Pierwszy rok życia dziecka

Ksiazka zawiera dużo cenny informacji, część z nich skupione na zagranicznych realiach. Dużo powtarzania tych samych informacji. Chyba nie poleciłbym kobiecie w ciazy bez mocnych nerwów. Mnogość poruszonych problemów moze przytłoczyć dlatego z zona zdecydowaliśmy, że ja przeczytam i jej przekze co ważniejsze ;)

To moja pierwsza książka o dzieciach, którą przeczytałam będąc w pierwszej książki. Uważam, że jako wprowadzenie w świat niemowląt jest dobra, zaczyna od absolutnych podstaw typu szacunek dla małego człowieka. Nie wyciągnęłam z niej za dużo szczegółów jak postępować, bardziej jak nie postępować i były to raczej skrajności, ale był to poziom wiedzy w sam raz na początek.

Dużo cennych informacji. Czytaliśmy ją sobie z mężem na głos, bardzo mi się to podobało, oboje dowiadywaliśmy się jak moje ciało i psychika może się zmieniać podczas tego wyjątkowego czasu. Duży plus za poczucie humoru, co czasem potrafi troszkę jednak irytować ale chyba dzięki temu mężczyźni też chętniej sięgają po tą książkę 😉 Polecam

Jak dla mnie świetny poradnik! Otwiera oczy na wiele aspektów. A do tego czyta się lekko, bez natłoku czystej teorii. Historie z życia wzięte, sprawiają że nie Czujesz się osamotniony z problemem. Jedna z najlepszych książek o dzieciach jakie do tej pory czytałam. I nie tylko o dwulatkach.

Wieloaspektowa analiza rozwoju emocjonalnego dziecka od narodzin do wieku 10 lat. Książka podzielona na tematy takie jak wiek dziecka a etapy jego rozwoju, osobowość jako funkcja budowy ciała (ektomorfik, endomorfik, mezomorfik), jedzenie, sny i spanie, wydalanie, rozładowywanie napięć emocjonalnych, lęki, inteligencja a dojrzałość, zachowania i zainteresowania seksualne, stosunki między rodzicami a dziećmi (w tradycyjnym układzie, gdy to głównie matka się nimi zajmuje), rodzeństwo, telewizja, sukces w szkole, śmierć, religia, adopcja, rozwód, dyscyplina, zaburzenia psychiczne, lista diagnostyczna, leczenie, interpretowanie diagnozy. Wracam do niej co jakiś czas. Mimo że miejscami trąci myszką, to nadal bardzo wartościowa pozycja. Przede wszystkim dlatego, że pokazuje, jak bardzo rozwój psychiczny spleciony jest z fizycznym. Że istnieje coś takiego jak predyspozycje, a jednocześnie bywa, że coś jest tylko fazą rozwoju dziecka. A jeśli nie, to bierze pod lupę wszelkie możliwe przyczyny jego kłopotów. W idealnym świecie pediatrzy znaliby ją również dobrze jak typowe encyklopedie zdrowia i stosowali w diagnostyce.

Książkę czyta się łatwo i przyjemnie, bo napisana jest przystępnym językiem i z dużym poczuciem humoru. Znalazłam w niej sporo ciekawych i pomocnych informacji, które sprawdziły się przy uspokajaniu naszego marudnego synka. Prawdą jest, że autor wiele razy powtarza w książce to samo, ale dzięki temu łatwo zapamiętać te najistotniejsze informacje. Polecam młodym rodzicom - może się naprawdę przydać!

