Po drugiej stronie różdżki

Długo się zbierałam do tej książki, choć kupiłam ją zaraz po premierze. Obawiałam się, że bazuje na taniej sensacji przez tytuł i okładkę. Cofam wszystko złe, co o niej myślałam. Tytuł w pełni uzasadniony. Przejmująca, szczera, a przy tym napisana tak lekko, że można ją pochłonąć w jeden wieczór.

Ile razy przekładaliście marzenie na później bo wydawało wam się niemożliwe ? Przenieśmy się dziś w piękną podróż która otula nas niczym kocyk w chłodny dzień. Opowieść o odnalezieniu swojego miejsca na ziemi. Spełnieniu marzenia i odkrycia nowych przyjaciół. Znużona dziesięcioleciami walk, krwawymi wyprawami i nieustannymi awanturami orczyca Viv uznaje, że nadeszła pora zawiesić miecz na kołku. Chce zrealizować swoje marzenie – zamierza otworzyć pierwszą kawiarnię w mieście Thune. Mimo że nikt tam nie ma bladego pojęcia, czym jest kawa… Kawa, niepozorny napój który może łączyć ludzi w przepiękne relacje… Ja się zakochałam w tej powieści, nie mam w zwyczaju sięgać po książki które są viralem. W tym przypadku nie żałuję żadnej minuty spędzonej z nią. Przepiękna historia ogrzycy, która zmusza do reflesji.

TO jedna z tych historii, które od pierwszych stron otulają czytelnika ciepłem, spokojem i odrobiną magii codzienności. To książka, która nie tylko bawi i wzrusza, ale też przypomina, jak ważne są małe gesty, dobre słowa i… mruczący towarzysze obok. 🐾 Kocia Kawiarnia to książka, która daje dokładnie to, czego obiecuje tytuł — chwilę wytchnienia, odrobinę słodyczy i dużo mruczącego ciepła. Po prostu idealna na poprawę humoru. A Ty — lubisz takie przytulne, „comfortowe” historie?

Jako audiobook polecam, jako książka do tradycyjnego czytania mogłaby okazać się zbyt długa - niektóre fragmenty są bardzo rozwlekłe, a nie dzieje się w nich wiele. Ogólnie jednak wrażenia pozytywne, skłania do przemyśleń, ale nie zżyłam się niestety zbytnio z bohaterami. To moja druga przygoda z autorką i odnoszę wrażenie, że ma ona problem z budowaniem sylwetek bohaterów. Można odnieść wrażenie, że są oni jedynie pionkami do przesuwania na planszy fabuły, ale sami nie są interesujący. Ciekawsze sylwetki postaci drugoplanowych od tych głównych.

Książkę skończyłam czytać kilka dni temu ale ciągle o niej myślę, wracam do jej fragmentów. Ale nie dlatego bo jest to arcydzieło literatury światowej. Wracam, bo obudziła we mnie uśpione emocje. 14 lat temu Ta Wielka Straszna Rzecz zabrała mi osobę bliską sercu. Dużo wiem na temat tego o czym pisze Metthiew i wiem, że jest to absolutnie szczere i prawdziwe. Ktoś w komentarzach napisał, że ta książka to rozliczenie z życiem; to prawda. Są też głosy, że to książka o niczym, przepełniona egoizmem i brakiem chęci przepracowania traum. Jak to ujął Metthiew „normalsi” tego nie zrozumieją. Kieruję moje ciepłe myśli do Metthiew i przede wszystkim do osób, które wciąż zmagają się z Tą Wielką Straszną Rzeczą. Wierzę, że im się uda.

początkowo ciężko było mi się wkręcić w tę książkę, ale kiedy się udało to okazała się bardzo ciekawą i głęboką historią, którą warto było przeczytać. no i motyw found family zawsze robi robotę (przynajmniej w moich oczach). i zauważyłam, że Klune to jest jeden z tych autorów, którego przeczytałam praktycznie w całości, co jest dość fajnym uczuciem.

