Pełnia życia panny Brodie

Bardzo dobra książka francuskiej autorki. Opowiada historię 20letniej Dominiki ,która zakochuje się w dużo starszym od siebie mężczyzna Łukaszem. Dominika ma chłopaka Bertranda jednakże nie jest z nim szczęśliwa. Nie odczuwa przy nim takiej wielkiej namiętności jak z Łukaszem. Łukasz ma żonę(Franicizke) jednak zdradza ją z Dominika. Piękna historia miłości młodej dziewczyny do starszego mężczyzny. Uwielbiam książki ,w których występuje duża różnica wieku. Jest w tym coś takiego zakazanego, zniewalającego, niedostepnego przez to tak pożądanego i pięknego.

Uf, jednak czasem powrót do znanych autorów może działać kojąco. Fantastyczna nowela! Przykład, jak można wyprzedzać swoje własne czasy. Powstała w 1958 a mam wrażenie, że świetnie oddaje również współczesny rys. Zwięzła, pełna emocji, bez zbędnych wątków. Gra w odnajdywanie pochodzenia i znaczenia tytułu, kompozycja ramowa - w pięknym stylu.

[...] Duchowe zadowolenie – oto, czego szukam dla siebie. Żeby sprowadzić ludzi do chwili bieżącej, do owego „teraz i tutaj”. Do realnego świata. To znaczy do obecnego momentu. Przeszłość się nie liczy. Przyszłość budzi niepokój. Tylko chwila bieżąca jest realna – jest teraz i tutaj. Korzystaj z dnia. Minimalistyczna, ale bardzo inteligentna i zmuszającą do myślenia książeczka. Nie bez powodu zresztą Bellow został wielokrotnym laureatem nagród literackich i noblistą w tej dziedzinie. POLECAM !

Zniewolenie – to słowo przyszło mi do głowy jako klamra spinająca wszystkie opowiadania z tego tomiku. Zniewolenie cudzą charyzmą, własnymi nieokreślonymi lękami, nadmierna pewność siebie lub przeciwnie – jej brak. Takie są cztery intrygujące postaci kobiece lekko zagubione w sobie i w rzeczywistości – bohaterki czterech krótkich opowiadań z tego tomiku. Do tego jeszcze tajemnica, dreszczyk grozy i szerokie pole do popisu jeśli idzie o interpretację zdarzeń. Sylwia z „Pana Bidy” to młoda dama, która usiłuje ułożyć sobie życie w wielkomiejskiej dżungli, na własny rachunek i nie będąc uzależniona od ludzi użyczających jej dachu nad głową. Tymczasem ta samodzielność prowadzi ją do absurdalnego uzależnienia od przedziwnego człowieka, który skupuje ludzkie sny. Od razu przypomniał mi się Murakami, u którego ktoś czytał sny z czaszek jednorożca, gruby pomysł, wow! Nasza bohaterka szybko blednie, chudnie a mimo to żyje w stanie nienormalnej ekscytacji. W końcu znajdzie się w stanie, gdzie nikt już nie może jej nic zabrać ani ukraść. Może to właśnie szczęście? „Dzieci w dniu urodzin” miały szczęście zapoznać się z rezolutną i nieco wyniosłą panną Bobbit. To dziewczę bardzo młode (normalne dziewczynki w jej wieku grają w klasy i czeszą lalki) ale tak pewne siebie, urocze i świadome własnej niewątpliwej wartości, że już wkrótce owija sobie wokół paluszka całą bandę nieokrzesanych wioskowych chłopaczysków, podporządkowuje swej woli nawet dorosłych i rządzi w miasteczku jak udzielna księżna. Koniec nastąpił zbyt szybko by upewnić się, czy była to charyzmatyczna cwaniara – socjopatka, czy zmotywowana młoda dama z wielką szansą na sławę… Z kolei tytułowa Miriam to śliczne małe dziewczątko o srebrzystych warkoczach i żelaznej stanowczości, które nawiedza starszą samotną wdowę, od lat żyjącą według nudnej rutyny i w której życiu chyba nigdy nie działo się nic ekscytującego. Czy Miriam to zmieni? Według mnie starsza pani chyba spotkała i odnalazła samą siebie sprzed lat. Może dalsza część jej losów okaże się bardziej radosna? A może przeciwnie – Miriam zaprowadzi ją do domu dla obłąkanych? Studentka Kay z „Drzewa nocy” wraca pociągiem z pogrzebu krewnego i dostaje się pod „opiekę” dziwacznej pary, ni to pijaków, ni to oszustów, oczajduszów czystej wody, wobec których dziewczyna odczuwa całą symfonię uczuć – od odrazy, poprzez lęk, współczucie, fascynację i … zniewolenie. A wokół nich upiorna noc, huk pociągu i obudzone wszystkie strachy z usłyszanych w dzieciństwie opowieści… Przyznam, że lektura „Śniadania u Tiffanyego” była dla mnie mniej fascynującą przygodą niż oglądanie ślicznej Audrey Hepburn w ekranizacji. Te opowiadania „siadły” znacznie mocniej. Naprawdę warto poczytać!

