Pokolenie Przyjaciół. Zakulisowy obraz kultowego serialu

Książka „Polscy miliarderzy. Ich żony, dzieci, pieniądze” odsłania kulisy życia najbogatszych Polaków – multimilionerów i miliarderów, którzy często pojawiają się w zestawieniach publikowanych przez „Forbes” czy „Wprost”. Choć autor nie ujawnia ich nazwisk, czytelnik może dowiedzieć się, jak wygląda codzienność tych ludzi, co ich motywuje do nieustannej ciężkiej pracy oraz jakie wartości są dla nich najważniejsze. Szczególny nacisk położono na relacje rodzinne – wiele wypowiedzi pochodzi od małżonek lub partnerek, co nadaje książce osobisty i często anegdotyczny charakter. Warto pamiętać, że przy tego typu reportażu należy brać poprawkę na subiektywizm przedstawionych historii. Narracje bywają wykrzywione przez emocje osób bliskich najbogatszym, które często zmagają się z trudnymi relacjami i uczuciami. Mimo to wyłania się z książki obraz osób niezwykle ambitnych, pochłoniętych przez chęć zarabiania i funkcjonujących w środowisku o wysokim poziomie konkurencji. Dla wielu z nich otwieranie i prowadzenie kolejnych biznesów stanowi sposób realizacji własnego ego oraz pasji. Jednym z najbardziej poruszających aspektów tej opowieści jest motyw samotności, która dotyka rodziny najbogatszych Polaków. Pomimo zapewnionego bytu materialnego na wiele pokoleń, często brakuje im czasu i obecności najbliższych, co w ostatecznym rozrachunku decyduje o jakości i szczęściu wspólnego życia. Książka skłania do refleksji nad tym, co tak naprawdę jest ważne w życiu oraz jak wielki wpływ na codzienność mają zarówno sukcesy, jak i ich cena.

Seksualność to sfera, którą każdy z nas uważa za intymną, jednak Kate Lister w swojej książce „Sprawy łóżkowe. Historia seksu” udowadnia, że jest ona przede wszystkim fascynującym konstruktem kulturowym, politycznym i społecznym. Autorka, znana z prowadzenia popularnego projektu naukowego „Whores of Yore”, zdejmuje z tematu seksu grubą warstwę tabu, zastępując ją rzetelną wiedzą, humorem i ogromną empatią. Książkę tę oceniam na mocne 8/10 – to lektura, która bawi, szokuje, ale przede wszystkim otwiera oczy na to, jak bardzo nasze dzisiejsze postrzeganie przyjemności jest zakorzenione w przeszłości. Największym atutem publikacji jest jej rozmach i interdyscyplinarność. Lister nie ogranicza się do nudnego wyliczania dat. Prowadzi nas przez wieki, analizując zmiany w podejściu do antykoncepcji, higieny intymnej, pornografii czy samej anatomii. Czytelnik dowiaduje się m.in., jak na przestrzeni dziejów zmieniały się standardy piękna oraz jak medycyna była wykorzystywana do kontrolowania ciał, zwłaszcza kobiecych. Autorka z pasją detektywa tropi etymologię wulgaryzmów i historię przedmiotów, które dziś uważamy za oczywiste, a które kiedyś budziły grozę lub były szczytem luksusu. Styl Kate Lister to kolejna wielka zaleta tej pozycji. Autorka pisze z ogromnym swadą, nie boi się używać dosadnego języka, ale robi to zawsze w służbie nauki. Jej narracja jest lekka, pełna brytyjskiego humoru i dystansu, co sprawia, że nawet najbardziej kontrowersyjne czy „brudne” tematy czyta się z niesłabnącym zainteresowaniem. To nie jest suchy podręcznik, lecz żywa, momentami wręcz anegdotyczna opowieść o tym, co ludzkość robiła w sypialniach (i nie tylko) przez ostatnie kilka tysięcy lat. Mimo ogromu wiedzy, książka jest bardzo przejrzysta. Podział na krótkie, tematyczne rozdziały sprawia, że można ją dawkować, wracając do najciekawszych zagadnień. Lister świetnie punktuje hipokryzję minionych epok, jednocześnie pokazując, że nasze współczesne „wyzwolenie” często jest tylko kolejną formą społecznego gorsetu. To pozycja obowiązkowa dla każdego, kto chce zrozumieć, dlaczego seks wciąż budzi tyle emocji i jak wielki wpływ na nasze życie mają „sprawy łóżkowe” naszych przodków. Dlaczego warto sięgnąć po tę historię? Obalanie mitów: Autorka rozprawia się z wieloma błędnymi przekonaniami na temat życia intymnego w dawnych czasach. Bogactwo źródeł: Książka jest oparta na solidnych badaniach archiwalnych i ikonografii. Humor i dystans: Temat potraktowany z powagą naukowca, ale lekkością sprawnej popularyzatorki.

