Patrycjuszka. Jestem Tessaro

Tak jak latem udało mi się idealnie wstrzelić z audiobokami serii “wilcza Dolina”, tak teraz “Półmrok” doskonale sprawdzał się podczas długich zimowych spacerów po ośnieżonym lesie. Immersja na najwyższym poziomie. Było tu brutalnie, krwawo i obrzydliwie, ale było też epicko. Jeśli miałabym opisać klimat tej historii to porównałabym ją do misji Nocnej Straży z Pieśni Lodu i Ognia. Wydarzenia poznajemy z perspektywy Erieny, obdarzonej bożą iskrą i innymi mocami uzdrowicielki i prowadzącej drużyny - jedynej kobiety w Zakonie Czuwania. W tej lekturze znalazłam wszystkie elementy, jakie lubię w highfantasy od wątku zakonu z misją, przez dworskie intrygi i politykę, po potwory, elfy, magię, tajemnice, opętania i proroctwa. Wielowątkowość jest tu zaletą i myślę, że w fabuła może spodobać się zarówno fankom romantasy jak i fanom "męskiego" fantasy. To książka z wątkiem drogi. Dynamiczna akcja z rozdziałami niekiedy jak z horroru przeplata się tu z zabawnymi scenami żartów i przekomarzanek głównej bohaterki z jej zakonnymi braćmi, z którymi odbywa misję. Bywa dramatycznie i bywa wesoło. Co było dla mnie zaskoczeniem to to, że jest tu też wątek trójkąta romantycznego (wybór jak z rasowego romantasy), o którym jeszcze nie do końca wiem co myśleć, ale jestem bardzo ciekawa jak rozwinie się w drugim tomie. Końcówka była… trudno do opisania i po przesłuchaniu ostatniego rozdziału dwukrotnie dalej nie do końca wiem co się stało i liczę, że drugi tom rozwieje tę mgłę niepewności. Myślę też, że jeszcze lepiej przyswoiłabym tę historię gdybym czytała ją w papierowej wersji, bo ilość podobnie brzmiących do siebie imion powodowała, że gdzieś do połowy audiobooka trudno mi było odróżnić od siebie bohaterów. Od razu zabieram się za kolejny tom i jeśli będzie równie dobry, to ta seria będzie zacnym odkryciem i mam nadzieję, że stanie się popularniejsza.