"Teraz będzie już tylko lepiej" Rewelacyjna, przekrojowa, bardzo przydatna. Pomaga przebrnąć przez rodzicielskie wyzwania (nie nazywając ich problemami) od 0 do 5 lat i dalej (do początku szkoły). Jeśli autorka jakiegoś zagadnienia nie rozwija, przekierowuje czytelnika do bogatej literatury na końcu rozdziału. Pewna wiedza jest wypunktowana, tak żeby łatwiej znaleźć. Z niektórymi rozwiązaniami nie wszyscy się zgodzą (u mnie tzw. "time out" wywoływał napady złości rodem z "egzorcyzmów", dopiero po lekturze "Self-reg" Stuarta Shanker pojęłam czym jest "pobudzenie przypominające obsesję" u córki i zrozumiałam, że trzeba przeczekać i przytulić). Autorka rozumie rodzica, pociesza, rozbawia, wspiera i poklepuje po plecach niemal na każdej stronie. Wskazuje pomysły na zabawy. Kiedy jaki stopień rozwoju powinien, ale nie musi nastąpić (w końcu każdy z nas jest inny). Pewne jest jedno drugiego takiego życzliwego, rzeczowego i żartobliwego poradnika obsługi małego wrzaskuna i stąpania po rodzicielskim polu minowym, nie znajdziecie*. Całości dopełniają zabawne grafiki. Sporym atutem jest indeks i spis treści. Układ treści jest przemyślany i informacje łatwo znaleźć. *Porównałam z "Bobas. Instrukcja obsługi" i nie umywa się. Lepiej się czyta o kocie (z tej samej serii).

Po lekturze wielu książek w tym temacie tą jednak uważam za najlepszą, krótko i treściwie na wiele podstawowych tematów, rozwiewa wiele wątpliwości. Podobało mi się postawienie na wyczucie rodziców. W kilku kwestiach nie do końca można się zgodzić, tj. od czasu wydania książki pojawiły się nowe koncepcje itp. (współspanie, pozycje noszenia w chuście, rozszerzenie diety), dla mnie też dyskusyjne wyganianie kotów z łóżeczka 😁

📝 Kultowa książka o metodzie BLW (Baby Led Weaning), czyli rozszerzaniu diety niemowlęcia w oparciu o samodzielne jedzenie. Autorki pokazują, jak wspierać dziecko w nauce jedzenia, pozwalając mu poznawać smaki, faktury i kształty bez presji i łyżeczki podawanej co minutę. To praktyczny poradnik pełen wskazówek, przykładów i doświadczeń rodziców. 💭 Moja opinia: Czytałam ją i stosowałam wskazówki prawie 10 lat temu, ale warto o niej przypomnieć. To podejście, które naprawdę ułatwia życie i daje dzieciom wolność w odkrywaniu jedzenia. Dla mnie wtedy była przełomowa i nadal mam do niej duży sentyment. ⭐ Ocena: 7/10

