Przeciw empatii. Argumenty za racjonalnym współczuciem

Ciekawa jest to książka, choć niekoniecznie w klasycznym rozumieniu tego słowa. Jest to zapis rozmowy między prof. Baumanem, już na chwilę przed jego śmiercią, a dziennikarzem (z naszej polskiej perspektywy raczej randomowym). Natomiast nie jest to wywiad, w którym mamy dużo wypowiedzi głównego bohatera. Tutaj jest nawet więcej miejsca poświęcone dziennikarzowi niż profesorowi. Wygląda to trochę jak zapis maili między ciekawskim studentem, a prowadzącym zajęcia na uczelni. Nie wiem natomiast jak to ocenić - jest to coś innego, nieoczywistego, a więc i świeżego! Na pewno jest to książka inspirująca do własnych przemyśleń, a fakt, że przez śmierć Baumana nie została dokończona daje jej pewną aurę metafizyczności i obcowania z przekazem kogoś na łożu śmierci. Nie jest to natomiast książka, z której można wynieść jakąś konkretną wiedzę i dowiedzieć się czegoś poza ogólnikami o świecie, w którym wszyscy i tak żyjemy. Na szczęście więc jest krótka.

Ciekawa książka o tym, jak ludzie rzeczywiście podejmują decyzje moralne (nie należy tego mylić z tym, jak powinni je podejmować). Jonathan Haidt formułuje tu tezę, że u podstaw naszych ocen moralnych leżą automatyczne intuicje, i robi to w sposób przekonujący. Książkę czyta się bardzo dobrze. Warto podkreślić, że autor nie proponuje żadnego systemu moralnego, którego należałoby przestrzegać — nie jest to też praca promująca określoną ideologię polityczną. Choć wspomina, że bliska jest mu etyka cnót, robi to marginalnie, główny nacisk kładzie na opis wyników badań prowadzonych przez siebie i swój zespół. Szczególnie interesujące są eksperymenty oparte na pozornie prostych i intuicyjnych pytaniach, na które trudno udzielić spójnej, „racjonalnej” odpowiedzi. Pokazują one, jak często nasze sądy moralne pojawiają się szybciej niż ich uzasadnienia. Książka jest również warta uwagi w kontekście współczesnych zjawisk społecznych, takich jak rosnąca polaryzacja. Autor - niejako przy okazji - dostarcza narzędzi do lepszego zrozumienia, dlaczego ludzie o odmiennych poglądach tak często rozmijają się w ocenach moralnych. Widać to wyraźnie w wielu społeczeństwach Zachodu, gdzie spory ideowe przybierają coraz ostrzejszą formę i czasem podważają poczucie wspólnoty. Choć Haidt nie daje prostych recept, można odczytać jego przesłanie jako zachętę do większej refleksji, pokory i powściągliwości w ocenianiu innych.

Bardziej o LP i o różnych propozycjach, które świadczy LP niż o procesach psychoterapeutycznych jako takich. Treści będą bardzo okej dla osób, które są fanami LP lub chcą się kształcić na psychoterapeutę lub myślą o skorzystaniu u nich z coachingu/psychoterapii/terapii grupowej/Grupy otwarcia /terapii par etc. Napisana w sposób lekki, bez żargonu psychodynamicznego.

O autorze usłyszałam od jednej ze znanych psychoterapeutek, którą cenię. Carl Rogers jest prekursorem nurtu humanistycznego w psychologii, który od pewnego czasu mnie interesował. Książką jestem absolutnie zachwycona. Nie jest może najłatwiejsza w odbiorze, niektóre rozdziały wchodzą w detale prowadzenia badań psychologicznych, porządkowania ich, co może być lekko zniechęcające dla osób spoza branży. Podejście tego nurtu do pacjenta urzekło mnie. Skupia się on na rozwoju jednostki, jak określa to Rogers na staniu się osobą, którą najbardziej się jest, czyli na poznawaniu siebie i wyrażaniu w zgodzie ze sobą. Dodałam 3 cytaty, a mogłabym o wiele, wiele więcej:) Dużo jest tutaj o akceptacji dla natury ludzkiej, o czerpaniu z doświadczeń - bardzo otwarty stosunek do życia. Nie dążmy po prostu do szczęścia...., dążmy bardziej do sensu, wyzwań, satysfakcji, ruchu.....tam odnajdziemy szczęście i wewnętrzny spokój. :) Cała moja wypowiedź tu jest chaotyczna, ale jestem tak pod wrażeniem tej pozycji, że chciałabym powiedzieć zbyt wiele. :)