Jak wiecie, czytam wszystko co napisze Maria Zdybska. Uwielbiam kreowane przez Nią światy, obrazowe opisy i cudowne, złożone postacie. Nawet jeśli tekst ma mieć więcej z romansu niż fantastyki to kupuję go w ciemno (i nie zamierzam tego zmieniać). Tak też trafiła w moje ręce „Bestia z Nivary” - krótka nowelka, która, choć początkowo była tylko e-bookiem, ostatecznie została też wydana na papierze. Maria już nie raz udowodniła, że choć dłuższe formy wychodzą jej świetnie to i opowiadania trzymają poziom. Tym razem dostaliśmy historię Isandry, która na balu maskowym poznaje tajemniczego Lorda Rahniela. Gdy zostaje oskarżona o spisek, pomaga jej on w ucieczce udając jej narzeczonego. I choć początkowo nie dogadują się najlepiej, odkrywane z czasem sekrety tworzą między nimi nić porozumienia, a może i czegoś więcej. Książkę czytało się lekko i szybko, choć muszę przyznać, że kompletnie mnie nie wciągnęła i wielokrotnie ją odkładałam by zrobić coś innego. Możliwe, że jest to spowodowane tym, że nie lubię wątków romantycznych. Choć tu muszę zwrócić uwagę, że w poprzednich tekstach autorki zarówno one jak i słowne przepychanki bohaterów wychodziły lepiej. Isandra jako dziedziczka chcąca wrócić do swojego ludu, ucząca się dyplomacji od dziesiątego roku życia i znająca sześć języków obcych, sprawia wrażenie jakby sama nie bardzo umiała coś załatwić i średnio radziła sobie w życiu. Podoba mi się jej determinacja i dobrze uzasadniona chęć pomocy innym, ale kompletnie mnie do siebie nie przekonała. Nikander przez większość czasu z przyklejonym do twarzy kpiącym uśmiechem, co jakiś czas staje się nagle poważny i mroczny. Jest w porządku. I tylko tyle. Oboje są typowymi bohaterami romansu i chyba to jest największy problem. To nie ten poziom postaci, do którego Maria Zdybska nas przyzwyczaiła. Najbardziej do gustu przypadł mi Aster, który pojawił się w dwóch scenach i miał chyba największy potencjał. Na szczęście doczekał się swojej nowelki i nie mogę się doczekać, aż ją przeczytam. Moim zdaniem największą wadą tej książki jest długość. Nie dlatego, że było mi mało, ale przez skrócenie wątków i przeskoki w czasie. Serio, Isa co chwilę mdleje, albo śpi i nagle znajduje się już gdzie indziej. I ja naprawdę rozumiem, że założeniem była krótka nowelka, ale to jest materiał na konkretną książkę, albo i dwie. Tym bardziej, że początkowo akcja rozwija się powoli, by później znienacka przyspieszyć i nagle zakończyć historię. Świat i magia Tkaczy są bardzo ciekawie nakreślone i chętnie dowiedziałabym się o nich więcej, każda z postaci dźwiga bagaż doświadczeń, tłumaczący jej postępowanie, gdyby to wszystko rozwinąć, przedstawić dokładniej historię świata, była by z tego naprawdę świetna powieść, a główni bohaterowie też by na tym zyskali. Mimo wszystko chętnie wrócę ponownie do tego uniwersum, szczególnie, że kolejne nowelki są już dostępne na legimi.