„I że Ci (nie) odpuszczę” to idealna książka, by liznąć kawałka historii, która może być zalążkiem do poznania całości. Ale czy jesteś w stanie dowiedzieć się z niej wszystkiego? Oj nie! Każda z opisywanych spraw jest przedstawiona w ciekawy sposób, choć nie aż tak wnikliwie, jak mogliby oczekiwać fani true crime. Dla osób, które dopiero wsiąkają w ten świat, może być jednak świetnym początkiem i zachętą do dalszego odkrywania. Książka napisana jest lekko, momentami nawet z humorem - co przy takiej tematyce nie jest łatwe. Czyta się ją szybko, czasem z lekkim niesmakiem, bo chciałoby się więcej szczegółów, więcej „smaczków”. Ale mimo tego - jest po prostu w porządku.

Ciężko ocenić książkę jako dzieło literackie per se, bo to bardzo ważny reportaż. Rozmowy aktorów i absolwentów szkół filmowych z panią Korwin Piotrowską są poruszające, przykro się to czyta po prostu. Uczniowie szkół przez lata doświadczali przemocy i nie mogli powiedzieć nie, bo grożono im wywaleniem ze szkoły, niezdaniem lub nieznalezieniem pracy w przyszłości. Dobrze, że młodsze pokolenie się sprzeciwia i wspólnie próbują coś zmienić. A, i ważne, sztuka nie wymaga aż takich poświęceń. Nic nie jest warte łamania drugiego człowieka.

Blaski i cienie życia ikony pop. Biografia słynnej piosenkarki Britney Spears (idolki mojego dzieciństwa), opisująca jej życie. Książka napisana na poziomie. Sporo się z niej dowiedziałam, choć zabrakło mi opisu szkolnych lat, przyjaźni, kontaktów z partnerami i rodziną. Autorka bardziej skupia się na Britney publicznej niż prywatnej.

Andy Greene pokazuje kulisy The Office barwnie, ale czasem zbyt rozwlekle. Siła książki tkwi w głosach aktorów i scenarzystów – to żywa mozaika wspomnień. Brak tu jednak ostrzejszej analizy, przez co miejscami przypomina długi artykuł fanowski zamiast pełnoprawnej biografii serialu.

🎧📚 🇺🇸🍎 "Nowy Jork. Opowieści o mieście", to książka zupełnie inna niż klasyczny przewodnik po Nowym Jorku. To bardzo osobista opowieść o mieście widzianym oczami Polki, która przeprowadziła się tam z powodów zawodowych, po otrzymaniu konkretnej propozycji pracy. Autorka z ogromną lekkością opowiada o różnicach między Polską a Nowym Jorkiem, o codziennym życiu w Ameryce, mentalności ludzi i drobnych szczegółach, które najlepiej pokazują, jak naprawdę wygląda życie w tym mieście – bez lukru i turystycznych klisz. 🎙️ Jako fanka Ameryki słuchałam tej historii z ogromną przyjemnością i ciekawością. To audiobook, który bardziej się przeżywa niż tylko słucha. Mam ogromną nadzieję, że kiedyś i mnie uda się odwiedzić Wielkie Jabłko 🍎✨ Polecam każdemu, kto kocha USA, marzy o Nowym Jorku albo po prostu lubi dobrze opowiedziane, autentyczne historie. ❤️

Lekko napisana, miejscami ciężka historia, ale nie jest to jakiś życiowy dramat, tylko droga człowieka miotającego się w życiu. Któż z nas się nie miota... Tyle, że Matthew wchodzi w show biznes i robi to w ciekawy sposób. Nie oczekujcie kwiecistego języka, ale też nie można powiedzieć, że to książka zła czy nudna.