Dla psychologów, amatorów psychologii i tych zafascynowanych tematami psychologii. Dziecko?Dorosly? Rodzic? Kogo w sobie masz najwiecej, kto z nich kieruje Twoim życiem? Pozycja rozwijająca, dająca do myślenia, edukacyjna, warto przeczytać by się rozwijać

Umysł ponad nastrojem. Ma świetne opinie. Jest bardzo często polecana. Kupiłam na spotkania z psychoterapeutą. Poznałam różne rodzaje myśli i co robić z każdym rodzajem myśli. Trudna do zrozumienia i trudna do zastosowania w życiu codziennym w naszym kraju. Pisana przez zagranicznych autorów i na życie w ich a nie naszym kraju. Nie jestem zadowolona z zakupu.

🎭 Psychoterapia unplugged: scena, gdzie milkną westchnienia, a zaczynają się pytania 🎭 ⚔️ Tomasz Witkowski – samotny partyzant w lesie psychologii – zdejmuje z psychoterapii koronkową zasłonę opowieści o „leczeniu duszy” i pokazuje, że pod spodem bywa… ciemno, zimno i niehigienicznie. Ta książka nie chce być miła. Chce być prawdziwa. A to, niestety, nie zawsze idzie w parze. 🧩 Co znajdziemy w środku? 🧩 
 🔹 Historie pacjentów, których leczenie złamało bardziej niż życie.
 🔹 Odpowiedzi terapeutów, które czasem ratują honor profesji – a czasem tylko mylą trop.
 🔹 Obnażenie systemu, który bardziej przypomina czarną skrzynkę, niż opiekę nad człowiekiem. 🔍 Zgniłe jabłko czy zgniła beczka? 🔍 🍏→🪵 Czyli dlaczego nie wystarczy pozbyć się „tych złych” Psychoterapia, według Witkowskiego, nie musi być systemowo zła – ale sprzyja nadużyciom, a brak regulacji, nadzoru i jednoznacznych standardów czyni ją idealnym siedliskiem dla... lisów w kurniku. 📉 Cytat, który robi robotę 📉 „Wyciąganie zdrowych jabłek z beczki nie mówi nic o tym, dlaczego inne zgniły.” To nie jednostkowe przypadki są problemem. To system, który nie uczy się na błędach. Bo tych błędów nawet nie zbiera. 💔 Głos, który zazwyczaj nie wybrzmiewa 💔 🔇 Ofiary bez rzecznika, emocje bez uznania 🔇 Historie opisane przez Witkowskiego to poruszające, często dramatyczne świadectwa ludzi, którzy uwierzyli, że pomoc przyjdzie z fotela terapeuty. I znaleźli tam coś odwrotnego. 👤 „Zabrała mi córkę”
 👤 „Po tej terapii boję się bardziej”
 👤 „Zniknął kontakt. Zniknęło zaufanie.” Witkowski nie robi z nich ikon męczeństwa – ale daje im głos, i to na równych prawach z ekspertami. Czytelnik decyduje, kogo usłyszy lepiej. Ale przynajmniej może usłyszeć. 🎤 Terapeuci zaproszeni – terapeuci wycofani 🎤 🫥 Milczenie, które mówi więcej niż deklaracje etyki 🫥 Autor kontaktował się z 48 terapeutami. Rozmowy zakończyły się... z pięcioma. Reszta: brak odpowiedzi, wymówki, odmowy. 🗣 „Nie mam czasu, pracuję nad habilitacją.”
 🗣 „Nie widzę wartości w tej książce.”
 🗣 „Nie chcę być utożsamiany z projektem Witkowskiego.” Brak zgody na rozmowę o nadużyciach nie jest neutralny – to też jest komunikat. I niepokojący. ⚖️ Psychoterapia – system bez hamulców? ⚖️ 🧨 Jak zawód bez kontroli może stać się polem minowym 🧨 W Polsce psychoterapia nie podlega regulacjom. Brak jasnych procedur, nadzoru, kodeksu sankcyjnego.
Efekt? Pacjent, który czuje się skrzywdzony, ma do wyboru trzy rzeczy: 1. Milczeć. 2. Pisać na forach. 3. Zapłacić za proces, którego nikt nie chce poprowadzić. ⚠️ Cytat-ostrzeżenie⚠️ „Za plecami osób skrzywdzonych nie ma nic poza otchłanią.” 🧠 Czy można tę książkę zlekceważyć? 🧠 📕 Tylko jeśli nie boisz się zostać kurczakiem Russella 📕 Ta książka to nie manifest antyterapeutyczny. To ostrzeżenie – że w świecie terapii można skończyć jak znany z anegdoty kurczak: dokarmiany codziennie, aż któregoś dnia… trafia do rosołu. Bo brak danych to też dane. Brak refleksji to też stanowisko. Witkowski proponuje model racjonalnej czujności, który nie wyklucza terapii jako narzędzia, ale domaga się reformy systemu. Zamiast wiary – rozum. Zamiast ciszy – rozmowa. 🏁 Werdykt 🏁 Czy warto przeczytać? Tak, jeśli chcesz poznać drugą stronę lustra.
Czy będzie Ci przyjemnie? Niekoniecznie. Ale uczciwie i poruszająco – na pewno. 📘 Psychoterapia bez makijażu – czyli zrzucamy szlafrok, zakładamy gogle i schodzimy do kotłowni psychicznej pomocy.
 🧭 Dla odważnych.
 🗝 Dla sceptyków.
 💬 Dla wszystkich, którzy chcą wiedzieć, zanim zaufają.

