Pomyleni. Chorzy bez winy

Połączenie fikcyjnego świata z elementami biografii Magdy Goebbels czytało mi się bardzo dobrze. Zwarta akcja, skupienie na relacjach między pokoleniowych oraz ostateczne rozwiązanie napisane bez żadnych niesmacznych momentów. Książka inspiruje do zapoznania się z biografią bohaterów. Polecam bo pokazuje zupełnie inną perspektywę. Totalnie zwyrodniałą i fanatyczną.

Ta książka nieco zburzyła mi wyidealizowany wizerunek profesora Dębskiego, jako kotwicy moralnej współczesnej medycyny. Dużo w niej trudnej i szczerej prawdy o zawodzie lekarza, jednak czytając ją z tej właśnie- zawodowej -perspektywy, odkryłam, że państwo Dębscy to z pewnością specjaliści, o których marzymy, gdy potrzebny jest „medyczny cud”, jednak niekoniecznie ludzie, z którymi chciałabym pracować lub tworzyć bliższe relacje. Z zaskoczeniem czytałam gloryfikowanie „starych czasów”, gdy lekarz był w domu jedynie figurą retoryczna, bo całe życie realizował w pracy. Anegdoty o tym, że tata tak zapracowany, że nie wie do której szkoły chodzi dziecko… trochę koszmar. Nie jest to jednak ocena książki samej w sobie, autorka uczciwie przedstawiła prezentowane przez rozmówców poglądy i ich przekonania, nawet te, ktore z perspektywy dzisiejszego społeczeństwa niekoniecznie uznajemy za słuszne. Gwiazdki „poleciały” z jednej strony za ogromne splycenie tematów, które choć potrzebne dla lekkości książki, jednak mogą pozostawić czytającego z błędnymi przekonaniami, z drugiej za pewien brak krytycyzmu u autorki, wręcz próbę tworzenia „idoli” z tych konkretnych lekarzy. Brakło Pazura, brakło trudnych pytań. Czytając te książkę jak pediatra chciałabym też zwrócić uwagę na to,‚że w wielu miejscach rozumowanie i postrzeganie dalszych losow dzieci jest zniekształcone i nie przedstawione do końca rzetelnie, co wiąże się po części z faktem, że ginekolodzy jeśli coś wiedzą o dzieciach, to z perspektywy neonatologii, po tym czasie zwykle pacjent pediatryczny znika z ich zawodowego horyzontu. Dobrze mieć ten filtr czytając niektóre z wypowiedzi

Niektóre wywiady mają już po 20 lat, a od tego czasu sporo zmieniło się w medycynie. Niemniej wciąż warto przeczytać – poruszone są ważne sprawy dotyczące etyki pracy lekarza, jego emocji i codzienności, a także kierunków rozwoju niektórych gałęzi medycyny. Pewne postawy dla mnie są nie do zaakceptowania (vide: ginekolog od naprotechnologii, który posługuje się klauzulą sumienia), a inne zachwycają. Na pewno nie był to zmarnowany czas.

Trudny temat, często tabu. Ja dopiero po śmierci rodziców zrozumiałam, jak wielki błąd popełniłam wcześniej odsuwając od siebie wszystko co dotyczyło naszej śmiertelności. Ta akurat książka opowiada o wszystkich procesach zachodzących pomiędzy śmiercią, a ostatecznym pochówkiem. I jest to opowiedziane z wielką kulturą i empatią przez ludzi, którzy zajmują się naszymi cielesnymi powłokami po śmierci. Polecam do przeczytania - a robię to, bo dziś już wiem, ile rzeczy zrobiłabym inaczej, lepiej, gdy chorowali i umierali moi rodzice. Niestety wtedy nie wiedziałam tego wszystkiego, co wiem dziś i wielu rzeczy żałuję, a już ich nie naprawię. Dlatego warto sięgnąć po książki o umieraniu - również po tę dającą wskazówki odnośnie pochówku, póki nie będzie za późno.