Dawno mnie tak nie zdenerwowała żadna książka. Miałam ochotę co chwilę potrząsać głównym bohaterem, żeby się w końcu obudził. Ludzie z jego otoczenia dawali mu tak wyraźne sygnały żeby trzymał się od nich z daleka, a on nic. Jeśli jest się tak biernym we własnym życiu, to nic dziwnego, że życie płynie nam tam, gdzie je pokierują inni wg. własnego uznania. Dziwi mnie jak Bradley w ogóle dożył swojego wieku, będąc tak naiwnym i podatnym na manipulacje otoczenia. A zachowanie wszystkich pań: tych starszych i tej młodej niczym się od siebie nie różniło: rozwrzeszczane histeryczki, manipulatorki, udające niewinne świętoszki. Aż mnie zęby bolą od zgrzytania. Kolejna wyśmienita książka Iris Murdoch!

Niezła i ciekawa lektura. Postacie wyraziste i interesujące... choć nie polubiłam żadnego z bohaterów; może najbardziej drugoplanową ciotkę Almond. Ciotka Penniman - bardzo charakterystyczna, dużo jest i zawsze było takich jak ona. Z kolei Katarzyna - miałam wrażenie - w spektrum autyzmu, najpewniej zespół Aspergera. Oczywiście niezdiagnozowany w początkach XIX wieku. Pana Slopera nie chciałabym mieć za ojca, oj, nie. Mimo pozorów - paskudna postać. Nie do końca wiem co sądzić o Maurycym. Ale najlepszego zdania o nim nie mam ;) W każdym razie książka daje do myślenia nawet teraz, a co dopiero w roku pierwszego wydania - 1880. Czytało się bardzo dobrze.

„Nad zbiegami okoliczności można by się zdumiewać na sto różnych sposobów” – czytamy w tej znakomitej opowieści poświęconej odwiecznemu pytaniu ”Co jest prawdą?”, wraz z pomocniczymi: „Skąd możemy się jej dowiedzieć?” oraz „Skąd czerpać empatię?”. Niby to o niczym. Ot, gdzieś w Ameryce Płd. w 18. wieku zawalił się wiszący most, parę osób zginęło, a pewien franciszkanin próbuje dociec, co z tego wynika. Odpowiedź brzmi: wszystko - cały sens czy też bezsens ludzkiej egzystencji. I jasne się staje, że tę pięć postaci łączy nie tylko nagła śmierć. Co rzadkie, tam i wtedy, świetnie nakreślone są postacie kobiece. A ponadto: jak to jest napisane...!!! Nie dziwota, że Sandor Marai zachwycił się tym małym arcydziełkiem. Można nawet na siłę doszukiwać się tu pewnych podobieństw a może też i inspiracji… W każdym razie Pulitzer z 1928 r. był nieprzypadkowy - wtedy ceniono nieoczywiste, pozornie nieskomplikowane opowieści. „Brat Juniper wykrył, że najmniej można się dowiedzieć od ludzi najbardziej związanych z przedmiotem badań. (…) Ci, którzy wiedzieli najwięcej, powiedzieli najmniej” – ta pełna rezygnacji konstatacja potwierdza, że „the Truth is out there”. Czy jest w tym kontekście przypadkiem, że na koniec biedny franciszkanin stwierdza: ”Przepaść między wiarą i faktami jest większa niż się na ogół przypuszcza”. Czy możemy się zatem dziwić, że tworzona przezeń Księga, która miała opisać „jak było”, trafia na Indeks Ksiąg Zakazanych, a jej autor....? Cóż, ponosi taki los, jaki podobno sam Pan Buk zalecił swym ziemskim funkcjonariuszom (choć zarazem żadna to antyklerykalna agitka). I tylko zapewnienie o niezrywalnym moście, którym jest – czy też: może być, aby nie wpadać w pewien "harlequinizm" - Miłość, daje na koniec nadzieję… Kilka cytatów: …Albo żyjemy z przypadku i umieramy z przypadku, albo żyjemy według planu i umieramy według planu… ...Niektórzy mówią, że nigdy nie będziemy wiedzieć i że dla bogów jesteśmy jak muchy, które chłopcy zabijają w dzień letni, a inni mówią przeciwnie, że nawet najmniejszy wróbel nie zgubi jednego piórka bez woli Boga... …Widziała, że ludzie tego świata chodzą w zbroi egoizmu, pijani samouwielbieniem, spragnieni komplementów, mało słysząc z tego, co się do nich mówi, niewzruszeni wypadkami, które spotykają ich najbliższych przyjaciół, w strachu przed wszelkimi apelami, które wymagałyby od nich jakichś ofiar…. …Styl to jedynie godne pogardy naczynie, w którym gorzki napój podaje się światu... …Przeorysza należała do tych osób, które marnują życie, ponieważ zapłonęły miłością do jakiejś idei na kilka stuleci przed jej właściwym pojawieniem się w określonym momencie historii cywilizacji. Matka Maria del Pilar walczyła przeciwko swojej epoce, pragnąc by kobietom przyznano nieco ludzkiej godności.... …Istniało wtedy w Limie coś owinięte w wiele łokci fioletowego jedwabiu, z którego wystawała wielka nabrzmiała głowa i dwie pulchne, przeźroczyście białe ręce – był to arcybiskup…. …Przeczytał całą literaturę starożytną i wszystko z niej zapomniał poza ogólną atmosferą wdzięku i sceptycyzmu. Znał się kiedyś na Ojcach Kościoła i soborach, ale zapomniał już wszystko, poza nieokreślonym wspomnieniem sporów, które nie miały żadnego związku z Peru…. …Jak wszyscy bogacze, nie mógł uwierzyć, że biedni (popatrzcie na ich domy i ich ubrania!) mogą rzeczywiście cierpieć. Jak wszyscy ludzie żyjący w zbytku wierzył, że tylko ludzie oczytani mogą wiedzieć, iż są nieszczęśliwi…. …Czerpał coś w rodzaju radości z przekonania, że na świecie wszystko urządzone jest źle. Szeptał do ucha franciszkanina myśli i opowiastki, które zaprzeczały, jakoby ktokolwiek kierował światem…