Z dedykacji: Wszystkim rodzicom na całym świecie, którzy zafrasowani mruczeli pod nosem „Musi być jakiś lepszy sposób”. Jestem młodą mamą dwóch dziewczynek – niespełna rocznej i trzyletniej i nie zliczę ile to już razy załamywałam ręce myśląc, żę się nie nadaję na rodzica lub że jestem najgorszą matką na Ziemi. Każdy chciałby jak najlepiej wychować swoje dzieci, najlepiej tak żeby dać im pełnię możliwości rozwoju jednocześnie nie ograniczając, a tym bardziej nie odciskając swojego śladu na psychice dziecka (nie mam na myśli znęcania się, a ograniczenie poprzez nadanie łatek do których nieświadomie będzie próbowało sie dostosować). Patrząc na własnych rodziców, wiemy co nam się nie podobało i próbujemy nie popełniać ich błędów. Wszystko byłoby super, gdyby tylko jeszcze dzieci chciały współpracować, słuchały za pierwszym razem, a my nie odczuwalibyśmy żadnych negatywnych emocji. Nie jesteśmy maszynami programującymi mniejsze maszyny – i my i dzieci jesteśmy tylko ludźmi, ze wszystkimi tego wadami i zaletami. Na Wyzwolonych rodziców.. wpadłam szukając innych ksiażek z tej serii po przeczytaniu Jak mówić żeby maluchy nas słuchały (o której na pewno będzie osobny post, bo czuję, że muszę do niej wrócić). Autorki w fenomenalny sposób, na przykładach – głównie własnych – pokazują swoją drogę od zajęć z pychologiem doktorem Haimem Ginottem do stania się lepszym rodzicem, który daje dziecku szansę na zrozumienie siebie i ludzi na około oraz na stanie się najlepszą wersją siebie, a jednocześnie zyskują przy tym własną wolność – życie przestaje byc podyktowane zachciankami dzieci. Przedstawiony model wychowania polega na zrozumieniu uczuć dziecka i używaniu języka, który opisuje a nie rani. Osobiście polecam ją każdemu rodzicowi – przedstawione zasady są trudne do zastosowania, bo są tak odmienne od tego jak my byliśmy wychowywani i ich wdrożenie wymaga pracy nad sobą, a i to może zawieść, gdy człowiek straci cierpliwość. Gniew rodzica również jest tu poruszany wraz ze wskazówkami jak go ukierunkować, żeby dzieci rozumiały, że przekroczyły granicę a jednocześnie bez robienia im krzywdy. Mnie w tej książce uderzył fakt, jak otwarcie opisywane sa porażki rodziców i ich starania, by z każdej z tych porażek wyciągnąć lekcję. I choć same autorki wychowywyały dzieci w innych realiach (pierwsze wydanie z 1974 roku!) to przesłanie pozostaje aktualne. Jeśli jesteś lub planujesz być rodzicem – to jest to książka dla Ciebie, ta oraz inne z serii. Po więcej recenzji zapraszam na mojego bloga: napolcerenaty.pl

Książka ta zrobiła na mnie bardzo dobre wrażenie. Czyta się ją przyjemnie i bez wysiłku, a jednocześnie niesie ze sobą wiele cennych wskazówek. Pokazuje w prosty i zrozumiały sposób, jak lepiej rozumieć dzieci i skuteczniej się z nimi komunikować. To lektura, która nie tylko daje do myślenia, ale też realnie pomaga w codziennym życiu.

Książka niezwykle użyteczna, szczególnie dla rodziców planujących dzieci, ale także tych mających małe dzieci i wnuki. Otwiera oczy i pokazuje, jak urodzić i wychować cudowne, bezproblemowe dziecko. Znam osoby, które dzięki tej książce nie mają tych problemów, które niesie cywilizacja i porady "ekspertów". Bardzo polecam!

Miałam duży problem, by ocenić tę pozycję. Z jednej strony posiada dużo treści zbędnej, a z drugiej daje wewnętrzny spokój z każdej kolejnej przeczytanej strony. Myślę, jednak, że dla tego spokoju warto po nią sięgnąć. Książka głównie dedykowana dla rodziców i opiekunów niemowlaków.