Czy mieliście już okazję zajrzeć za kulisy życia księcia? Trzy lata temu naprawdę czekałam na premierę tej książki. Miałam nadzieję na mocną, emocjonalną opowieść o byciu tym drugim, o rodzinie, tożsamości i próbie wyrwania się z narzuconej roli. I choć momentami Harry faktycznie mówi szczerze i bez filtra, to jednak czuję lekki niedosyt. Zbyt duża część książki poświęcona jest szczegółom z życia wojskowego Harry’ego. Opisy szkoleń, struktur, procedur i wojennych realiów są bardzo drobiazgowe, momentami aż nazbyt. Rozumiem, że wojsko odegrało w jego życiu ważną rolę, ale jako czytelniczka czułam, że te fragmenty spowalniają narrację i odbierają jej emocjonalną intensywność. Zamiast pogłębiać portret bohatera, chwilami oddalały mnie od niego. Jako czytelniczka poczułam też niesamowity kontrast między oficjalnym wizerunkiem księcia a człowiekiem, który po prostu chce kochać, być kochanym i żyć zgodnie ze swoim sumieniem. Mimo to "Książę Harry. Ten drugi" nie jest książką złą. To opowieść szczera, momentami bolesna i na pewno ważna, szczególnie dla tych, którzy chcą lepiej zrozumieć motywacje i wybory księcia. Trzeba jednak nastawić się na to, że nie jest to wyłącznie intymna spowiedź, lecz także bardzo konkretna relacja z wojskowego etapu życia. Jeśli to Was ciekawi, książka może Was wciągnąć. Jeśli jednak, tak jak ja, czekaliście głównie na emocjonalną historię o tożsamości, rodzinie i byciu tym drugim, możecie poczuć lekki niedosyt #harrytendrugi #recenzjaksiazki #bookstagrampl #czytelniczeinspiracje #biografia #autobiografia #czytankowalandia

Świetna, zabawna w inteligentny sposób historia, której wysłuchałam po angielsku na BookBeat. Lektorka czytała z pięknym akcentem, co na pewno dodało książce. Co ciekawe sympatyzowałam z główną bohaterką, morderczynią i pewnie dlatego nie podobało mi się zakończenie. Świetnie się bawiłam:)

Bardzo intrygująca historia, która chociaż mnie nie porwała od pierwszych stron, to mimo wszystko nie pozwoliła o sobie zapomnieć. Książkę podczytywałam pomiędzy czytaniem innych książek, mimo to wracałam do książki z entuzjazmem. Minusem było dla mnie zachowanie głównej bohaterki, które momentami wybrzmiewało, na zasadzie - nic mi się nie stanie, więc będę podejmować lekkomyślne decyzje. ,Fajnie, że na tle ciężkich przeżyć, działy się te nieco lżejsze, dotyczące dorastania - co pomoże czytelnikowi utożsamić się z bohaterami. Polecam przeczytać, bo historia jest oryginalna, a sam pomysł na nią jak dla mnie przegenialny.

Świetna! To jest naprawdę wzrowy przykład wartościowej powieści dla młodzieży, nie kanał w stylu "15 ojców Rzeczki C." Tu przemoc się potępia, nie normalizuje. O przemocy się mówi, mimo wszystko - wstydu, bólu, systemu przychylnego raczej sprawcom niż ofiarom. Historia jest świetnie przedstawiona i daje nadzieję, na przekór rzeczywistości. Ale "Spadochrony" to nie tylko historia o przemocy seksualnej, ale też o uleganiu pozorom, o dyskryminacji ze względu na kondycję finansową, o azjatyckim modelu wychowania, o relacjach w rodzicami, o pierwszych miłościach i ich sile. Piękna, wielogłosowa i naprawdę dobrze napisana historia, którą warto poznać, niezależnie od wieku. W przyszłym roku p. Yang wydaje książkę dla dorosłych, i mam wielką, nadzieję, że szybko dostaniemy tłumaczenie na polski!

