Poznawanie Kępińskiego. Biografia psychiatry

Name: Poznawanie Kępińskiego. Biografia psychiatry
Rating: 6,5 (41 reviews)
Author: Anna Mateja
ISBN: 9788308069653

Okładka książki Poznawanie Kępińskiego. Biografia psychiatry

Anna Mateja

6,5 / 10

41 ocen

10 opinii

Wydawnictwo Literackie

Wydawnictwo: Wydawnictwo Literackie biografia, autobiografia, pamiętnik

320 str.

Kategoria:: biografia, autobiografia, pamiętnik
Format:: papier
Data wydania:: 2019-12-18
Data 1. wyd. pol.:: 2019-12-18
Liczba stron:: 320
Czas czytania: 5 godz. 20 min.
Język:: polski
ISBN:: 9788308069653

Biografia Antoniego Kępińskiego, najsłynniejszego polskiego psychiatry w XX-wieku, humanisty i filozofa, na którego książkach wychowały się całe pokolenia.

Unikał stanowisk kierowniczych. Nie lubił zebrań. Na konferencje naukowe wysyłał młodszych od siebie. Jego czas miał jedno przeznaczenie: pacjenci. Słuchał ich uważnie i cierpliwie, zdobywał zaufanie, najpierw poznawał, potem leczył. Antoni Kępiński już za życia był legendą. Lecz jaki był prywatnie? Dlaczego wybrał psychiatrię? Czy doświadczył psychozy, jak utrzymują niektórzy? Jaki wpływ wywarło na niego brutalne pobicie przez bojówkarzy w przedwojennym Krakowie, a potem jeszcze straszliwsze zmaltretowanie w obozie koncentracyjnym Miranda de Ebro?

Anna Mateja zabiera nas w niezwykłą i pełną wrażeń podróż po życiu i pracy krakowskiego lekarza i filozofa. Oto jesteśmy świadkami narodzin małego Antosia w rodzinie legitymującej się jednym z najstarszych herbów szlacheckich. Widzimy, jak niemowlę, które zawierucha I wojny światowej rozdzieliła z rodzicami, wraca do nich wraz z nianią dzięki wymianie na dwóch ukraińskich oficerów. Obserwujemy, jak młody Kępiński dorasta, zdaje maturę, rozpoczyna studia medyczne, a potem we wrześniu 1939 roku wraz z wojskiem opuszcza bombardowany Kraków. Przez Węgry, Bałkany, północne Włochy, Francję, Hiszpanię dociera w końcu na Gibraltar i trafia do Anglii, by tam zostać pilotem RAF-u. Los jednak zechce inaczej… A potem wracamy do Krakowa, odwiedzamy mieszkanie przy ulicy Warszawskiej, w którym koty mogły chodzić po stołach i zaglądać gościom do filiżanek, smakujemy pieprzówki w Wierzynku i ulubionych przez Profesora solodrążków, podawanych z „czarną po turecku” podczas pamiętnych dyskusji w klinice.

Tę pasjonującą biografię czyta się niemalże jak powieść. Oparta na nieznanych dotąd źródłach, niepublikowanych listach Kępińskiego i świadectwach jego bliskich oraz współpracowników, rzuca nowe światło na postać słynnego psychiatry, którego pionierskie badania nad KZ-syndromem stanowią podwaliny naszej wiedzy o urazach psychicznych więźniów obozów koncentracyjnych.

Średnia ocen

6,5 / 10

10 opinii 41 ocen

Oceń książkę

Dodaj do biblioteczki

Reklama

Kup Poznawanie Kępińskiego. Biografia psychiatry w ulubionej księgarni i

Porównywarka z najlepszymi ofertami księgarń
W naszej porównywarce znajdziesz książki, e-booki i audiobooki z najpopularniejszych księgarń internetowych. Niektórzy partnerzy przygotowują dla użytkowników naszego serwisu specjalne rabaty, dlatego warto kupować książki przez lubimyczytać.pl.
Oferty są prezentowane w trzech kategoriach: „Oferta dnia” (promocje partnerów), „Polecane księgarnie” (sprawdzeni partnerzy handlowi, z którymi współpracujemy na podstawie umów) oraz „Pozostałe”. W każdej kategorii kolejność prezentacji zależy od ceny produktu przekazanej przez księgarnie lub dostawcę porównywarki.
Lubimyczytać.pl nie prowadzi sprzedaży i nie uczestniczy w procesie zakupowym po przekierowaniu na stronę sklepu. Mimo że dokładamy starań, aby wszystkie linki i informacje były aktualne, nie mamy wpływu na ewentualne nieścisłości cenowe, błędne przekierowania lub zmiany w ofertach księgarni. Jeśli zauważysz nieprawidłowość, prosimy o zgłoszenie jej na adres: admin@lubimyczytac.pl. Dzięki Twojej informacji możemy jeszcze lepiej dbać o jakość działania naszej porównywarki.

