Południe

„Podobało mu się w niej, że nie była nerwowa. Przynajmniej nie ujawniała tego. Mimo pozycji, wykształcenia, stopnia zamożności jej rodziny, pozostawała neutralna. Dziś zwłaszcza, ponieważ pozbawiała się nawet makijażu. (…). Było w niej dużo klasy, szyku, elegancji. Wprowadzała nastrój luksusu nieznany Stegowi. Nie wykluczał, że może było w tym wszystkim nazbyt wiele doskonałości, która bez względu na upływ godzin, porę doby, nie zużywała się”. (s. 314)
T. Stegliński, „Południe”, Wydawnictwo Uniwersytetu Łódzkiego, Łódź 2024.

A.Pierwsze spojrzenie na powieść
Tomasza Steglińskiego,
tłumacza z j. francuskiego, autora tekstów poświęconych Descartes`owi i innym:
1. Tytuł:
a) na pierwszym planie rzeczownik „Południe” przełamuje odwieczny schemat z nazwiskiem autora w roli głównej;
b) ascetyczna forma obiecuje wiele, zważywszy, że pojawia się informacja o kolejnej części, czyli „Północy”;
c) miejsce ma znaczenie.

2. Okładka (zdjęcie wykonane ręką autora):
a) w oddali wzgórze z kłębiącym się żywiołem miasta zanurzonego w morskiej toni, a tuż przed oczami czwórka kilkuletnich chłopców, dla których morze nie ma tajemnic;
b) wewnątrz kamyki i piasek w szarej tonacji (skojarzenie z Herbertem nieuniknione):
„kamyk jest stworzeniem doskonałym
równym samemu sobie
pilnującym swoich granic
wypełniony dokładnie
kamiennym sensem”.
c)symboliczne: trwanie i ruch, przeszłość i przyszłość zanurzona w teraźniejszości, woda i kamień, niebo i ziemia, człowiek i natura…
3. Ostatnie zdanie Epilogu:
a)„Był szesnasty listopada, a słońce nie wypluwało już nigdy żadnego ze swoich ognistych języków i zgasło”.(s.784)
b) symbole mnożą się …., a powieść do krótkich form nie należy.

B. Drugie spojrzenie:
1.„Brak historii to brak kryzysu, to aczasowość”. Zdanie z potencjałem, może wiele w sferze znaczenia.
2.„Aczasowość” (słowo roku). Płacisz rachunki przy kasie w … i żadne „a” się nie pojawi (widocznie jest historia i jest kryzys).
C. Trzecie spojrzenie:
1. Pytanie zasadnicze: O czym jest powieść?
Głos należy do autora: „Jego los (patrz: Stega) polega na tym, że od życia we wspólnocie, od więzi i od zobowiązań względem innych wypędza go własna śmierć”.(s.788).
2. „Dla Nesrine (z drugiej części książki) pustynia to tylko piasek i skorpiony, dla pielgrzyma to powrót do początku…” (s. 806)

Podsumowując:
powieść T. Steglińskiego jest wyzwaniem
(nie tylko dla przeciętnego Czytelnika).
Literatura jednak wymaga.
Zwłaszcza, jeśli jest połączona z filozofią
w wydaniu Zambrano
Jest XXI w.

Sama gra
na korcie tenisowym nie wystarczy…
(podobnie rzecz ma się z golfem).

Tekst wyjątkowy,
warto się nad nim pochylić,
nawet jeśli…
10/10

„Podobało mu się w niej, że nie była nerwowa. Przynajmniej nie ujawniała tego. Mimo pozycji, wykształcenia, stopnia zamożności jej rodziny, pozostawała neutralna. Dziś zwłaszcza, ponieważ pozbawiała się nawet makijażu. (…). Było w niej dużo klasy, szyku, elegancji. Wprowadzała nastrój luksusu nieznany Stegowi. Nie wykluczał, że może było w tym wszystkim nazbyt wiele...