Staram się nie sięgać po poradniki pisane na rynek amerykański przez amerykanów, szczególnie takie starsze jak ten, bo nijak się mają do polskiej rzeczywistości. Tym razem jednak przyjemnie się zaskoczyłam, bo nie dość że temat jest dość uniwersalny niezależnie od pochodzenia czytelnika, to jeszcze mam wrażenie, że tłumacz zrobił dobrą robotę i pododawał odpowiednie informacje dla czytającej Polki czy Polaka. Krótko mówiąc, książka traktuje o tym co robić z dzieckiem aby i jemu i reszcie rodziny żyło się dobrze, długoterminowo.Proponowane przez autorów rozwiązania wydają się proste, niektórym być może nawet oczywiste, ale przy ich zastosowaniu trzeba się nieco poświęcić na jakiś czas. I wiadomo że o tym jest macierzyństwo, to seria poświęceń, negocjacji z samą sobą i milion ustępstw na rzecz dziecka każdego dnia, ale ta książka bardzo ładnie objaśnia dlaczego jest to korzystne i że warto się “przemęczyć”. Bo momentami jest to męka i nie ma co się z tym kłócić, czy udawać że jest inaczej - cieszę się że żyjemy w czasach kiedy można o tym pisać czy mówić na głos. Ale rodzicielstwo stanowi też niesamowity przywilej i daje czystą radość, o czym autorzy również piszą i wręcz na tym opierają swoje argumenty. I na badaniach, ale dla mnie sensowność tych badań jest nieweryfikowalne, plus są one stosunkowo stare, wolę patrzeć na rzeczywistość niż wyniki naukowców. Także jest to jeden z tych przyjemnych, ciepłych i konkretnych poradników, gdzie autorzy zamiast tonu rozkazującego czy wręcz opryskliwego używają raczej konkretów i momentami perswazji, ale takiej przyjemnie łagodnej. Jak wspomniałam wcześniej, wygląda na to że całkiem nieźle sprawił się tutaj tłumacz. Miejscami na sto procen zastąpił informacje praktyczne dla Amerykanów tymi dla Polaków, co doceniam bo niestety nie zawsze ma to miejsce, a powinno być raczej standardem. Nie miałam też wrażenia, że tłumaczenie jest sztywne i nijakie a język jakiś taki niepolski. Albo że niektóre sformułowania są tłumaczone na siłę czy dziwnie kalkowane. Nie znalazłam ani jednego takiego przykładu, dzięki temu kompletnie zapominałam że czytam amerykańską książkę. Naprawdę miłe zaskoczenie! Polecam tą pozycję, jak dla mnie jej treść jest szalenie ważna i myślę że pomoże przekonać każdego niedowiarka, który nadal chciałby zostawiać dziecko do wypłakania się, cokolwiek to znaczy. Idea Rodzicielstwa Bliskości jest dla mnie bardzo na tak, nie wyobrażam sobie nie korzystać z tych zasad. Jednak podobnie jak autorzy zachęcają, podchodzę do tego na luzie i dostosowuje treść reguł do własnego dziecka, życia i potrzeb bliskich. I to działa, podejrzewam, że wszyscy na tym zyskamy mimo że momentami jest ciężko. Także jak ktoś się waha, bo książka może wydawać się jakąś propagandą zza oceanu to uspokajam, jest naprawdę przyjemna w odbiorze i konkretna. A nawet jeśli koniec końców ktoś zdecyduje się na inne metody wychowywania niemowlaka, to warto znać inne i wiedzieć z czego się rezygnuje, prawda? Także serdecznie polecam i zachęcam do lektury.

Jako świeżo upieczona mama przeczytałam chyba większość dostępnych na rynku poradników dla rodziców, śledziłam na Ig masę różnych profili z poradami co robić, czego nie, jak wspierać rozwój dziecka. Jednak ciągle miałam poczucie, że jest tego tak wiele, tak różnych, często sprzecznych, porad i ciągle coś robię nie tak. Jednak po przeczytaniu tej książki zrozumiałam, że robię wszystko dobrze, tak jak czuję moje matczyne serce, wszystko najlepiej dla mojego dziecka. Jest to książka bardzo uspokajająca i wyjaśniająca wiele różnych “trendów” żyjących w internecie oraz objaśniając dlaczego nie ma sensu podążać za nimi. Bardzo polecam!

Dla mnie to przede wszystkim książka - o tworzeniu pozytywnej domowej atmosfery (ciekawa wizja badania "pulsu rodziny"), - o budowaniu harmonii i więzi: o pamiętaniu o indywidualności dziecka, ale przy umiejętnym wyznaczaniu granic (wpajaniu dziecku zasad i norm społecznych - równorzędność,ale nie równość w relacji dorosły - dziecko); - i tu: wartościowa idea learning by doing (wychowanie przez praktykę) i myśl o wadze kształtowania umiejętności pokonywania życiowych przeszkód.