Przeczytana w jeden weekend, troche mnie zawiodla. Być moze spodziewalem sie czegos innego. To troche taka Sztuka Kochania ale w moim odczuciu jezykowo na sile nowoczesnej wersji. Irytowaly mnie te wielosbowe formy jak "lekar.ki.rza" strasznie źle mi sie przez to czytało. Przeczytać można ale bez szału.

Kluczem do dobrej relacji jest wsłuchanie się w swojego psa. Świetna książka która pozwala inaczej spojrzeć na relację z twoim psem. Zofia Zaniewska-Wojtków i Piotr Wojtków przekonują, że pies to istota która czuje, przeżywa lęki i chce móc podejmować decyzje ale robi to nieco inaczej niż my. Co ciekawe, wiele z tych porad można zastosować także w relacjach międzyludzkich. Czuję lekki niedosyt i mam ochotę na dużo więcej wiedzy ale całe szczęście, na końcu mamy listę wartościowych rekomendacji.

Nie bardzo odkrywcza, choć dobrze ilustruje problemy świata. Raczej pierwszego w dużej mierze. Chyba bardziej książka antykapitalistyczna niż feministyczna. Z wagą poruszonych tematów można dyskutować, są arcyważne i w sumie błahe. Jednak wyraźnie wskazuje, że gdzieś tam na dnie wszystkich przyczyn leży patriarchat, który w sumie nie służy nikomu. I niekoniecznie rozumiany jako antykobiecy tylko w ogóle anty-inny. Brakuje równości. Truizm, ale wciąż trzeba go powtarzać.

Bardzo interesująca książka dla początkujących (i nie tylko) psiarzy. Myślę, że warto ją sprezentować znajomym, którzy planują zaproszenie psa do swojego życia. Zabrakło mi m.in. hasła "kwadrat wzmocnień", "BAT", czy "analiza behawioralna" - myślę, że to całkiem przydatne pojęcia w kontekście uczenia psa.

Byłam bardzo podekscytowana przez rozpoczęciem książki, bo temat lotnictwa jest dla mnie fascynujący. Niestety zabrakło mi w niej większej ilości informacji technicznych, wyjaśnienia tej całej logistyki, oznaczeń, komend, i systemu pracy. Autor podejmuje próbę wyjaśnienia niektórych pojęć, ale dla mnie jako osoby totalnie nietechnicznej to było za mało. Czułam, że nie mam wystarczająco dużo informacji, żeby w pełni zrozumieć dane zjawisko czy działanie. Biorę pod uwagę, że autor nie wszystkimi szczegółami mógł się podzielić, ale w zamian za to mogliśmy dostać więcej jego odczuć i przemyśleń co do swojego zawodu. Tak czy inaczej, fajnie było przeczytać zapiski rozmów na linii kontroler-pilot i dowiedzieć się kilku ciekawostek. Podobały mi się również wspomnienia z historii niektórych, niestety zakończonych tragicznie, lotów. Myślę, że komuś zainteresowanemu tematem lotnictwa lub szeroko pojętej logistyki książka może się spodobać, chociaż może pojawić się niedosyt jak u mnie.