Przed większymi wyjazdami staram się sięgać po reportaże dotyczące danego kraju, by lepiej go zrozumieć z innego niż turystyczny punkt widzenia. Tak też trafiłam na "All inclusive" Wlekłego - książkę pozwalającą zrozumieć, jak Dominikana stała się rajem turystycznym i dlaczego dla mieszkańców tego kraju daleko mu do raju. Autor opowiada zarówno o przemyśle turystycznym, o minionej już dyktaturze prezydenta Trujillo, o legendarnych w Dominikanie siostrach Mirabal, no i o seksie. Bo nie da się pisać o tym kraju, nie wspominając o obowiązującej tu kulturze macho, o wykorzystywaniu nastoletnich dziewczyn, o wyjątkowo wczesnej inicjacji seksualnej i zawieranych młodo małżeństwach, o skandalach pedofilskich z kościołem katolickim w tle. W końcu afera z nuncjuszem Wesołowskim odbiła się głośnym echem także w Polsce... Wlekły zbiera różne historie, ukazując, że wystarczy opuścić teren plaży i hotelu, by Dominikana przestała wyglądać na raj. Zresztą nawet jako turystka z kulturą macho miałam kontakt non stop, podczas wszelakich wycieczek po okolicy - przewodnik mówiący turystom, by zwracać się do niego per "sexy papi 6", gdzie to 6 oznacza liczbę dzieci z różnymi kobietami. Sam powód do dumy, prawda? Z drugiej strony Dominikana kształtuje silne i samodzielne kobiety, bo przecież jakoś trzeba żyć w kraju, gdzie mężczyzna znika, kiedy mu się podoba, pieniędzy brakuje, a dzieci nakarmić trzeba. Turystyka przynosi dochody - część turystów zapłaci za wycieczki i lokalne przysmaki, inni będą chcieli skorzystać z prostytucji, która niektórym Dominikańczykom zapewnia łatwy pieniądz. No i jest jeszcze problem kościoła, do którego należy większość mieszkańców kraju, co znacznie ułatwia tuszowanie wszelakich skandali z udziałem duchownych - a tych tutaj niestety nie brakuje... "All inclusive" to ciekawy reportaż, choć poruszający jedynie wybrane tematy związane z Dominikaną, na pewno nie pozwala dogłębnie poznać tego kraju. Dla mnie jednak miała to być książka pozwalająca dowiedzieć się o Dominikanie czegoś więcej, niż mogłabym usłyszeć od lokalnych przewodników na krótkich wycieczkach, a do tego celu lektura się świetnie nadawała. W bibliografii i przypisach wypatrzyłam też parę innych tytułów, które pozwolą mi lepiej poznać Dominikanę - za to na pierwsze spotkanie z krajem "All inclusive" nadaje się całkiem nieźle :)

Można się pośmiać, można się wzruszyć, można się wielu rzeczy dowiedzieć... na szczęście ja świnek nie jem, więc I bez takich książek Je kocham. Brawa dla ludzi, którzy podejmują się rzeczy wydawałoby się ponad ich możliwości... mimo trudów, wychodzi im to na dobre!!!

Najbardziej uderzył mnie chłód i dystans do opisywanych wydarzeń z przeszłości. Oraz, szczęśliwie dla autora, chyba wrodzona niezwykła siła i waleczność , która przy całej masie niesprzyjających warunków (szkoła, dom, rodzina) zahartowały go i nie złamały sprawiając że osiągnął sukces.

„Świadek” to głęboka i osobista autobiografia autora, w której poznajemy nie tylko dogmaty wiary świadków Jehowy, ale także skomplikowaną walkę o siebie. Pełna skomplikowanych, metaforycznych zdań wyjętych z pamiętnika głównego bohatera, które zostają zestawione z reporterskim opisem prawd wiary świadków Jehowy i przez to tworzą mocny kontrast pomiędzy religią, która przecież daje szczęście i spełnienie, a bólem który odczuwa człowiek będący odstępstwem od schematu. Co czułam czytając? Współczucie i sprzeciw przeciw każdej formie wykluczania przez wiarę. Co widzę po lekturze? Mnóstwo sprzeczności i nieścisłości w dogmatach wiary świadków Jehowy. Przeczytajcie, a zobaczycie.