Szukamy ofert...

Polecane przez redakcję

Więcej

7,2

Zdarzyło się w Bagiennym Lesie Małgorzata Rogala

7,1

Zbrodnia w rezydencji Helena Dixon

7,9

Ostatni smrek Maria Gąsienica-Zawadzka

8,6

Wiedźma z Sudetów Monika Raspen

7,5

Na imię mi zemsta Iwona Poczopko

7,6

Czas zdrady Joanna Nowak

8,4

Kalafiornia Mon Amour Agata Widzowska

więcej

Oceny książki Poznawanie Kępińskiego. Biografia psychiatry

Średnia ocen

6,5 / 10

41 ocen

Twoja ocena

0 / 10

1 ocen

5 ocen

13 ocen

14 ocen

6 ocen

1 ocen

0 ocen

Opinia

651

337

Ela91

13.07.2021

8 / 10

Na półkach:

więcej na: http://elzbietarogalska.blogspot.com/2021/07/ksiazka-poznawanie-kepinskiego.html

Co prawda odczuwam niedosyt po przeczytaniu, jakby czegoś mi zabrakło. Jednakże jest to książka naprawdę dobra, pokazuje życie psychiatry, bez którego pacjenci po dziś dzień byliby traktowani instrumentalnie.

Pokaż mimo to

Powrót do wszystkich opinii

Poznaj innych czytelników

143 użytkowników ma tytuł Poznawanie Kępińskiego. Biografia psychiatry na półkach głównych

Chcę przeczytać 94
Przeczytane 47
Teraz czytam 2

14 użytkowników ma tytuł Poznawanie Kępińskiego. Biografia psychiatry na półkach dodatkowych

Posiadam 8
Psychologia i pedagogika 1
PRL 1
2025 1
Depresja 1
Medycyna 1
Psychologia 1

Tagi i tematy do książki Poznawanie Kępińskiego. Biografia psychiatry

biografia dziennik wspomnienia psychiatra

Inne książki autora

Więcej

6,5

Psychiatria w Polsce. Nieznane historie Anna Mateja

Okładka książki Pisać. Rozmowy o książkach Piotr Ambroziewicz, Justyna Bednarek, Paweł Beręsewicz, Maciej Bernatt-Reszczyński, Artur Boratczuk, Jerzy Wojciech Borejsza, Natalia Budzyńska, Kamil Całus, Wojciech Chmielewski, Paweł Chojnacki, Daria Czarnecka, Małgorzata Czyńska, Rafał Dajbor, Piotr Dobrowolski, Agnieszka Frączek, Piotr Gajdziński, Barbara Gawryluk, Dorota Hartwich, Wacław Holewiński, Marcin Jacoby, Andrzej Jankowski, Elżbieta Jodko-Kula, Grzegorz Kalinowski, Hubert Klimko-Dobrzaniecki, Marcin Kozioł, Joanna Kuciel-Frydryszak, Karolina Kuszyk, Cezary Łazarewicz, Magda Louis, Nina Majewska-Brown, Agata Maksimowska, Ewa Małkowska-Bieniek, Anna Mateja, Anna Mieszkowska, Anna Milewska, Katarzyna Miller, Krystyna Mirek, Jarosław Molenda, Ewa Ornacka, Adam Pękalski, Jan Krzysztof Piasecki, Renata Piątkowska, Krzysztof Potaczała, Małgorzata Rejmer, Alek Rogoziński, Zbigniew Rokita, Dominik Rutkowski, Beata Sabała-Zielińska, Anna Sakowicz, Andrzej Skalimowski, Małgorzata Strzałkowska, Justyna Suchecka, Mariusz Surosz, Anna Synoradzka-Demadre, Piotr Szarota, Joanna Szyndler, Anna Tomiak, Mariusz Urbanek, Wojciech Widłak, Violetta Wiernicka, Marcin Wilk, Janusz Leon Wiśniewski, Mirosław Wlekły, Daniel Wyszogrodzki, Andrzej Zbrożek, Robert Ziębiński, Bartosz Żurawiecki