🕰️ Biografie były gatunkiem, który przekonał mnie do czytania dla własnej przyjemności, więc po grudniowym seansie "Powrotu do Przyszłości" przypomniałem sobie o książce napisanej przez odtwórcę Marty'ego McFly'a i przeczytałem ją tak szybko jak mogłem. 🕰️ "Nie ma jak Przyszłość" to 4 książka napisana przez Michaela J. Foxa, a druga wydana w Polsce przez Insignis. Oryginalnie wyszła ona w 2020 roku, a w Polsce dopiero w 2022 roku. 🕰️ Sięgając po ten tytuł spodziewałem się mniej więcej tego co po innych biografiach znanych osób, czyli jakiś ciekawostek zza kulis większych projektów (sam tytuł książki odnosi się do "Back to the Future"), trochę życia rodzinnego, a w przypadku Foxa kilka stron poświęconych chorobie Parkinsona oraz jego fundacji. Jakież było moje zdziwienie, gdy przeczytałem coś kompletnie innego. 🕰️ Michael J. Fox w swojej książce postanowił opisać czytelnikom o: swoich chorobach (alkoholizmowi, który pokonał; Parkinsonie; guzie na kręgosłupie i złamanej ręce), jak przy tym wspierała go rodzina, podróżach związanych z paroma projektami lub rodzinnymi wakacjami oraz jak jego fundacja pomaga ludziom z Parkinsonem. Przy tym dzieląc się anegdotami o rodzinie, golfie i zwierzętach, które napotkał w swoim życiu. 🕰️ Zacznę od tego co najbardziej mi przeszkadzało w omawianej pozycji, a był to chaos na jej początku. Autor przez pierwsze kilka rozdziałów skacze pomiędzy wydarzeniami z swojego życia: raz opisuje ślub z Tracy (która nadal jest żoną Michaela), narodziny swoich dzieci, dowiedzenie się o chorobie, żeby w kolejnym rozdziale opisać jak zaczął grać w golfa albo opowiedzieć o swojej wycieczce w ramach kręconego projektu. Mniej więcej w połowie książki Michael J. Fox opisuje jedną większą historię o tym jak Parkinson przeszkodził w rozpoznaniu guza na jego kręgosłupie. Następnie operacji usunięcia go, ponownej nauki chodzenia i przez to wszystko złamania ręki w dzień powortu na plan. Gdy ta historia się kończy autor podsumowuje jak wpłynęła ona na jego życie i co się działo dookoła rodziny Foxa w tym czasie. Po czym zostają 2 rozdziały i znowu są to 2 mniejsze historie nie związane ze sobą. 🕰️ Szkoda, bo przez to próg wejścia do tej książki jest dość wysoki. Fox nie wychodzi z założenia, że czytelnik zna tylko podstawowe informacje o jego osobie, ale jest już z nim w miarę zapoznany. Na początku, gdy autor opisywał swoją rodzinę, produkcje w których brał udział, swoich przyjaciół i zainteresowania to czułem się lekko przytłoczony, na szczęście im dalej w las tym lepiej. 🕰️ Styl pisania Foxa jest w miarę przyjemny, ale niektóre akapity potrafią być dosyć długie. Widać, że nie jest on zawodowym pisarzem, ale czuć, że ma on rękę do opowiadania anegdot, bo przyznam, że na większości z nich się zaśmiałem (za co trzeba podziękować tłumaczowi: Robertowi J. Szmidtowi). 🕰️ Komu polecałbym "Nie ma jak Przyszłość" przede wszystkim zagorzałym fanom Michaela J. Foxa, którzy chcieliby przeczytać o jego rodzinie, zainteresowaniach i próbujących znaleźć pozytywne rzeczy mimo, że wokół nich dzieje się wiele złego. W drugiej kolejności osobom, które chciałyby przeczytać o zmaganiach autora z Parkinsonem i przez to dowiedzieć się więcej o tej chorobie: co czuje osoba chorująca na nią; jak jej przeciwdziałać; jak osoba korzystająca z wózka (a przynajmniej autor) czuje się na nim, itp. 🕰️ Sam jestem rozdarty między oceną 6 a 7 tego tytułu, bo ciekawił mnie wątek choroby Parkinsona, o którym wspomniałem zdanie wcześniej, a historie autora potrafiły mnie rozbawić albo rozczulić (🐶 pies nazwany na jego cześć albo napotkany na wakacjach żółw 🐢). Jednak początkowy chaos i przytłoczenie nie dawały mi o sobie zapomnieć oraz książka nie była tym czego się po niej spodziewałem. UWAGA!!! W pewnym momencie książki Michael J. Fox dosyć dokładnie opisuje swoją operację usunięcia guza, co nie było dla mnie komfortowe do czytania, bo przy takich fragmentach, nie ważne w jakim medium się pojawiają to zawsze czuję się słabo. Chciałem zawrzeć tę informację dla innych osób, które może sięgnę po tę książkę, ale również jak ja w takich przypadkach jest słabo i czują się niekomfortowo.

"Z pamiętnika początkującego psychiatry" to książka którą czyta się jednym tchem. Napisana lekko i w bardzo przystępny sposób. Kupując książkę spodziewałam więcej historii związanych z pracą z pacjentami, a ostatecznie książka jest w głównej mierze o początkach i perypetiach lekarza samego w sobie. Czytając tę przyjemną w odbierze książkę możemy przekonać się, że każdy, nawet (a może przede wszystkim) psychiatrzy przechodzą rozterki życia codziennego jak każdy inny człowiek.