Książka Marty Szarejko „Odwaga jest kobietą” to poruszający i niezwykle ważny zbiór reportaży, w których kobiety z różnych środowisk dzielą się swoimi historiami przekraczania granic, łamania tabu i życia w zgodzie z własną prawdą. Autorka z czułością i uważnością oddaje głos bohaterkom, które doświadczyły przemocy, wykluczenia, walki o niezależność, ale też głębokiej przemiany i samopoznania. Szarejko nie ocenia – słucha. Dzięki temu książka staje się czymś więcej niż zbiorem historii: to swoisty manifest siły i wytrwałości kobiet, które mimo lęku, wstydu czy oporu otoczenia zdecydowały się być sobą. Znajdziemy tu opowieści o macierzyństwie i jego odrzuceniu, o życiu z chorobą psychiczną, coming oucie, rozstaniach, nowych początkach. Każdy rozdział to inne oblicze odwagi – nie heroicznej, lecz codziennej, czasem cichej, czasem krzyczącej. Język Szarejko jest prosty, ale pełen empatii. Autorka potrafi pisać o trudnych tematach bez patosu, za to z wielką wrażliwością. „Odwaga jest kobietą” to książka, która daje przestrzeń na identyfikację, refleksję i – być może – własną zmianę. To lektura obowiązkowa nie tylko dla kobiet, ale dla każdego, kto chce lepiej rozumieć, czym jest życie w zgodzie ze sobą.

Pierwsza rozmowa obnaża brzydotę małego miasta widzianego oczami uciekiniera i może trochę przygnębiać, jednak naprawdę warto czytać dalej. "Zaduch" nie jest książką o oczywistościach. Kolejni rozmówcy Szarejko pogłębiają temat i serwują opisy pewnych postaw, które są absolutnie "w punkt". Nigdy nie zapomnę kobiet w rodzaju "jeszcze dziś nie usiadłam". Linia mentalnego rozłamu między prowincją i miastem biegnie pomiędzy przeżywaniem życia jako nieustającego kieratu albo pełnej doświadczeń podróży. "Zaduch" daje do myślenia.

Trudna, ale wartościowa książka o chłopcu z autyzmem. Pokazana w nietypowy sposób, ciekawie napisana. Na początku dostajemy rozwiązanie historii, ale właściwie nie wiadomo o co chodzi i co się stało. Ukazuje bezradność ludzi, rodziców, zaniedbania systemu i to, że niektórzy naprawdę myślą w zupełnie inny sposób.

Początkowo myślałam, że będzie to opowieść o niezłomnym optymizmie, w obliczu nawet najtrudniejszych sytuacji. Z czasem zaczęłam jednak mieć wątpliwości czy nie jest to studium perfekcyjnego wyparcia, które pozwoliło przetrwać, ale jednak pozostawiło blizny. Ta książka to zaskakująca przeciwwaga do wielu opowieści o obozach koncentracyjnych, skupiających się na okropieństwie tego doświadczenia. Pani Alicja chce opowiadać inaczej i jestem wdzięczna, że mogłam się z jej perspektywą zapoznać. Trudno jednak mi było chwilami zwalczyć to podskórne przeczucie, że za swoje pozytywne podejście Pani Gawlikowska zapłaciła pewną cenę. Bo gdy nauczymy się perfekcyjnie tłumić emocje- możemy niechcący pozbawić się ważnych doświadczeń. Z drugiej strony- nie mam żadnego prawa oceniać ludzi, którzy znaleźli się w tak trudnym położeniu, każdy ma własne strategie radzenia sobie, a Pani Alicji niezłomności odmówić nie sposób. Warto tę rozmowę przeczytać.

Może nie jest górnolotna i zapewne niektórzy czytelnicy stwierdzą, że to kompletne bzdury, to uważam, że warto poświęcić swoj czas. Autor potraktował temat humorystycznie, ale zawarł w książce dużo ciekawostek, którymi na pewno przy nadarzającej okazji podzielę się ze znajomymi.

Przechadzając się kiedyś zaułkami swojej lokalnej biblioteki, natknąłem się właśnie na tą pozycję, bardzo mi się spodobała, ponieważ u w i e l b i a m książki opisujace inne perspektywy osób w spektrum autyzmu oraz i zmagania z codziennym światem. Książka, a raczej autobiografia autora. Książka jest napisana prostym językiem, oraz jest strasznie ciekawa. Sama historia autora jest naprawdę wzruszająca, a proces wyrwania się z trudności naprawdę urzekający i godny pochwały. Serdecznie polecam tą pozycję każdemu kto uwielbia takie klimaty.