7,2

Pisać. Rozmowy o książkach Piotr Ambroziewicz, Justyna Bednarek, Paweł Beręsewicz, Maciej Bernatt-Reszczyński, Artur Boratczuk, Jerzy Wojciech Borejsza, Natalia Budzyńska, Kamil Całus, Wojciech Chmielewski, Paweł Chojnacki, Daria Czarnecka, Małgorzata Czyńska, Rafał Dajbor, Piotr Dobrowolski, Agnieszka Frączek, Piotr Gajdziński, Barbara Gawryluk, Dorota Hartwich, Wacław Holewiński, Marcin Jacoby, Andrzej Jankowski, Elżbieta Jodko-Kula, Grzegorz Kalinowski, Hubert Klimko-Dobrzaniecki, Marcin Kozioł, Joanna Kuciel-Frydryszak, Karolina Kuszyk, Cezary Łazarewicz, Magda Louis, Nina Majewska-Brown, Agata Maksimowska, Ewa Małkowska-Bieniek, Anna Mateja, Anna Mieszkowska, Anna Milewska, Katarzyna Miller, Krystyna Mirek, Jarosław Molenda, Ewa Ornacka, Adam Pękalski, Jan Krzysztof Piasecki, Renata Piątkowska, Krzysztof Potaczała, Małgorzata Rejmer, Alek Rogoziński, Zbigniew Rokita, Dominik Rutkowski, Beata Sabała-Zielińska, Anna Sakowicz, Andrzej Skalimowski, Małgorzata Strzałkowska, Justyna Suchecka, Mariusz Surosz, Anna Synoradzka-Demadre, Piotr Szarota, Joanna Szyndler, Anna Tomiak, Mariusz Urbanek, Wojciech Widłak, Violetta Wiernicka, Marcin Wilk, Janusz Leon Wiśniewski, Mirosław Wlekły, Daniel Wyszogrodzki, Andrzej Zbrożek, Robert Ziębiński, Bartosz Żurawiecki

7,0

Jerzy Turowicz. Książka do pisania Elżbieta Jogałła, Anna Mateja

6,7

Recepta na adrenalinę. Napoleon Cybulski i krakowska szkoła fizjologów Anna Mateja

7,4

Serce pasowało. Opowieść o polskiej transplantologii Anna Mateja

7,0

Co zdążysz zrobić, to zostanie. Portret Jerzego Turowicza Anna Mateja

6,8

Cud w medycynie. Historie pacjentów Anna Mateja

więcej

Anna Mateja

Dziennikarka i publicystka, absolwentka Uniwersytetu Jagiellońskiego. W latach 1996–2008 była redaktorką „Tygodnika Powszechnego”. Laureatka nagrody dziennikarskiej Grand Press w kategorii wywiad (2007). W latach 2010 i 2012 w Wydawnictwie Literackim ukazały się dwie części jej książki Cud w medycynie zawierające opowieści lekarzy oraz pacjentów. Wydała między innymi Co zdążysz zrobić, to zostanie. Portret Jerzego Turowicza oraz opracowała trzytomową edycję Pism wybranych Jerzego Turowicza. Zajmowała się również przygotowaniem wyboru felietonów Ewy Szumańskiej i edycją V tomu Dziennika Jana Józefa Szczepańskiego. Jest współpracowniczką miesięcznika „Znak”, na którego łamach w cyklu Świat realny jest poznawalny publikuje rozmowy z naukowcami.

Zobacz stronę autora

Czytelnicy tej książki przeczytali również

Cień w cień. Za cieniem Zuzanny Ginczanki

Jarosław Mikołajewski

Nie zachwyciła mnie ta książka, oczekiwałam raczej biografii Zuzanny Ginczanki a to jest dziwny zlepek listów autora do włoskiego wydawcy, wspomnień o poetce przekazanych przez jej najbliższą przyjaciółkę, poszukiwań śladów Ginczanki w Równem i sztuki teatralnej poświęconej ostatnim dniom życia poetki. Chaotyczne to było, nieuporządkowane, najbardziej rzeczowa była rozmowa z panią Ludwiką - przyjaciółką Ginczanki, to ona pozwoliła mi poznać chociaż niewielką cząstkę historii życia Zuzanny Ginczanki. Raczej nie trafiła do mnie ta książka, dałam jej 6 gwiazdek tylko dlatego, że jednak czegoś się dowiedziałam o losach Zuzanny, ale styl Jarosława Mikołajewskiego zupełnie nie przypadł mi do gustu.

YAGAES

ocenił na 6 25 dni temu

To nie deszcz, to ludzie

Halina Birenbaum Monika Tutak-Goll

To nie deszcz, to ludzie. A w przeciwieństwie do deszczu, który PO PROSTU pada ( i nie ma względu na osobę), człowiek ZAWSZE może zmienić zdanie. I może ocalić lub zabić. Wielka, wzruszająca lekcja życie. Ja też mogę być dla kogoś ocaleniem lub klęską. Toutes proportions gardées.