Książka „Centrum śmierci” to fascynujący, choć momentami surowy wgląd w kulisy pracy nowojorskiego biura patomorfologii (OCME). Autorzy – Tom Schachtman oraz wieloletni pracownik tej instytucji, Shiya Ribowsky – zabierają czytelnika w podróż tam, gdzie kończy się życie, a zaczyna mozolna praca śledcza. Przyznając tej pozycji ocenę 7/10, doceniam przede wszystkim jej walor edukacyjny i autentyzm, mimo pewnych narracyjnych potknięć. Medycyna sądowa bez filtra To nie jest kolejny odcinek serialu „CSI”. Ribowsky i Schachtman skutecznie odczarowują popkulturowy mit patologa, który w pięć minut rozwiązuje zagadkę morderstwa przy pomocy futurystycznych gadżetów. Zamiast tego otrzymujemy obraz ciężkiej fizycznej pracy, zapachu formaliny i ogromnej odpowiedzialności emocjonalnej. Największą siłą książki jest jej szczegółowość. Autorzy drobiazgowo opisują procedury identyfikacji ofiar, analizę DNA czy toksykologię, co dla fanów true crime będzie prawdziwą ucztą intelektualną. Emocjonalny ciężar wielkich tragedii Książka zyskuje na głębi, gdy przechodzi od rutynowych sekcji do wydarzeń, które wstrząsnęły światem – w tym przede wszystkim ataku na World Trade Center z 11 września. Relacja z prób identyfikacji tysięcy szczątków jest poruszająca i stanowi hołd dla anonimowych pracowników laboratorium, którzy przez lata walczyli o to, by przywrócić rodzinom zmarłych choć cień spokoju. To właśnie w tych momentach „Centrum śmierci” staje się czymś więcej niż tylko reportażem medycznym. Mimo wielu zalet, książka posiada pewne mankamenty, które obniżają ostateczną notę. Konstrukcja tekstu bywa nierówna. Fragmenty opisujące pasjonujące dochodzenia przeplatają się z przydługimi opisami biurokracji, politycznych gierek wewnątrz nowojorskich struktur oraz technicznych detali funkcjonowania biura, które mogą znużyć mniej cierpliwego czytelnika. Styl Schachtmana jest poprawny, ale chwilami nazbyt suchy, co sprawia, że narracja traci tempo. „Centrum śmierci” to lektura obowiązkowa dla osób szukających prawdy o medycynie sądowej, odartej z hollywoodzkiego blichtru. To opowieść o szacunku do zmarłych i o tym, że „umarli przemawiają” tylko do tych, którzy potrafią i chcą ich słuchać. Choć momentami zbyt techniczna, pozostaje jedną z najbardziej wartościowych pozycji w swoim gatunku. To solidna, rzetelna literatura faktu, która udowadnia, że praca w kostnicy to nie tylko nauka o śmierci, ale przede wszystkim lekcja o wartości życia.

Zebrane, już publikowane felietony, a także posty zamieszczone w social mediach mogą uchodzić za przebrzmiałe – strajk kobiet, pandemia, sprawa Polańskiego i Weinsteina, mobbing i przemoc w Łódzkiej Filmówce, ustawa aborcyjna to tematy z 2020 -2021 roku. Choć ich roztrząsanie może wydawać się nużące czy nieaktualne, warto poznać opinie nonkonformistki, nawet gdy ma się odmienne stanowisko wobec poruszanego tematu. Jedno jest pewne i wartościowe – należy obnażyć dulszczyznę, rozprawić się z patriarchatem i walczyć o prawa kobiet, a przede wszystkim powstrzymać się od pouczeń moralnych w ich prywatne wybory, ferowania wyroków sądu plotkarskiego i prób przemeblowania czyjegoś życia. Do przemyślenia autorka pozostawia słowa Mahatmy Gandhiego "Bądź zmianą , którą chcesz zobaczyć w świecie". Gdyby tylko zastosowano się do tego życzenia. O ileż świat byłby piękniejszy.