To jest naprawdę dobry reportaż. Autorka przedstawia historie różnych osób z różnymi zaburzeniami żywieniowymi. Mam poczucie, że po lekturze tej książki jestem lub będę nieco wrażliwsza. Współczuję bardzo bohaterom tej książki. Przykre było też zrozumienie, że nie zawsze osoby potrzebujące pomoc ją faktycznie otrzymują i że nasz system nie jest zbyt wydolny. Temat poruszany przez autorkę jest ważny i powinien być nagłaśniany. IG: @burzaczyta

Zapowiadała się bardzo niekonwencjonalna fabuła, która jednak z czasem przerodziła się w telenowelę. Główna bohaterka ze strony na stronę zmienia się z chorobliwie racjonalnej wręcz w wariatkę, początkowo darzyłam ją sympatią, ale pod koniec bardzo mnie irytowała. Jak się przymknie oko na pewne fragmenty i da się porwać historii, to czyta się to całkiem przyjemnie. Plus za zawarcie kulturowego spojrzenia na macierzyństwo i nie tylko w Singapurze.

Dobrze się czytało, nie jestem zbytnio fanem poprowadzenia jednej z relacji, ale i tak cieszę się, że nie skończyło się to jeszcze bardziej przewidywalnie, a było blisko tego. Średnio czułam się jakby akcja na początku działa się w latach 90, jedyne co to tak naprawdę brak telefonów i to tyle? Bardzo szybko się idzie przez książkę, styl jest dosyć prosty, ale taki rozrywkowy, więc na plus. Takie spoko do przeczytania pomiędzy czymś.

Jo Beckett pomaga drużynie zapaśniczej w swojej szkole. Po śmierci taty, który był jej trenerem Jo jest zagubiona i pragnie miłości. Zakochała się w kilku chłopakach, ale oni nigdy nie odwzajemnili jej uczuć. Na imprezie śledząc z ukrycia ostatniego chłopca, któremu się oddała, niespodziewanie dowiaduje się prawdy. Za jej plecami inni nazywają ją „dziewczyną do trenowania” -to popularne określenie kogoś, kto jest wystarczająco dobry, by się z nim spotykać, ale nie na tyle, by stworzyć związek. Po przepłakaniu sytuacji Jo decyduje się powrócić na matę, zaczyna trenować do zawodów, co budzi zdziwienie i nieprzychylność kolegów zapaśników..