Kochani, nie wiem co mam napisać. Jak to wszystko ubrać w słowa i jak przekazać. Czasem o tym, co kochamy pisze się najtrudniej. 🦎Nie będzie przesadą, jeśli powiem, że pokochałam tą historię od pierwszych słów. Poczułam, że rezonuje między nami piękna energia. Wzajemny zachwyt. 🦎Poznałam najpierw Eli, która budzi się w miejscu, którego zupełnie nie zna. Nie wie gdzie jest jej ukochany koń oraz najbliższy przyjaciel. Za to na ich miejsce pojawia się mężczyzna, o licu pięknym, idealnym wręcz, lecz mrocznym i lodowatym. Przedstawiciel ludu Ha'ami. Dziewczyna od pierwszych chwil nie szczędzi ostrego języka, nasączonego piękną ironią oraz sarkazmem. Uśmiechnęłam się pod nosem, myśląc. Tak. To jest mój człowiek. I tak zostałyśmy przyjaciółkami. 🦎 Smok i Tygrys. Kolejni bohaterowie. Mroczny, lodowaty demon i jego przyjaciel o podobnym usposobieniu. Ha'akon, władca Kamiennego Gniazda, w którym to się właśnie znajdujemy. I strażnik bezpieczeństwa Ha'teng. Na ramionach tatuaże w kształcie smoka i tygrysa. Lud, którego są przedstawicielami to lud okrutny, z bardzo żelaznymi zasadami, pełny nienawiści do nieludzi. Wręcz obsesyjnie gardzą wszystkimi, poza nimi samymi. Uczą się od najmłodszych lat na wojowników, jeśli nie pokonają jakiegoś zwierzęcia, sami zostaną straceni. Stąd tatuaże w kształcie zwierząt... 🦎Przyjaciel Eli to elf. Wtrącony do lochu, torturowany, głodzony, wyszydzany. Jego kat, Ha'teng nie zna litości dla tej majestatycznej i pięknej istoty. Serce mi pękało ilekroć czytałam o próbie złamania elfa, a ten pięknie potrafił odłączyć się od ciała, nie czuć bólu. Eli martwi się o niego, bardzo. 🦎Jest też smok. A raczej jego czaszka. Zamordowany przez Ha'akona. Próbuje przeniknąć do podświadomości Eli, gdyż nie jest ona zwykłą dziewczyną...skrywa w sobie wiele tajemnic, o których sama nie wie. Jednak najważniejszym jej celem jest uratowanie przyjaciela i swojego ukochanego konia. Jej przywiązanie do nich jest niezwykłe. Jej osobowość jest niezwykła. Kocham tą bohaterkę po prostu całą sobą. Jej odwaga, brawura i niekiedy bezczelność ( to zaleta akurat) były nie do złamania. Na całe szczęście została uznana za osobę wyżej urodzoną i ma większe względy i wygodę, tymczasem elf czeka na osąd. 🦎Lud Ha'ami przypomina mi wyznawców Hitlera, którzy uznawali tylko rasę aryjską. Tak jest i tutaj. Uznają tylko samych siebie. Eli próbuje uświadomić im jak bardzo się mylą, w jakim chorym i złym społeczeństwie żyją. Jej relacja z Ha'konem pokazuje jak bardzo zakorzeniona nienawiść krzywdzi. Tego, który nienawidzi i osoby, którymi gardzi. Wizja smoka, który łączy się przez chwilę z mężczyzną sprawiła, że płakałam...🥹😭😭😭 Wiem i wierzę, że dla niektórych z tego okrutnego ludu jest jeszcze nadzieja. 🦎 Tą historię nie tylko czytałam. Ja ją przeżywałam. Czułam. Styl autorki to złoto. Wnika w każdą cząstkę mojej duszy, łącząc się z każdym słowem. Pokochałam Eli, pokochałam smoka, elfa i konia. Każdą kolejną stronę czytałam z wypiekami na twarzy co się dalej wydarzy. Ogrom bólu niekiedy miażdżył mnie tak namacalnie... To ból moich książkowych przyjaciół. Współistnieję z nimi. Już na zawsze. 🦎Wykreowany, brutalny świat zrodzony z nienawiści może nam pokazać jak destrukcyjne to uczucie. Jak wychowanie w tym, wpajanie chorych zasad może skazić duszę. Na odkrycie czeka jeszcze tak wiele. Gdyż jest to pierwszy tom z trzech. ❤ Jestem ciekawa jak potoczą się losy biednego elfa, wspaniałej Eli oraz Ha'akona i całego ludu. Czy zagadka o pochodzeniu Eli zostanie potwierdzona... Kocham. ❤🦎 A Was Kochani tak bardzo mocno zachęcam do lektury, nie zaśniecie dopóki nie zobaczycie napisu "Koniec." Droga autorko. Dziękuję za to, co przeżyłam. Za wykreowanie tak zachwycającej powieści.

Właśnie odsłuchałam audiobooka,super lektor Wojtek Masiak.Przykre,że na tak dobre książki trafiam losowo,podczas gdy dużo słabsze są reklamowane przez BookToka,aż do przesady.Fantastyka w której jest wątek romantyczny,ale nie przysłania całej historii.Są potwory,krew,potyczki,brutalny świat,ale nie przytłaczający przemocą.Polityczna intryga,dość prosta,ale mocno plątajaca losy wielu bohaterów,przez kilka krain.Książka drogi i przygody,gdzie czytelnik ma poczucie czasu i przemierzanych odległości.Logiczny rozwój bohaterki.Inteligentna,sprytna i wytrwała Eurein,do tej pory wiodła dość bogate,a więc wygodne i łatwe życie.Podczas swojej wyprawy nabiera doświadczenia i nowych umiejętności.Dziewczyna wykazuje nieprzeciętne uzdolnienia jeśli chodzi o walkę,jednak wciąż jest to wiarygodnie długi proces nauki.Dla mnie wszystko w tej historii było interesujące,spójne i sensowne,do tego mniej powtarzalne.Polecam i namawiam.

