzacjach współczesnych. Minusem dla mnie jest to, że opowiadania pisane są jakby pod tezę psychologiczną . Samym fabułom brakuje lekkości , są często podkręcone i niepotrzebnie komplikowane. Choć mnie osobiście nie zachwyciły myślę , że wiele osób mogą skłonić do refleksji . Doceniam też wrażliwość psychologiczną autora i zmysł obserwacyjny.

Montedidio to uboga dzielnica Neapolu. Bohaterem jest trzynastoletni chłopiec, który uczy się zawodu stolarza. Wieczorami ćwiczy rzuty bumerangiem i pisze pamiętnik. Zapisuje codzienne zdarzenia i zasłyszane historie, w których przyziemność splata się z cudownością: opowieści Rafaniella, ocalałego z Holokaustu szewca, któremu w garbie rosną skrzydła, dramat Marii - ślicznej sąsiadki molestowanej przez właściciela kamienicy, powiedzonka majstra Errica. To opowieść o zwykłych ludziach i zwykłym życiu, ale i o sprawach najważniejszych: poszukiwaniu miłości i godności, próbach zrozumienia świata.

Mała książeczka, o wielkiej treści. Zaczarowała mnie od pierwszej strony, choć na początku byłam nastawiona sceptycznie. Trochę mnie też zastanawiały powtórzenia, ale z czasem je doceniłam i zrozumiałam co Autor chciał poprzez nie przekazać. Te parę stron pokazało mi, jak inaczej postrzegać opowieść. Nie trzeba obszernych opisów przyrody, ani wymyślnych słów. Gdy jest pomysł i umiejętne przekazywanie emocji, niesamowita historia napisze się sama. Znajdziemy też tutaj wiele niesamowitych motywów. Już same jedwabniki to bardzo intersujący element. Do tego ptaki w wolierze, granie w bilard lewą ręką, milczący mężczyzna i tak dalej. Opowieść aż kipi od symboliki, co jest niezwykle fascynujące.

Krótka, ale jakże intensywna i emocjonująca książka Davida Vanna. Po książkach tego autora, które przeczytałem wcześniej ("Ballada o samobójstwie" i "Komodo"), to również rodzinna psychodrama z dogłębną analizą życia najbliższych i sposobem prowadzenia narracji, który nie pozwala przewidzieć następnych zdarzeń.

Od samego początku złapała mnie i trzymała (nie zawsze tak samo silnie). Niesamowicie interesująca i przyjemnie napisana, przede wszystkim utrzymuje cały czas świetne tempo. Pod koniec zaczynała się dłużyć, czułam, że autorka próbuje zrekompensować brak faktów o matce powtarzającymi się akapitami przemyśleń.

Historia nadająca się na kino niezależne. Bardzo lubię takie zakończenia. Przez całą lekturę miałam nadzieję, że właśnie tak potoczy się los głównych bohaterów. Trochę brakowało mi czegoś więcej w samych postaciach, jednak po czasie jest to książka, która gdzieś delikatnie zapisuje się z tyłu głowy.

Bardzo rzadko zdarza się, że relacje rodzinne bywają czyste i klarowne, bez żadnych pęknięć. Choćby nie wiem, jak idealna wydawała nam się taka wspólnota, zawsze coś znajdziemy pod podszewką, i tym razem taką historię dostajemy. Autorka w bardzo oszczędny, choć momentami dość zagmatwany sposób ukazuje nam dziwne, nie do końca zrozumiałe zachowania osób sobie bliskich, a jednocześnie mocno zdeformowanych psychicznie. Dodatkowo kilkuosobowa narracja pozwala nam poznać tę dysfunkcyjną rodzinę oczami jej poszczególnych członków i dzięki temu mamy możliwość zagłębienia się w jej domowe dramaty. Zdrada, przemoc domowa, samobójstwo, niezobowiązujący seks, problemy natury psychicznej, brak komunikacji, znęcanie się nad zwierzętami to tylko niektóre z problemów, z jakimi borykają się bohaterowie tej sagi rodzinnej. Mocna, odkrywcza, uderzająca swoim realizmem, bolesna, traumatyczna opowieść o miłości, która bywa wyniszczająca i tragiczna. Polecam