Książka dosyć ciężka w przyswajaniu, szczególnie dla kogoś kto nie jest wgłębiony w biologię oraz neurobiologie mózgu. Miałam wrażenie jakby autorka z góry zakładała, że wiemy o co chodzi i zasypuje nas milionem ciężkich nazw. Uważam jednak, że książka jak najbardziej warta przeczytania. Ogrom przydatnej wiedzy, która zostanie ze mną na długo. Bardzo podobało mi się oddzielanie każdego rozdziału inna grupą substancji, dzięki czemu mogłam poznać je jeszcze głębiej.

Nie wiem, czemu nie umiałam przebrnąć przez tę książkę za jednym podejściem. Jest prosto i ciekawie napisana, autor dość jasno tłumaczy mechanizm zmian możliwych do wykorzystania w procesie terapeutycznym. Chętnie wypróbuję te techniki, zarówno na sobie jak i na innych. Mam nadzieję, że są tak skuteczne, jak autor zapewnia. Brakuje mi tu bibliografii. Odniesienia do artykułów, badań i (tak, ja to mówię) statystyk. Trzeba będzie szukać dodatkowych informacji na własną rękę. I nauczyć się niemieckiego, bo podcasty tego pana nie są tłumaczone na żaden inny język. Brrr...

Właściwie chciałem przeczytać inną książkę o psychodelikach, ale znalazłem tą, więc przeczytałem tą :D i... ok, jest to kawałek wiedzy, jednak podany w dość "ciężki" jak dla mnie sposób. Dosyć naukowo - niełatwo to wchodzi i człowiek odlatuje podczas czytania/słuchania... Niektórzy mówią, że jest chaotyczna - no może, dla mnie wywiady były też dość powtarzalne, ogólnie jakbym cały czas to samo czytał. Mam takie wrażenie, że z pierwszej połowy coś wyniosłem, zwłaszcza ciekawe informacje na temat leczenia PTSD czy depresji psychodelikami, ale potem to już ciągle to samo, naukowo, nieprzystępnie i nudno. Pewnie ta druga książka wniosłaby do mojego życia więcej ;) Co nie znaczy, że ta jest bez wartości, swoją wartość ma, tylko może ze mną akurat taki sposób podania nie współgra. "ml: Czy mógłby pan w prostych słowach wyjaśnić, co dzieje się wewnątrz czaszki człowieka, który znajduje się pod wpływem psychodelików? rc: Cząsteczki substancji psychoaktywnej dostają się do organizmu i rozprzestrzeniają po wszystkich jego częściach, ale wywierają szczególnie ważny wpływ na receptory serotoninowe, które są związane z określonym rodzajem białek i wpływają na sposób działania układu nerwowego. Psychodeliki pobudzają te receptory i zwiększają ich aktywność. W rezultacie oddziałują na organizację całego mózgu, a dokładniej na duże sieci mózgu, które tymczasowo się rozpadają i dezaktywują. Poziom ich dezintegracji jest uzależniony od dawkowania substancji. Poszczególne sieci mózgu sprawują określone funkcje i powodują, że jesteśmy w stanie widzieć, słyszeć, wykonywać ruchy, myśleć i tak dalej. Za sprawą psychodelików wszystkie te podsystemy przestają być od siebie oddzielone i mieszają