Pacjent H.M? JEST John Snow? JEST Chyba sobie zrobię bingo popularnonaukowych/reportaży. . Dwoma słowami: "taki śmietnik". . Sięgając po książkę zastanawiałam się co można napisać o adresach. Śmietnik - bo jeżeli jest jakiś temat gdzie pojawia się element adresu to mamy opisane w książce. Czy spodziewałam się Johna Snowa? Nie ale przecież dotyczy to tego gdzie mieszkamy. Czy spodziewałam się pacjenta H.M.? Nie ale przecież pamięć jest potrzebna do zapamiętania gdzie mieszkamy. Jak ktoś nie czyta dużo popularnonaukowej literatury to dowie się ciekawych rzeczy, nawet z historii medycyny/mózgu. 😉 Lekka lektura o adresach. . Szkoda że w Indeksach nie ma hasła 'Polska' choć w treści jest czasem wspominana. . Jest rozdział o Polsce, szkoda że tylko że na jeden temat... . Pisałam ja, mieszkająca na ulicy komunisty. Jak mówię gdzie mieszkam to starsze pokolenie "nie zmienili nazwy?", młode chyba nie rozumie o co kaman.

Teleturnieje to jedna z nielicznych produkcji telewizyjnych, które oglądam z prawdziwą przyjemnością. Właściwie to już w dzieciństwie z zapałem oglądałam słynną wówczas "Ciuchcię" z prostymi zagadkami dla dzieci oraz przeznaczoną dla ciut starszej młodzieży, czyli "Krzyżówka trzynastolatków". Podobno lubiłam też "Piramidę" i "Kalambury", ale nie zapisała się one w mojej pamięci w jakiś znaczący sposób. Z czasem wachlarz oglądanych przeze mnie teleturniejów stawał się coraz większy, ale też powstawało coraz więcej produkcji. Dziś w dalszym ciągu, jeżeli tylko znajdę chwilę, dużo bardziej jest prawdopodobne, że włączę w telewizji jakiś quiz wiedzowy niż telenowelę. Być może dlatego z taką radością czytało mi się książkę autorstwa Romana Czerajaka - "Kultowe teleturnieje". On sam przez pewien czas prowadził jeden z nich zatytułowany "Gilotyna". Nie mogło zabraknąć o nim rozdziału w tej książce. Oprócz tego można się dowiedzieć wielu ciekawostek chociażby na temat "Koła fortuny", "Idź na całość", "Jednego z dziesięciu", "Wielkiej gry", "Familiady", "Jakiej to melodii", wspomnianej "Gilotyny" oraz "Milionerom". Osobny rozdział stanowi opisanie postaci Krzysztofa Ibisza, z którą związany jest niejeden teleturniej (chociażby "Czar par", "Życiowa szansa", "Awantura o kasę", czy "Gra w ciemno"). W każdym z rozdziałów autor sięga do historii danego teleturnieju, opowiada o jego zagranicznym pierwowzorze, o ile był, o jego początkach, prowadzących, ciekawych anegdotach i zaskakujących sytuacjach, jakie miały miejsce na planie. W rozdziale poświęconym "Familiadzie" wiele miejsca poświęcono "sucharom" Karola Strasburgera, zaś w opowiadającym o "Jednym z dziesięciu" ciekawym odpowiedziom zawodników i ciętym ripostom Tadeusza Sznuka. W zasadzie każdy z zaprezentowanych teleturniejów w jakimś stopniu znałam, chociaż nie wszystkie oglądałam z taką samą fascynacją. Dla mnie lektura książki była w zasadzie konfrontacją moich wyobrażeń na temat tego, co się dzieje poza zasięgiem wzroku telewidza. Bo bardzo często bywa ono zgoła inne od faktycznego stanu rzeczy.

Uwielbiam Tinę Turner jako piosenkarkę z jej niesamowitą charyzmą na scenie. O jej życiu już wcześniej wiele wiedziałam, choć trochę mniej o ostatnich latach życia, więc chętnie przeczytałam tę książkę. Czyta się naprawdę bardzo dobrze, jest ciekawa i wciągająca. Ja jednak zawsze mam pewien dystans do biografii spisywanych osobiście przez ich bohaterów, bo zawsze są one jednak dość subiektywne. I takie też mam trochę wrażenie w tym przypadku. Przy czym absolutnie nie zaprzeczam, że Tina miała naprawdę trudny wcześniejszy etap życia i wspaniale potrafiła się z tego podnieść, ale w kilku miejscach jej usprawiedliwianie pewnych zachowań wydaje mi się trochę naciągane. Ale myślę, że to jednak nie do końca potrzebne czepianie się z mojej strony - Tina Turner gwiazdą jest i basta, a książkę bardzo polecam.