Historia wciągnęła mnie tak, jak zawsze wciąga mnie geografia przeżyć (notuję: Broadstone). Tytuł sugeruje coś w rodzaju znanym z amerykańskiego poletka: spotkanie rodzinno-terapeutyczne, ale nie jest to spotkanie nad trumną, albo nie tylko, w każdym razie nie przebiega ono standardowo. Veronica, bohaterka irlandzkiej rodziny wielodzietnej, traci brata i po stracie rozpamiętuje życie swojego dysfunkcyjnego klanu do dwóch pokoleń wstecz. Ale czy rzeczywiście dysfunkcyjnego? Opowieść jest też o zawodności pamięci, kwestionowalności obrazów, narratorka fabularyzuje, roztrząsa, jest w trakcie nerwowego załamania. Liam nie żyje, powód jego śmierci nie jest do końca jasny, wszystko odbywa się w wyobraźni i przez wyobraźnię narratorki. Omiatamy scenę oraz kulisy mając na widoku tylko to, co widzi Veronica, więc np. poznajemy babcię, Adę, a prawie wcale nie poznajemy matki, której wszyscy starają się "nie denerwować". Dobre.

W moim uznaniu jest to powieść, która wyrosła z literackich ziaren jakie zasiał Phillip K. Dick, choć trzeba zaznaczyć, że niemiecka autorka jako środka wyrazu nie obiera fantastyki lecz w zamian używa kryminału oraz romansu. Niewątpliwie jednak wdraża do swojego dzieła ten charakterystyczny dla twórczości Amerykanina psychodeliczny przesycony egzystencjalną filozofią klimat, który wyekstrahowała z wieloświatowej teorii strun. Dezorientuje on odbiorcę, ale zmusza zarazem do głębszych analiz oraz refleksji nad czytanym tekstem, a w konsekwencji nad naturą rzeczywistości i relacjami jednostki z jej mechanizmami. Nie jest ona może w ty zakresie tak bardzo wyrazista i bezkompromisowa jak Dick lecz potrafi to zrobić na tyle ciekawie, iż ta intelektualna bomba z opóźnionym zapłonem wybucha w umyśle odbiorcy uzmysławiając mu, że fabuła powieści rozgrywa się pomiędzy jego neuronami.

Fajna książka na jeden wieczór. Mógłbym się przyczepić do głównej bohaterki wykazującej nie odwagę i determinację, jakie cechowałyby dojrzałą kobietę, ale naiwną buńczuczność 14-letniej pankówy, której wydaje się, że pyszczeniem wyrwie skostniały świat z posad i postawi do góry nogami... ale po co?

Zupełnie inny McMurtry niż w „Lonesome Dove”. Widać, że to jedna z pierwszych jego powieści, niemniej naprawdę niezła. Na pierwszy rzut oka, prosta opowieść o życiu na teksańskiej prowincji, przesiąknięta wszechobecnymi, czasami szokującymi, scenami erotycznymi. Patrząc głębiej, to fantastyczna opowieść o wchodzeniu w dorosłość i przemijaniu, w której seksualność jest symbolem - dorosłości, tajemniczości, szczęścia (lub jego braku). "Ostatni seans" jest przede wszystkim szalenie wiarygodny, pełen świetnych, charyzmatycznych postaci, z widocznym przekazem. W pewnych momentach trochę koślawie napisana, ale zdecydowanie godna polecenia

Ciekawa, wciągającą lektura. Początkowo dzieciaki wydawały mi się zgrają niesympatycznych potworów, ale z czasem polubiłem głównego bohatera. Fabuła z rozdziału na rozdział się zagęszczała nie pozwalając oderwać się od książki. Polecam, choć klimatem jest to dość cieżka historia.