Pomysły fajne, wykonanie znowu trochę gorsze. "Bren próbował zapamiętać jak najwięcej z nich, a znak trzech prostokątów, który miał widnieć na budynku kaźni, wyrył sobie w pamięci złotymi zgłoskami." to dosyć karykaturalne użycie tego związku frazeologicznego. Trochę takich głupotek językowych jest w tej książce. Autor strasznie upodobał sobie prawdziwe nazwy roślin, ale właściwości już nieprawdziwe i moje botaniczne serduszko trochę piekło, ale tutaj to się pewnie czepiam. Jak coś w książce sie zadziało to automatycznie możemy się spodziewać, że za maksymalnie 2 rozdziały dostaniemy rozwinięcie lub nawiązanie, więc nigdy nie ma efektu wow i "o jaaa, faktycznie było wspomniane", bo to dosłownie było przed chwilą :)

Trzyma dobry poziom.Intryga rozwija i kończy się sensownie.Wreszcie dołącza do niej sam król i umiejętnie przejmuje stery.Czuję lekkie rozczarowanie Eurein,która przez mnogość postaci, zostaje zepchnięta na dalszy plan. Pierwsza część i połowa drugiej skupiały się bardziej na jej losie i rozwoju . Wydawało się,że odegra bardziej świadomą rolę na końcu.To nie jest nic złego,osobiste oczekiwania.Z pewnością ta trylogia zapadnie mi w pamięci.Dobry wybór,gdy szukasz solidnej,logicznej fantasy.Realnie brutalnej,ale nie do przesady krwawej.Z nieprzytłaczającym wątkiem romantycznym.Polecam.

Jeśli wychowaliście się na takich serialach jak Supernatural i tęsknicie za klimatem urban fantasy z przymrużeniem oka, to pozycja obowiązkowa! Główna bohaterka, 21-letnia Maria Dee, to twardo stąpająca po ziemi studentka prawa, która we wróżki wierzy mniej więcej tak mocno, jak w darmowe podręczniki. Wszystko zmienia się, gdy (trochę dla żartu) trafia do jednej z nich. Zamiast pytać o mitycznego księcia na białym koniu, Maria prosi o konkret: pytania na ważny egzamin. Kiedy przepowiednia się sprawdza, dziewczyna staje się stałą klientką... aż do dnia, w którym słyszy wyrok: śmierć. Aby przeżyć, Maria zawiera pakt z tajemniczym Kindredem. W zamian za ocalenie musi dołączyć do jego ekipy i wykonywać powierzone jej zadania. W międzyczasie bohaterka odkrywa w sobie paranormalne zdolności (takie jak wychodzenie duchem z ciała) i zamiast potulnie służyć, zaczyna obmyślać plan, jak sprytnie wywinąć się z tej ryzykownej umowy. Konstrukcja tej powieści jest dość specyficzna. Przez większą część książki akcja opiera się na mniejszych, pobocznych "questach", przez co momentami można odnieść wrażenie braku jednego, głównego celu. Jednak spokojnie - cierpliwość popłaca! Prawdziwe konkrety pojawiają się pod koniec i to właśnie wtedy historia wciągnęła mnie bez reszty. To, co kupiło mnie najbardziej, to postacie. Zapomnijcie o kryształowo dobrych bohaterach - tutaj mamy do czynienia z całą gamą szarości, od postaci neutralnych po te zwyczajnie złe. Całość doprawiona jest świetnym humorem, głównie za sprawą ciętego języka i sarkastycznych myśli Marii. To naprawdę ciekawa pozycja, która zostawia z dużym apetytem na więcej. Na szczęście drugi tom już leży obok mnie i czeka na swoją kolej!