Dużo świeżych perspektyw, rzeczy których nie kwestionujemy ale kiedy Pani Agnieszka rozkłada je na czynniki pierwsze nagle stają się oczywiste, podobały mi się liczne przykłady z czym przychodzili do Pani A rodzice i co proponowała, na pewno będę wracać, dużo dała mi ta książka otuchy - o wystarczająco dobrej mamie, że nie ma mamy idealnej, że robimy jak najlepiej umiemy w danym momencie i trzeba być dla siebie bardziej wyrozumiałym. Pisząc jak traktować dzieci (jak dorosłych ludzi, człowieka, normalne osoby a nie jakiś niższy byt - dziecko ) czuję że zdobytą wiedzę mogę też wykorzystać w kontaktach z „dorosłymi” , dawać im uwagę nieoceniającą, słuchać , dawać wsparcie , nie radzić , nie oceniać i nie krytykować , podążając za tym czego chce dziecko a nie narzucać mu - tak się trzeba bawić.

Może nie z każdą tezą się zgodzę, ale trafność obserwacji i sensownych, dobrze uzasadnionych porad dla rodziców jest i tak porażająca na tle dzisiejszych, zupełnie odklejonych od rzeczywistości i nie popartych żadnymi badaniami, kwietystycznych koncepcji wychowawczych. Niestety rodzice ufają bezrefleksyjnie terapeutom, którzy ich po porostu straszą, że jakakolwiek krytyka dziecka, wymaganie, narażenie na porażkę - to od razu krzywda, trauma i przemoc. Autor pokazuje coś zupełnie przeciwnego - rodzic jest jak trener, który mobilizuje i wspiera dziecko w trudnościach, ucząc wysiłku, wytrwałości, nie zrażania się byle czym, odporności na klęski i krytykę. Ma przygotować do życia a nie chronić przed nim, w obawie, że przyniesie trudności i nieprzyjemności. Przyniesie, przyniesie - czy tego chcemy czy nie. Trzeba nauczyć dziecko, jak sobie poradzić, a nie oczekiwać, że świat będzie się nami zachwycał, spełniał zachcianki i dostarczał przyjemności. Niestety obecna sytuacja dzieci i młodzieży potwierdza, że brak sensownego wychowania doprowadza dzieci do depresji i wielu problemów.

Bardzo przyjemna ksiazka, lekka, napisana w zabawny sposob a jednoczesnie całkiem wartosciowa merytorycznie. W łatwy sposob pokazuje roznice miedzy amerykanskim i francuskim podejsciem do dzieci. Z perspektywy polskiej, okazuje sie ze wieszosc wzorcow rodzicielstwa pochodzi niestety z USA i latwo przewidziec ze prowadza do takich samych patologoi jak tam tj. Rozpuszczone, skoncentrowane na sobie, roszczeniowe dzieci z ktorymi rodzice przechodza gehenny. Polecam szczegolnie osobom, ktore nie godza sie na obecnie powszechna w Polsce dyktature dzieci i szukaja jakiejs innej, bardziej zrownowazonej drogi dla swojej rodziny.

Czytając książkę miałem początkowo wrażenie, że jest ona mocno przesadzona, przerysowana. Po jej przeczytaniu nadal mam takie wrażenie. W zdrowym związku sytuacje tu opisane nie występują. ALE nie wystepuja wszystkie na raz. Jeżeli dłużej sie nad nią zastanowię to dochodzę do wniosku, że ta książka moze zobrazować wiele mrocznych sfer bycia rodzicem, nie tylko ojcem. Dać do myślenia dlaczego tak moze sie dziać, i moze nie wprost ale zawsze, dac wskazówki co robić lub czego nie robić by do opisanych sytuacji nie dochodziło. Życzę od siebie każdemu czytelnikowi, by jednak rodzicielstwo przebiegło spokojniej niż tak jak opisane przez większość czasu w tej książce.