W krótkiej książce jest tyle treści, że po przeczytaniu trzeba się na chwilę zatrzymać i wszystko dogłębnie przemyśleć. Z drugiej strony widzę tu pomysł na książkę co najmniej 300 stronicową i żałuję, że takowa nie powstała. Wiem, że zostało opisane to co najważniejsze, ale szalenie interesowałoby mnie to, co pomiędzy farmą i hotelem. Czuję więc paradoksalnie i zadowolenie i niedosyt.

To powieść, która wciąga już od pierwszych stron, budując atmosferę tajemnicy i stopniowo odsłaniając losy dwóch bardzo różnych bohaterów. Początek jest szczególnie udany – poznajemy Arthura i George’a, ich odmienne pochodzenie, charaktery oraz życiowe doświadczenia. Na tym tle autor z dużą precyzją wprowadza wątek kryminalny oraz szczegółowo pokazuje mechanizmy działania wymiaru sprawiedliwości. Sprawa niesłusznego skazania George’a porusza i skłania do refleksji nad uprzedzeniami, błędami systemu oraz ceną, jaką płaci jednostka za zbiorową niechęć i strach. Dużym atutem książki jest również postać Arthura – niezwykłego twórcy Sherlock Holmes. Jego nietuzinkowy charakter, poczucie misji i wewnętrzna siła zostały ukazane w sposób przekonujący i wielowymiarowy. Barnes nie tworzy pomnika, lecz portret człowieka z krwi i kości: pełnego pasji, ale też sprzeczności, co tylko dodaje tej postaci autentyczności. Powieść czyta się dobrze, język jest klarowny, a narracja prowadzona z wyczuciem epoki. Choć całość sprawia satysfakcję, można odczuć pewną nierówność konstrukcyjną – po znakomitym początku i solidnym, interesującym środku, końcówka wydaje się zbyt oględna i nieco przegadana. Zamiast mocnego finału pojawia się wrażenie rozwleczenia i nadmiernych komentarzy, które spowalniają tempo. Mimo tych zastrzeżeń to lektura zdecydowanie warta uwagi. Arthur & George Juliana Barnesa to inteligentna, poruszająca opowieść o niesprawiedliwości, prawdzie i odpowiedzialności, która zostaje w pamięci na długo po odłożeniu książki. Nawet jeśli nie wszystko wybrzmiewa z równą siłą, całościowe wrażenie pozostaje bardzo pozytywne.