„Prawdziwe wyzwolenie nie zaczyna się od krzyku na barykadach, ale od cichego przyznania przed samą sobą: 'To jest moje pragnienie'”. Omawiana tematyka książki „Głos kobiecej duszy” (oryg. What Women Want) to głęboka, intymna i bezkompromisowa eksploracja kobiecej psychiki, pożądania oraz tożsamości. Maxine Mei-Fung Chung, ceniona psychoterapeutka, zaprasza nas do swojego gabinetu, by za zamkniętymi drzwiami przyjrzeć się historiom siedmiu kobiet. Fabuła tej literatury faktu nie opiera się na wymyślonych zwrotach akcji, lecz na autentycznym procesie terapeutycznym – od bolesnego uświadamiania sobie własnych braków, przez konfrontację z traumą, aż po odzyskiwanie sprawczości. Autorka analizuje, jak patriarchalne struktury, oczekiwania społeczne i przekazy międzypokoleniowe tłumią autentyczny głos kobiet, zamieniając ich potrzeby w milczenie lub lęk. Moja ocena tej pozycji to solidne 7/10. Szybki werdykt brzmi: to przejmujący, pełen empatii manifest kobiecej podmiotowości, który rzuca wyzwanie kulturowym tabu i daje nadzieję na uzdrowienie poprzez prawdę o własnych pragnieniach. Chung napisała książkę, która jest jak czuła, choć wymagająca rozmowa z mądrą mentorką – otwiera oczy na mechanizmy, które same na siebie nakładamy, i zachęca do odważnego spojrzenia w głąb własnego „ja”. Największym atutem książki jest jej niezwykła autentyczność i emocjonalna siła. Autorka nie teoretyzuje z pozycji chłodnego badacza; ona współodczuwa z bohaterkami, pokazując, że pragnienie to nie tylko seksualność, ale przede wszystkim chęć bycia widzianą, słyszaną i kochaną na własnych warunkach. Historie pacjentek – od zmagającej się z poczuciem winy matki, po kobietę szukającą wolności w nieoczywistych relacjach – są opisane z ogromnym szacunkiem i literackim kunsztem. Chung udowadnia, że terapia to nie tylko leczenie ran, ale fascynująca praca nad rekonstrukcją własnej historii. Siła relacji: Autorka pięknie pokazuje więź między terapeutką a pacjentką, udowadniając, że uzdrowienie zachodzi w relacji opartej na zaufaniu i braku oceny. Uniwersalizm doświadczeń: Choć historie są jednostkowe, każda kobieta odnajdzie w nich kawałek siebie – swoje lęki, ambicje i stłumione marzenia. Błyskotliwa analiza: Chung sprawnie łączy opisy kliniczne z refleksją socjologiczną, tłumacząc, dlaczego współczesne kobiety wciąż mają problem z nazwaniem tego, czego naprawdę chcą. Światło w mroku Warsztatowo „Głos kobiecej duszy” to lektura bardzo sprawna, niemal beletrystyczna w swojej formie, co sprawia, że trudne tematy psychologiczne stają się przystępne i wciągające. Autorka ma dar do tworzenia sugestywnych obrazów i metafor, które zostają w pamięci na długo. Choć momentami można odnieść wrażenie, że narracja jest nieco zbyt skupiona na subiektywnym odczuciu terapeutki, to właśnie ta osobista perspektywa nadaje książce unikalny, intymny charakter. To nie jest suchy poradnik, to żywa tkanka ludzkich losów. Myśl przewodnia tej książki mogłaby brzmieć: Głos kobiecej duszy nie jest szeptem słabości, lecz rykiem prawdy, która domaga się uznania w świecie pełnym narzuconych scenariuszy. Uważam, że Głos kobiecej duszy” to pozycja, która inspiruje do wewnętrznej rewolucji. Jeśli szukasz lektury, która nie tylko zdiagnozuje Twoje problemy, ale przede wszystkim doda Ci odwagi do bycia autentyczną, Maxine Mei-Fung Chung będzie doskonałą przewodniczką. To książka o odzyskiwaniu głosu przez te, którym zbyt długo kazano milczeć. Po jej przeczytaniu ma się ochotę wziąć głęboki oddech i w końcu zapytać samą siebie: „A czego ja właściwie pragnę?”.

Byłam bardzo ciekawa tej książki, bo w młodości słuchałam Britney. Niestety książka nie porwała mnie... chociaż czy powinna porywać? Jest techniczna, zbyt chaotyczna, mało głęboka, ale jednocześnie smutna i pesymistyczna. Jedyny plus, że to głos Britney... Mam wrażenie, że tą książką chciała się wytłumaczyć światu, usprawiedliwić, a nie pokazać siebie, jaka jest naprawdę. Pokazała siebie, jaką sie stała w wyniku kurateli, wczesnej kariery, złamanego serca. Niemniej fanom Britney polecam.

Zbiór wielu opowieści z życia wziętych o Korei Południowej, jej mieszkańcach i o życiu w tym kraju. A autorka wie co pisze, bo mieszka tam od wielu lat, i z tubylcami utrzymuje kontakty (za jednego nawet wyszła za mąż). Od lat też prowadzi vloga Pyra w Korei. Książkę czyta się szybko i z zaciekawieniem. Jest sporo kolorowych zdjęć z kolekcji własnej autorki. Na końcu przewodnik po miejscowościach i miejscach wartych odwiedzenia. A na dokładkę mini słowniczek koreańskich słówek (w tym "konglish"). Świetna pozycja dla osób, które Koreą nigdy dotąd się nie interesowały, ale też dla tych, którzy już wiedzą co nieco. Moja ocena to 6,5 gwiazdki.