się ze sobą. Sposób działania całego mózgu zaczyna wtedy wyglądać jak przyjęcie, podczas którego wszyscy goście wchodzą ze sobą nawzajem w interakcje. Przestają tworzyć małe grupki i ograniczać się do rozmów ze swoimi najbliższymi przyjaciółmi, a niektórzy z nich nawiązują kontakt z osobami, których nigdy wcześniej nie spotkali. Wszyscy uczestnicy przyjęcia komunikują się więc w bardziej całościowy sposób. W tym miejscu chciałbym również wspomnieć o zaproponowanej przeze mnie zasadzie „entropicznego mózgu". Za sprawą psychodelików aktywność mózgowa staje się trudniejsza do przewidzenia i w pewnym sensie bardziej zdezorganizowana, przez co jakość naszego świadomego doświadczenia również ulega dezorganizacji. Ludzie znajdujący się pod wpływem tych substancji mają poczucie, że rzeczywistość jest dziwaczna, niepewna i nieznana. Tego rodzaju wrażenia pojawiają się nawet u osób, które wielokrotnie eksperymentowały z psychodelikami. Sednem owego poczucia dziwaczności jest właśnie nieprzewidywalność i dezorganizacja sposobu działania mózgu. Zasada „entropicznego mózgu” mówi nam czymś niezwykle ważnym, a mianowicie o tym, że bogactwo aktywności mózgowej odpowiada bogactwu świadomego doświadczenia. Jest to niezwykle prosta reguła, według niektórych ludzi zbyt prosta." (pdf.str.39-40) - ale to jest ciekawe. Tłumaczy być może działanie... i że jednak nie ma w tym niczego mistycznego ;) (czytana/słuchana: 27-18.01.2026) 3/5 [6/10]

Każdy, kto w minimalnym stopniu interesował się kiedyś psychologią, o eksperymencie Stanleya Milgrama z pewnością słyszał ⚡ Mówiąc w wielkim skrócie, badane było posłuszeństwo wobec autorytetu, a osoby badane miały za zadanie razić drugą osobę prądem 🔌 Powstało kilka wariantów tego eksperymentu. W wielu zakątkach świata mnóstwo badaczy próbowało odkryć zależności między posłuszeństwem a autorytetem. Również w Polsce podjęło się tego dwóch badaczy - Dariusz Doliński oraz Tomasz Grzyb. Jakie były wyniki? Niezbyt odkrywcze 🤷🏽‍♂️ Chociaż ogólnie wyniki ich badań mnie interesowały, to zostały one przedstawione w jakiś bardzo irytujący sposób. Książka mogłaby być o 1/3 krótsza (a co za tym idzie - konkretniejsza), gdyby nie fakt, że co rusz autorzy przypominali coś, o czym pisali rozdział/dwa/trzy wcześniej. Co do samego posłuszeństwa, ponad pół wieku po eksperymencie Milgrama, to jak to zostało podsumowane w książce: "...nadal jako ludzie jesteśmy niebywale posłuszni, jeśli tylko ktoś wie, jak to posłuszeństwo w nas wywołać". Historia pokazuje nam jednoznacznie, że nieposłuszeństwo jest w wielu kluczowych momentach wręcz pożądane i z tą myślą autorzy nas zostawiają. Czy polecam książkę? Tak. Chociaż muszę przyznać, że w połowie jej czytania zaczęłam opuszczać wspominkowe akapity...