Mija zaraz 8 lat odkąd byłem w Indiach, ale dalej lubię wracać do tego kraju oczami wyobraźni. Powieść Forstera okazała się bardzo ciekawa i przede wszystkim psychologiczna. To powieść o jakże trudnej przyjaźni między Hindusem, a Anglikiem, różnicach mentalnych, kulturowych, stosunku okupant-tubylca, innym systemie wartości i innym sposobie myślenia. Powieść miała silne podłoże polityczne, dobrą narrację, zwroty akcji, które były bardziej o zmianach zachodzących w psychice. Nie nudziłem się ani przez chwilę. Po 100 latach ta historia dalej świetnie rezonuje. Dla koneserów.

Sięgnąłem po tę książkę przez wzgląd na nazwisko autora! :) To lekka, przyjemna powieść obyczajowa upstrzona sprytnym humorem i ciekawymi przemyśleniami głównego bohatera Reginalda – człowieka oryginalnego, wrażliwego i inteligentnego, miłośnika piękna, który bywa też przekorny, naiwny i zagubiony. Momentami zdawało mi się, że gdzieniegdzie wkrada się drobny chaos redakcyjny (np. nie do końca wiadomo, kto co powiedział, słowa narratora nie są wyróżnione względem słów bohaterów czy ich myśli), ale to drobnostka, która nie przeszkadza w miłych spotkaniach z Reginaldem i jego żoną Sylwią :) Jestem naprawdę usatysfakcjonowany!

Och ta Ciotunia z walizką pieniędzy przekraczająca granicę. No bo kto by u starszej pani szukał. A jak jednak szukają, to trzeba zapalić świecę. Bo przy świecy lepiej wygląda cera szanownej cioci. Główny bohater, emerytowany dyrektor filii banku nie ma pojęcia w co go wplącze i gdzie zawiedzie nowo poznana krewna.