Monika

oceniła na 10 3 miesiące temu

Boznańska. Non finito

Angelika Kuźniak

Historia sprawia wrażenie trochę podziurawionej, z braku dokumentów czy świadków, autorka pozostawia pewne domysły. Niemniej, na plus poczytuję, że nie jest przeładowana czy przeciągnięta. Kalendarium bardzo przydatne. Na pewno wyciągnęłam z niej jakieś informacje o artystce, a przede wszystkim wizję trudów bycia malarką i samotniczką w tamtych czasach.

Francuzica

oceniła na 6 3 miesiące temu

Jaremianka. Biografia

Agnieszka Dauksza

Dzięki tej lekturze zrozumiałem, dlaczego w dziełach Marii Jaremy królował zawsze ruch. Bo ona zawsze gdzieś biegła, zawsze gnała. Było jej pełno. Ważny literacki pomnik postawiony jednej z najważniejszych artystek w naszej historii. Ze skrupulatnie oddanym życiem towarzyskim krakowskich uliczek, trudnościami z jakimi mierzyli się ówcześnie artyści i ukazaniem, jak prywatne życiowe wybory Jaremianki złożyły się na jej portret artystyczny. Czytanie zwane biegiem, ale jest to dystans gwarantujący mnóstwo ciekawych wrażeń.

marazmiblogosc_

ocenił na 7 2 miesiące temu

Bogna Tyrmanda. Nastolatka, która rozkochała w sobie pisarza

Michał Wójcik Krystyna Okólska

gdyby skupić się na historii relacji Bogny i Tyrmanda całość pomieściłaby się w... może 30 stronach? świetny warsztat językowy autora sprawił, że przeczytałam książkę chętnie od początku do końca. mimo że w większości opowiadała o Warszawie lat powojennych i Tyrmandzie samym w sobie.

Danka

oceniła na 6 1 rok temu

Tancerka i zagłada. Historia Poli Nireńskiej

Weronika Kostyrko

Weronika Kostyrko przedstawia losy swojej bohaterki na szerokim tle komplikowanej historii Europy XX. wieku. Najpierw Warszawa, potem Drezno, Wiedeń, Włochy, Wielka Brytania, a potem Stany i małżeństwo z Janem Karskim. Sztuka jest dla żydowskiej dziewczyny jedną z szans na emancypację i opuszczenie tradycyjnej społeczności. Młoda Perla wybiera taniec i będzie tej decyzji wierna, to za nim podąża po Europie i opuszcza ją, by jako czterdziestolatka zacząć wszystko od nowa na oceanem. Kostyrko pokazuje emancypację artystki, jej niezależność twórczą, wierność w przyjaźni i skomplikowane związki uczuciowe z kobietami i mężczyznami. Nireńska jawi się na kartach tej książki jako niespokojny duch, jest stale aktywna, premiera jej ostatniej choreografii miała miejsce w dniu 80. urodzin artystki. Ci, którzy znali Nireńską, wspominali, że była tytanem pracy : „ Polę interesowała tylko jej praca”, ale i niełatwym człowiekiem : „ Pola rozumiała tylko własne potrzeby” . Kostytko ukazuje bohaterkę na świetnie udokumentowanym tle społeczno-politycznym i historycznym. Jest tu opowieść o mrzonkach polskich kolonii : „ Żydzi na Madagaskar”, są wojenne misje Karskiego, jest międzywojenny antysemityzm i przedstawienie sytuacji osób nieheteronormatywnych w różnych krajach i okresach XX. wieku. Na pierwszym planie mamy jednakże fascynujący portret kobiety, która żyje na własnych zasadach, ma odwagę zaczynać wielokrotnie wszystko od nowa, jest silna, odważna, twarda i zaradna życiowo. Nireńska może być matronką dzisiejszych aktywistek, walczących o prawa kobiet. Książka Kostyrko to także opowieść o traumie. Nireńska straciła z zagładzie część rodziny, w czasach powojennych nie mówiła po polsku i nawet mąż nie był świadomy, że opuściła Polskę jako dojrzała kobieta. „ Nireńska” przynosi także barwnie i świetnie udokumentowany portret epoki. Na kartach książki pojawiają się m.in. Lee Miller/ autorka portretów Poli/ czy Walter Sorell, który tak pisał do Poli Nireńskiej i Jana Karskiego w ostatnim liście przed śmiercią artystki : „ Mam nadzieję ,że życie dobrze się z wami obchodzi i że Wy dobrze obchodzicie się z życiem. Bądźcie dobrzy dla siebie samych i siebie nawzajem. W końcu nic się w życiu nie liczy poza ludzkim ciepłem, miłością i czułością. Trzeba nam dużo zrozumienia i wybaczenia „ Trudno o piękniejsze życzenia.