polecam nauczycielom, rodzicom, socjologom... bardzo aktualna. co prawda nie zgadzam się ze wszystkimi teoriami tam przedstawionymi (co może wynikać z faktu wydania książki na rynek amerykański), ale świetna, aby zobaczyć tzw. "drugą stronę medalu". dodatkowo przystępny język, poparte badaniami

Przeczytałam już kilka książek o Chad, sama cierpię na tę chorobę i książka Piotra Buckiego jakoś mnie dziwnie irytowała. Może podeszłam do niej ze zbyt wielkimi oczekiwaniami. Dość chaotyczna, sporo powtórek. Do tego zbytnie wychwalanie terapii poznawczo-behawioralnej. Chciałabym aby w podtytule książki była informacja że autor ma spektrum Chad. Dla mnie akurat było to cenne, bo mało jest materiałów na ten temat. Ogólnie ok, ale bez zachwytu.

Autor przedstawia 3 zagadnienia, o których warto rozmawiać: dochód podstawowy, krótszy tygodniowy czas pracy, otwarcie granic. Te tematy będą stawały się koniecznością do rozważenia, choćby z uwagi na coraz większe zastępowanie zawodów przez AI. Nie uciekniemy przed nimi. Czytało się ciekawie, bardzo wiele przemyśleń zostanie ze mną, choć chętnie posłuchałabym debaty, która pozwoliłaby skonfrontować te idee z rzeczywistością. Sam autor odwołuje się do różnych badań, które w jednym momencie były interpretowane w jeden sposób, a potem po uwzględnieniu innych czynników- inaczej. Zaznaczam dla siebie kilka dających do myślenia ciekawostek, np.: Pierwszy pisemny eksperyment porównawczy: upuszczanie krwi jako sposób leczenia / zarówno szybko jak i wolno jest nieskuteczne. Strajk pracowników oczyszczania miasta NY vs strajk bankowców w Irlandii (pierwszy szybko przyniósł efekty, drugi nie bo ludzie dogadywali się między sobą i wymieniali produkty w pubach). Referendum w sprawie praw wyborczych kobiet w Szwajcarii: w 1959 roku przegrana, w 1971 znaczne zwycięstwo. Teraz przegrana referendum w sprawie wprowadzenia dochodu podstawowego ale może to się zmieni, jeśli będzie się o tym dostatecznie dużo mówić.

Znakomita książka przedstawiająca szeroki przekrój badań nad medytacją. Wnikliwa, z naukowym zacięciem, a przy tym napisana lekko i wciągająco. Autorzy opowiadają o korzyściach płynących z praktyki, podkreślając przy tym ograniczenia wielu badań oraz specyfiki różnych technik. Dokonanie właściwej selekcji wysokiej jakości badań w tak często obecnie wybieranym temacie musiało być pracą tytaniczną, niemniej Goleman i Davidson z łatwością sprostali temu zadaniu. Wybitna pozycja, którą gorąco polecam każdemu, kto jest zainteresowany medytacją w praktyce lub teorii, a także osobom zafascynowanym pracą mózgu w ogóle.