Druga część wciągnęła mnie dużo bardziej niż pierwsza i od razu zamówiłam sobie trzecią i czwartą. Intrygi polityczne, magia, podróże i bohaterowie, którzy nie są papierowi - tego właśnie oczekiwałam i oczekiwania te zostały zaspokojone. Od dawna nie mogłam wciągnąć się w książki, a dzięki temu od nowa zachciało mi się czytać i przeżywać przygody, a z każdą stroną coraz głębiej wchodziłam w ten świat i nie mogłam się oderwać. Mega polecam.

"Zajazd pod cnotliwą sekutnicą" Artura Tojzy to fantastyczna historia o szukaniu własnej drogi w świecie, w którym bycie kobietą nie jest najprostsze. Klara Abramson, córka Władcy Demonów, chcąc uchronić się przed przymusowym małżeństwem i udowodnić ojcu, że potrafi sama o sobie decydować i być dobrą następczynią, podejmuje się wyzwania... Jeżeli przez rok będzie w stanie poprowadzić Zajazd pod cnotliwą sekutnicą, będzie mogła sama dokonać wyboru męża i objąć władzę, w przeciwnym wypadku, to ojciec podejmie decyzję o jej losie. Dziewczyna nie spodziewa się jednak, jak nietypowy jest to Zajazd i jak bardzo ją zaskoczy i odmieni jej życie. Świat do którego trafia jest zupelnie odmienny od tego, w którym do tej pory żyła. W zajeździe poznaje niezwykłych ludzi, którzy choć początkowo nieufni wobec nowej właścicielki, stopniowo zaczynają traktować ją jak członka nietypowej rodziny. Jak się z czasem okazuje, Zajazd skrywa więcej tajemnic niż ktokolwiek mógłby podejrzewać, a ich odkrycie spowoduje cały szereg zdarzeń, które mogą wszystko zmienić. Ta książka stanowczo za szybko się skończyła. To była świetna przygoda, zabawna i odprężająca, a jednocześnie wciągająca i trzymająca w napięciu. Bohaterowie są zróżnicowani i świetnie wykreowani. To, co bardzo mi się spodobało, to ewolucja jaką przechodzi w toku fabuły główna bohaterka oraz rozwój jej relacji z Erykiem - tajemniczym przemytnikiem. Całość historii widać, że jest przemyślana i już czekam na kontynuację. Polecam.

Przedstawiam wam kontynuację Goratha, druga część od autora Janusz Stankiewicz Tom Krawędź Otchłani, muszę powiedzieć że jest jeszcze lepsza od części pierwszej. Stwierdzam że autor rozwija tu swoje pisarskie umiejętności. Wpleciona intryga której zalążek znajdziemy już w pierwszym tomie tu nabiera pełniejszego kształtu, ale jakto w życiu, nie wszystko idzie gładko. Gorath także napotyka trudności. Jak sobie z nimi poradzi?  Czy będzie potrafił zmierzyć się z przeszłością? Jak zareaguje na spotkania z dawnymi przyjaciółmi a jak z wrogami?Na te pytania czytelnik będzie chciał poznać odpowiedź już od pierwszych stron. Rozwinięte wątki sprawiają że książka stała się bogatsza i pełniejsza. Autor nie próżnował, włożył tu sporo pracy aby je dopracować. Gorath uwikłał się w nowe intrygi, bardziej złożone, bardziej brudne. W głębi siebie czuje że chciałby czegoś innego, ale zastawione sidła rzeczywistości utrudniają mu normalne życie. Życie pełne niespodzianek a relację między bohaterami niespodziewanie splecione. A Gorath chciał tylko normalnego życia, chciał tylko wyjść na prostą.