Achim

ocenił na 9 2 miesiące temu

Miłość jest warta starania

Justyna Dąbrowska

Jest to zbiór wywiadów, może bardziej rozmów z ludźmi świata nauki i sztuki o odchodzeniu i ocenie życia i jego wartości. Tytuł jest trochę mylący, bo nie wszyscy mówią o miłości. Jedne rozmowy są ciekawsze inne rozczarowują. Jednak warto przeczytać, bo można skorzystać z cudzych doświadczeń. Ja lubię uczyć się na cudzych "błędach" :). Polecam. Wielu z bohaterów tej książki dziś już nie żyje.

Audrey60

ocenił na 7 1 miesiąc temu

#wrzenie. Lewaczka, ksiądz i polski kocioł

Karolina Korwin Piotrowska Grzegorz Kramer SJ

Wrzenia nie było. Tematy na czasie. I o ile pytania rozmówczyni były z punktu widzenia „lewaczki” tendencyjne, o tyle odpowiedzi ojca Grzegorza takie z natury poprawne. Ale dziękuję ojcu Grzegorzowi za jedno: że próbował przeciwstawić się dzisiejszej wypaczonej opinii o kościele katolickim. Bo choć dzieje się „w nim” wiele zła, i o tym zachowaniu należy głośno mówić i wymagać, to wiem, że jest też ten, który rodzi dobro. I ja taki kościół znam. Na pewno ta książka pokazuje, że da się rozmawiać, że można to robić szanując jednocześnie odmienność poglądów, próbując je nawet zrozumieć.

Mirella Ławońska

oceniła na 6 2 lata temu

Tak wygląda prawdziwa poetka, podciągnij się! Listy

Wisława Szymborska Joanna Kulmowa

Ależ to było rozkoszne. Było plasterkiem ciepła na zimę. Bo ja to czytałam w taki czas. Ale to nieważne. Zostanie ze mną cytat nie z tej książki. Ale z tej bohaterki (nie od Nobla 😉). JOANNA KULMOWA!!!!! "O, co za dzień, wspaniały dzień, słoneczny i pachnący! Wolę być NIKIM w taki dzień niż KIMŚ wśród ciemnej nocy. Dzień dobrym światła! Serwus, cienie! Cześć wędrującym smugom! Już lepiej żyć przez JEDEN DZIEŃ niż nie żyć BARDZO DŁUGO".

Monika

oceniła na 8 1 miesiąc temu

Droga Jana

Dorota Danielewicz

Jest taki tekst rozpowszechniany gdzieniegdzie w necie “Jak Bóg wybiera Matki dzieci niepełnosprawnych”. Ckliwy, w zamierzeniu chyba miał podnosić na duchu, niestety dla tych kilku matek, które znam – wybitnie irytujący. Zdaje się, że również nie do zaakceptowania jest dla Doroty Danielewicz, mamy syna chorego na autodegeneracyjną chorobę oraz autorki książki Droga Jana. "Dostaliśmy życiową lekcję, której nie życzę nikomu, nigdy, pod żadnym pozorem.[…] Bo ten świat nie jest dla aniołów. Jest dla ludzi, tylko dla ludzi." O książce wspominała Monika Szubrycht w jednym z odcinków naszych audycji z cyklu Rozmowy dla dorosłych. Kupiłem kilka miesięcy temu i teraz przyszedł na nią czas. Piękna ta książka. Trudna, napisana powoli, niespiesznie, z ogromną czułością. O drodze Jana – syna autorki, który od 4 roku życia zmaga się z zespołem Goldberga. W dużym skrócie, wszystko to co potrafiło i czego nauczyło się dziecko, powoli zaczęło tracić. Zaczęło się od problemów z koordynacją i równowagą, poprzez utratę zdolności mówienia, aż do postępującej dezintegracji ciała i umysłu. Dorota Danielewicz mieszka w Berlinie. W bogatym mieście, bogatym kraju, oboje z mężem zarabiają, mogą sobie na wiele rzeczy pozwolić, w związku z opieką nad chorym dzieckiem. Państwo jest obecne i również pomaga (choć nie jest to raj, i również trzeba się zmagać i wypraszać od urzędników wiele spraw). A jednak siły, odporności nie zapewni najlepszy nawet system, gdy patrzy się na powolne odchodzenie własnego dziecka. [...] całość: https://www.speculatio.pl/droga-jana/

GZal

ocenił na 8 3 lata temu

Płuczki. Poszukiwacze żydowskiego złota

Paweł Piotr Reszka

Polecam przeczytać to nie są czasy wojny ani terroru okupacyjnego, to nie są Niemcy ani sowieci, to nie są jednostkowe „czarne owce” w sensie literackim, to dzieje się po wszystkim, „w normalnym życiu”. Nie da się tego zrzucić na strach o życie. Zostaje bieda, chciwość, zobojętnienie, milczenie