Bardzo dobra książka, poruszająca dość ważny temat, o którym niewiele osób słyszało, w tym ja. Jakbym miała oceniać tę książkę jako romans, to raczej nie oceniłabym jej tak wysoko, ale jako książka zgłębiająca temat pochwicy, a przy okazji lekki romans, za pomocą którego autorka uświadamia czytelnikom, na czym polega stawianie granic w związku, to jest świetna. Żałuję, że jak byłam targetem dla tego typu książek, to nie były one wydawane. Oczywiście nie udaje jej się nie popaść w przesadę w ukazywaniu pewnych toksycznych zachowań, typową dla gatunku, która ma podkreślić wagę poruszanego tematu. Bardzo polubiłam bohaterów, już nawet nie pamiętam kiedy tak dobrze czytało mi się młodzieżówkę. Zarówno postać Sashy jak i Monique (głównej bohaterki), są świetnie wykreowane i pokazują taką dziewczęcą przyjaźń, Monique wie, że może jej zaufać i widzi ogrom wsparcia jakim otacza ją koleżanka, zwłaszcza, że nie może zwrócić się do nikogo po profesjonalną pomoc. Tym co książka robi naprawdę dobrze, jest to stopniowe odkrywanie, jak bardzo toksyczny związek potrafi angażować uwagę i ile rzeczy jesteśmy w stanie stracić, za coś w co nie warto wchodzić na pierwszym miejscu. Kreacja bohaterów, zwłaszcza pobocznych, jest bardzo powierzchowna. Sama postać Reggiego służy tylko pokazaniu prawidłowej dynamiki w związku i szanowania cudzych granic; niby powiedziane jest, że jest "bad boyem", ale aż do ostatniej strony nie dowiadujemy się, skąd się bierze ta reputacja, a szkoda. Całościowo czytało się bardzo dobrze i świetnie się bawiłam. Polecam.

W tej lekturze najbardziej podobały mi sie opisy Włoch, oddanie atmosfery włoskiego lata w małych miasteczkach. Matka głownej bohaterki umiera, zrozpaczona córka,noemogąca pogodzić się ze stratą wyjeżdża do Włoch w podróz, którą miała odbyć z mamą. Po przeczytaniu napewno w swoich planach podróżniczych uwzgłednię lot do Positano !

Całość na: Autorka zasłynęła książką Kim Jiyoung, urodzona w 1982, jednak ja swoją przygodę z Cho Nam-Joo rozpoczęłam od tego zbioru opowiadań, wydanego kilka lat później. W ośmiu ostrych i kameralnych miniaturach Cho Nam-joo układa losy różnych Koreanek: nastoletniej uczennicy doświadczającej przemocy rówieśniczej, córki próbującej zrozumieć ojca, niedocenianej urzędniczki, pisarki atakowanej hejtem czy starszej kobiety z niespełnionym marzeniem. To proza refleksyjna i uważna na detale codzienności – pokazuje zarówno specyfikę koreańskiej rzeczywistości, jak i uniwersalne, ponadkulturowe problemy kobiet. Autorka ukazuje kobiecą stronę życia – poprzez opowiadania przedstawia bohaterki w różnym wieku i z różnych warstw społecznych. Wszystkie łączy jedno: przez sam fakt bycia kobietami doświadczają presji, są zmuszane do określonych zachowań i podporządkowania się obowiązującym normom. To kolejna książka, którą przetłumaczono na język polski nie z oryginału, lecz z wersji angielskiej – i niestety da się to wyraźnie odczuć. Podczas dyskusji o tym tytule miałam okazję porównać fragment polskiego i angielskiego wydania w opowiadaniu o tytułowej pani Kim. Okazało się, że przekaz w obu wersjach znacząco się różni. Sama lektura, mimo wątpliwości dotyczących tłumaczenia, naprawdę mi się podobała. Oczywiście nie wszystkie opowiadania trafiły do mnie w równym stopniu – jedne poruszyły mnie mocniej, inne mniej, co z pewnością wynika z tego, jak bardzo dana historia do mnie przemówiła. Bardzo współczułam bohaterce opowiadania Pod śliwą, a tytułowa Panna Kim wie wywołała we mnie sporo frustracji. Czytając Drogi Oppa, zżymałam się na łatwowierność i podporządkowanie głównej bohaterki, za to Zorza polarna przyniosła mi wiele pozytywnych emocji.