Jak wygląda prawda o nas samych? Rodzimy się w samotności, żyjemy samotnie i umieramy sami. Pomimo tego, że wokół każdego z nas możemy znaleźć kochające i wspierające osoby, pomimo, że sami jesteśmy przekonani, że otacza nas wiele przychylnych nam ludzi, jeżeli głębiej się nad tym zastanowimy, okazuje się, że nasza samotność jest najzupełniej naturalnym i normalnym stanem. Nie ma w tym nic złego, że wybieramy życie w pojedynkę, nawet mając partnera/kę, dzieci czy ukochane zwierzęta. Zdrowy egoizm nie jest niczym złym. Dbanie o własny dobrostan też nie przekreśla nas jako istoty ludzkie. Najgorsze, co możemy zrobić to wisieć na kimś, być uzależnionym od innych, od ich komplementów, mniej lub bardziej trafionych porad czy pieniędzy. John Singer będąc obarczonym problemami innych, stając się ich niemym powiernikiem, pomimo, że sam się o to nie prosił, ani o przyznanie mu takiej dość uciążliwej roli, będąc mocno skonfundowany zaistniałą sytuacją, sam mierzy się z własnymi demonami. Nikt z odwiedzających go, nie proponuje mu, aby się wyżalił, nikt nawet nie pomyślał, żeby mu ulżyć w jego cierpieniu, bo go nie widział, albo nie chciał zauważyć skupiając się na sobie i swoich udrękach. Czy mamy prawo, aby tak oceniać bohaterów, jako samolubnych zapatrzonych w siebie egoistów? I tak i nie. Ludzi, których spotykamy na kartach tej jakże mocno zapadającej w serce powieści, trudno winić o ich krótkowzroczność, gdyż sami borykają się z wieloma dramatami i w pewien sposób są ograniczeni środowiskiem, prostym światem, z którego się wywodzą. Trudno im wyjrzeć dalej, niż poza czubek własnego nosa, bo sami są dość mocno poharatani przez życie. Urzekająca jest głęboka dojrzałość i przenikliwość młodej autorki, której ogromne pokłady empatii, zrozumienia, ale też sprzeciwu wobec niesprawiedliwości zostały mocno zaakcentowane w tej powieści. Brak tu jakiegoś pełnego domknięcia, ale to tylko silniej pobudza czytelnika do refleksji nad sobą i swoją egzystencją. Gorąco polecam

Nie jest to powieść akcji. Miłośnicy sensacji nie ma ją co do niej zaglądać. Jest to historia pewnych bliźniaków, ich całego życia i zależności. Poznajemy fragment Zjednoczonego Królestwa, historię zwyczajnych ludzi mieszkających na prowincji. Burzy to trochę nasze wyobrażenie o tamtym regionie. Mało dialogów, dużo opisów, ale ciekawych, czasem poruszających i pełnych refleksji. Czyta się dobrze, mimo niespiesznej narracji. Polecam. Podobno na podstawie tej książki powstał film, ale go nie widziałam.

Wybitne opowiadania! Każde zupełnie odmienne, a czyta się je z niesłabnącym zaciekawieniem od początku do końca. Po czym trzeba złapać oddech — chwilę zadumy nad kolejami życia bohaterów, nieuchronnością czy zrządzeniem wręcz losu, jakimś przedziwnym domknięciem, klamrą ( p r z e z n a c z e n i e m ?) — tudzież przemyśleć odniesienia do cytowanych lektur po swojemu. To daje radość. Radość z czytania, odkrytych kontekstów. K.Blixen, prócz kunsztownego języka (wielka wartość tego zbioru), obdarza nas mądrością prawdziwie dojrzałej pisarki (to jej ostatnia książka). A więc w odpowiednich miejscach stawia właściwą ocenę, w kilku słowach plastycznie opisuje bohaterów, a los ludzki przedstawia jak w przypowieściach, alegorycznie i w majestacie Siły Wyższej, z którą się Człowiek mierzy. Wreszcie pada parę genialnych konstatacji — zupełnie odkrywczych — przynajmniej dla mnie. Przypuszczam, że tam gdzie młodość może K.Blixen nie dowierzać, deprecjonować, kwestionować jej logikę (przejrzałam kilka wcześniejszych recenzji :) — tam starszy czytelnik zostaje olśniony orientując się, jak dziwaczny czasem determinizm każe podejmować zgoła paradoksalne decyzje. A jednak pozostają one w zgodzie z sumieniem i rozumiemy, że były wręcz konieczne. Kto zdecydował o losie tych osobliwych bohaterów — oni sami czy ,,tak musiało się zdarzyć’’, by wszystko miało sens, i pozostało nieprzeniknione.

W trakcie remontu generalnego zaczęły się pojawiać w naszym domu książki nie tyle nawet zapomniane ile takie, o których w ogóle nie wiedziałem, że je mamy. Poza półką hańby należy się pewnie jeszcze półka znalezisk nieoczekiwanych. I oto 13 tomik serii " z kolibrem". Autorka do tej pory mi nieznana, o fascynującej biografii. Trzy krótkie opowiadania o wybitnej sile rażenia. Dojmująco sarkastyczne poczucie humoru osiąga zenit w ostatnim, imho najlepszym opowiadaniu. Tytuł całości to jednocześnie tytuł pierwszego opowiadania, spokojnie całość można by nazwać "zło nasze powszednie". Z całą pewnością sięgnę po więcej.