Tomasz Weśniuk

ocenił na 8 2 miesiące temu

Piekielna nieobecność. Opowieść o przyjaźni z Zuzią Łapicką

Magda Umer Marcin Zaborski

Poza garścią ciekawych anegdot, rozmowa przeprowadzona przez Marcina Zaborskiego jest świadectwem ginącej już sztuki przyjaźni. Uzupełniona została felietonami Zuzanny Łapickiej napisanymi dla polskiego wydania Vogue. Łapicka nie traktowała marynarek w jodełkę jak sprawy wagi państwowej. Potrafiła za to płynnie i bezboleśnie dla czytelnika prześć od tematu drzew do klasyki kina. Razem z odejściem Zuzanny Łapcikiej Vogue stracił kawał świetnej felietonistyki. Zebranie ich w "Piekielnej nieobecności" jest okazją do tego, żeby przypomnieć sobie, jak świetne są te teksty i jeszcze raz się nimi zachwycić. http://bibliotekara.pl/piekielna-nieobecnosc-opowiesc-o-przyjazni-z-zuzia-lapicka-magda-umer/

Bibliotekara

oceniła na 8 6 lat temu

Bruno. Epoka genialna

Anna Kaszuba-Dębska

Muszę, ze wstydem przyznać, że poza lekturą Sklepów cynamonowych i małej notki na lekcjach polskiego, niewiele wiedziałem o Brunonie Schulzu. Aż do teraz. Bruno. Epoka genialna to biografia aspirująca do bycia totalną i są ku temu powody. Fajnie, że zaczyna się nielinearnie, bo artystę poznajemy jako dorosłego mężczyznę, podczas pobytu w Paryżu, następnie poznajemy historię jego rodziny by zagłębić się w fakty, które go ukształtowały jako twórcę, pisarza, malarza, rysownika. Jak się okazuje z tego portretu był jedną z barwniejszych postaci artystycznego świata dwudziestolecia międzywojennego. To obraz barwny, niepokorny ale i niepokojący, o czym przekonujemy się, kiedy autorka, napracowawszy się, analizuje poszczególne dzieła artysty i poddaje je swoistej analizie i tłumaczy nam co i kto wpłynął na jego twórczość. Jest to bardzo ciekawe, bo sam Schulz zafascynowany był psychoanalizą między innymi i gdy przyjrzymy się jego tekstom i rysunkom widać tą fascynację. Książka dostarcza też historycznych faktów i dat, bo był to burzliwy czas i również kształtował go jako prozaika. Ostatnia część książki jest najsmutniejsza. Przedstawia sceny śmierci autora Sanatorium pod klepsydrą, a właściwie ich kilkanaście wersji, bo tego jak było nie możemy być pewni, tak niewiele z dorobku i życia Schulza zostało, że trochę dalej pozostaje on dla nas zagadką, także to jak umarł i tym większe należą się Annie Kaszubie-Dębskiej wielkie brawa i podziękowania, że uraczyła nas tą książką i teraz tacy ignoranci jak ja, mogą powiedzieć, że znają choć trochę życiorys Bruna Schulza. Serdecznie polecam!!! Za egzemplarz dziękuję @takczytam.poznan

jackspear217

ocenił na 7 11 miesięcy temu

Historie dziwnych samotności

Marta Mazuś

Bardzo osobliwa książka, w zasadzie opowiadająca o trudnym życiu, którego również i my sami moglibyśmy doświadczać – my, ktoś z naszej rodziny, albo sąsiedzi. Historie, które łączy jedno: doświadczenie głębokiej samotności. Bo nawet jeśli człowiek żyje w relacji, ma rodzinę, to nie oznacza, że jest szczęśliwy. Szczęście płynie bowiem nie z zewnątrz, ale z naszego środka, i jeżeli sami o nie nie zadbamy i nie zawalczymy, może się okazać, że żyjemy życiem innych albo tylko dla innych, a o sobie samych zapominamy. Niektórym z tym dobrze, inni przekonują się o tym po wielu latach życia w złudnych zależnościach. Książka napisana została w niezwykle poetycki sposób – podczas lektury miałem wrażenie, że rzecz dzieje się jakby w świecie wyśnionym, a nie w twardej rzeczywistości, której każdy z nas mniej lub bardziej doświadcza. Jak większość czytelników tej książki, mnie również poruszyła historia Krystyny i Darka, matki i syna, których głęboka więź połączyła na skutek wielkiej tragedii, której dopuścił się syn. Nie chciałbym być na miejscu ani jednej, ani drugiej osoby – nie wiem, jak bym się zachował, czy potrafiłbym wznieść się na poziom heroiczności rodzica. A może tylko rodzic w ten sposób znalazł sobie formę, która miała nadać jego życiu sens? Nie wiem, bo nie jestem w stanie wniknąć w ich wnętrza. Wiem za to, że muszę przyglądać się swoim motywacjom, swoim pragnieniom i także dbać o relacje z najbliższymi, które powinna budować mądra miłość.