Znawcy malarstwa - to nie dla Was. "Jak czytać obrazy" to podręczna notatka o tym, na jakie elementy obrazu warto zwracać uwagę, by zinterpretować dzieło w najbardziej podstawowy sposób. Poznajemy pięć głównych aspektów malarstwa: kształt i podłoże, farby i materiały, kompozycje, styl i technikę oraz znaki i symbole. Na podstawie tychże, patrząc na obraz, możemy wysnuć pierwsze wnioski dotyczące charakteru dzieła, inspiracji artysty czy znaczenia obrazu. Dzięki znajomości podstawowych elementów składowych mamy szansę zrozumieć obserwowane dzieła malarskie nawet bez wspierania się dostępnymi interpretacjami. Publikacja jest kieszonkowa, co z jednej strony sprawia, że jest naprawdę podręczna i można być ze sztuką za pan brat dosłownie w każdym momencie. Jednak zaskakujący jest to wybór formatu dla książki prezentującej obrazy wraz z opisem detali, które po prostu trudno dostrzec na małych stronach. Widać też braki w korekcie tekstu, bo błędy zdarzają się, a łatwo byłoby ich uniknąć. Na plus fakt, że dzięki temu przewodnikowi dowiedziałam się wielu ciekawostek o sztuce malarskiej, a także poznałam kilka fenomenalnych obrazów, których dotąd nie znałam.

"Władza autorytarna w większości jest dana dobrowolnie. W czasach takich jak dzisiejsze ludzie zastanawiają się, czego zażąda w przyszłości bardziej represyjny rząd, i są gotowi spełniać te żądania, zanim jeszcze je usłyszą. Uginając się w ten sposób, obywatele wskazują władzy, jak daleko może się posunąć. Wyprzedzające posłuszeństwo oznacza polityczną tragedię. Na początku rządzący być może nie wiedzą, że ludzie są skłonni do kompromisu w sprawie danej wartości lub zasady. Nowy reżim może początkowo nie dysponować środkami bezpośredniego wywierania wpływu na obywateli. Po niemieckich wyborach w 1932 roku, które stworzyły Adolfowi Hitlerowi warunki do utworzenia rządu, a także po czechosłowackich w 1946 roku, w których zwyciężyli komuniści, kolejnym ważnym etapem było wyprzedzające posłuszeństwo. Ponieważ w obydwu przypadkach wystarczająca liczba ludzi dobrowolnie zaoferowała nowym przywódcom swoje usługi, zarówno naziści, jak i komuniści zdali sobie sprawę, że mogą szybko przystąpić do pełnej przebudowy porządku politycznego. Te pierwsze niebaczne akty konformizmu okazały się nieodwracalne."

Bardzo dużo badań i naukowych przypadków , natomiast jest też omówionych pod kątem psychologicznym kilka ciekawych zachowań ludzi / konsumentów. Generalnie nie trzeba czytać od deski do deski , chyba że ktoś lubi zagłębiać się we wszystkie eksperymenty amerykańskich naukowców ;)

Książka raczej dla terapeutów. To znaczy właściwie każdy może przeczytać i każdy może na sobie takiej terapii spróbować (a nawet autor to sugeruje, zwłaszcza terapeutom), ale jednak treść jest właściwie podręcznikiem dla terapeutów. Jest jednak bardzo przystępnie napisana i jest dobra, tylko... chyba zdałem sobie sprawę, że ja nie muszę już niczego w tym stylu przepracowywać ;) co jest oczywiście pozytywnym spostrzeżeniem. Myślę jednak, że książkę zatrzymam, szkoda by było skasować. Jest napisana prostym, przystępnym językiem - tak właśnie autor chciał ją napisać. Ale dostrzegłem elementy z mojej psychoterapii sprzed lat i nie wiem czy mój psychoterapeuta zaczerpnął coś z ACT czy to akurat te rzeczy będące elementami terapii poznawczo-behawioralnej ;) Tak czy inaczej ma to wszystko sens i warto jeśli ktoś potrzebuje takiej pomocy. Dużo jest też o uważności - mam wrażenie, że wszędzie ostatnio jest o uważności ;) ale widocznie to aż takie ważne i się sprawdza... "Bądź sobą - wszystkie inne role są już obsadzone." (pdf.str.15) (czytana/słuchana: 28-29.09.2025) 5-/5 [8/10]