Druga część trylogii o zabójstwie Olofa Palme ma trzy wątki: atak terrorystyczny na ambasadę RFN w Sztokholmie w 1975r., zabójstwo niejakiego Erikssona w 1989r., oraz mianowanie Larsa Johanssona, znanego z pierwszej części, na szefa szwedzkiej bezpieki w 2000r. W pewnym momencie wszystkie te wątki łączą się, mamy ciekawe śledztwo, gry szpiegowsko-polityczne, intrygi rządowe. Dobra sensacja.
Druga część trylogii Perssona traktującej o zabójstwie Olofa Palme zaczyna się od szczegółowego opisu ataku terrorystycznego na ambasadę RFN w Sztokholmie w 1975r. Atak jest udany, niemieccy terroryści zabijają kilku dyplomatów, dopóki przez pomyłkę nie detonują ładunków wybuchowych, sami się ranią i poddają. Sprawa zostaje odłożona do archiwum, ale Bo Jarnebring, kompetentny policjant, podejrzewa, że Niemcom musieli pomagać Szwedzi, niemniej ten wątek nigdy nie zostaje pociągnięty dalej.
W drugim, niezależnym wątku mamy morderstwo niejakiego Erikssona, dobrze sytuowanego samotnika, które zdarza się w listopadzie 1989r., sprawa jest trudna, brak motywów, brak jakiejkolwiek teorii prowadzącej do sprawcy. Do tego śledztwo prowadzi Bäckström, bohater wielu powieści Perssona, cham o lepkich rękach, a przede wszystkim głupek. Tenże Bäckström upiera się, że morderstwo miało podtekst seksualny, bo ofiara była homoseksualistą, chociaż nie ma na to żadnych dowodów. Typowy przykład źle prowadzonego śledztwa, gdzie na początku policjanci czepiają się jednej teorii na siłę szukając wszelkich dowodów na jej poparcie, a odrzucając wszystkie, które jej przeczą. W efekcie sprawa morderstwa Erikssona pozostaje niewyjaśniona.
Mamy wreszcie trzeci wątek, oto w 2000r. jeden z bohaterów pierwszej części trylogii, znakomity glina, Lars Martin Johansson, zostaje szefem służby bezpieczeństwa i zaczyna odkurzać stare sprawy. Wtedy wpada na powiązania pomiędzy napadem na ambasadę a zabójstwem Erikssona, a potem akcja już się toczy wartko, mamy wreszcie dobrze poprowadzone śledztwo, subtelne gry polityczno-szpiegowskie, polityków na wysokim szczeblu zamieszanych w czyny kryminalne, za które nie ponoszą odpowiedzialności. Johansson, który ma bardzo przenikliwy umysł i jest człowiekiem moralnym – chce zwalczać zło i ścigać przestępców – źle się czuje w tych gierkach, książka kończy się jego dymisją.
Co ciekawe, zabójstwo Palmego prawie się w książce nie pojawia, jest tylko wzmiankowane w paru rozmowach.
Rzecz jest, jak zwykle u Perssona, nierówna, obok części rozlazłych, jak śledztwo Bäckströma (ale trzeba przyznać, że sam Bäckström jest rozlazły) mam części frapujące, gdy bystre kobiety, podwładne Johanssona dowiadują się, kto zabił Erikssona. Niemniej książka jest lepsza niż pierwsza powieść w cyklu i jak zwykle znakomicie czytana przez Andrzeja Mastalerza.
Szukamy ofert...
314 
314 
![[buzz] Anders de la Motte](https://s.lubimyczytac.pl/upload/books/150000/150991/131202-170x243.jpg)
Opinia
Harry Hole od Netfliksa: Czy ekranizacja Pentagramu sprostała legendzie?
Najnowsza produkcja Netfliksa zatytułowana po prostu Harry Hole to projekt, na który fani Jo Nesbø czekali z uzasadnionym niepokojem. Wybór Pentagramu jako bazy dla tego sezonu był decyzją odważną, ponieważ jest to jedna z najbardziej matematycznych i precyzyjnych konstrukcji w dorobku norweskiego mistrza. Serialowy Harry Hole w końcu otrzymał twarz, która koresponduje z literackim pierwowzorem, a Tobias Santelmann bezbłędnie portretuje postać zniszczoną przez wewnętrzne deficyty i zawodową obsesję. Porównanie serialu z powieścią ujawnia jednak fundamentalne różnice w rozkładaniu akcentów. W książce Nesbø konstruuje intrygę kryminalną w oparciu o rygorystyczną strukturę, gdzie motyw pięcioramiennej gwiazdy nie jest jedynie wizualnym rekwizytem, lecz osią konstrukcyjną całej intrygi. Autor buduje napięcie poprzez duszny klimat upalnego Oslo, który na kartach powieści staje się niemal fizycznie odczuwalny, podczas gdy serial przesuwa środek ciężkości w stronę dynamiki akcji i estetyki noir.
Kluczowym elementem książkowego pierwowzoru jest relacja między głównym bohaterem a Tomem Waalerem, która w tekście zyskuje wymiar klinicznej analizy zła. Nesbø pozwala czytelnikowi na wgląd w mechanizmy myślowe obu protagonistów, co w formacie serialowym zostaje siłą rzeczy uproszczone do poziomu zewnętrznych konfliktów. Powieść pozwala zrozumieć, że walka Harry’ego to przede wszystkim bój o zachowanie resztek własnej integralności w świecie, który wymaga od niego całkowitej bezwzględności. Produkcja Netfliksa znakomicie radzi sobie z odtworzeniem mrocznej atmosfery stolicy Norwegii i dba o detale, które fani autora docenią, jednak to papierowa wersja historii pozostaje domem dla najbardziej złożonych dylematów moralnych. Gdyby nie codzienna praca i liczne projekty zawodowe, powrót do lektury Pentagramu zaraz po finałowym odcinku byłby naturalnym odruchem każdego, kto szuka w literaturze struktury głębszej niż ta oferowana przez ekran.
Analizując ten projekt jako całość, należy zauważyć, że Jo Nesbø stworzył dzieło, które przetrwało próbę czasu i wciąż stanowi punkt odniesienia dla współczesnego kryminału. Serialowa adaptacja jest znakomitym uzupełnieniem tej historii, ale to lektura książki pozwala dostrzec niuanse, których kamera nie jest w stanie zarejestrować. Powieść oferuje precyzję, która w literaturze gatunkowej zdarza się niezwykle rzadko. Warto obserwować moje kolejne publikacje i profil, ponieważ dzięki temu więcej osób może realnie zainteresować się prozą Nesbø, która w swojej oryginalnej formie wciąż pozostaje niepokonana. Dopiero zestawienie tych dwóch mediów pozwala w pełni docenić kunszt norweskiego autora i zrozumieć, dlaczego Harry Hole stał się ikoną współczesnej popkultury. Mimo wysokiej jakości produkcji streamingowej, fundamentem tej legendy niezmiennie pozostaje słowo pisane, do którego warto wrócić natychmiast po seansie.
Harry Hole od Netfliksa: Czy ekranizacja Pentagramu sprostała legendzie?
więcej Oznaczone jako spoiler Pokaż mimo toNajnowsza produkcja Netfliksa zatytułowana po prostu Harry Hole to projekt, na który fani Jo Nesbø czekali z uzasadnionym niepokojem. Wybór Pentagramu jako bazy dla tego sezonu był decyzją odważną, ponieważ jest to jedna z najbardziej matematycznych i precyzyjnych konstrukcji w dorobku norweskiego...