Chyba najsłabsza książka z całej serii. Nierówna i bardzo specyficznie napisana. Może dlatego, że to męskie spojrzenie na reportaż o kobiecym grzechu? Nie było oceniania ale też nie było usprawuedliwiania. Fakty. Malo za dużo przeciw. W kilku momentach się utozsamilam z bohaterkami kilka razy przerazil mnie ostracyzm ze strony społeczeństwa. I to ile w społeczeństwie jest agresji. A przecież społeczeństwo tworzą ludzie i powstaje pytanie skąd w nas tyle agresji? Dlaczego kamienujemy i pietnujemy tak rychło a samych siebie wybielamy? Chciała bym przeczytać reportaż też na ten temat.

Książka napisana w sposób zapierający dech w piersiach. Potrafię się łączyć w bólu z autorką, która opisuje swoje zmagania z chorobą autoimmunologiczną. Całkiem niedawno przeszedłem chorobę o tym samym podłożu więc coś niecoś wiem na te tematy. Dzięki książce mogłem pogłębić wiedzę, jednocześnie winszuję bohaterce wytrwałości w dochodzeniu do powrotu do zdrowia. Ta historia wiele uczy oraz pozwala spojrzeć w sposób odmienny na schorzenia, które nie zawsze zostały odpowiednio zdiagnozowane lub zdiagnozowano je zbyt późno.

Znakomity reportaż śledczy. Temat wydaje się odległy i dosyć niszowy, jednakże tak nie jest. Podobne problemy możemy zaaobserwować w Polsce (szczególnie w świetle ostatnich harców ministra Szyszki). Znakomitym uzupełnieniem moze być dokument pokazywany na ostatnim festiwalu Millenium Docs Against Gravity pt. "Strażnicy Lasu" ("Wood") dokumentujący nielegalną wycinkę lasów w Rumunii przez austriacki koncern. Warto przeczytać książkę i obejrzeć film. Otwierają oczy na niektóre sprawy i dają sporo do myślenia.

"Mówi się, że co nas nie zabije, to nas wzmocni, i tak właśnie jest. Naprawdę. Miesiące po narodzinach Frasera były traumą, ale przeżyłam coś w rodzaju katharsis. Zmieniłam swoją filozofię życiową. Nasza sytuacja nie jest niczyją winą. Ani Frasera, ani moją, ani żadnego innego człowieka. Los rozdał nam takie, a nie inne karty, więc trudno, muszę nimi grać. Chodzi o dobro Frasera - jestem odpowiedzialna za to, by podarować mu jak najlepsze życie. I to właśnie robię, każdego dnia" (str. 55). "Billy. Kot, który ocalił moje dziecko" jest to autobiograficzna opowieść napisana z wielką miłością przez matkę autystycznego chłopca. Louise Booth opowiada szczerze o swoim macierzyństwie, o trudnych jego początkach. O zmaganiu się z depresją poporodową, o dostrzeganiu nieprawidłowości w funkcjonowaniu synka już w pierwszych momentach jego życia, o bagatelizowaniu uwag matki na ten temat przez personel medyczny. Louise opisuje codzienność swojej rodziny pod kątem autyzmu dziecka, uświadamiając czytelnikom, jak wiele kwestii zaburza spokój rodziców (opiekunów), a są to takie kwestie, które w przypadku dzieci nieautystycznych nawet nie przyszłyby nikomu do głowy jako potencjalne źródło wystąpienia "problemu". Proste, prozaiczne sytuacje, które w przypadku życia w spektrum nie zawsze okazują się być takimi prostymi. Bardzo otwiera to oczy postronnego obserwatora na codzienny trud rodzin w spektrum. Autyzm dziecka najczęściej jest bardzo trudny do zaakceptowania przez rodziców w pierwszej fazie po diagnozie. Nie inaczej było w przypadku tej rodziny, Louise zmienia jednak swój sposób myślenia i postawę wobec odmiennego typu rozwoju swojego dziecka w momencie wystąpienia zagrożenia życia Frasera. Patrząc na sytuację z punktu widzenia wiary, aż chce się powiedzieć, że ze zła wyprowadzone zostało dobro. Ale skąd w tytule książki Billy? O co chodzi z tym kotem ocalającym życie dziecka? (choć dla mnie osobiście lepiej współgrałoby tutaj słowo "odmienił"). Fraser jako mały chłopczyk wykazywał typowe dla ASD zachowania. Nie okazywał chociażby żadnego zainteresowania otoczeniem, skupiając się raczej jedynie na tym wszystkim, co posiadało kółka albo się kręciło. Pewnego dnia niespodziewanie jego zainteresowanie przykuł kot, co nie umknęło uwadze troskliwej, kochającej mamy. Louise od razu podchwyciła w tym drobnym zajściu szansę dla swojego synka i nie pomyliła się, obecność kota wpłynęła bowiem znacząco na wiele zachowań Frasera. Najlepszym przykładem może być tutaj fakt, że dziecko dotąd bojące się przebywania na zewnątrz, w ślad za kotem z chęcią zaczęło korzystać z dobrodziejstw ogrodu. Kot pomagał mu również w szybszym uspokojeniu w przypadku wystąpienia ataku histerii. Takich przykładów znajdziecie w książce o wiele więcej, ale o tym musicie przeczytać już sami. Jak również o tym, czym ten konkretny kotek wyróżniał się spośród swojego kociego rodu. Dla mnie osobiście bardzo ważnym punktem całej opowieści był moment, w którym Louise opowiada o tym, jak trudna do przejścia i zaakceptowania dla dziecka autystycznego jest zmiana placówki edukacyjnej, jak wielkie stanowi to dla niego wyzwanie! Podoba mi się opisane w książce podejście nauczycieli i terapeutów pracujących z Fraserem, ich branie pod uwagę realnych potrzeb dziecka i dopasowywanie do nich prowadzonych zajęć, nie bagatelizowanie uwag matki, odnoszenie się do niej jako najlepszego źródła wiedzy o dziecku, wzajemna chęć niesienia realnej pomocy w usprawnianiu funkcjonowania chłopca. Również motyw zapisywania wszelkich uwag na temat pracy Frasera - nie tylko tych negatywnych, ale przede wszystkim skupianie się na tych pozytywnych i przekazywanie ich na bieżąco rodzicom. Wspominając o tej książce, nie sposób pominąć informacji, że pisana ona była z punktu widzenia lat wcześniejszych, kiedy wiedza o autyzmie była dużo mniej rozległa niż dzisiaj. W efekcie niektóre stwierdzenia w niej występujące są już dziś nieaktualne, np. fakt sugerowania przez pediatrę, że diagnozowanie w kierunku autyzmu jest zbyt wczesne, ponieważ spektrum autyzmu nie diagnozuje się zwykle przed czwartym rokiem życia pacjenta, że autyzm występuje częściej u chłopców niż u dziewczynek czy chociażby samo używanie określenia choroba w stosunku do autyzmu. Warto o tym wszystkim pamiętać, sięgając po tę książkę!