Wskaźnikiem tego, że książka jest dobrze napisana, są emocje wywoływane u czytającego podczas lektury — ogólnie rzecz ujmując. „Psy Pana”, zakładając, że są początkiem czegoś dłuższego, są bardzo dobrym startem pod każdym względem. Krótko, żywiołowo i przygodowo, z lekką domieszką naturalnego humoru. Proste, a dobre fantasy. Subiektywnie przywodzą mi na myśl „Magów Prochowych” Briana McClellana — z tym że dla mnie lepsze były „Psy Pana”. I oby ten komplement się nie zemścił, bo zaraz odpalam kolejny tom, żeby to sprawdzić. A wracając do emocji — były: podniesiona brew, chroniczne chrząkanie i kasłanie, alfabet Morse’a nogą. Fantastom — polecam.

Ta 7-ka to tak na zachętę. Generalnie jest nieźle, ciekawa fabuła, sporo akcji, bohaterowie dosyć sztampowi, ale osobiście nie widzę w tym nic złego. Jedyne czego mi brakuje to trochę więcej opisów, autor sporo (naprawdę sporo) pozostawia wyobraźni czytelnika. Generalnie nie mam z tym problemu, ale parę wskazówek by się przydało :)

Oj dawno nie czytałem tak dobrego i wciągającego zakończenia. Emocje tak kipią, że nie da się przerwać ostatnich rozdziałów nawet na siku. Początek książki może nieco chaotyczny jednak środek zaczyna wszystko spinać i całość się układa. Końcówka za to to już spływ wartkim strumieniem wprost ku przepaści wodospadu. Jednak zatrzymujesz się w najbardziej kulminacyjnym momencie nie wiedząc co się w zasadzie stało. Tym momentem jest koniec książki, który wręcz WYMUSZA natychmiastowe rozpoczęcie kolejnej części. Całe szczęście, że dopiero w 2026 sięgnąłem po tę lekturę bo okres oczekiwania na drugim tom mógłby negatywnie wpłynąć na stan psychiczny czytelnika ;) Seria zapowiada się wyśmienicie.

W tej części Maria trafia do piekła i warto podkreślić, że mowa tu o miejscu dosłownym, pełnym różnorodnych demonów i mrocznych istot, a nie o literackiej przenośni. Bohaterka kieruje się konkretną misją: pragnie za wszelką cenę uwolnić się od Kindreda i odzyskać swoje dawne, przewidywalne życie, w którym nie było miejsca na magiczne zdolności czy gości z zaświatów. Nie zdaje sobie jednak sprawy, że pakuje się w sam środek intryg, które ze spokojem nie mają absolutnie nic wspólnego. Czeka ją uczestnictwo w demonicznym przewrocie pałacowym, liczne zdrady, krwawe starcia oraz wyprawa mająca na celu "poskładanie" kogoś znacznie groźniejszego niż jej dotychczasowy wróg. Moim zdaniem drugi tom wypada zdecydowanie lepiej niż poprzedni, przede wszystkim dzięki wyraźnie zarysowanemu celowi, do którego dąży główna bohaterka. Droga do finału jest usłana przygodami, które wciągnęły mnie bez reszty i nie pozwoliły na chwilę nudy. Maria, wierna swojemu charakterowi, nie szczędzi nam ciętych ripost, dzięki którym nieraz głośno się uśmiałam, a przy tym imponuje inteligencją i niezłomnością; jej kolana nie miękną ani w obliczu śmiertelnego zagrożenia, ani na widok najprzystojniejszego mężczyzny (lub będąc bardziej konkretną: demona), jakiego kiedykolwiek spotkała. Samo zakończenie oraz epilog zaintrygowały mnie do tego stopnia i tak skutecznie rozbudziły apetyt na kontynuację, że tym razem po trzeci tom sięgnę znacznie szybciej niż po drugi.

Nigdy wcześniej nie widziałam tej książki w żadnych poleceniach na BookToku ani w innych miejscach i do dziś nie wiem, jakim cudem na nią trafiłam ale całe szczęście! Świetnie się przy niej bawiłam i z ogromną chęcią sięgnę po kolejną część. Czekam też na inne książki autorki.