Arek

ocenił na 6 1 miesiąc temu

Iwan Konwicki, z domu Iwaszkiewicz. Biografia

Tadeusz Konwicki Danuta Konwicka

,,Iwan Konwicki, z domu Iwaszkiewicz '' to kot, który towarzyszył rodzinie Konwickich przez dziewiętnaście lat. Kocia biografia - fajny pomysł, szczególnie dla zafiksowanych na koty, tak jak ja 😁 Tadeusz Konwicki nie szczędził Iwanowi krytycznych uwag, ale to tylko pozory, cała rodzina uwielbiała tego humorzastego kocura. Dodam jeszcze, że opowieść o Wańce dopełniają fantastyczne ilustracje żony autora , Danuty. W kategorii książek lekkich, łatwych i przyjemnych, daje ,,Iwanowi......'' 10/10😸😸😸😸😸😸😸

YAGAES

ocenił na 10 10 miesięcy temu

Ginczanka. Nie upilnuje mnie nikt

Izolda Kiec

Obszerna biografia jednej z najbardziej intrygujących poetek dwudziestolecia międzywojennego. Autorka podejmuje próbę przywrócenia równowagi między legendą artystki a realnym obrazem jej życia i dorobku literackiego. Książka nie jest jedynie rekonstrukcją faktów – to także interpretacja, polemika ze źródłami i refleksja nad mechanizmami pamięci kulturowej. Publikacja ukazuje Ginczankę jako postać złożoną: młodą, niezwykle utalentowaną poetkę, która fascynowała się m.in. Tuwimem i czerpała inspiracje z poezji Skamandra czy Leśmiana. Jednocześnie jej wizerunek – pięknej, egzotycznej kobiety – przez lata przesłaniał wartość samej twórczości. Kiec stara się ten stereotyp przełamać, pokazując bohaterkę jako świadomą uczestniczkę życia literackiego Warszawy, ale też osobę uwikłaną w napięcia społeczne i narastający antysemityzm. Na szczególną uwagę zasługuje warsztat badawczy autorki. Kiec korzysta z licznych dokumentów, wspomnień i relacji świadków, zestawia je ze sobą i poddaje krytycznej analizie, proponując własne interpretacje. Dzięki temu biografia nie sprawia wrażenia hagiografii – przeciwnie, pozostawia miejsce na wątpliwości i niedopowiedzenia, podkreślając, że wiele fragmentów życia poetki nadal pozostaje niejasnych. Taka strategia zwiększa wiarygodność narracji i pokazuje trud pracy biografa, który musi mierzyć się z niepełnymi lub sprzecznymi źródłami. Książka jest zarazem portretem epoki. Fotografie, dokumenty oraz wspomnienia ludzi kultury pomagają odtworzyć atmosferę międzywojennego środowiska literackiego i zrozumieć kontekst, w którym rozwijał się talent Ginczanki. Tragiczny finał jej życia – aresztowanie przez gestapo i rozstrzelanie w 1944 roku – nadaje całej opowieści wymiar dramatyczny i każe patrzeć na niespełniony potencjał poetki jako na jedną z wielu strat wojennego pokolenia. Mocną stroną książki jest także próba demitologizacji bohaterki. Kiec nie unika tematów trudnych, takich jak doświadczenie zdrady czy powojenne zapomnienie twórczości Ginczanki, wynikające m.in. z uprzedzeń wobec jej pochodzenia. Dzięki temu książka staje się nie tylko biografią jednostki, lecz także opowieścią o tym, jak historia i ideologia wpływają na literacki kanon. Jeśli można wskazać potencjalną trudność lektury, jest nią momentami akademicki charakter narracji. Szczegółowość analiz i bogactwo materiałów źródłowych wymagają od czytelnika skupienia, ale jednocześnie stanowią ogromną wartość dla osób zainteresowanych historią literatury. Nie jest to biografia sensacyjna ani fabularyzowana – jej siła tkwi raczej w rzetelności i interpretacyjnej głębi. Ostatecznie „Ginczanka" jawi się jako ważna próba przywrócenia pamięci o poetce, której talent nie zdążył w pełni rozkwitnąć. To książka o kruchości kariery artystycznej, o niesprawiedliwości historii, ale też o potrzebie nieustannego reinterpretowania przeszłości.