Cóż, można się było spodziewać, a jednak opis jak wyglądają zakony żeńskie na w innych krajach( ubiór, podejście do księży, do studiowania, sposób myślenia ) zaskoczył mnie, może dlatego że nie jestem w temacie. Niemniej, siostry zakonne powinny przeczytać tę książkę, wcale nie po to, żeby odejść z zakonu, ale żeby w końcu zacząć myśleć i przestać być służącymi facetów w sukienkach, którzy z premedytacją i radośnie utrzymują wstrętne i poniżające status quo. Niestety znaczne grono księży już dawno nie jest przedstawicielem boga na ziemi, ew. to byłby bardzo paskudny bóg. A zakonnice nie powinny odchodzić po cichu, tylko trąbić z radości.

Autorka rozpoczyna od bardzo krótkiego opisu rodzajów i przyczyn depresji, której istnienie datuje się już od czasów starożytności. Wskazuje jak ważna jest pomoc chorym, gdyż nieleczona choroba może doprowadzić do samobójstwa. Najwięcej miejsca w książce poświęca wywiadom, zarówno ze znanymi osobami, które chciały opowiedzieć o swoich doświadczeniach, jak i z tymi, którzy woleli pozostać anonimowi. Książka wydana w 2015 roku w wielu miejscach wydaje się być nieco zdezaktualizowana. Dziś depresja nie wydaje już być chorobą wstydliwą, nie jest tematem tabu i coraz więcej osób otwarcie się do niej przyznaje. Takich chorych nikt już dziś nie napiętnuje. Depresja to ból istnienia. Odbiera sens i radość życia. Niszczy rodziny i zabiera majątki. W skrajnych przypadkach odbiera życie. Dobrze jest poznać symptomy, złożoność i mieć świadomość powagi tej choroby. Książka Anny Morawskiej bez wątpienia pomoże nam w tym.