„Frankenstein w Bagdadzie” Ahmeda Saadawiego to powieść, która w nieoczywisty sposób łączy realizm, grozę i groteskę, by opowiedzieć o świecie dotkniętym wojną. Już od początku widać, że książka nie chce być klasyczną historią z wyraźnym bohaterem i uporządkowaną fabułą. Saadawi wybiera formę poszarpaną, pełną dygresji i urwanych wątków, jakby chciał pokazać, że o pewnych doświadczeniach da się mówić tylko w takim właśnie, rozchwianym rytmie. I choć ta forma bywa trudna, to z czasem zaczęłam rozumieć, że jest ona częścią sensu tej opowieści. Najsilniejsze wrażenie zrobił na mnie sposób, w jaki autor przedstawia Bagdad. Miasto żyje tu jak osobny bohater: hałaśliwe, napięte, niespokojne. Czytając, czułam, że codzienność jego mieszkańców jest mieszanką przyzwyczajenia i stale obecnego strachu. Ludzie próbują prowadzić zwykłe życie, ale każdy ich gest odbywa się w cieniu możliwej tragedii. Paradoksalnie to nie tytułowy Frankenstein budzi tu największy strach, lecz zwyczajność, która została tak głęboko naruszona, że przestaje przypominać samą siebie. Sam Frankenstein stał się dla mnie niezwykle poruszającą metaforą. To stworzenie zrodzone z potrzeby zachowania godności ofiar, a mimo to coraz bardziej uwikłane w przemoc. Z początku wydaje się kimś, kto niesie sprawiedliwość, jednak szybko traci tę rolę. Wchłania w siebie kolejne elementy i narasta w nim chaos. Aż trudno określić, czym właściwie jest: wyrzutem sumienia, efektem desperacji, a może symbolem społeczeństwa rozbitego na części. Najbardziej przejmujące było to, że z czasem staje się równie zagubiony jak ludzie, których miał bronić. W tej książce uderzyła mnie także nieobecność klasycznego bohatera. Postacie pojawiają się i znikają, czasem na chwilę wracają, ale żadna nie rozwija się w sposób, do jakiego przywykłam. Nawet Mahmud (młody dziennikarz, który początkowo wygląda na kogoś istotnego)ostatecznie błąka się między własnymi pragnieniami a oczekiwaniami innych. W pierwszej chwili brakowało mi postaci, z którą mogłabym się związać, ale im dłużej czytałam, tym bardziej rozumiałam, że to wybór przemyślany. W świecie, który nie daje ludziom przestrzeni na przemianę, trudno oczekiwać, że bohaterowie będą się zmieniali. Nie ukrywam, że w drugiej połowie powieści czułam narastające zmęczenie. Wątki zaczynały wymykać się spod kontroli, pojawiały się kolejne osoby i kolejne motywy, które czasem urywały się zbyt szybko. Miałam momenty, kiedy trudno było mi utrzymać koncentrację i kiedy myślałam, że książka mogłaby być bardziej zwartej formy. Ale kiedy spojrzałam na to z dystansu, zrozumiałam, że ten bałagan jest odzwierciedleniem miasta. Bagdad nie pozwala na logiczny porządek. Wojna zjada strukturę. Autor nie tyle gubi fabułę, co pokazuje, że w takim miejscu fabuła po prostu nie może być równa i przewidywalna. Mimo tych trudności książka zostawiła mnie z silnym poczuciem, że dotknęłam czegoś prawdziwego. Nie w sensie dokumentalnym, ale emocjonalnym. Saadawi pokazuje ludzi uwikłanych w przemoc, która nie znika wraz z końcem konfliktu. A to wszystko bez patosu, czasem z ironią, czasem z czułością, ale zawsze z wyraźnym zrozumieniem dla ludzkiej słabości. „Frankenstein w Bagdadzie” nie jest powieścią, która wzbudza zachwyt. Nie jest łatwa, nie jest gładka i nie dba o komfort czytelnika. Ale porusza. I zostaje w pamięci właśnie dlatego, że opowiada o świecie, którego nie da się ułożyć w spójną opowieść. O świecie, w którym ludzie próbują żyć mimo tego, że wszystko wokół jest zszyte z niepasujących do siebie kawałków

rzadko zdarza mi się czytać książkę więcej niż raz. ta jest taką właśnie rzadkością, po którą sięgnęłam po raz drugi po dziesięciu latach. i wtedy i teraz zapadła we mnie równie mocno. grzechmilosierdzia (ang. mercy among the children) to opowieść syna o ojcu, rozgrywająca się w małej kanadyjskiej społeczności, w której koncentrują się moralne konflikty. sydney henderson jest "czarną owcą" w małym prowincjonalnym miasteczku. przed laty, w czasie przepychanek, zrzuca z dachu kościoła kolegę i przysięga Bogu nikogo więcej nie skrzywdzić, jeśli ten przeżyje. udaje mu się dotrzymać słowa, ale choć przyjęta postawa jest szlachetna, sprawia, że jego już i tak trudne życie staje się jeszcze bardziej nieznośne. dobroć, stoicyzm i zamiłowanie do ksiązek i wiedzy sprawiają, że sąsiedzi nie darzą sydneya ufnością, choć często nadużywają jego dobroci i uczynności, a nawet przypisują mu odpowiedzialność i winę za własne zbrodnie, bo sydney "nigdy nie zdradzi", a nawet jeśli wszyscy znają prawdę, nikt nie próbuje go bronić, ponieważ członkowie wspólnoty pozostają "niewolnikami opinii publicznej, która jest w pewnym sensie większym hamulcem, niż prawo moralne". "nie ma w charakterze człowieka większej wady, niż chęć uczestniczenia w grupie" - w myśl swoich słów, richardson w tej powieści uwypukla potrzebę przynależności jednostki nawet za cenę wyrzeknięcia się moralnego kręgosłupa i cierpienia drugiego człowieka.