Wkrocz do Estepii, krainy, gdzie błękit nieba przecinają pierzaste skrzydła, a zapach taurynu miesza się z dymem bitewnym w literackim debiucie Pawła Zbroszczyka pt. „Dar anomalii. Księga I”. To mroczny taniec na krawędzi przetrwania, w którym młody Leba staje się pionkiem w bezwzględnej grze o najwyższą stawkę. Autor z rozmachem maluje świat targany brutalnością igrzysk i politycznymi intrygami, kreując uniwersum nasycone brutalnym realizmem, a jednocześnie pełne onirycznej magii „anomalii”. Choć to dopiero pierwszy krok w tej epickiej podróży, Zbroszczyk z chirurgiczną precyzją buduje napięcie, serwując nam koktajl z krwi, potu i pierza, który pozostawia czytelnika z nienasyconym apetytem na więcej. To literatura fantasy, która nie boi się zadawać trudnych pytań o człowieczeństwo w świecie rządzonym przez bezsenne potwory i boskie ambicje, stanowiąc obiecujący fundament pod historię, która dopiero zaczyna rozwijać swoje potężne skrzydła.

Przeczytałam drugi tom i z niecierpliwością czekam na trzeci, gdyż akcja urywa się w połowie zadania postawionego przed Nidro przez cesarza. Wartka akcja fajnie nakreśleni bohaterowie, każdy z nich ma oczywiście swoje wady i zalety. Główny bohater jest trochę przemądrzały i lekko przecenia swoje siły, co dosyć ostro go konfrontuje z rzeczywistością. W tle powieści tli się wątek upadku cesarstwa, co zapewne rozegra się dopiero w trzecim tomie. Trzymam kciuki za autora, proszę szybko wydać trzeci tom.

Dawno nie sięgałem po fantasy, dlatego Trylogia Maltańska jest pewną odmianą. XVI wiek, Malta i zakonnicy brzmi ciekawie prawda? Początek książki zwiastuje wartką akcję ale ona rozwija się dość chimerycznie. Czasem przyspiesza by po jakimś czasie ciągnąć się masakrycznie. Mimo wszystko sięgnę po następny tom...

Tę książkę można czytać osobno, albo jako wstęp do Wilczej Doliny autorstwa Marty Krajewskiej lub tak jak w moim przypadku potraktować jako powrót do Wilczej Doliny. Jej treść w niczym nie ustępuje trylogii. Lekki, malarski język, przepełniony dawną gwarą idealnie pozwala czytelnikowi zanurzyć się w ten magiczny świat. Poczuć słowiańską atmosferę, momentami pełną grozy i magii. Sięgając po książkę bądźcie gotowi na spotkanie z bestią, wilkarami, utopcami. Na szczególną uwagę zasługuje główna bohaterka. Staruszka wiedźma o ciętym języku, ale złotym sercu. Ta powieść to początek jej korzeni w Wilczej Dolinie i niezwykłej przyjaźni między nią a wilkarem. Jest to też powieść o przeznaczeniu i 🏳️‍🌈 miłości. O walce dobra i zła. Książkę tę czytałam zarówno w formie ebooka, jak i słuchałam jako audiobooka. Na uwagę zasługuje lektor. Pan wspaniale oddał atmosferę tej opowieści i jej słowiański charakter. Jednym słowem ta powieść to wspaniała fantastyka, która zasługuje na większy rozgłos. Jeśli lubicie słowiańskie klimaty, baśniowy świat, ze szczyptą magii to jestem przekonana, że to powieść dla Was

Drugi tom historii o Dziewczynie Bez Imienia podobał mi się tak samo jak część pierwsza. Bardzo interesujący jest świat przedstawiony przez autorkę, świat magii i pradawnych wierzeń. Główni bohaterowie, to osoby, z którymi można sympatyzować albo szczerze nie polubić. Akcja jest wartka, zaskakująca i wciągająca. Polecam!