W tej książce jest samo nieszczęście... Postacie są totalnie przejaskrawione, i to jest właśnie genialne, cały ten nadmiar emocji w każdej z osób. Ten nadmiar dobija czytelnika. I nie pozwala się oderwać od kolejnych stron. Chce się czytać Magdę Szabó. Scenariusz życia powtarzający się od wieków: niespodziewana ciąża, szybki ślub nie z tym, którego się kocha, pogarda, zazdrość, finał... Świnia ubita... Ależ to jest dobrze napisane.

Piękna, wzruszające, momentami zabawna powieść, na pewno dające wiele do myślenia. Główny bohater, taksówkarz, opowiada o swojej znajomości z tytułowym bohaterem - starszym panem, nieprzewidywalnym, zaskakującym, a jednocześnie skrywającym różne tajemnice. Przy okazji tej życiowejj przygody poznaje inne osoby, którym stara się pomóc, co rodzi i zabawne, i poruszające sytuacje. Całość śledzi się z zapartym tchem, gdyż autor wciąż zaskakuje czytelnika. Uwidzi też pięknym językiem i niepowtarzalnym klimatem. Polecam z czystym sumieniem.

Mauriac to mistrz krótkich powieści, w których z niesamowitą przenikliwością potrafi spojrzeć w głębię ludzkiej natury. Pokazuje w jaki sposób w sercu samotnego człowieka rodzi się zło. Jak uprzedzenia i pycha latami zatruwają serca bohaterów, jak rośnie mur między najbliższymi osobami, jak nie sposób już rozmawiać o rzeczach najprostszych.

Inna książka Edith Wharton, a mianowicie "Wiek niewinności" towarzyszyła mi podczas podróży do Nowego Jorku. Teraz czas na powrót do tej pisarki - mistrzyni wnikliwej obserwacji , która bez pudru opisuje smutny los kobiet należących do salonowych nowojorskich elit. Kobiet związanych tradycjami, konwenansami i etykietą. To krótkie opowiadanie, ale bogate w tragiczne wydarzenia, trudne sytuacje, moralne dylematy, tłumione uczucia. Historia dwóch kobiet, których szczęście musi zostać pogrzebane pod stosem tłumionych uczuć, konwenansów i dbałości o opinię. A czytując za Edith Wharton: "Społeczeństwo nie odmierza tolerancji równą miarą mężczyznom i kobietom". W treści świetna charakterystyka tytułowej starej panny. Niektóre rzeczy nie zmieniły się do dzisiaj pomimo upływu lat, dlatego w pewnych warstwach opowiadanie to jest ponadczasowe.

Szkoda, że Mansfield nigdy nie napisała powieści. Opowiadania są urokliwe, napisane w obumarłym języku, o świecie, którego też już nie ma. Niekiedy błyska modernizm, a każda historia jest malutkim okruchem emocji i specyficznych przeżyć, które zdają się trafnie diagnozować ludzką naturę i jej zmienność. Ale cóż więcej można powiedzieć o tych króciutkich tekścikach?

Kobiety pokroju Sally Bowles – głównej bohaterki filmu, pobocznej bohaterki książki – zawsze budziły we mnie, jako człowieku pełnym życia, popłoch. Nie tylko bowiem wprowadzają one zamęt w życie mężczyzny, nie tylko doprowadzają go do szału, nie tylko odbierają wiarę w człowieka jako takiego, ale do tego wszystkiego nie można ich za to winić. Więcej, nie tylko nie można ich za to winić, ale im się to wybacza, lubi się je, szanuje, a nawet kocha – a wszystko to bodajże z tych samych powodów! W konsekwencji czytający o Sally Bowles lub oglądający Lizę Minnelli mężczyzna – zwłaszcza taki, który odnajduje ich odpowiedniki we własnym doświadczeniu – zaczyna obwiniać sam siebie. Za to że lubi, szanuje, a nawet kocha, chociaż zdrowy rozsądek podpowiada mu co innego. A to nie jest przyjemne uczucie, nie tylko dla mężczyzny, nie tylko dla człowieka inteligentnego i nie tylko dla takiego, który lubi być w porządku wobec samego siebie. To jest w ogóle nieprzyjemne uczucie dla każdego. Nie muszę dodawać, że zarówno Kabaret, jak i Pożegnanie z Berlinem są to rzeczy tyleż wspaniałe, co przygnębiające także z innych względów – mianowicie ze względu na swoją bezwzględność. Cała recenzja tutaj 👇 https://innelektury.pl/isherwood-pozegnanie-z-berlinem/