To moja druga powieść Ammanitiego i ta rzeczywiście mnie można powiedzieć- urzekła. Czytając ją trudno powstrzymać się od parsknięcia śmiechem. Ale mimo wszystko to jest trochę śmiech przez łzy- łzy smutku nad niesprawiedliwością tego świata, gdzie pobłaża się nawet bandytom żeby mieć upragniony święty spokój a gniew spada na osoby które są spokojne ale ciche i przez to nie mogą się bronić... polecam

To była dla mnie bardzo bolesna lektura. Czułam się tak, jakbym w lustrze oglądała własny wieloletni związek, który zakończył się jakiś czas temu. Byłam przekonana, że to temat, który już przepracowałam, jednak książka ta uświadomiła mi ile nadal jest we mnie żalu pomieszanego z nienawiścią, bo prawdą jest, że droga od miłości do nienawiści jest bardzo krótka. Powieść izraelskiej autorki pokazuje człowieka w sytuacji ekstremalnej, gdy bohaterowi, w tym przypadku bohaterce, w ciągu kilku chwil wali się cały świat, do tej pory bezpieczny i przewidywalny. Kiedy to co stałe i pewne okazuje się ułudą: kruszą się fundamenty na których zbudowało się swoje poczucie wartości, życiową stabilność, wewnętrzny spokój. Zeruya Shalev w książce "Mąż i żona" zaprasza czytelników do intymnego świata Na'amy i Udiego, małżeństwa z długoletnim stażem. Z pozoru szczęśliwie życie ma jednak rysy, które na co dzień może niewidoczne zaczynają jednak wpływać na relacje obojga. Gdy mężczyzna z dnia na dzień traci pracę w nogach, burząc swoją chorobą codzienną rutyną na wierzch zaczynają wychodzić problemy i wzajemne pretensje, skrywane przez małżonków latami. Dostrzegają oni, że tak naprawdę już dawno zaczęli oddalać się od siebie, a rozpad ich związku to tylko kwestia czasu. Na'ama walczy jednak jak lwica, aby utrzymać przy sobie męża. Jej próby są desperackie, obdzierają ją z godności, upokarzają. W tym dramacie dwojga ludzi jest też dziecko: zepchnięte na bok, obserwujące w milczeniu narastający konflikt, niby nie świadome tego co się dzieje jednak doskonale potrafiące wyczuć, że życie już nigdy nie będzie takie samo. Powieść łączy sacrum z profanum: odważne sceny seksu przeplatane są cytatami z Pisma Świętego, niewinność bierze się za bary z grzechem i zdradą a wszystko to w dusznej atmosferze napięcia i wzajemnych oskarżeń dwojga ludzi, których miłość zaczęła się w latach szczenięcych i nie przetrwała próby czasu. To kolejna książka autorki, której zapewne nigdy nie zapomnę. Czytając ją miałam wrażenie, że ktoś przygląda się mojemu życiu, obdziera z intymności, wchodzi butami w moją duszę. Ale dzięki temu, mogłam przyjrzeć się moim ostatnim trudnym doświadczeniom raz jeszcze by spróbować na zgliszczach zbudować coś nowego. Choćby po to było warto sięgnąć po tę opowieść. Polecam!