Telksinoe

ocenił na 7 2 miesiące temu

Płotka

Lisa Brennan-Jobs

Długo przymierzałam się do przeczytania tej książki, w końcu się udało, a teraz nie jestem pewna co o niej napisać. Autorka przedstawia fakty w dość surowy, beznamiętny sposób. Nie wiadomo ile w tym prawdy, a ile fikcji, zakładam jednak, że autorka była szczera i tak tez do oceny tej lektury podchodzę. Nie mnie oceniać zachowań Lisy ani jej rodziców, choć przyznaje, że chwilami ciężko na sercu w jej imieniu. Osobiście podeszłam do książki w sposób autorefleksyjny, bo nikt na tym świecie nie jest doskonały, i wszystko zależy od nas samych, naszego podejścia, możliwości, dojrzałości jak sobie w życiu poradzimy. Jestem w stanie wierzyć w to wszystko co przedstawiła autorka, ale jestem też jedna z osób, które nie muszą zobaczyć, żeby uwierzyć, tak więc przeczytałam, książka raczej niewiele wniosła w moje życie, wraca sobie na półkę, przeczytana, odhaczona, a autorce życzę spełnienia, miłości i tej upragnionej przynależności w życiu.

Maja

oceniła na 6 1 rok temu

Kowalska. Ta od Dąbrowskiej

Sylwia Chwedorczuk

Anna Kowalska przewidziała swoje losy jako pisarki po swojej śmierci. Została zapomniana. Maria Dąbrowska nie. Muszę przyznać, że pierwszy raz usłyszałam o Annie Kowalskiej, gdy natrafiłam na tę książkę. Coś tam kiedyś mi się obiło o uszy, że Dąbrowska była w związku z kobietą, ale nazwiska nie mogłam skojarzyć, a tym bardziej tego, kim była. A tu taka historia! I cóż to za interesująca postać! I te skomplikowane relacje z mężem, z Dąbrowską, z córką Tulą, która przyszła na świat, gdy Kowalska miała 43 lata(!), i która wywróciła relację między kochankami do góry nogami. Wszystko to uwiecznione w listach i wspomnieniach. Naprawdę niesamowita historia, warta poznania.

Izoldka

oceniła na 8 12 dni temu

Polanim. Z Polski do Izraela

Karolina Przewrocka-Aderet

Autorka potrafi w sposob skrotowy i przejrzysty nakreslic tlo historyczne ,by potem przejsc do zasadniczego tematu . Opisuje relacje polskich Zydow w Izraelu,antagonizmy miedzy nimi, zapoznaje z popularnymi osobami, duzo tez wskazowek co do ksiazek,ktore poszerza horyzonty. Ja z trudem robilam przerwy,by wziac szklanke herbaty.

Z2019L

ocenił na 7 1 rok temu

Dziennik. Jeszcze jedno zdanie

Tadeusz Sobolewski

Czytając te zapiski przypomniał mi się tytuł prozy Dąbrowskiej „ Przygody człowieka myślącego”, bo tym jest dziennik Sobolewskiego. Są to zapiski od stanu wojennego do roku 2000. Sobolewski pisze o polityce, wierze, filmach, życiu rodzinnym , swojej relacji z Białoszewskim . Krytyk rozpoczyna zapiski w roku 1982, kiedy zdawało Mu się, że świat wyszedł z kolein i trzeba zapisywać tę nienormalność do końca . Czy świat na te koleiny wrócił ? Pewnie nie. Sobolewski jest bowiem bardzo krytyczny nie tylko wobec świata , lecz przede wszystkim wobec siebie, wątpi nieustannie i poszukuje bez przerwy , gdyż „ trzeba płynąć, szukać formy własnej „. Sobolewski szuka jej na płaszczyźnie religii, kultury, obyczajowości . Piękna książka, dająca poczucie obcowania z autorem.

Achim

ocenił na 7 5 lat temu

Cytaty z książki Poznawanie Kępińskiego. Biografia psychiatry

Nie staramy się na siłę zdobyć wszystkich tajemnic chorego, [ani] wejść w kaloszach do cudzej duszy - Ta skromność popłaca.

Anna Mateja Poznawanie Kępińskiego. Biografia psychiatry Zobacz więcej

[...]poznawanie człowieka jest procesem. Trzeba na niego patrzeć z różnych stron[...]człowiek ma bowiem prawo być taki jaki jest, i nie jest zadaniem lekarza, kształtować go według własnego pojęcia normy[...] Najważniejsza jest ulga w cierpieniu - z reguły chodzi o uśmierzenie lęku.

[...]poznawanie człowieka jest procesem. Trzeba na niego patrzeć z różnych stron[...]człowiek ma bowiem prawo być taki jaki jest, i nie jest...

Rozwiń

Anna Mateja Poznawanie Kępińskiego. Biografia psychiatry Zobacz więcej

Więcej